Μια βδομάδα ΣΥΡΙΖΑ

του Νίκου Μπογιόπουλου

Πολύ καλά έκανε ο κ.Τσίπρας που στην συνάντηση με τον Ντάισελμπλουμ του είπε ότι μέχρι τώρα οι «εταίροι» μας είχαν συνηθίσει στις κωλοτούμπες από την ελληνική πλευρά και ότι ο ίδιος θα πρωτοτυπήσει. Αλλά: Καλά έκανε ο κ.Τσίπρας που αμέσως μετά, στη δήλωσή του στο «Bloomberg», δεσμεύτηκε για «εκπλήρωση των δανειακών μας υποχρεώσεων απέναντι στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ»; Η’ έκανε καλά ο υπουργός Οικονομικών όταν δήλωσε χτες στο Παρίσι την προθυμία της κυβέρνησης «να πληρώσει τα δάνεια με τόκο»;

     Πολύ καλά έκανε ο κ.Βαρουφάκης και δήλωσε ενώπιον του Ντάισελμπλουμ ότι στα σούρτα φέρτα της τρόικας και στις συζητήσεις με τους χαρτογιακάδες της μπαίνει «τέλος». Κάνει καλά, όμως, ο κ.Βαρουφάκης να εμφανίζει την τρόικα σαν κάτι διαφορετικό από το ΔΝΤ, την Κομισιόν και την ΕΚΤ που την συνθέτουν; Η’ μήπως έκανε καλά που όταν ρωτήθηκε από το «BBC» για τις ιδιωτικοποιήσεις και συγκεκριμένα για το λιμάνι του Πειραιά απάντησε ότι «προσωπικά σας διαβεβαιώνω ότι η συγκεκριμένη ιδιωτικοποίηση (σ.σ. Cosco) έχει την πλήρη στήριξη μου»;

    Καλά έκανε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης που φρόντισε στην προχτεσινή αντιφασιστική συγκέντρωση στην Αθήνα οι αστυνομικοί να είναι άοπλοι. Καλά έκανε ο κ.Πανούσης που ερωτηθείς για την αντιτρομοκρατική (την υπηρεσία που από τα πιο «χαριτωμένα» της ήταν να δίνει στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες του Νίκου Ρωμανού και των υπόλοιπων συλληφθέντων στο Βελβεντό με αλλοιωμένα τα πρόσωπα από το λιντζάρισμα) την χαρακτήρισε μια θαυμάσια υπηρεσία;

    Πολύ καλά έκανε ο κ.Λαφαζάνης και δήλωσε ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει το σχέδιο ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ και της ΔΕΗ. Καλά έκανε ο κ.Λαφαζάνης που για το θέμα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΣΦΑ είπε ότι η κυβέρνηση θα περιμένει τις θέσεις της ΕΕ ενώ στο θέμα της ΔΕΗ ουδεμία αναφορά έκανε για επιστροφή της υπό πλήρη δημόσιο έλεγχο;

    Καλά έκανε ο κ.Στρατούλης που έσπευσε να ανακόψει κάθε συζήτηση που θα μπορούσε να αμφισβητήσει κατ’ ελάχιστο τη διασφάλιση της καταβολής των συντάξεων των γερόντων. Καλά κάνει η κυβέρνηση που σκέφτεται (όπως λένε οι πληροφορίες) τη διατήρηση του «σεσημασμένου» ΠΑΣΟΚου κ.Ροβέρτου Σπυρόπουλου στην διοίκηση του ΙΚΑ;

    Καλά έκανε η κυβέρνηση και κινήθηκε εξ αρχής με συμβολισμούς όπως η επίσκεψη στην Καισαριανή, η αφαίρεση των κιγκλιδωμάτων στον Άγνωστο Στρατιώτη, το βγάλσιμο στο σφυρί των υπερπολυτελών κρατικών αυτοκινήτων, οι εξαγγελίες για τις καθαρίστριες, τους σχολικούς φύλακες κλπ. Καλά έκανε η κυβέρνηση με κινήσεις που εξ αντικειμένου εμπεριέχουν συμβολισμό, όπως η τοποθέτηση του κ.Ρουμπάτη, του κυβερνητικού εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα την περίοδο Κοσκωτά, στην διοίκηση της ΕΥΠ; 

