Πολιτικό γεγονός η 3η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

του Γιώργου Κρεασίδη

Ολοκληρώνεται σήμερα με τη συμμετοχή περίπου 1.000 αντιπροσώπων

Ξεκίνησε χτες το πρωί στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και ολοκληρώνεται σήμερα η 3η συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τη συμμετοχή 1.000 περίπου αντιπροσώπων από όλη την Ελλάδα, εκλεγμένων από δεκάδες τοπικές και κλαδικές επιτροπές. Πρόκειται για ένα μαζικό πολιτικό γεγονός της Αριστεράς με ευρύτερη σημασία και επίδραση, καθώς ακουμπάει στους αγώνες και τις αγωνίες ενός πλατιού αγωνιστικού δυναμικού.

Δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι μια πολιτική διαδικασία τέτοιας μαζικότητας συναντά την εκδικητική σιωπή της πλειοψηφίας των ΜΜΕ και όχι μόνο, που σε άλλες περιπτώσεις κάνουν είδηση δηλώσεις ξεχασμένων πολιτικών ζόμπι ή κομμάτων επιπέδου «ατομικής μερίδας», αρκεί να ζητούν μείωση των συντάξεων κ.ο.κ. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του δεξιού δημάρχου του Περιστερίου Παχατουρίδη που απέκλεισε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ από το χώρο που πραγματοποιήθηκαν οι δυο προηγούμενες συνδιασκέψεις, αλλά στο συστημικό «Ποτάμι» τον παραχώρησε γενναιόδωρα.

Είναι γεγονός ότι αποτελεί «ανορθογραφία» για το πολιτικό σκηνικό η σταθερή προσπάθεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ένα εργατικό και λαϊκό μέτωπο ρήξης και ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου, με καρδιά και πυρήνα ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Μια επιλογή που προϋποθέτει μια άλλη Αριστερά, πέρα από τη μνημονιακή μετάλλαξη, τον ηθικό και πολιτικό εκφυλισμό του ΣΥΡΙΖΑ, που είναι το τέλος μιας πορείας της Αριστεράς που δέχονταν τα όρια που έβαζε η αστική τάξη για τις εργατικές δικεδικήσεις, την ελευθερία και τη δημοκρατία, περιφρονώντας τις ανάγκες και αγνοώντας τις δυνατότητες της εποχής και της εργατικής τάξης της εποχής μας. Αλλά και τον κοινοβουλευτισμό, την κομματική αυτοαναφορικότητα και τη βαθιά δυσπιστία για τη δύναμη του αγωνιζόμενου λαού της ρεφορμιστικής Αριστεράς των ΛΑΕ και ΚΚΕ. Μια «άλλη Αριστερά» που ξεπερνά το δογματισμό που χωρίζει αυθαίρετα τον αγώνα για το ψωμί, που είναι για το σήμερα, από την πάλη για μια άλλη κοινωνία, που είναι για ένα αύριο μακρινό και απροσπέλαστο.

Μια Αριστερά αποφασιστικά αντικυβερνητική απέναντι σε ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που σε συνεργασία με την ΕΕ ξεδιπλώνουν την επιθετική γραμμή της άρχουσας τάξης απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία και τους εργαζόμενους. Σταθερά αντιμνημονιακή καθώς τα τρία σκληρά μνημόνια είναι το εργαλείο για την κοινωνική καταβύθιση και τις καπιταλιστικές αναδιαθρώσεις, την απάντηση του κεφαλαίου στην κρίση σε βάρος της εργασίας. Αταλάντευτα αντιΕΕ καθώς αυτή σχεδιάζει τα μνημόνια και οι «θεσμοί» της, μαζί με το ΔΝΤ, τα επιβάλλουν μέσα από το καθεστώς επιτροπείας. Εξάλλου η ΕΕ οδηγεί μέσα από δεσμευτικές για τις χώρες-μέλη μυστικές διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ στη Διατλαντική Συμφωνία (ΤΤΙΡ), σε έναν πραγματικό νεοφιλελεύθερο εφιάλτη που αναγορεύει την κερδοφορία των μονοπωλίων σε νόημα της ζωής.

Βαθιά αντικαπιταλιστική καθώς σημαδεύει τον ένοχο, το γερασμένο καπιταλισμό που η δομική του κρίση απειλεί με βουτιά στη φτώχεια, την καταπίεση και τον πόλεμο. Και γι’ αυτό δύναμη ανατροπής, στρατευμένη στην επαναστατική ρήξη για να ανοίξει ο δρόμος στο σοσιαλισμό, την κοινωνική απελευθέρωση και τον κομμουνισμό ώστε η ανθρωπότητα να αποδεσμεύσει τις υπαρκτές δυνατότητες της εποχής μας ξεπερνώντας το βασίλειο του κέρδους που μας καθηλώνει στη σημερινή εξαθλίωση.

Το διαφορετικό που φέρνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ γεννήθηκε από την απόφαση δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς να συναντηθούν μετωπικά και δημιουργικά ώστε να ξεπεραστεί η ιστορική αντίφαση ανάμεσα στις εκρηκτικές δυνατότητες της εποχής μας και την γενικευμένη καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η «άλλη Αριστερά» που χτίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο πόλος και το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς διαμορφώνει το πλαίσιό της και αναζητά δεσμούς με τον κόσμο της δουλειάς, προσπαθώντας να απαντήσει ανατρεπτικά στο δίλημμα που βάζει η ιστορική περίοδος που ζούμε: είτε προχώρημα της μνημονιακής επίθεσης του κεφαλαίου και στρατηγική ήττα του εργατικού κινήματος, είτε στρατηγική ανασυγκρότηση του κινήματος και της μαχόμενης Αριστεράς για να ανατραπεί η επίθεση και να ανοίξει ο δρόμος για την απελευθέρωση των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Αυτό το δίλημμα υπογραμμίζει το σχέδιο πολιτικής απόφασης που θα συζητηθεί σήμερα, όχι απλά με όρους μιας ιδεολογικής και μόνο αναζήτησης αλλά και σαν οδηγό για μια μάχιμη πολιτική παρέμβαση από αύριο.

Για να ανοίξει ένας νέος κύκλος ακόμα πιο αποφασιστικών αγώνων για να μην περάσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης και να αρχίσει το ξήλωμα της πολιτικής που χαράζει με την Τρόικα. Για ένα μαζικό κύμα αγωνιστικής αλληλεγγύης και μαχόμενου αντιιμπεριαλισμού ενάντια στον πόλεμο, που θα αγκαλιάσει τους πρόσφυγες που οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι μισθοφόροι τους ξερίζωσαν από τον τόπο τους και τώρα τους μεταχειρίζονται με πρωτοφανή απανθρωπιά και αυταρχισμό, σε μια ΕΕ-φρούριο που θρέφει εντός της τα τέρατα του φασισμού και του ρατσισμού.

Πηγή:«ΠΡΙΝ»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

3η Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 1η μέρα

Ξεκίνησαν το Σάββατο 5 Μάρτη οι διαδικασίες της 3ης Συνδιάσκεψης της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στην αίθουσα 'Μελίνα Μερκούρη' στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. 

Οι εργασίες την πρώτη μέρα ολοκληρώθηκαν αργά το βράδυ με τοποθετήσεις συνέδρων και χαιρετισμούς από οργανώσεις (ΕΕΚ, ΛΑΕ, ΚΚΕ (μ-λ), Ανασύνθεση ΟΡΝΑ, ΟΚΔΕ), και θα συνεχιστούν την Κυριακή από τις 10 το πρωί.
 

 

Δείτε σε βίντεο την εισήγηση της ΚΣΕ που έκανε ο σ. Αντώνης Δραγανίγος

και τον χαιρετισμό του σ. Σάββα Μιχαήλ (Ε.Ε.Κ.)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

3η Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, 5-6 Μάρτη 2016 Αθήνα - Κείμενα Θέσεων

Το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην από 20.12.2015 συνεδρίασή του ενέκρινε και δημοσιεύει τις θέσεις (κεφάλαια Α, Β και Γ) για την 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οριστικοποίησε την ημερομηνία διεξαγωγής της συνδιάσκεψης για το Σαββατοκύριακο 5-6/3/2016 στην Αθήνα. Το ΠΣΟ συζήτησε και ενέκρινε τις θέσεις για την αποτίμηση της δράσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το οργανωτικό ζήτημα (κεφάλαιο Δ) σε νέα συνεδρίασή του, που πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2016. Τροποποιήσεις που προτάθηκαν πάνω σε συγκεκριμένα σημεία των Θέσεων και μειοψήφησαν, δημοσιεύονται σε παράρτημα για να βοηθήσουν στην συζήτηση στις τοπικές και κλαδικές επιτροπές.

Φιλοδοξία μας είναι η 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να γίνει ένας μεγάλος σταθμός για το κίνημα και την Αριστερά, συμβολή στη συζήτηση για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης, για τη συγκρότηση μιας άλλης αριστεράς σε ρήξη με το σύστημα, με σύγχρονη σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική, δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα στα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να προχωρήσουν σε έναν ουσιαστικό, γόνιμο και συντροφικό διάλογο κατά τη δίμηνη προσυνδιασκεψιακή περίοδο.

Το ΠΣΟ καλεί τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να οργανώσουν την πολιτική συζήτηση πάνω στις Θέσεις της 3ης Συνδιάσκεψης και τον ανοιχτό διάλογο με όλες τις δυνάμεις της αριστεράς και τους αγωνιστές του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ- 3η Συνδιάσκεψη, Θέσεις, ΚΕΦΑΛΑΙΟ -Α (αρχείο .pdf, 583KB)

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ- 3η Συνδιάσκεψη, Θέσεις, ΚΕΦΑΛΑΙΟ -B (αρχείο .pdf, 612KB)

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ- 3η Συνδιάσκεψη, Θέσεις, ΚΕΦΑΛΑΙΟ -Γ (αρχείο .pdf, 1020 KB)

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ- 3η Συνδιάσκεψη, Θέσεις - ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ (Αποτίμηση δράσης και οργανωτικό) (αρχείο .pdf, 287 KB)

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ- 3η Συνδιάσκεψη, ΠΑΡΆΡΤΗΜΑ με τροπολογίες για τις Θέσεις που κατέθεσαν οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι του ΣΕΚ (αρχείο .pdf, 288 KB)

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ- 3η Συνδιάσκεψη, Θέσεις, ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Γ4 που κατέθεσε η Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική (αρχείο .pdf, 255 KB)

 

ΑΝΤΑΡΣΥΑ- 3η Συνδιάσκεψη, Θέσεις και παραρτήματα στο 24σελιδο έντυπο (αρχείο .pdf, 2.8 MB)

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Στο ΣΕΦ (Αίθουσα Μελίνα Μερκούρη), θα διεξαχθεί η 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Η 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 5 και την Κυριακή 6 Μάρτη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στην αίθουσα Μελίνα Μερκούρη, στάση Φάληρο ΗΣΑΠ.

Η έναρξη των εργασιών της Συνδιάσκεψης θα γίνει το Σάββατο 5 Μάρτη, στις 10:30πμ, με παρουσίαση των Θέσεων που έχει εισηγηθεί το απερχόμενο Πανελλαδικό Συντονιστικό Όργανο, των τροπολογιών που έχουν κατατεθεί στον προσυνεδριακό διάλογο, χαιρετισμούς οργανώσεων και τοποθετήσεις συνέδρων.

Την Κυριακή 6 Μάρτη οι εργασίες της συνδιάσκεψης θα συνεχιστούν με ψηφοφορίες για τις πολιτικές αποφάσεις και την εκλογή των οργάνων.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Για ένα άλμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς τα εμπρός!

Η 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιείται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο όπου η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού συνεχίζεται και βαθαίνει, αλλά και κλιμακώνεται η επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς. Η κατάσταση αυτή προκαλεί την κλιμάκωση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και τις πραξικοπηματικές επεμβάσεις και στρατιωτικές αναμετρήσεις από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή και τη Συρία, την ανεξέλεγκτη προσφυγική τραγωδία, την όλο και πιο βαθιά απονομιμοποίηση των ιμπεριαλιστικών συνασπισμών και ολοκληρώσεων όπως είναι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αλλά και των πολιτικών συστημάτων που στηρίζονται σ’ αυτούς και τους υπηρετούν. Το σύστημα, σε σήψη και αδιέξοδο, αναβιώνει φασιστικές αναζητήσεις, αλλά και αγωνιστικά ξεσπάσματα, από τις πλατείες των «αγανακτισμένων» και το Occupy Wallstreet μέχρι τις «απελευθερωμένες περιοχές» της Ινδίας και των Φιλιππίνων.

Στην Ελλάδα, κάτω από αλλεπάλληλα κοινωνικά ξεσπάσματα των εργαζόμενων και λαϊκών μαζών, έχουμε την πλήρη κατάρρευση του παλιού αστικού δικομματισμού, αλλά και μια ψευδεπίγραφη εναλλακτική με την ολοκληρωτική υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στα κελεύσματα της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της ντόπιας παρασιτικής ολιγαρχίας. Η αριστερή στα λόγια και δεξιά στην πράξη σεχταριστική πολιτική του λεγόμενου ΚΚΕ δεν αποτελεί διέξοδο, αλλά εμπόδιο για την ανάπτυξη και ανασυγκρότηση του κινήματος σε επαναστατική κατεύθυνση. Η εντεινόμενη αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος δημιουργεί και εδώ συνθήκες για ακροδεξιές αναδιπλώσεις, αλλά και ακόμα πιο έντονες αριστερές αναζητήσεις των μαζών.

1. Με το ξέσπασμα της κρίσης αυτής στη χώρα μας, η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα από τη μετωπική σύγκλιση και συνεργασία αριστερών επαναστατικών συλλογικοτήτων και ανένταχτων αγωνιστών αποτέλεσε σημαντικό βήμα. Ήταν μια πρώτη απάντηση στην πολυδιάσπαση της επαναστατικής αριστεράς, αλλά και σε γενικόλογες αντιπαραθέσεις με το ρεφορμισμό μιας προηγούμενης περιόδου («Κάτω, κάτω, το κεφάλαιο» – «Σεισμός, σεισμός, κομμουνισμός» κ.λπ.) Πραγματοποιήθηκε στη βάση του προσδιορισμού των εχθρών και των φίλων: ευρώ, ΕΕ και ΝΑΤΟ, καθώς και ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία από τη μια μεριά – εργατική τάξη και πλατιά λαϊκά στρώματα από την άλλη. Επέλεξε την αντιπαράθεση στις αντιλαϊκές επιθέσεις όχι με αυταπάτες για διόρθωση του συστήματος, αλλά με στόχο την ανατροπή των επιλογών και των στόχων του μέσα από την ανάπτυξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος και τον επαναστατικό δρόμο. Βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των εργατικών αγώνων και λαϊκών ξεσπασμάτων από τις πλατείες, τις απεργίες, τα μαζικά συλλαλητήρια και τις καταλήψεις.

2. Από την πρώτη στιγμή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντιπαρατέθηκε στην απατηλή φιλο-ΕΕ πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, για να δικαιωθεί απόλυτα μέσα από την ολοκληρωτική αποτυχία των υποσχέσεων για ικανοποίηση των λαϊκών αιτημάτων χωρίς «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή», αλλά μέσα από το συμβιβασμό και την ενσωμάτωση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Πρωτοστάτησε στην εντυπωσιακή νίκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, που στη συνέχεια μετέτρεψε σε ένα εξευτελιστικό ΝΑΙ η προδοτική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ /ΑΝΕΛ. Μέσα από αυτές τις επιλογές και τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες ήταν που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναδείχτηκε σε αναγνωρίσιμο τρίτο πόλο, που αποτελεί τη σημαντικότερη κατάχτηση της επαναστατικής Αριστεράς από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Έναν πόλο ενότητας και πάλης για τη μεγάλη εργατική και λαϊκή πλειοψηφία, αλλά και για όλες τις αγωνιστικές αναζητήσεις της Αριστεράς, με κόκκινη γραμμή την αναγνώριση της κύριας αντίθεσης της περιόδου, καθώς και του επαναστατικού δρόμου για την επίλυσή της υπέρ των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.

3. Σήμερα, σ’ ό,τι αφορά τις πιο πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, με την κλιμάκωση του προσφυγικού, τους νέους φράχτες στην Ευρώπη και τις απειλές εναντίον της Ελλάδας, τις μαζικές αγωνιστικές και λαϊκές αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η προσπάθεια εφαρμογής των δεσμεύσεων του 3ου μνημονίου, στο ασφαλιστικό, στο φορολογικό, στις ιδιωτικοποιήσεις, το νέο αδιέξοδο που δημιουργεί η άρνηση του ιμπεριαλιστικού κουαρτέτου να προχωρήσει στην αξιολόγηση και η αδυναμία εξυπηρέτησης των δανειακών της υποχρεώσεών από τη μεριά της κυβέρνησης - όλα αυτά ανοίγουν το δρόμο για την κλιμάκωση της πολιτικής κρίσης. Μια πολιτική κρίση με νέες και οδυνηρές για το λαό εξελίξεις που μόνο η κλιμάκωση των αντιιμπεριαλιστικών και αντικαπιταλιστικών αγώνων ενός οργανωμένου λαϊκού κινήματος θα μπορούσε να αποτρέψει και όχι απλά και μόνο η προσδοκία για την αυθόρμητη ανάπτυξή του. Γιατί «κάθε υπόκλιση μπρος στο αυθόρμητο… σημαίνει… δυνάμωμα της επίδρασης της αστικής τάξης», ενώ αντίθετα δικό μας καθήκον πρέπει να είναι «να αποτραβήξουμε το εργατικό κίνημα από αυτή την αυθόρμητη «τρεϊντγιουνιονιστική» τάση να μπει κάτω από τα φτερά της αστικής τάξης και να το τραβήξουμε κάτω από τα φτερά της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας». (Λένιν – «Τι να κάνουμε;»)

Για να το πετύχουμε όμως αυτό θα πρέπει να ξεπεράσουμε σημαντικές αδυναμίες και να πραγματοποιήσουμε ένα άλμα ωρίμανσης και συγκρότησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

4. Δεν αρκεί πια ο σωστός καθορισμός της κύριας αντίθεσης και η πρωτοπόρα αγωνιστική παρέμβαση στα κινήματα, αλλά χρειάζεται ακόμα η επεξεργασία ενός προγράμματος με αφετηρία τις αναζητήσεις των μαζών, αλλά και των συγκεκριμένων βημάτων για την υλοποίησή του στη βάση ενός αυστηρά αντικειμενικού υπολογισμού των ταξικών δυνάμεων και των συσχετισμών τους. Χρειάζεται η οργανωμένη παρέμβαση σε όλους τους χώρους όπου δρουν οι εργατικές και λαϊκές μάζες, σε μια κατεύθυνση ωστόσο σύγκρουσης και αποκάλυψης των αδιόρθωτων εκπροσώπων του κεφαλαίου και της γραφειοκρατίας και όχι ουράς απέναντί τους. Χρειάζεται ακόμα το ξεπέρασμα κάθε μικροκομματισμού μέσα στις γραμμές μας, η δημοκρατική λήψη αλλά και η ενιαία και αποφασιστική εφαρμογή των πολιτικών και κινηματικών μας αποφάσεων και η κριτική και αυτοκριτική εκτίμηση και παραπέρα επεξεργασία τους, με βάση την αντικειμενική εκτίμηση των αποτελεσμάτων τους, για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών που θα εξασφαλίζει αξιοπιστία και φερεγγυότητα απέναντι στην εργατική τάξη και το λαό.

5. Άλλη σημαντική αδυναμία ήταν η εγκατάλειψη της πορείας για ένα συνεπές και σταθερό αντικαπιταλιστικό-αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο μέσα από τη συγκρότηση και ανάπτυξη του κινήματος και η αναζήτηση λύσεων μέσα από «συμμαχίες» χωρίς αρχές που νόθευαν την αντι-ΕΕ ταξική και αγωνιστική μας κατεύθυνση. Ήταν η ανοχή απέναντι σε τάσεις που επέλεγαν την ένταξη σε δύο μέτωπα ταυτόχρονα, τόσο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ όσο και στη ΜΑΡΣ, στο όνομα της διαφύλαξης της ενότητας, για να καταλήξουν τελικά στην προσχώρησή τους σε μια κατεύθυνση ανολοκλήρωτης ρήξης με το ρεφορμισμό από τη μεριά της ΛΑΕ.

6. Μια άλλη μονομέρεια ήταν και η τάση για εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας για μια πολιτική μετωπική συμπόρευση με συγκεκριμένες προτάσεις προς ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς που διαχωρίζεται από το ρεφορμισμό και αναζητεί έναν άλλο δρόμο με μια λογική «επαναστατικής καθαρότητας» και αυτοαναφορικότητας. Αντίθετα εμείς νομίζουμε ότι η διαρκής προσπάθεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τη συγκρότηση ενός επαναστατικού πόλου-μετώπου ήταν αυτή που την ανέδειξε σε αναγνωρίσιμη και άλλη γραμμή διεξόδου για την Αριστερά, σε αντίθεση με άλλες δυνάμεις που, στο όνομα της «καθαρότητάς» τους, έμειναν κλεισμένες στο καβούκι τους και στο περιθώριο.

7. Αφετηρία της πάλης μας δεν μπορεί να είναι άλλη από την υπεράσπιση και διεκδίκηση κατακτήσεων και δικαιωμάτων για τη δημοκρατία της εργατικής τάξης και του λαού ως το τέλος. Ενάντια στη λεηλασία του κόσμου της εργασίας και την εξοντωτική συμπίεση μισθών και συντάξεων, τις μαζικές απολύσεις και την ανεργία, την εξευτελιστική ελαστικοποίηση της εργασίας, το κλέψιμο και την υποταγή του ελεύθερου χρόνου. Για τη «συνεταιριστική» απελευθέρωση της αγροτιάς από την υπερεκμετάλλευση των κάθε λογής μεσαζόντων, ντόπιων και ξένων νεοτσιφλικάδων, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και τη φορομπηξία των κυβερνήσεων. Για την κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων. Για την παύση πληρωμών και τη διαγραφή του τοκογλυφικού χρέους. Για την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας με εργατικό-λαϊκό έλεγχο. Για την ανατροπή της αστικής πολιτικής βίας και τρομοκρατίας μέχρι την κατάλυση όλων των μηχανισμών καταστολής του αστικού κράτους, την κατάχτηση της πολιτικής εξουσίας και τον έλεγχο των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας από την εργατική τάξη και το λαό.