    Καλά έκανε ο υπουργός Εξωτερικών κ.Κοτζιάς που εξέφρασε την διαφωνία της κυβέρνησης με την τακτική που επιχείρησε να ακολουθήσει η ΕΕ όσον αφορά την επέκταση των υφιστάμενων κυρώσεων ενάντια στη  Ρωσία για το θέμα της Ουκρανίας. Καλά έκανε η κυβέρνηση που έβαλε την υπογραφή της κάτω από την απόφαση της ΕΕ με την οποία επαναβεβαιώνονται οι υφιστάμενες κυρώσεις, εκείνες οι κυρώσεις με τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωνε τη διαφωνία του όσο ήταν στην αντιπολίτευση;

    ***

    Παρατήρηση 1^η: Δεδομένου ότι ο ίδιος ο κ.Τσίπρας έλεγε (στις 12/5/2014 από τη Μόσχα) ότι «είναι πισωγύρισμα να βλέπουμε το φασισμό και τους νεοναζί να μπαίνουν ξανά σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και αυτό να γίνεται αποδεκτό από την ΕΕ», το γεγονός ότι τώρα κάτω από την τακτική των κυρώσεων της ΕΕ υπάρχει και η υπογραφή της δικής του κυβέρνησης, μήπως δείχνει κι αυτό: Ότι είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο επιλέγεις να βρίσκεσαι (εν προκειμένω το ευρωενωσιακό) που τελικά – και πέρα από προθέσεις – καθορίζει και το εύρος των κινήσεών σου; Μήπως δείχνει κι αυτό: Ότι όσοι τονίζουν αυτήν ακριβώς τη διάσταση, το περιοριστικό και προσδιοριστικό του πλαισίου δηλαδή, μπορεί να μην είναι, τελικά, και τόσο εμμονικοί, μονόχνοτοι, κολλημένοι, αλλά απλώς ρεαλιστές;

    Παρατήρηση 2^η: Θα ήταν απολύτως βλακώδες να προβεί κανείς σε αποτίμηση (!) της πολιτικής μιας κυβέρνησης με ζωή… μιας μόλις εβδομάδας. Αλλά θα ήταν και ασύγγνωστο να μη βλέπει ότι και μόνο με την αποχώρηση των προηγούμενων έχει φυσήξει ένας άλλος αέρας. Ότι αν δεν είχαν αλλάξει πράγματα, τότε ήδη από την επομένη των εκλογών, θα μετράγαμε κιόλας νέες περικοπές στις συντάξεις, νέα αύξηση του ΦΠΑ, νέες απολύσεις. Είναι πολιτική αχρωματοψία να λες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «ίδιος» με τη ΝΔ, ότι οι νέοι υπουργοί είναι «ίδιοι» με τους προηγούμενους (σσ: λες και θα μπορούσε να είναι κανείς «ίδιος» με τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη και τον κ.Κυριάκο Μητσοτάκη…).

    Παρατήρηση 3^η: Άλλο το προηγούμενο, κι άλλο βέβαια εκείνο που έλεγε ο Βισκόντι στον «Γατόπαρδο»: «Πρέπει να αλλάξουν όλα για να μείνουν όλα ίδια». Γιατί εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο, όσοι θα κάνουν ότι δε το βλέπουν, θα είναι «υπόλογοι» βαρύτερης ασθένειας από την πολιτική αχρωματοψία. Τότε θα μιλάμε για πολιτική μυωπία.

    Παρατήρηση 4^η: Εδώ θα πει κανείς «μα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υποσχέθηκε επανάσταση, δεν υποσχέθηκε κομμουνισμό, μια πιο ανθρώπινη ζωή υποσχέθηκε». Σωστά. Και τώρα θα κριθεί για το αν μπορεί, τελικά, να υπάρξει αυτή η πιο ανθρώπινη ζωή στο σύστημα της απανθρωπιάς χωρίς την αντίθεση και την ολική ρήξη με τα αίτια που γεννούν την απανθρωπιά. Για την ακρίβεια θα κριθούμε όλοι για το τι εννοούμε όταν λέμε «ανθρώπινη ζωή».

    Παρατήρηση 5^η:  Μια μόλις βδομάδα είναι ελάχιστος χρόνος για να κριθεί μια κυβέρνηση. Είναι, όμως, επαρκέστατος χρόνος για να κριθεί και να αποτιμηθεί εκείνο το είδος της αντιπολίτευσης που στα φέισμπουκ (σσ: εκπρόσωπος του «Ποταμιού» ήταν) και στα τουίτερ (σσ: ο Γεωργιάδης της ΝΔ ήταν), μετά τη συνάντηση Βαρουφάκη - Ντάισελμπλουμ πανηγύριζε (!) υπέρ… του Ντάισελμπλουμ!!!  Δεν είμαστε έτοιμοι να μιλήσουμε για «δοσιλογισμό και μάλιστα χωρίς κουκούλα» όπως ακούσαμε να περιγράφεται η συμπεριφορά των συγκεκριμένων κολαούζων του Ντάισελμπλουμ. Είμαστε, όμως, απολύτως σίγουροι, ότι θα απολαύσουμε μια εξόχως σοβαρή και ανεπανάληπτα πατριωτική αντιπολίτευση…   

email: mpog@enikos.gr 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δήλωση εκπροσώπων "Παρεμβάσεων" Δημοσίου για τη συνάντηση με τον Γ. Κατρούγκαλο

Στις 30 Γενάρη 2015 πραγματοποιήθηκε συνάντηση των μελών της Εκτελεστική Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ με τον νέο Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Γ. Κατρούγκαλο.

Αν και στη βάση της, αυτή ήταν μια διερευνητική συνάντηση, δόθηκε και στα δύο μέρη η δυνατότητα να διατυπώσουν τις απόψεις τους πάνω στα βασικά ζητήματα που αφορούν το Δημόσιο τομέα και τους εργαζόμενους.

Οι εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων – Συσπειρώσεων – Κινήσεων στην ΕΕ της ΑΔΕΔΥ παρουσίασαν τις θέσεις της παράταξης, όπως έχουν διαμορφωθεί όλο αυτό το διάστημα.

• Τονίσαμε ότι η καταψήφιση της Κυβέρνησης του μαύρου μετώπου Ευρωπαϊκής Ένωσης – ΔΝΤ και ντόπιου Κεφαλαίου ήρθε κυρίως σαν αποτέλεσμα του σκληρού ταξικού πολέμου που έδωσαν οι εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι όλο το προηγούμενο διάστημα με βασικό στόχο την ανατροπή της καταστροφικής πολιτικής της, διεκδικώντας μια άλλη πολιτική που θα υπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα και μόνο αυτά. Στα πλαίσια μιας τέτοιας πολιτικής διεκδικούμε ότι η Κυβέρνηση πρέπει να αναθεωρήσει άμεσα τον ψηφισθέντα (από την προηγούμενη κυβέρνηση και όχι από την τότε αξιωματική αντιπολίτευση) προϋπολογισμό κι όχι να φροντίσει για τον ισοσκελισμό του. Ο δημόσιος κοινωνικός τομέας χρήζει άμεσης γενναίας χρηματοδότησης, για να στηριχθούν οι ανάγκες και να υλοποιηθούν τα αιτήματα των εργαζομένων και των ανέργων.

• Ζητήσαμε τις θέσεις της Κυβέρνησης στο κεντρικό ζήτημα τι Δημόσιο θέλει να οικοδομήσει και αν είναι στις προτεραιότητες της η ανασύσταση του κοινωνικού χαρακτήρα του κράτους που οι προηγούμενες Κυβερνήσεις έχουν κυριολεκτικά αποδομήσει, αν θέλει Δημόσιο για τις λαϊκές ανάγκες με ισχυροποίηση των κοινωνικών δομών και προσλήψεις ή μικρό «επιτελικό», συρρικνωμένο προσανατολισμένο στην εξυπηρέτηση των αναγκών της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.

• Ζητήσαμε να γίνει άμεσα πράξη η εξαγγελία ότι θα προσληφθούν όλοι οι απολυμένοι και μαζί με τους ευρισκόμενους σε διαθεσιμότητα να επιστρέψουν άμεσα στις θέσεις τους με επανίδρυση των αντίστοιχων καταργημένων δομών. Αυτό θα δείξει αν είναι πραγματικό το ενδιαφέρον της Κυβέρνησης να προχωρήσει σε τέτοια κατεύθυνση.

• Ζητήσαμε αποκατάσταση των μισθών και των συντάξεων, επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης, το άμεσο ξεπάγωμα της βαθμολογικής εξέλιξης στο υπάρχον μισθολόγιο και ένα άλλο μισθολόγιο που να απαντά στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων με αυξήσεις στους μισθούς.