8. Αντίστοιχα, πάλη για την διεκδίκηση της δημοκρατίας στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας για την ισότιμη συμβίωση και διεθνιστική αλληλεγγύη της εργατικής τάξης και των λαών. Οι συνθήκες που μας έχουν επιβληθεί σήμερα στα πλαίσια του ευρώ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δεν αποτελούν μια γενικόλογη «επιτροπεία», αλλά κατάλυση κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Μέσα από την απαγόρευση ψήφισης οποιουδήποτε νόμου εάν αυτός δεν έχει πρώτα την έγκριση του ιμπεριαλιστικού κουαρτέτου, με τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος στα χέρια της ΕΚΤ και των hedge funds, με την επιβολή ενός ασφυκτικού δημοσιονομικού ελέγχου της ελληνικής οικονομίας, με το ξεπούλημα των βασικών υποδομών και παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας όπως αεροδρόμια, λιμάνια, ΟΤΕ, ΑΔΜΗΕ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΥΔΑΠ κ.λπ. στις πολυεθνικές του διεθνούς κεφαλαίου, με την ντόπια πλουτοκρατική ολιγαρχία να ευθυγραμμίζεται απόλυτα μαζί τους διεκδικώντας κάποια μερίδια από τα κέρδη τους και εξάγοντας τα κεφάλαιά της στο εξωτερικό.

9. Πάλη ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους από την Ουκρανία μέχρι τη Μ. Ανατολή με τη συμμετοχή της Ελλάδας και με τις αντιδραστικές της συμμαχίες με Ισραήλ και Αίγυπτο. Έξω το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο, καμιά παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των λαών της περιοχής, όχι στις νέες κλιμακώσεις των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αναμετρήσεων. Κύπρος ενιαία – κυρίαρχη – ανεξάρτητη, χωρίς ξένους στρατούς και βάσεις, όχι στη διχοτόμηση-μονιμοποίησή της σε ρόλο αβύθιστου αεροπλανοφόρου για τον έλεγχο της περιοχής, απόλυτος σεβασμός, συναδέλφωση και κοινοί αγώνες Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων για την υπεράσπιση και διεκδίκηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών τους. Προϋπόθεση για να τεθεί σωστά και το ζήτημα της πολιτικής εξουσίας η πρωτοπόρα ανάληψη της αντιμετώπισης των εθνικών ζητημάτων από το εργατικό και λαϊκό κίνημα για την ισότιμη και αλληλέγγυα συμβίωση των λαών, ενάντια στην ξενοδουλεία της αστικής τάξης και το δηλητηριώδη ρατσισμό και εθνικισμό των φασιστών της Χρυσής Αυγής.

10. Τέλος. προϋπόθεση για την ανταπόκριση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα αυξημένα καθήκοντα της περιόδου δεν είναι μόνο η πολιτική της ωρίμανση, αλλά και ένα άλμα στην επαναστατική της ανασυγκρότηση. Για την αποτελεσματική εφαρμογή της ενιαίας πολιτικής της κατεύθυνσης που θα ενισχύεται και θα ωριμάζει μέσα από τον ελεύθερο συνθετικό και δημοκρατικό διάλογο και όχι δίνοντας την προτεραιότητα σε επί μέρους επιδιώξεις της μιας ή της άλλης συνιστώσας, του ενός ή του άλλου αγωνιστή. Μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών όχι μιας χρήσης ούτε μελών- ψηφοφόρων, αλλά υπεύθυνων αγωνιστών, ενεργών και γειωμένων σε μαζικούς και εργασιακούς χώρους, τακτικών μελών των κλαδικών και τοπικών επιτροπών. Με ένα Πανελλαδικό Συντονιστικό Όργανο κύριο παράγοντα συντονισμού και καθοδήγησης ανάμεσα σε δύο συνδιασκέψεις, με αρμοδιότητες, που θα διασφαλίζει τη συνεχή επικοινωνία της βάσης με τα ανώτερα όργανα και θα εκλέγει την Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή, τις επιμέρους γραμματείες, το Γραφείο Τύπου και την Επιτροπή Προγράμματος. Μια ΚΣΕ που θα διασφαλίζει τον καθημερινό συντονισμό και την εκπροσώπηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και θα προετοιμάζει και εφαρμόζει τις αποφάσεις του ΠΣΟ. Με απόλυτα δημοκρατικά, αλλά και ενιαία εκλογικά συστήματα, που θα διασφαλίζουν την ισότιμη συμμετοχή όλων των συντρόφων χωρίς μικροκομματισμούς και διασπαστικές επιδιώξεις.

Μια τέτοια ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειαζόμαστε σήμερα για να μπορέσει να απευθυνθεί με φερεγγυότητα και αποτελεσματικότητα στη μεγάλη εργατική και λαϊκή πλειοψηφία, καλλιεργώντας την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και την αυτοπεποίθηση ότι «αυτοί που σήμερα φαίνονται νικημένοι, του αύριο μπορούν να είναι οι νικητές». 

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΝΑΡ: Συμβολή στην Τρίτη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 

Δέκα αναγκαίες τομές

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ΤΗΝ ΝΕΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

1. Να μετατρέψουμε τη χρεωκοπία της διαχειριστικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ σε πολύτιμη γνώση

Ζούμε τη διάψευση των ελπίδων, ακόμη και των πιο μικρών, από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ τονίζαμε ότι σε μια χώρα που παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ, ο Υπουργός Άμυνας δε μπορεί παρά να δουλεύει για τους Αμερικάνους και τον πόλεμο στην περιοχή ή ότι εντός της ΕΕ του Δημοσιονομικού Συμφώνου δε μπορεί παρά η λιτότητα να είναι διαρκείας, Τότε κάποιοι μας έλεγαν ότι δε βλέπουμε πως «για πρώτη φορά θα έχουμε αριστερή κυβέρνηση και εξουσία στην Ευρώπη». Τώρα, αντί αυτοκριτικής, οι ίδιοι μας εγκαλούν ότι δεν βλέπουμε ότι «η ήττα αφορά όλη την αριστερά».

Αρνούμαστε ωστόσο να ταυτίσουμε την αριστερή και εργατική πολιτική με τη χρεωκοπία της «αριστερής διαχείρισης» μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας και της συνέχειας του αστικού κράτους. Το «φταίνε όλες οι τάσεις της αριστεράς», σημαίνει να ξεχαστούν οι τεράστιες πολιτικές ευθύνες της ρεφορμιστικής διαχειριστικής γραμμής. Απορρίπτουμε τις μεταφυσικού τύπου εξηγήσεις για τη χρεωκοπία του ΣΥΡΙΖΑ, που φοβούνται να σταθούν αυτοκριτικά και μιλούν για «αιφνίδια μετάλλαξη» ή/και «προδοσία της ηγεσίας», προσδοκώντας μάταια σε μια επανέκδοση «πολιτική στρατηγικής ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ».

2. Να πιάσουμε το νήμα της κοινωνικής διάθεσης για αντίσταση και ρήξη

Η κοινωνία δεν "κατεβάζει διακόπτες" για να κηδευτούν τα πολιτικά σχέδια του «τετραγωνισμού του κύκλου». Οι ρηξιακές διαθέσεις των αγροτών, μα και των μισθωτών και μεσαίων επιστημόνων και επαγγελματιών, των εργαζομένων και ιδιαίτερα των νέων, γέμισαν τις οθόνες και κυρίως τις ελπίδες. Και ας μη στάθηκε η αριστερά στο ύψος της. Το ΚΚΕ χάθηκε μεταξύ αστεϊσμών για τσίπουρα με τον Τσίπρα και όψιμη πρεμούρα για «διάλογο», ενώ ΚΚΕ και ΛΑΕ, ανέθεσαν στη ΓΣΕΕ να αντιδράσει (!) για το ασφαλιστικό τερατούργημα «τότε, αν και εφόσον καταθέσει η κυβέρνηση νομοσχέδιο».

Η καπιταλιστική κρίση σε παγκόσμιο επίπεδο μπαίνει σε νέο παροξυσμό. Η ΕΕ γεννάει πόλεμο, θάνατο, κυνηγητό των προσφύγων πολέμου, ταυτόχρονα, όμως, κλυδωνίζεται με το ενδεχόμενο Grexit ή Brexit. Η πολιτική κρίση στην Ελλάδα σοβεί και η επάνοδος στον «ενάρετο κύκλο της ανάπτυξης» με συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων, αποδεικνύεται άπιαστο όνειρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, προσφέροντας διπλή άθλια υπηρεσία στην αστική τάξη με την εφαρμογή μιας άγριας νεοφιλελεύθερης πολιτικής στο όνομα της «αριστεράς», ματώνει παράλληλα με αριστερές διαφοροποιήσεις της βάσης του. Το ζήτημα της ανατροπής της βάρβαρης πολιτικής των μνημονίων και γενικά των σαρωτικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προωθούν και επιβάλουν κεφάλαιο, ΕΕ και ΔΝΤ, μαζί και η ανάγκη ανατροπής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι, υπό προϋποθέσεις, ανοιχτό. Η αντικαπιταλιστική αριστερά θα κριθεί και θα αποδείξει την κοινωνική και πολιτική της χρησιμότητα, απαντώντας στο ερώτημα αυτό.

Οι ΘΕΣΕΙΣ απαντάνε στην πρόκληση αυτή και στον κίνδυνο μιας στρατηγικής ήττας, με την αναζήτηση της αναγκαίας στρατηγικής τομής βάθους στην πολιτική γραμμή και το ρόλο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ευρύτερου μαχόμενου εργατικού και αριστερού κινήματος.

Αλλά για να απαντήσουμε στην ανάγκη και την πρόκληση να γίνουμε πρωτοπόροι στον αγώνα για την ανατροπή, πρέπει να αλλάξουμε!

3. Να διαβάσουμε σωστά την εποχή μας: «αποχαιρέτα τη φενάκη του «κοινωνικού συμβολαίου» που χάνεις…»

Οι κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στο σύγχρονο κόσμο, ορίζονται από τον κοινωνικό, πολιτικό, ιδεολογικό και στρατιωτικό πόλεμο σε βάρος του κόσμου της εργασίας, όλων των λαών του κόσμου, μα και κατά της ειρήνης, των ελευθεριών και της ζωής στον πλανήτη. Πρωτοπόρο αντιδραστικό ρόλο σε αυτή την αντεργατική επιδρομή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, έχουν τα πλέον ανεπτυγμένα κέντρα και συγκροτήσεις του, όπως οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ, ο ΠΟΕ, οι G20 και φυσικά η ΕΕ.