• Κατάργηση του Πειθαρχικού δικαίου που είχε νομοθετήσει η προηγούμενη Κυβέρνηση, άμεση κατάργηση της αυτοδίκαιης αργίας και άμεση αποκατάσταση των αδίκως διωχθέντων, ιδιαίτερα όσων εδιώχθησαν για την κοινωνική και συλλογική τους δράση.

• Τέλος ζητήσαμε την άμεση κατάργηση όλου του Νομοθετικού πλαισίου για την αξιολόγηση και τον επανέλεγχο των συμβάσεων, που το κίνημα μέσα από τη συντονισμένη δράση του έχει ακυρώσει στην πράξη. Ζητήσαμε (σε αντίθεση με άλλα μέλη της ΕΕ) την οριστική κατάργηση της αξιολόγησης αιτιολογώντας τη θέση μας για έναν άλλο χαρακτήρα του Δημόσιου και ρόλο των εργαζομένων σε αυτό.
Οι απαντήσεις του Υπουργού, κυρίως, άφησαν να διαφανούν και τα μέτωπα του αγώνα που θα πρέπει να αναπτυχθούν το επόμενο διάστημα.

Οι απαντήσεις του Υπουργού, κυρίως, άφησαν να διαφανούν και τα μέτωπα του αγώνα που θα πρέπει να αναπτυχθούν το επόμενο διάστημα.

• Αν και δέχτηκε τη λογική ενίσχυσης του Κοινωνικού κράτους, δήλωσε ουσιαστική –οικονομική- αδυναμία να το στηρίξει.

• Αν και δήλωσε ότι η κυβέρνηση θα αναθεωρήσει τον προϋπολογισμό, είναι καθαρό ότι θα κινηθεί στα πλαίσια των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών που δεν επιτρέπουν τις αναγκαίες κοινωνικές δαπάνες.

• Με τη σαφή δήλωση ότι δεν υπάρχουν καθόλου χρήματα για το 2015, προσπάθησε να κλείσει όλα τα ζητήματα που έχουν οικονομικό κόστος, από το ξεπάγωμα του μισθολογίου μέχρι τις ανάγκες για άμεσες προσλήψεις σε κρίσιμους τομείς.

• Στο ζήτημα της αξιολόγησης, με την απάντησή του προκαθόρισε και τη σύγκρουση που θα επέλθει το επόμενο διάστημα, με την επιμονή του να φέρει ένα νέο σύστημα αξιολόγησης σε σύντομο χρόνο, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει τη σπουδή του για μια τέτοια προτεραιότητα.

• Αν και δεσμεύτηκε ότι δεν θα απολυθεί κανείς, εξέφρασε επιφυλάξεις για την αποδοχή του αιτήματος για επανίδρυση όλων των δομών και Υπηρεσιών που καταργήθηκαν και επαναφορά σε αυτές όλων των διαθέσιμων και απολυμένων, και άνοιξε το θέμα της κινητικότητας, δηλώνοντας ότι δεν είναι απαραίτητο να γυρίσουν στο ίδιο υπουργείο, πρέπει να εκτιμηθούν πρώτα οι ανάγκες.

• Τέλος, είπε ότι μπορούν να γίνουν βελτιώσεις σε θεσμικό επίπεδο, αλλά όχι σε οικονομικό.

Όμως, τα αιτήματά μας δεν είναι δυνατόν να είναι μόνο θεσμικά. Αρκετά χρόνια ζήσαμε στην απόλυτη λιτότητα. Αν η Κυβέρνηση δεν αποφασίσει να συγκρουστεί και να κόψει τους δεσμούς της με τα κέντρα που καθορίζουν την αντιλαϊκή πολιτική, πολύ γρήγορα θα έρθει σε σύγκρουση με το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Και, σε κάθε περίπτωση, μόνο η ανάπτυξη του λαϊκού και εργατικού κινήματος είναι εγγύηση για πραγματικές ανατροπές και ουσιαστικές λύσεις στα προβλήματα του λαού μας.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίο να βγάλουμε τα εργατικά και λαϊκά αιτήματα στο προσκήνιο. Να θέσουμε στο κέντρο των αιτημάτων του εργατικού και λαϊκού κινήματος τη διεκδίκηση του χαμένου πλούτου, τον απεγκλωβισμό από την θηλιά του χρέους και την απαίτηση για τη διαγραφή του επιβάλλοντας την παύση πληρωμής του, την ανατροπή του δημοσιονομικού συμφώνου σταθερότητας που επιβάλει η Ε.Ε., την ακύρωση των δανειακών συμβάσεων, των μνημονίων, την κατάργηση όλου του μνημονιακού νομικού οπλοστασίου, την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων, την επανίδρυση όλων των καταργημένων δομών και Υπηρεσιών, την επανίδρυση του κοινωνικού κράτους και των Δημόσιων δομών σε Παιδεία-Υγεία-Κοινωνική Ασφάλιση, την σύγκρουση και ρήξη με την Ε.Ε και το ευρώ, την κοινωνικοποίηση των τραπεζών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, τον εργατικό έλεγχο, την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε σύγκρουση με το κεφάλαιο προς όφελος της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Η μάχη αυτή μπορεί και πρέπει να κερδηθεί!

Οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, σήμερα, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και ενωμένοι να δώσουμε τη μάχη για να πάρουμε πίσω όλα όσα μας έκλεψαν, να πάρουμε πίσω τις ζωές μας!

Οι εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπειρώσεων στην ΕΕ της ΑΔΕΔΥ Αντωνόπουλος Παύλος, Μελαμπιανάκη Ζέττα

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ώρα ρήξης με την Ε.Ε. όχι διαπραγμάτευσης

Δεν καταργείται η μνημονιακή πολιτική μέσα στο ευρώ και την ΕΕ

Οι ευρωπαίοι φίλοι και εταίροι μας, σύμφωνα με τη συνήθη ορολογία της παλιάς και της νέας κυβέρνησης, άρχισαν να τοποθετούνται απέναντι στη θέληση του ελληνικού λαού. Βγάζουν μαχαίρια και απαιτούν συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής και διατήρηση του αντιδραστικού αντεργατικού πλαισίου της ευρωζώνης και της ΕΕ. «Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» δήλωσε σαν άλλος Μέτερνιχ ο επικεφαλής της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Ο πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, αφού χαιρέτισε την πρόθεση του Αλ. Τσίπρα «να μην προχωρήσει μόνος του» (δηλαδή να μην προβεί σε μονομερείς ενέργειες), δήλωσε πως ήταν το Ποτάμι που έπρεπε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση! Λες και τον ρώτησε κανείς… Αποκορύφωμα, οι τοποθετήσεις του προέδρου του Γιούρογκρουπ Γερούν Ντέισελμπλουμ προχθές: Στον μεν Αλ. Τσίπρα είπε πως δεν συμφωνεί με την άποψη ότι η πολιτική των Μνημονίων είναι αποτυχημένη (άρα επιδιώκει να επιβάλει τη συνέχισή της), στη δε κοινή συνέντευξη με τον νέο υπουργό Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη είπε πως η διεθνής διάσκεψη για το χρέος (που ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ) υπάρχει και είναι το… Γιούρογκρουπ. Η αντιδραστική Ευρωπαϊκή Ένωση των συμφώνων κινεζοποίησης των λαών και ασφυκτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας, της χρεομηχανής και της κατάργησης της λαϊκής κυριαρχίας, για την οποία μιλούσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, είναι εδώ. Η γραφειοκρατία της ΕΕ προσπαθεί να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό και να πετάξει στα σκουπίδια τη θέλησή του να ξεμπερδεύει με τα Μνημόνια. Θέλει να υποχρεώσει την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου σε έναν γρήγορο ταπεινωτικό συμβιβασμό, ο οποίος θα οδηγήσει σε νέο Μνημόνιο, έστω κι αν αυτό ονομαστεί… «πρόγραμμα».