Όποιος φαντάστηκε ότι το κέντρο των εξελίξεων είναι η διεθνής «συνεννόηση», η «διαπραγμάτευση» εντός ΕΕ, ΝΑΤΟ, οι ομαλές κοινοβουλευτικές εξελίξεις, τα ήρεμα νερά της κυβερνητικής διαχείρισης, είναι ώρα να συνέλθει. Μπροστά μας ορθώνονται η ωμή βία, η αμείλικτη πραγματική εξουσία του κεφαλαίου και των αγορών, η πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ, το αδυσώπητο Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ, το διαρκές «κράτος έκτακτης ανάγκης» το «ύψιστο αγαθό» της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Σε ένα καπιταλισμό και μια ευρωζώνη που παραδέρνουν σε στασιμότητα ή/και κρίση, η βαρβαρότητα αποτελεί αναπόδραστη ανάγκη. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» του χθες και της συνύπαρξης με την αγορά, είναι απλά αδύνατο.

Η πρόκληση είναι μόνο μία: Να μετατρέψουμε την ταξική σφαγή διαρκείας, σε ταξική πάλη για τις ανάγκες και τη ζωή των εργαζομένων, για την προοπτική της απελευθέρωσης τους από τα αστικά δεσμά, αντιστρέφοντας το βέλος των εξελίξεων.

4. Διεκδικώντας μια νέα ρεαλιστική ουτοπία: Στο κέντρο της προσπάθειας μια νέα εναλλακτική

Οι επαναστάσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας, τροφοδοτήθηκαν από την πεποίθηση αλλά και την επίγνωση, ότι πέραν ενός ζοφερού παρόντος, μπορούσε να υπάρξει ένας άλλος χρόνος και ένα άλλος τόπος, όπου όλα θα ήταν αλλιώς και καλύτερα.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός, είναι αναγκασμένος να καταφεύγει στο «μονόδρομο» της οριστικής ανάλωσης του ανθρώπου και της φύσης. Να επιστρέφει διαρκώς σε μορφές βίαιου σφετερισμού της εργασίας ωθώντας την εργατική δύναμη κάτω από τα ιστορικά-ζωτικά όρια της αξίας της. Μετά την ουσιαστική υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο αντιμετωπίζουμε την ουσιαστική υπαγωγή της συνολικής ύπαρξης του ανθρώπου και της φύσης στις προτεραιότητες και ανάγκες του κεφαλαίου. Με δεκανίκι τη διαχειριστική ρεφορμιστική αριστερά και τους ενσωματωμένους διανοούμενους, επιχειρεί να πείσει ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική έξω από τη σημερινή βαρβαρότητα. Έτσι, το μοναδικό ζητούμενο για τους ελάχιστους ‘’ειδικούς’’ της πολιτικής είναι οι μορφές διαχείρισης και για την κοινωνική πλειοψηφία η μίζερη επιβίωση και «προσαρμογή στην πραγματικότητα».

Είναι σίγουρο ότι «το να μιλάμε» γενικά για την επαναστατική αλλαγή, δεν προεξοφλεί καμία πραγμάτωσή της. Το ίδιο βέβαια και η φαντασιακή επίκληση και υπόσχεση «βελτιώσεων επιβίωσης» χωρίς κόπο και περιπέτειες. Η προοπτική μιας άλλης ζωής μέσα από την κομμουνιστική μεταμόρφωση της ανθρωπότητας με την χειραφέτηση της εργασίας, την εργατική δημοκρατία, τη συλλογική ιδιοκτησία, τη συμβίωση λαών, εθνών και ανθρώπων χωρίς φράχτες θανάτου, αλλά και η αναγκαιότητα και το δικαίωμα της επανάστασης για αυτήν, οφείλει να βρει κεντρική θέση ως αφετηρία και κριτήριο στην πολιτική τακτική και στρατηγική της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς και ειδικότερα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο σήμερα. Αυτή η προοπτική δίνει συνεκτική υπόσταση στην αναγκαία προγραμματική επεξεργασία στον «άλλο δρόμο», στην πολιτική απάντηση στο «πως θα πάνε τα πράγματα αλλιώς», σήμερα.

5. Τι κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ποια πρέπει να είναι η στάση μας απέναντί του;

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτική δύναμη έχει ενταχθεί ανοιχτά στο μνημονιακό στρατόπεδο και διαρρηγνύει τις σχέσεις του με την αριστερά και το εργατικό κίνημα. Η πολιτική αυτή πορεία, σε συνδυασμό με την οργανωτική αποχώρηση ή/και εκκαθάριση μεγάλου τμήματος της οργανωμένης βάσης του κάνει αναπότρεπτη την διαδικασία μετατροπής του σε αστικό σοσιαλφιλελεύθερο κόμμα».

Σε αντίθεση με την θέση αυτή, υπάρχει η εκτίμηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ένα «κόμμα της ρεφορμιστικής αριστεράς». Η μακρόχρονη διαπάλη για τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αντίστοιχα πρόσφατα για τον χαρακτήρα της ΛΑΕ, μας βάζουν το ερώτημα: με ποια κριτήρια κρίνουμε τον χαρακτήρα ενός κόμματος; Όχι βέβαια από αυτά που λέει το ίδιο για τον εαυτό του!

Ένα κόμμα κρίνεται πρώτα από όλα από την πολιτική του. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια σκληρή, αστική νεοφιλελεύθερη πολιτική. Δεύτερον, από την ταξική του βάση. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει, κυρίως, μικροαστική κοινωνική βάση με ευρεία επίδραση σε μισθωτά στρώματα, κυρίως σε χώρους του δημοσίου. Τρίτον, από την σχέση του με την αστική τάξη και το κράτος της. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε διαδικασία ενσωμάτωσης χιλιάδων μελών του στο κράτος και την διαχείρισή του και οργάνωσης των σχέσεων τους με το κεφάλαιο. Τέταρτον, από την ηγεσία του. Πρόκειται για μια αστική ηγεσία που εδώ και χρόνια έχει οργανώσει την σχέση της με το μεγάλο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Τέλος, από την ιδεολογία του, η οποία είναι σοσιαλφιλελεύθερη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, επομένως, δεν είναι ένα κόμμα που επιδιώκει μια «κοινωνική αλλαγή με ρεφορμιστικό τρόπο» («αριστερό ρεφορμιστικό κόμμα»), αλλά κόμμα που έχει στόχο να διαχειριστεί την καπιταλιστική επίθεση, το ίδιο το σύστημα και κράτος του. Για αυτό δεν μπορεί να αλλάξει «από μέσα» όπως έλεγαν άλλες δυνάμεις που μας καλούσαν να ενταχθούμε ή να τον στηρίξουμε κριτικά για να τον «επηρεάσουμε».

Κι είναι τεράστιο λάθος σήμερα, να επιδιώκουμε «ενιαίο μέτωπο από τα κάτω αλλά και από τα πάνω, και στα συνδικάτα και με πολιτικά κόμματα της ρεφορμιστικής αριστεράς, για να μπορούν να νικάνε οι αγώνες…». Να προωθούμε, δηλαδή, «ενιαίο μέτωπο και από τα πάνω» με τον ΣΥΡΙΖΑ η τμήματα του!

6. Αναζητούμε το δρόμο και το στόχο: αντικαπιταλιστική ανατροπή, επαναστατική και σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική

Παλεύουμε για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης στην βάση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος. με στόχους: την υπηρέτηση των άμεσων συμφερόντων των εργαζομένων, τον κλονισμό και ανατροπή της επίθεσης, την επιβολή εργατικών αντικαπιταλιστικών κατακτήσεων, την ριζική αλλαγή των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών σε όφελος του ταξικά ανασυγκροτημένου εργατο-λαϊκου κινήματος, του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και των επαναστατικών κομμουνιστικών δυνάμεων. Στην υποκειμενική προετοιμασία και οργάνωση των καταπιεσμένων ώστε να γίνονται ικανοί να αναλάβουν μαζική επαναστατική δράση, ώστε να κλονίσουν την αστική πολιτική κυριαρχία και να παρέμβουν για τη διαμόρφωση επαναστατικής κατάστασης ώστε να οδηγηθεί στο ξέσπασμα της επανάστασης.

Το περιεχόμενο του αντικαπιταλιστικού προγράμματος περιλαμβάνει ένα σύνολο κοινωνικά ώριμων, ιστορικά αναγκαίων και λαϊκά αποδεκτών, αντικαπιταλιστικών πολιτικών στόχων και διεκδικήσεων που στην τωρινή φάση αντιμάχονται την επίθεση του κεφαλαίου ταυτόχρονα με την υπεράσπιση των ζωτικών συμφερόντων των καταπιεσμένων, για την ουσιαστική, υλική βελτίωση των όρων ζωής και πάλης τους. Στόχοι του μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να επιβληθούν σ’ όλη την περίοδο, ιδίως σε κρίσιμες καμπές της, μέχρι την επαναστατική κατάσταση. Ωστόσο, το σύνολό τους, το απαιτούμενο βάθος και έκταση και κυρίως η σταθερότητά τους, μπορεί να διασφαλιστούν από την πολιτική εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της αμέσως μετά την επανάσταση. Η επαναστατική τακτική αντιπαραθέτει στον θεμελιώδη νόμο του καπιταλισμού, το νόμο της αξίας και γενικά στους «αστικούς νόμους» ένα συνολικό, διαρκή «ταξικό πολιτικό εκβιασμό» του μαζικού πολιτικού -κοινωνικού-πολιτιστικού κινήματος των εργαζομένων. Αντιπαραθέτει την ισχύ αυτού του κινήματος, που οργανώνει και εκφράζει τα ανεξάρτητα, δημοκρατικά συγκροτημένα πολιτικά όργανά του, απέναντι στους θεσμούς και τη βία της αστικής πολιτικής.

Η επαναστατική τακτική αρνείται και καταπολεμά την ταξική συνεργασία με οποιαδήποτε μορφή του αστικού κράτους και ιδιαίτερα τη συμμετοχή, κριτική στήριξη και ανοχή σε κυβερνήσεις που υλοποιούν οποιαδήποτε παραλλαγή της αστικής πολιτικής. Η εμπειρία της κατάληξης της κυβερνητικής λύσης ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η γενικότερη ιστορική σχετική εμπειρία έχουν δείξει το λαθεμένο χαρακτήρα των αντιλήψεων που αποκόβουν την «πάλη για την κυβέρνηση» απ’ την πάλη για την πολιτική εξουσία συνολικά, που δεν κατανοούν τον ενιαίο χαρακτήρα των μηχανισμών του αστικού συνασπισμού εξουσίας, ανεξάρτητα από την ποικιλομορφία των δομών τους και των τρόπων με τους οποίους επιβάλλουν την κυριαρχία τους. Που δεν κατανοούν την απογύμνωση του αστικού πολιτικού συστήματος και των θεσμών του από τα όποια ιστορικά δημοκρατικά του στοιχεία και την ροπή του προς το μόνιμο κράτος έκτακτης ανάγκης και στο παγκόσμιο αστυνομικό κράτος.