Φτάσαμε όπου είχε πει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μάλιστα πολύ γρήγορα. Στην ανάγκη της ρήξης, της άρνησης υπακοής στην ΕΕ, στις Βρυξέλες και το Βερολίνο, απαραίτητος όρος για να μη συνεχιστεί η βάρβαρη πολιτική των Μνημονίων και των αστικών αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. Δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για «δικαίωση». Είναι ώρα μάχης και κινητοποίησης της μαχόμενης Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος ενάντια στους εκβιασμούς της ΕΕ και των καπιταλιστικών «αγορών» (που θα κλιμακωθούν) για την ικανοποίηση των ζωτικών αιτημάτων του λαού, για να σπάσει η φυλακή της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ασυδοσίας του κεφαλαίου. Είναι ώρα για τον άλλο δρόμο, χωρίς Μνημόνια και χρέος, έξω από ευρώ και ΕΕ, με το κεφάλαιο να χάνει και τους εργαζόμενους, τον οργανωμένο λαό, στο τιμόνι.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέμεινε, στις προχθεσινές κυρίως συναντήσεις με τον Ντέισελμπλουμ, στην άρνησή της να συνεχιστεί η καταδικασμένη πολιτική των Μνημονίων και στο τέλος της τρόικας. Για «ρήξη Αθήνας – Βρυξελλών» μιλά ο ελληνικός και διεθνής Τύπος, διαμορφώνοντας συνθήκες πανικού σε μεσαία στρώματα και πιέζοντας για συμβιβασμό. Δυστυχώς η κυβέρνηση στρατηγικά κινείται στη λογική του συμβιβασμού, μέσω της «σκληρής διαπραγμάτευσης», έχοντας οριοθετήσει ήδη τα περιθώριά της από το βράδυ της θριαμβευτικής για τον ΣΥΡΙΖΑ περασμένης Κυριακής: «Ούτε ρήξη ούτε υποταγή» είπε ο Αλ. Τσίπρας. Ο σχηματισμός κυβέρνησης με το δεξιό αστικό κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων (κάτι που δεν ήταν σε καμία περίπτωση μονόδρομος, αλλά επιλογή καθορισμένη από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ), η σύνθεση της κυβέρνησης έτσι ώστε να εξασφαλίζεται η «συνέχεια του κράτους» και των δεσμών με ΕΕ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και μεγάλα συμφέροντα σε κρίσιμα υπουργεία (Εθνική Άμυνα, Δημόσια Τάξη, Εξωτερικών, Υποδομών κ.ά.) και στη γενική γραμματεία της κυβέρνησης (Σπύρος Σαγιάς, δικηγόρος με εμπλοκή σε μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις όπως της COSCO και του Ελληνικού) και η προβολή από τον ΣΥΡΙΖΑ της υποστήριξης του Ομπάμα (πρωτοσέλιδο Αυγής: «Στήριξη Ομπάμα κατά της λιτότητας») μέχρι τον ΣΕΒ («Ο ΣΕΒ θα είναι δίπλα στην κυβέρνηση», επιστολή του προέδρου Θ. Φέσσα) δεν σηματοδοτούν λογική ρήξης, κάθε άλλο.

Η επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ στο γεγονός ότι οι αλλαγές θα γίνουν εντός του πλαισίου του ευρώ και της ΕΕ, σε συμφωνία με τα θεσμικά τους όργανα (διώχνουμε την τρόικα, αλλά τα βρίσκουμε με τα αφεντικά της;), εκτός από επικίνδυνη αυταπάτη, οδηγεί και σε διάψευση των λαϊκών προσδοκιών. Δεν είναι τυχαίο πως το μπαράζ δηλώσεων υπουργών της νέας κυβέρνησης με τις οποίες υπόσχονταν ικανοποίηση ορισμένων αιτημάτων του λαϊκού κινήματος έκλεισε το βράδυ της Τετάρτης καθησυχαστική δήλωση του αντιπροέδρου Γ. Δραγασάκη πως «δεν μιλάμε για τσαμπουκάδες, αλλά για διάλογο» και πως «η κυβέρνηση θα ασκήσει τα μετοχικά δικαιώματα του κράτους, αλλά με τρόπο ώστε να μη θίξει τα συμφέροντα ιδιωτών μετόχων των τραπεζών». Ο δε Αλ. Τσίπρας, αφού έκανε λόγο για απειρία των υπουργών, ζήτησε αναμονή μέχρι τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης στο τέλος της επόμενης βδομάδας. Ο Γ. Κατρούγκαλος δήλωσε πως η ακύρωση των μνημονιακών απολύσεων (η οποία είναι δίκαιη και πρέπει να περιλάβει όλους τους απολυμένους) θα αφαιρεθεί από τις 15.000 προσλήψεις στο Δημόσιο που προέβλεπε ο προϋπολογισμός ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, έτσι ώστε το κονδύλι να παραμείνει σταθερό! Με αυτή τη λογική, απάντησε στην ΑΔΕΔΥ πως δεν υπάρχει εντός του 2015 περιθώριο ούτε οριακών αυξήσεων…
Το μαζικό λαϊκό κίνημα και η αντικαπιταλιστική Αριστερά, η κοινή δράση όλων των αγωνιζόμενων και ανατρεπτικών δυνάμεων της Αριστεράς, δεν μπορεί βέβαια να παραμείνει σε θέση παρατηρητή ή κριτή της κυβέρνησης. Δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια. Θα μπουν στην πρώτη γραμμή, με λογική αντεπίθεσης και εργατικής – λαϊκής αριστερής αντιπολίτευσης και θα απαιτήσουν την ικανοποίηση των ζωτικών λαϊκών διεκδικήσεων με ένα ανατρεπτικό «πρόγραμμα 100 ημερών» του κινήματος, την ψήφιση νέου προϋπολογισμού λαϊκών αναγκών και την άρνηση του Δημοσιονομικού Συμφώνου της ΕΕ για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, την αποφασιστική ρήξη και έξοδο από τη χρεομηχανή, την ΕΕ και το ΔΝΤ, σε σύγκρουση με το σφαγείο του κεφαλαίου.