Η τακτική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής συγκεφαλαιώνει τις άμεσες, αμυντικές μάχες απέναντι στην πολλαπλή επίθεση για να τις υπερβεί στο πλαίσιο ενός ανώτερου, θετικού και «επιθετικού» αντικαπιταλιστικού, εργατικού προγράμματος. Δεν αποτελεί απλά το άθροισμα, ή πολύ περισσότερο, μια κατακερματισμένη, αποσπασματική έκφραση των επιμέρους μετώπων και επιδιώξεων. Αποτελεί την ενιαία βάση στην οποία στηρίζονται οι πολιτικές προτάσεις, οι προτάσεις πολιτικής συνεργασίας ακόμα και κοινής πολιτικής δράσης στα πλαίσια του εργατο-λαϊκού κινήματος.

Το περιεχόμενο της αντικαπιταλιστικής τακτικής, της οποίας υποκείμενο για το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση είναι το Αντικαπιταλιστικό Εργατικό Μέτωπο, δεν παραμένει ακίνητο στον ιστορικό χωρόχρονο. Είναι διαλεκτικά αναπτυσσόμενο ως το ξέσπασμα της επανάστασης. Το προτεινόμενο πλαίσιο αντικαπιταλιστικών στόχων από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλύπτει την τωρινή φάση με προεκτάσεις και για τις επόμενες. Χρειάζεται, ωστόσο, να συνδεθεί με τις στρατηγικές μας στοχεύσεις για την οικοδόμηση εργατικής δημοκρατίας και της νέου τύπου εξουσίας των οργάνων της εργατικής πολιτικής, την απαλλοτρίωσης των βασικών μέσων παραγωγής και την προοπτική της κομμουνιστικής κοινωνίας και την πρώτη της βαθμίδα, τη σοσιαλιστική.

7. Ποιος θα «εφαρμόσει» το πρόγραμμα;

Η μάχη για την επιβολή του «αντικαπιταλιστικού προγράμματος» μετάβασης στην επανάσταση γίνεται από τα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα που συγκροτούνται μέσα στην ταξική πάλη, στον εξωκοινοβουλευτικό πολιτικό αγώνα της εργατικής τάξης και του λαού και υπηρετούν το σκοπό αυτό.

Στο κοινωνικό επίπεδο από το εργατικό και λαϊκό αγωνιστικό μέτωπο αντίστασης, αντιπολίτευσης και ανατροπής, που έχει ως κέντρο του το ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Στο πολιτικό επίπεδο από το αντικαπιταλιστικό μέτωπο/πόλο που είναι αναγκαίο να συγκροτηθεί αλλά και από τις δυνάμεις της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, που οφείλουν να επιβεβαιώνουν έμπρακτα και να κατακτούν δημοκρατικά τον πρωτοπόρο ρόλο τους -τόσο στο κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο-, αντιπροσωπεύοντας σε κάθε μάχη, την προοπτική και τη διεθνιστική διάσταση της εργατικής πάλης.

Οι δύο αυτές πλευρές της πολιτικής μας βρίσκονται μεταξύ τους σε διαλεκτική σχέση, με στόχο την ανώτερη πολιτική τους συγκρότηση-ενοποίηση και τη διαμόρφωση ενός εργατικού-λαϊκού αντικαπιταλιστικού μετώπου ανατροπής κι επαναστατικής προοπτικής. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ οφείλει να προωθεί τις δύο αλληλένδετες πλευρές ενιαία, ξεπερνώντας μονομέρειες που μετατρέπουν το αγωνιστικό μέτωπο σε άθροισμα κινημάτων ή συμμαχία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία είτε το αντικαπιταλιστικό μέτωπο σε συζήτηση παραγόντων για τις «συμμαχίες» ή απλή αύξηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

8. Με ένα ταξικά ανασυγκροτημένο κίνημα

Επιδίωξή μας είναι ένα ανασυγκροτημένο ταξικό εργατικό κίνημα ώστε οι αγώνες να μην περιορίζονται στο «να μην περάσουν τα μέτρα», αλλά να φέρνουν στο προσκήνιο τις ζωτικές ανάγκες των εργαζομένων και των νέων, να διεκδικούν αποφασιστικά βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων και μείωση της εκμετάλλευσης. Να ξεπερνούν τη λογική της διαπραγμάτευσης της χειροτέρευσης της θέσης των εργαζόμενων, τη μοιρασιά της φτώχειας ή τη λογική της «εξαίρεσης».

Ζητούμενο είναι, στους αγώνες να ενώνεται το σύνολο της εργατικής τάξης, σε μια νέα αγωνιστική ταξική ενότητα απέναντι στον ταξικό αντίπαλο και την πολιτική του. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν στόχοι τους συνδέονται με τη λογική και το πλαίσιο του αντικαπιταλιστικού προγράμματος και με την προοπτική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης. Αν υπερβαίνουν τα όρια, τη λογική, τις μορφές συγκρότησης και διεκδίκησης του εκφυλισμένου συνδικαλιστικού κινήματος και υπηρετούν τη συγκρότηση ενός εργατικού μετώπου ρήξης με τους κυρίαρχους πυλώνες της πολιτικής του κεφαλαίου. Είναι αδιέξοδη και αναποτελεσματική η λογική που υποβαθμίζει τον πολιτικό ρόλο του κινήματος και περιορίζει το αγωνιστικό μέτωπο ρήξης-ανατροπής σε άθροισμα κινημάτων, εξαντλώντας τη συμβολή μας απλώς στο να «ενώνουμε τις αντιστάσεις οργανώνοντάς τες πάνω στα αιτήματα που προκύπτουν» ή να επιδιώκουμε «την ενότητα όλων των αγωνιζόμενων, στη δράση, στις απεργίες και τις διαδηλώσεις» με προτάσεις «ενότητας πάνω στο πρόβλημα». Η γραμμή αυτή είναι πίσω από την ανάγκη ενός αντικυβερνητικού, αντιμνημονιακού, αντιΕΕ και τελικά αντικαπιταλιστικού κινήματος υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων και αναγκών. Η αδυναμία διαχωρισμού από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει αυτήν την βαθύτερη αιτία.

9. Για τον αντικαπιταλιστικό πόλο και μέτωπο της αριστεράς και την πολιτική συνεργασία

Η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς όλες τις δυνάμεις που παλεύουν για τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα σε λογική ρήξης με το μαύρο μέτωπο κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, τον ιμπεριαλισμό, για μια προοπτική κομμουνιστικής χειραφέτησης, είναι η στράτευση σε μια άλλη αριστερά, για την οικοδόμηση του αντικαπιταλιστικού μετώπου / πόλου.

Το πρόγραμμα, η προοπτική και η πρακτική του αντικαπιταλιστικού μετώπου στρέφονται ενάντια σε βασικούς νόμους του συστήματος (της εκμετάλλευσης, του κέρδους, των αγορών, της κρατικής και εργοδοτικής καταπίεσης κλπ). Έχει λογική ρήξης με την αστική πολιτική, την αστική τάξη και το κράτος της και τους διεθνείς οργανισμούς της. Έχει ως στόχο το ξέσπασμα της επανάστασης για την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας και την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Προσεγγίζει την επανάσταση μέσα από την πάλη για την υλοποίηση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, την οργάνωση και ωρίμανση των δυνάμεων της εργατικής χειραφέτησης. Απορρίπτει τις αντιλήψεις που συνδέονται με κάθε «φιλολαϊκή» διαχείριση του καπιταλισμού. Παλεύει για μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.

Το μέτωπο αυτό είναι, ταυτόχρονα, βαθύτερα αντιιμπεριαλιστικό-αντιπολεμικό και δημοκρατικό. Ενσωματώνει με πιο ουσιαστικό τρόπο την πάλη για τις λαϊκές ελευθερίες της εποχής μας, τον αντιφασιστικό, αντιρατσιστικό αγώνα και την ριζοσπαστική οικολογία.

Κριτήριο για την προώθησή του είναι η πράξη, όχι απλά οι θέσεις που έχουν η κάθε πολιτική δύναμη και ρεύμα.

Δρόμους για την οικοδόμηση του αντικαπιταλιστικού μετώπου/πόλου, κατά τη γνώμη μας αποτελούν:

• Πρώτον, η πολιτική ισχυροποίηση, ανάπτυξη και μετασχηματισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
• Δεύτερον, τα τολμηρά βήματα με δυνάμεις, τάσεις και ρεύματα που στον ένα ή στον άλλο βαθμό κινούνται στη λογική του αντικαπιταλιστικού πόλου.
• Τρίτον, η επεξεργασία μιας πολιτικής τακτικής απέναντι σε νέες δυνάμεις που γεννιούνται μέσα στους αγώνες, αλλά και από την κρίση του ΣΥΡΙΖΑ και τις διεργασίες στο ΚΚΕ που αναζητούν προς τα αριστερά.

Φυσικά οι δυνάμεις αυτές δεν είναι «καθαρά αντικαπιταλιστικές». Έχουν τις δικές τους διαδρομές, ιδεολογικές αναφορές ευαισθησίες και αντιφάσεις, όπως άλλωστε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τείνουν να υπερβούν τον ρεφορμισμό από τον οποίο προέρχονται, χωρίς ακόμα να έχουν ξεκαθαρίσει πλήρως τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιδιώκει να έχει ενεργητική παρέμβαση ώστε να επιδράσει στον προσανατολισμό τους. Επιδιώκει να διαμορφώνει σταθερούς αγωνιστικούς δεσμούς και για αυτό παίρνει πρωτοβουλίες κοινής δράσης στην κατεύθυνση του αγωνιστικού μετώπου, ακόμη και προς δυνάμεις του μαχόμενου ρεφορμισμού, πρωτοβουλίες πολιτικού συντονισμού δυνάμεων σε πολιτικά ζητήματα (πχ πρόταση για αντιΕΕ πρωτοβουλία) και τέλος ανοίγει διάλογο για τα ζητήματα του αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου.

Κινητήρας και γόνιμο έδαφος για αυτές τις προσπάθειες είναι η ενοποίηση σε διαρκώς ανώτερο επίπεδο της αντικαπιταλιστικής πτέρυγας του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, και του διάσπαρτου κοινωνικού δυναμικού που κινείται σε αντι-ΕΕ και αντισυστημική κατεύθυνση.

Δεν ξεχνάμε: Η ίδια ΑΝΤΑΡΣΥΑ οικοδομήθηκε ως ένα πρώτο βήμα για το αντικαπιταλιστικό μέτωπο. Το βήμα αυτό δεν είναι προφανώς το τελευταίο!

Το δίπολο πρέπει ή δεν πρέπει να «συμμαχήσουμε με τους ρεφορμιστές» είναι, κατά τη γνώμη μας, λάθος. Τόσο οι αντιλήψεις που συμπεριφέρονται σεχταριστικά απέναντι σε αυτή την διεργασία και δεν αναζητούν δρόμους επικοινωνίας, συνεργασίας και τελικά αντικαπιταλιστικού μετώπου, είτε αυτές που είναι έτοιμες να εγκαταλείψουν ουσιώδη ζητήματα του αντικαπιταλιστικού προγράμματος στο όνομα της «συμμαχίας», είναι αναποτελεσματικές.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιδιώκει επομένως την κοινή δράση στο μαζικό κίνημα, αλλά και τον πολιτικό συντονισμό με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς, όπως το ΚΚΕ και η ΛΑΕ, σε κρίσιμα μέτωπα πολιτικής και κοινωνικής πάλης, για ρήξη -έξοδο από την ΕΕ, μπλοκάρισμα του ασφαλιστικού εκτρώματος, ενάντια στον πόλεμο και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Παράλληλα συμβάλουμε στην ανάπτυξη του διάλογου και της γόνιμης αντιπαράθεσης για τις προγραμματικές και στρατηγικές διαφορές μας. Προτάσεις για συνολική πολιτική συνεργασία δεν υπάρχει βάση να διατυπωθούν προς τα κόμματα αυτά. Υπάρχει, ωστόσο, δυνατότητα προς αγωνιστές και δυνάμεις τους που αμφισβητούν, και χειραφετούνται πολιτικά από αυτά με αντικυβερνητική, αντι-ΕΕ σκάση και συγκλίνουν σε ένα πλαίσιο στόχων σαν αυτό που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ειδικότερα, για την φυσιογνωμία και το πρόγραμμα της ΛΑΕ η εκτίμηση των Θέσεων ότι δεν «υπερβαίνει ένα ρεφορμιστικό νεοκεϋνσιανό σχέδιο, με κοινοβουλευτική-θεσμική λογική κυβερνητικής διαχείρισης, χωρίς την αναγκαία τομή με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ», στηρίζεται στην γενικότερη πρακτική της, στη συμμετοχή της στην περιφερειακή και τοπική κρατική διαχείριση σε συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ καθώς στον εγκλωβισμό της στα ίδια πολιτικοσυνδικαλιστικά σχήματα.

Η ΛΑΕ, εκτιμούμε, ότι δεν κάνει μια «ατελή ρήξη με τον ρεφορμισμό», αλλά μια «ατελή ρήξη» με την νεοφιλελεύθερη μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, από θέσεις ενός «ρεφορμιστικού νεοκεϋνσιανού σχεδίου». Για αυτό πολιτικές προτάσεις που βάζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε έναν αέναο «διάλογο» με απόψεις που κινούνται σε άλλη κατεύθυνση, τελικά καταλήγουν είτε σε αποτυχία είτε σε ένα απαράδεκτο «μέσο όρο». Η «πολιτική των συμμαχιών» δεν σημαίνει ανταλλαγή προτάσεων συνεργασίας, χωρίς αντίκρυσμα στον συσχετισμό δυνάμεων και δυνατότητα προώθησής της μέσα στο κίνημα και τις πολιτικές μάχες. Αντίθετα μια ενωτική πολιτική απεύθυνση στην βάση, με παράλληλη οικοδόμηση πραγματικών δρόμων κοινής δράσης και διαδικασιών διαλόγου, μαζί με μια σαφή και χωρίς μισόλογα εκτίμηση για τον χαρακτήρα της πολιτικής της κάθε δύναμης, μπορούν να οικοδομήσουν προϋποθέσεις πραγματικών διαφοροποιήσεων.

10. Ένα κρίσιμο βήμα μπροστά για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Κεντρικό στοιχείο της πολιτικής μας πρότασης για το επόμενο διάστημα είναι η ολόπλευρη πολιτική και οργανωτική ανάπτυξη και ο μετασχηματισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Αυτό σημαίνει: Βάθεμα της στρατηγικής της αντίληψης και του αντικαπιταλιστικού, επαναστατικού της προσανατολισμού. Ενίσχυση του εργατο-λαϊκού της χαρακτήρα. Ενιαιοποίηση στην συγκρότησή της ώστε να ξεπερνιέται η πολυγλωσσία, οι διαφορετικές πρακτικές και ιεραρχήσεις. Ενίσχυση της δημοκρατίας των μελών και των συλλογικοτήτων της. Σημαίνει ένταξη στις γραμμές της νέων δυνάμεων, πρώτα από όλα ανάμεσα στις πρωτοπόρες και μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού κινήματος και της νεολαίας, πράγμα που προϋποθέτει την διαρκή συναγωνιστική στάση, την συμμετοχή, στήριξη και οργάνωση των αγώνων, την αυτοτελή πολιτική της παρουσία σε αυτούς. Σημαίνει σταθερή πολιτικά σχέση με ρεύματα και αγωνιστές που αποδέχονται ή προσεγγίζουν το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.

Η ανάπτυξη σε αυτή την κατεύθυνση και ο μετασχηματισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί όρο και συστατικό στοιχείο για την οικοδόμηση του αγωνιστικού μετώπου, για την πορεία προς το αντικαπιταλιστικό μέτωπο, για πολιτικές συνεργασίες με κατεύθυνση ανατροπής.

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Μάρτης 2016

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Από την Μετωπική Συμβίωση στην Πολιτική Συνύπαρξη

 

του Σπ. Κοντομάρη

Η 3^η Συνδιάσκεψή σηματοδοτεί για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το τέλος μια περιόδου με συσσωρευμένη αρνητική αλλά και εξαιρετικά χρήσιμη πολιτική εμπειρία, τόσο για την ίδια, όσο και για το Κίνημα. Αν θέλουμε η ανανέωση της πολιτικής μας συμφωνίας να καταστεί προωθητική, αυτή η εμπειρία πρέπει να βρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου, να μας βοηθήσει να καταλήξουμε στα κρίσιμα ζητήματα με τρόπο πολιτικά καθαρό και δημοκρατικά αδιαμφισβήτητο.

Εργατική Πολιτική

Όσο τα Μνημόνια τα υλοποιούσε ο παλιός δικομματισμός ήταν ευκολότερο για τον Επίσημο Συνδικαλισμό να εκτοξεύει φραστικούς λεονταρισμούς, κρύβοντας το πραγματικό αντεργατικό του σχέδιο κάτω από σποραδικές και ασύνδετες απεργίες, δρώντας σταθεροποιητικά για το πολιτικό σύστημα .

Σήμερα τα πράγματα είναι ακόμα πιο καθαρά. Όλες οι δυνάμεις του «λιγότερου κακού» και του «καπιταλιστικού εξωραϊσμού» έχουν συμπτυχθεί γύρω από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τις θετικές προτάσεις, το παράλληλο πρόγραμμα. Με το επιχείρημα «να μην ξανάρθει η Δεξιά», σύσσωμος ο Επίσημος Συνδικαλισμός σε σωματεία, φορείς, Δήμους, Περιφέρειες υπερψηφίζει ακατάπαυστα μνημονιακές αποφάσεις, υλοποιεί σε επίπεδο βάσης την άγρια επίθεση που νομοθετεί η Κυβέρνηση. Έχουν χάσει κάθε αλληλεπίδραση με την εργατική τάξη, κινούνται αυτοτελώς και μάλιστα εναντίον της.

Με όσους στηρίζουν το Μνημόνιο από τα Κάτω, φορώντας μάλιστα αριστερό προσωπείο, δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε. Είμαστε σε πόλεμο. Εκεί που μέσα στην κίνηση των μαζών δημιουργείται ζωτικός χώρος για την αντίληψή μας, θα είμαστε επιθετικά παρόντες, επιτείνοντας την απονομιμοποίηση του Επίσημου Συνδικαλισμού, ανοίγοντας δρόμους για την οργάνωση της ασυνδικάλιστης εργασίας. Στις φιέστες του Επίσημου Συνδικαλισμού η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι δυνατόν να εμφανίζεται ως ευγενικός επισκέπτης.

Τακτική Συμμαχιών

Αυτοί που στοιχημάτιζαν ότι ο Χάρτης στην Αριστερά θα αλλάξει ριζικά χωρίς μια αντίστοιχη κοινωνική αλλαγή, έχουν διαψευστεί ολοκληρωτικά. Είτε το παραδέχονται, είτε όχι, η κοινωνική αλλαγή γεννά τη Νέα Πολιτική και όχι το ανάποδο. Ειδικά η επαναστατική κοινωνική αλλαγή θέλει δουλειά πολλή, σίγουρα πολλή περισσότερη και πολύ διαφορετική από αυτή που καταβάλουμε.

Πολλοί από τους Συνέδρους και τα πάνω από 3.000 μέλη που συμμετείχαν στην προσυνεδριακή διαδικασία, επανέκαμψαν μετά από μια μακρά περίοδο αποστασιοποίησης. Οι μεγάλες προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν για τις «υγιείς δυνάμεις που θα απελευθερωνόταν» από το ΣΥΡΙΖΑ, έφεραν και μεγάλες απογοητεύσεις. Θνησιγενείς, γραφειοκρατικές και ξεπερασμένες αποδείχτηκαν ως επί το πλείστον οι δυνάμεις αυτές. Αντί για «εν δυνάμει σύμμαχες στο Κίνημα», αποδεικνύονται ήδη μνημονιακότερες του ΣΥΡΙΖΑ, στην Περιφέρεια Αττικής, στο ΤΕΕ, στην ΟΛΜΕ.

Η αντίληψη που επιμένει να εντάσσει αυτές τις δυνάμεις σε ένα κοινό πολιτικό τόξο με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως έστω «αγωνιστικές δυνάμεις του αριστερού ρεφορμισμού», όχι μόνο παίζει με τις αντοχές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά επιμένει να παραβλέπει ότι εκπροσωπούν διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα. Βάζουν το ζήτημα των παραγωγικών δυνάμεων μπροστά από το ζήτημα των παραγωγικών σχέσεων, διακρίνουν αμοιβαία οφέλη του Λαού με μερίδες της αστικής τάξης. Συνδικαλιστικά υποστηρίζουν τη λογική της «εξαίρεσης του κλάδου μας», της «διατήρησης των κεκτημένων μας», την ίδια στιγμή που γκρεμίζονται τα πάντα για την κοινωνική πλειοψηφία. Με αυτό το πολιτικό κριτήριο είναι πάντα έτοιμοι να δικαιολογήσουν ως «ταχτική» κάθε μνημονιακή διολίσθηση. Στρατηγικά λοιπόν είμαστε αλλού.

Στο κίνημα όμως και στους επιμέρους χώρους παρέμβασης, εκεί που είναι πρακτικά αδύνατο, όλοι ανεξαιρέτως οι σύντροφοι που αποχώρησαν από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μαντρωθούν στο ΜΕΤΑ, μαζί με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, εκεί θα υπάρξει συζήτηση, σκληρή συντροφική κριτική και προσπάθεια κοινής παρέμβασης.

Οργανωτική Λειτουργία

Το κεφάλαιο Δ προχωρά ένα βήμα εμπρός στον τρόπο εκλογής των οργάνων, αποτυπώνοντας έμπρακτες υποχωρήσεις και βούληση σύνθεσης. Στη θέση 20 προβλέπει τις Πολιτικές Πλατφόρμες για την εκλογή του ΠΣΟ. Προβλέπει δηλαδή ένα ψηφοδέλτιο με εσωτερικές λίστες που εκλέγονται με απλή αναλογική. Προβλέπει πολύ χαμηλό αριθμό σταυροδοσίας 15% (από 25%). Προβλέπει, εκτός από τη Λίστα ή τον Μεμονωμένο Υποψήφιο της αρεσκείας σου, να μπορείς να σταυρώσεις ένα ή δυο συντρόφους σε άλλη Λίστα. Αναλογική εκλογή του ΠΣΟ σημαίνει και αναλογική εκλογή της ΚΣΕ.