Γιάννης Ελαφρός, εφημερίδα ΠΡΙΝ, 1/2/2015

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Εκ βάθρων αλλαγή πολιτικού τοπίου

Ο παραδοσιακός αστικός δικομματισμός (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) που διαμορφώθηκε στη Mεταπολίτευση αποτελεί πλέον παρελθόν. Ο κεντροαριστερός πυλώνας του, το ΠΑΣΟΚ, τελεί σε κατάσταση αποσύνθεσης. Το κραταιό ποσοστό (44%) που κατέκτησε το 2009 κατρακύλησε το 2015 στο 4,68%, και το κόμμα απειλείται με διάλυση. Η ΝΔ απ’ το 2009 χαρακτηρίζεται από πτωτικές τάσεις. 

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου, εφημ. "Πριν"

Τροποποίηση της τακτικής μας

Οι εκλογές της 25ης Γενάρη και η ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ εγκαινίασαν μια νέα φάση της περιόδου των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Η κυρίαρχη αντίθεση της περιόδου (μορφή κίνησης της βασικής αντίθεσης) μεταξύ καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και αποτροπής – ανατροπής της ισχύει στις φάσεις της και φυσικά και στη νέα φάση. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας της νέας φάσης έγκειται στο γεγονός ότι τη διαχείριση της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης (διατήρηση των αντιμεταρρυθμίσεων – τροποποιήσεις – προσθήκες – αλλά και σχετικές ελαφρύνσεις) αναλαμβάνει η συγκυβέρνηση δύο ετερόκλητων κομμάτων, του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ και των δεξιών ΑΝΕΛ. Έπεται ότι η αντικαπιταλιστική τακτική μας και το πρόγραμμά μας παραμένουν σε ισχύ και στη νέα φάση. Απαιτείται όμως, λόγω της τροποποίησης του αστικού πόλου, τροποποίηση-προσαρμογή της τακτικής μας. Δεν νοείται να απευθύνουμε πρόσκληση για κοινή δράση ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ βέβαια ούτε στην Αριστερή Πλατφόρμα που αποδέχτηκε άνευ ενστάσεων τον «ιστορικό συμβιβασμό» με τους ΑΝΕΛ και που με την υπουργοποίηση της ηγεσίας της αυτοδεσμεύεται στη διαχειριστική πολιτική. Η πρόκληση θα απευθύνεται στις αγωνιζόμενες αριστερές δυνάμεις της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, που μετά την πρώτη ευφορία θα αυξάνονται σε όγκο και αντιδράσεις. Η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖ-ΑΝΕΛ στο πρώτο διάστημα (στις περίφημες «εκατό ημέρες») θα εξαντλήσει μάλλον το μεταρρυθμιστικό απόθεμά της, επιχειρώντας να κεφαλαιοποιήσει τη λαϊκή υποστήριξη. Λαμβάνοντας υπόψη και την ανακούφιση που βιώνει ο κόσμος απ’ την αποπομπή της λαομίσητης δεξιάς κυβέρνησης πρέπει να επιδοκιμάζουμε τις θετικές, δευτερεύουσες έστω, μεταρρυθμίσεις, προβάλλοντας όμως αταλάντευτα και τεκμηριωμένα τη μεγάλη εικόνα της εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων, που επέφερε και όξυνε η κρίση και η μνημονιακή της αντιμετώπιση και που δεν αναιρούνται ασφαλώς από ορισμένες μεταρρυθμίσεις, όπως δεν αναιρέθηκαν βέβαια κι απ’ τις ελαφρύνσεις της ΝΔ (κοινωνικό μέρισμα, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, μείωση 30% της εισφοράς αλληλεγγύης, ΦΠΑ στην εστίαση κ.ά.). Θετικό στοιχείο της νέας φάσης είναι η υπέρβαση της τρομολαγνείας της ΝΔ που πήρε ακραίες διαστάσεις (Βορίδης, Άδωνις κ.ά.) απ’ τον κόσμο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ επιδοκιμάζοντας μια πολιτική την οποία θεωρούσε αριστερή. Η αναπόφευκτη διάψευση των λαϊκών προσδοκιών απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ δεν συνεπάγεται γραμμή ήττας της όλης Αριστεράς, όπως προδιαγράφουν ορισμένες Κασσάνδρες. Η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική Αριστερά μπορεί να πληγεί, μπορεί όμως κάλλιστα να αναβαθμιστεί, αν με τον ηγεμονικό λόγο της και κυρίως την άκαμπτη και ακάματη δράση της υπέρ των λαϊκών συμφερόντων πείσει πλατιές αριστερές μάζες ότι αποτελεί μιαν άλλη Αριστερά που δεν θα διαψεύσει τις λαϊκές προσδοκίες. Έτσι, αριστερές μάζες όχι μόνο θ’ απογαλακτιστούν απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα αποτραπεί και η επί τα χείρω διαρροή τους σε δεξιές, κεντροαριστερές ή και ακροδεξιές κατευθύνσεις. Η ανάπτυξη της αριστερής χειραφετητικής τάσης στη συνείδηση των μαζών, όπως αναπτύχθηκε στις πλατείες, τις διαδηλώσεις, τους αγώνες αλλά και τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 και 2015 αποτελεί ευοίωνο σημάδι.