Ή αυτή η πρόταση θα περάσει, ή με το πρόσχημα της Απλής Αναλογικής αλλά με ξεχωριστά ψηφοδέλτια, θα απορριφθεί και θα οδηγήσει στην επανάληψη του τρόπου εκλογής της 2^ης Συνδιάσκεψης, την Ενιαία Λίστα, την Κυκλική Σταυροδοσία και το Κακό Συναπάντημα.    

Ή μπροστά ή πίσω.

Πολιτική Απόφαση

Με την Πολιτική Απόφαση δεν γίνεται να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι. Ακόμα και όσοι δικαίως θα θέλαμε να βρούμε μέσα στις 80 σελίδες των Θέσεων το «Κάτω η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ», αναγνωρίζουμε τη δυνατότητα των ισοδύναμων διατυπώσεων. Όμως η πολιτική απόφαση της 3^ης Συνδιάσκεψης στα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα της οργανωτικής λειτουργίας, των συμμαχιών και του εργατικού πρέπει να προκύψει χωρίς ίχνος πολιτικής αμφισημίας, και χωρίς ίχνος δημοκρατικής αμφισβήτησης.

Η καθαρή πολιτική απόφαση υποχρεώνει την πλειοψηφία να κριθεί γι’ αυτήν στην επόμενη συνδιάσκεψη, υποχρεώνει τη μειοψηφία να τη σεβαστεί χωρίς να αλλάξει τη γνώμη της, υποχρεώνει άπαντες να την υλοποιήσουν από κοινού. Χωρίς την υλοποίηση μιας συγκεκριμένης πολιτικής γραμμής από όλα τα μέλη μας δεν μπορεί να υπάρξει στο τέλος καμιά αποτίμηση και καμιά σοβαρή κριτική. Άλλοι θα λέμε ότι έφταιγε η γραμμή και άλλοι ότι δεν την υλοποιήσαμε.

Τέλος,

μετά από 7 και πλέον χρόνια, κοινής μας προσπάθειας, κανένας από μας δεν μπορεί να κατηγορήσει τον άλλο ότι νοιάζεται και ότι πονάει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ λιγότερο. Γιατί κανείς από όλους εμάς σε αυτά τα 7 χρόνια δεν έμεινε ανεπηρέαστος και αδιαπέραστος από τις ανάγκες και τις προϋποθέσεις της κοινής μας προσπάθειας και της κοινής μας συζήτησης.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει περάσει στο πολιτικό μας αίμα, έχει περάσει στο πολιτικό αίμα των ανένταχτων και των Οργανώσεων που μέσα από τις Υπερβάσεις τους, τη συγκρότησαν σαν μέτωπο. Απαιτείται τώρα μια ακόμα Υπέρβαση. Η διαλεκτική επίλυση των διαφωνιών μας μπροστά στην πολλαπλασιαστική πολιτική ισχύ που μπορεί να απελευθερώσει.

Η ολομέτωπη επίθεση που διεξάγει το Κεφάλαιο, η ΕΕ, η Κυβέρνηση, συναντά κοινωνικές αντιστάσεις. Η ολόπλευρη στήριξη του Μνημονίου και του Πολέμου από το Σύνολο του Επίσημου Πολιτικού Συστήματος δεν καταφέρνει να κάμψει τους χιλιάδες κοινωνικούς αγωνιστές της αλληλεγγύης και της πολιτικής αξιοπρέπειας. Η Κρίση βαθαίνει την Αντεργατική Επίθεση, που με τη σειρά της βαθαίνει ακόμα περισσότερο την Κρίση. Οι λογαριασμοί του δημοψηφίσματος ξανανοίγουν σε κάθε νέο Νομοσχέδιο σε κάθε νέα επίσκεψη των Θεσμών, με νέους εκβιασμούς από το Κεφάλαιο και με νέα αμφισβήτηση της ΕΕ από το Λαό. Η συγκυρία συνεχίζει να μας θέτει συνεχώς νέα δυσκολότερα καθήκοντα, καθήκοντα στα οποία είναι πια προφανές ότι δεν μπορούμε να  ανταποκριθούμε χωρίς μια πιο συνεκτική πολιτική συμφωνία και λειτουργία.

Σπύρος Κοντομάρης, ΤΕ Αγ. Παρασκευής, Χολαργού, Παπάγου

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπροστά στις εκρήξεις που έρχονται

1. Η 3^η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιείται ενώ κυοφορούνται γεγονότα που θα αναστατώσουν βαθιά τον καπιταλισμό και τη χώρα. Η παγκόσμια κρίση υπερσυσσώρευσης γιγάντιων κεφαλαίων, όχι μόνον δεν έχει εκτονωθεί, αλλά βρίσκεται πριν από μια νέα, άγνωστης διάστασης έκρηξη. Τα νεοφιλελεύθερης και παλαιάς κοπής μέτρα που ελήφθησαν με διαφορετικό μείγμα σε κάθε χώρα, αποτυγχάνουν το ένα μετά το άλλο. Όλες οι προβλέψεις του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ για μια αναιμική και «άνεργη ανάπτυξη» αναθεωρούνται προς τα κάτω. Έχουμε μπει σε μια νέα εποχή του καπιταλισμού, όπου οι θεμελιώδεις νόμοι του συστήματος της μισθωτής εργασίας υποσκάπτονται σταθερά. Όπου πλάι στη σχετική προστίθεται η απόλυτη εξαθλίωση για τα δυο τρίτα των κοινωνιών.

Η δομική συστημική κρίση περιπλέκει το κοινωνικό, το δημοκρατικό, το εθνικό και το διεθνικό ζήτημα σε ένα αξεδιάλυτο κουβάρι. Η περίφημη χρηματιστηριακή παγκοσμιοποίηση πεθαίνει δίνοντας τη θέση της σε θανατηφόρους ανταγωνισμούς όλων εναντίον όλων και μέσα από αυτούς, σε ηπειρωτικά νεο-ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα που αγκιστρώνουν όλες, σχεδόν, τις μικρές χώρες. Η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση θρυμματίζεται δυναμώνοντας τις φωνές που θέλουν να ξεμπλέξουν με το ελληνικό βαρίδι, μετατρέποντας τη χώρα σε «μαύρη τρύπα» της συνθήκης Σένγκεν, του ευρώ και του χρέους. Η Γαλλική και Τουρκική «Δημοκρατία» φυλακίζουν, η πρώτη συνδικαλιστές της Air France και η δεύτερη ακόμη κι «έγκριτους» αστούς εκδότες.

Κάτω από αυτές τις κρισιακές συνθήκες, η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, το εξαμελές μνημονιακό μπλοκ (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων), η ΕΕ και το ΔΝΤ προετοιμάζουν ένα τέταρτο μνημόνιο με το καρότο της ελάφρυνσης του χρέους, πολύ πιο βαρύ για το λαό από όλα τα προηγούμενα, για να καλύψουν τo δημοσιονομικό κενό των 6-9 δις ευρώ και να αποπληρώνονται πλήρως και εγκαίρως οι δόσεις. Απαιτούν να ψηφιστεί από 180 βουλευτές. Να χτυπηθεί καίρια το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με λοκ άουτ και δραστικό περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία, επιβάλλοντας μια «νέα δημοκρατία» των τραπεζικών τεθωρακισμένων.

Θα ήταν, όμως, εντελώς μυωπικό και ταυτόχρονα, πολιτικά εγκληματικό, εάν δεν βλέπαμε, ότι αρχίζει να ξεχωρίζει ένας νέος παράγοντας που τείνει να μετατρέψει το κουβάρι των εξελίξεων σε νάρκη έτοιμη να εκραγεί: ο πόλεμος.

Η διεθνής καπιταλιστική κρίση μετέτρεψε τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία από τοπικό σε περιφερειακό «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων» των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, γεννώντας το οξύτατο προσφυγικό ζήτημα που ήρθε για να μείνει. Η κρίση ενισχύει την τάση να μετατραπεί ο «πόλεμος δι’ αντιπροσώπων» σε περιφερειακό πόλεμο απευθείας μεταξύ μεσαίων ή και ορισμένων μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Χρειάζεται αποφασιστικός αναπροσανατολισμός. Δεν μπορεί να μας αποκοιμίζει η εντελώς ασταθής, ανταγωνιστική συνεργασία ΗΠΑ – Ρωσίας (εμμέσως και Κίνας) στη Συρία. Μόνον ο φόβος ολοκληρωτικής καταστροφής της ύπαρξής τους συγκρατεί τα πολυεθνικά πολυκλαδικά μεγαθήρια και τα κράτη τους από έναν τρίτο παγκόσμιο πυρηνικό και διαστημικό πόλεμο. Όλες οι ενδιάμεσες βαθμίδες καταστροφής είναι πιθανές.

Ο πόλεμος αρχίζει να τραβάει όλα τα άλλα νήματα της εσωτερικής ζωής σε δεκάδες χώρες. Στην Ελλάδα, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, συνεχίζει και οξύνει τον κοινωνικό πόλεμο κατά του «εχθρού λαού» που ξεκίνησαν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και οι συνεταίροι τους ΛΑΟΣ και ΔΗΜΑΡ και τον συνδέει με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά των άλλων λαών, σέρνοντας τη χώρα στην επιθετική στρατηγική συμμαχία με ΗΠΑ - Ισραήλ – Αίγυπτο. Η δε «πρόσκληση» του νατοϊκού στόλου, που υποβλήθηκε σε αυτήν και τον Ερντογάν από τις ΗΠΑ - Γερμανία, για να ελεγχθούν τα περάσματα του ρωσικού στόλου και δευτερευόντως, το προσφυγικό κύμα, έχει και άλλη μια, κρυφή ατζέντα:

Να ελεγχθεί ο απείθαρχος ελληνικός λαός ώστε να πληρώνει κανονικά τις δόσεις στους διεθνείς τοκογλύφους. Να ελεγχθούν οι αντιστάσεις των λαών της Τουρκίας ενάντια σε μια αιμοσταγή άρχουσα τάξη που αντιμετωπίζει το φάσμα του διαμελισμού του κράτους της και για αυτό μετατρέπεται σε άγριο θηρίο. Έρχονται για να προλάβουν εργατικές και λαϊκές ανατροπές στη μια ή την άλλη όχθη του Αιγαίου και κυρίως, τη συνάντησή τους.

2. Από τη σκοπιά των παραπάνω, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλείται να δει με νέο τρόπο το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό της πρόγραμμα, την επαναστατική κομμουνιστική φυσιογνωμία της και την πρόταση για μετωπική αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου. Καλείται να κοιτάξει με τρυφερότητα αλλά και απαιτητικότητα τον εαυτό της και τον «άλλο» αριστερό, μέσα από το πρίσμα των αναμετρήσεων που ωριμάζουν με ταχύτητα και που μπροστά τους, το 2010 – ’12 θα φαντάζει ως αδέξια πρόβα όλων των πρωταγωνιστών της κοινωνικής ταξικής πάλης. Καλείται να προετοιμαστεί και να προετοιμάσει για τις επαναστατικές καταστάσεις που θα αναζητήσουν να ανατρέψουν τη μακρόχρονη «αντεπαναστατική κατάσταση», που επιβλήθηκε μετά το 1989, κρατάει ακόμη και θα αντισταθεί με αυξανόμενη βία.

Οι αγώνες που ξεσπούν στη χώρα μας ξεκινούν από χαμηλότερο σκαλί και «εντός του ευρωμνημονιακού πλαισίου», μετά την οπισθοχώρηση και την προσωρινή ήττα στην προηγούμενη ιστορική φάση, αλλά έχουν ανώτερη αντικαπιταλιστική δυναμική και επαναστατική προοπτική. Αποτελούν προπομπούς του μέλλοντος και όχι οπισθοφυλακές του παρελθόντος.

Η επανάσταση θα γεννηθεί από την ανάγκη και τη δράση εκατομμυρίων με διεθνή αλληλεπίδραση και όχι όπως η Αθηνά από το κεφάλι ενός «κομματικού» Δία. Θα εξελιχθεί με άλματα προς τα μπρος και προς τα πίσω κι όχι με «στάδια», κατακτώντας την επαναστατική κατάστασης, την επαναστατική κρίση και τη «δυαδική εξουσία» για να κατακτήσει «όλη την εξουσία». Θα έρθει με πρωτότυπο τρόπο, «με άλλα ρούχα και άλλο όνομα». Συνεπώς, η αναγκαία επανασύνδεση των σημερινών τακτικών επιδιώξεων με τους στρατηγικούς σκοπούς δεν λύνεται με βιαστικές λεκτικές εξισώσεις αναμεταξύ τους, με ένα πρόγραμμα τακτικής που θα εφαρμοστεί «στο σύνολό του», ίδιο και απαράλλαχτο μέχρι το επαναστατικό αύριο.

Δεν θα είναι ανθόσπαρτος αυτός ο δρόμος. Ούτε θα ανοίξει διάπλατα με το σακάκι της επαναστατικής ή μετωπικής λογοκοπίας στον ώμο, με οιμωγές για την ήττα ή με ιαχές για το κάθε αγωνιστικό σκίρτημα. Χρειάζεται ψύχραιμη εκτίμηση, διαλεκτική αντίληψη για την ιστορική εξέλιξη, βαθιά μελέτη της εμπειρίας, μαρξιστική επιστημονική μεθοδολογία. Αλλά κυρίως, τόλμη για ριζικές προγραμματικές αλλαγές, για τομές και υπερβάσεις μέσα στην ίδια την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την επαναστατική Αριστερά, μέσα σε όλη την Αριστερά, μέσα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Μια σχετικά ορθή επαναστατική τακτική και στρατηγική και μια σχετικά ορθή διαλεκτική σύνδεση αναμεταξύ τους, αποτελούν το αναγκαίο προγραμματικό GPS για να πορευθούν οι πρωτοπορίες και το μαζικό κίνημα με σωστό προσανατολισμό στις θυελλώδεις θάλασσες της εποχής μας. Αλλιώς θα ξοκείλουν άδοξα στις πρώτες ξέρες της ταξικής πάλης.

Στη σημερινή ιστορική περίοδο, είναι καθοριστικό να πορευθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενωμένη με τον πολιτικό στόχο και το πρόγραμμα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου και όχι με το στόχο της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού ή της εργατικής εξουσίας. Η αντικαπιταλιστική ανατροπή συνδέει, κινείται και επιδιώκει την προσέγγιση της επανάστασης από τις ίδιες τις μάζες και δεν είναι «με άλλα λόγια» η επανάσταση. Αυτή η λογική αποτελεί μια σημαντική συνεισφορά του ΝΑΡ και του 3^ου Συνεδρίου του.

Στη σημερινή ιστορική περίοδο, το υπό συζήτηση και κατάκτηση εργατολαϊκό, αντικαπιταλιστικό μέτωπο είναι το περίφημο «υποκείμενο» που «εφαρμόζει» το πρόγραμμα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και όχι οποιαδήποτε κυβέρνηση, εξουσία ή κίνημα. Εμπεριέχει ταξικά και αντικαπιταλιστικά ανασυγκροτημένα και το κίνημα και το μέτωπο των πολιτικών δυνάμεων και τον πόλο της πρωτοπορίας, αλλά όχι σε «ενιαίο εργατικό μέτωπο» με τον μνημονιακά μεταλλαγμένο ΣΥΡΙΖΑ και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία του αστικού συνδικαλισμού ή με τις δυνάμεις του πολυποίκιλου αριστερού ρεφορμισμού «όπως είναι» και «όπως να ΄ναι». Σε επαναστατικές συνθήκες θα μετασχηματιστεί σε επαναστατικό μέτωπο και θα διεκδικήσει «όλη την εξουσία» και κυβέρνηση.

3. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δικαιούται από το ρόλο που της αναγνωρίζεται πλέον από φίλους και αντιπάλους και υποχρεούται από τις ιστορικές περιστάσεις της φάσης που διανύουμε, να απευθύνει μετωπικό κάλεσμα κοινής πάλης στις μαχόμενες δυνάμεις του μαζικού κινήματος και της Αριστεράς. Εφορμώντας με αυτοπεποίθηση από το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό της πρόγραμμα, διδασκόμενη από τις επιτυχίες και τα πρόσφατα λάθη και ταλαντεύσεις της. Ξεπερνώντας τον κομματικό σοβινισμό, τον εκλογικό ή αντι-εκλογικό κρετινισμό και φτηνούς διαχωρισμούς που τη χωρίζουν σε «φίλους» και «εχθρούς» άλλων δυνάμεων.

- Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να ενώσει ευρύτερες δυνάμεις στο εργατικό και λαϊκό κίνημα με την πρόταση για το αγωνιστικό μέτωπο αντιπολίτευσης, ρήξης και ανατροπής και το αντίστοιχο πρόγραμμα πάλης που ξεκινά από την υπεράσπιση και διεύρυνση των οικονομικών, κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, των συμμαχικών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας. Και ειδικά, από τον αγώνα για ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, με αυξήσεις και συλλογικές συμβάσεις στους μισθούς και με χτύπημα της ελαστικής εργασίας, παρά και ενάντια στις κυβερνήσεις, το δημόσιο χρέος, την ΕΕ και το ΔΝΤ. Πρόγραμμα με αντικυβερνητικό, αντιμνημονιακό και αντι-ΕΕ περιεχόμενο για την ταξική ανασυγκρότηση και ηγεμονία του εργατικού κινήματος ενάντια στη γραφειοκρατία του ευρωμνημονιακού αστικοποιημένου συνδικαλισμού, της ήττας και της διαρκούς αποκλιμάκωσης των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων και σωματείων. Με ενωμένες, επιτέλους, τις δυνάμεις μας σε αυτή την κατεύθυνση.

- Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε μια διαρκή «πορεία προς το μέτωπο», μπορεί να ενώσει μετασχηματίζοντας ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις της μαχόμενης, μισοανατρεπτικής Αριστεράς στον αγώνα για μια εργατολαϊκή, αντικαπιταλιστική ανατροπή της μνημονιακής, αντιδημοκρατικής και πολεμικής επίθεσης του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, με σύγκρουση, ρήξη και έξοδο από την ΕΕ, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ. «Πορεία προς ένα μέτωπο» με σαφήνεια στην κατεύθυνση, διότι, όπως έγραψε ο Τσε, «οι σημερινές αμφισημίες του προγράμματος οδηγούν στις αυριανές προδοσίες», κάτι που επιβεβαίωσε σκληρά η πείρα του ΣΥΡΙΖΑ. Στην κατεύθυνση αυτή, εκείνο που επιτρέπει και επιβάλλει η σημερινή διάταξη, ο συσχετισμός δυνάμεων και το συμφέρον του μαζικού κινήματος, είναι η κοινή δράση και ο βαθύτερος πολιτικός συντονισμός της μαχόμενης Αριστεράς στο μαζικό κίνημα, σε επιμέρους μέτωπα πάλης και στις κρίσιμες κοινωνικές και πολιτικές αναμετρήσεις που έρχονται.

- Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να ενώσει ευρύτερες δυνάμεις με επαναστατική κομμουνιστική αναφορά και στόχευση, σε έναν συνεκτικό πόλο συσπείρωσης, συντροφικής αγωνιστικής πάλης, ισότιμου διαλόγου και μαρξιστικής άνθισης, με βάση τη συνολική τακτική και στρατηγική της πρόταση. Για να αναμετρηθούμε ενωμένοι και νικηφόρα με το νεοφιλελεύθερο «τέλος της ιστορίας» μέσα στον καπιταλισμό της βαρβαρότητας. Με τη μεταμοντέρνα «αφήγηση» και «πρόταγμα» της κατακερματισμένης «ταυτότητας» του ατόμου ή της ομάδας. Με τον κυρίαρχο αστικό πολιτισμό του «λαϊκού» πρωινάδικου και του «εστέτ» Μεγάρου. Με την προγραμματική αφασία του αριστερού ρεφορμισμού, «κομμουνιστικού», «λαϊκού» και «αναρχοκινηματικού».

- Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να παίξει σπουδαίο και πρωταγωνιστικό ρόλο, αρκεί να πάρει στα σοβαρά τον εαυτό της, όπως στα σοβαρά την παίρνουν και οι εχθροί της. Χιλιάδες άνθρωποι τη στηρίζουν κι άλλοι τόσοι και πολύ παραπάνω τη λοξοκοιτούν. Γνωρίζουν καλά τα μεγάλα στραβοπατήματα και τις μικρές μας «αθλιότητες», αλλά παρόλα αυτά ελπίζουν, προσδοκούν και μας πιέζουν να προχωρήσουμε, αλλάζοντας τον εαυτό μας για να αλλάξουν και οι ίδιοι.

Το νέο στρατηγικό και τακτικό κομμουνιστικό πρόγραμμα που θα αποτιμήσει την επαναστατική απόπειρα του 20^ου αιώνα και θα απαντήσει στις προκλήσεις του 21^ου, απαιτεί ευρυχωρία αντίληψης. Απαιτεί μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ με ανοιχτά και όχι κλειστά σύνορα στην κυκλοφορία των αντίστοιχων αντικαπιταλιστικών επαναστατικών ιδεών και προσπαθειών. Απαιτεί την πρωτοπόρα, δημιουργική και μετωπική συνεισφορά των «κομματικών» δυνάμεων που τη συγκροτούν και όχι μια στενή, άχαρη «δουλειά στρατολόγησης» των ενταγμένων στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανένταχτων αγωνιστών, που διασπά και διαλύει το μέτωπο στη δράση, στις λίστες και στη συντροφική ψυχολογία. Που τους πετά στον κάλαθο των αχρήστων αντιπάλων εάν και όταν δεν συμμορφώνονται με την εκάστοτε «κομματική γραμμή».

Η εποχή μας χρειάζεται συνειδητούς αγωνιστές, «παίκτες – προπονητές» και όχι πειθήνια στρατιωτάκια.

Η εποχή μας απαιτεί μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαχόμενο, ενιαίο και δημοκρατικό μέτωπο. Που θα ενισχύεται και μετασχηματίζεται εργατικά και κομμουνιστικά, όχι για τον εαυτό της, αλλά για να τον υπερβεί προς όφελος των εργαζόμενων μαζών, του κινήματος και της νίκης τους.

Κώστας Μάρκου, ΤΕ Δάφνης-Υμηττού-Αγ. Δημητρίου- Αλίμου, μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