 Κυρίαρχο στοιχείο των τελευταίων εκλογών υπήρξε η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως θεαματικό ποσοστό και χωρίς την περιπόθητη αυτοδυναμία (36,34%, 149 έδρες). Γύρω απ’ αυτόν τον άξονα διαπλέκονται οι αξιοσημείωτες ιδιαιτερότητες αυτών των εκλογών, που συνθέτουν τη φυσιογνωμία της εκλογικής αναμέτρησης.

Η αποχή κινήθηκε και πάλι σε υψηλά επίπεδα παρά την ιδιαίτερη βαρύτητα αυτών των εκλογών. Στις εκλογές της 25ης Γενάρη το επίπεδο συμμετοχής έφτασε το 63,87% των 9.911.495 εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους, έναντι 62,49% του Ιουνίου 2012 και 65,12% του Μαΐου 2012. Βέβαια, σε αρκετές περιπτώσεις η συμμετοχή φαίνεται μικρότερη λόγω μη εκκαθάρισης των εκλογικών καταλόγων. Στην αποχή συνέβαλαν και η μικρή διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τα έξοδα μεταφοράς και περισσότερο η μη διοργάνωση πλέον μεταφοράς ψηφοφόρων απ’ τα κόμματα. Το αυξημένο ενδιαφέρον και η έντονη πόλωση αυτών των εκλογών αποτυπώνεται στη σχετική αυξημένη συμμετοχή στα μεγάλα αστικά κέντρα. Στην Α΄ Αθηνών 50,95% έναντι 59,06% του Ιουνίου του 2012, στη Β΄ Αθηνών 73,2% έναντι 70,81% κ.ά. Παρ’ όλ’ αυτά η αποχή είναι μεγάλη, αν μάλιστα λάβει κανείς υπόψη την τεράστια πίεση των μνημονιακών πολιτικών. Η μεγάλη αποχή είναι ενδημικό φαινόμενο στις καπιταλιστικές χώρες, ακόμη και 50%, και αποτυπώνει το σκεπτικισμό μεγάλης μερίδας πολιτών για την αποτελεσματικότητα της ψήφου τους.

Το φαινόμενο σκεπτικισμού για το θεσμό των εκλογών στο αστικό πολιτικό σύστημα αποτυπώνεται και στην ψήφο διαμαρτυρίας. Το φαινόμενο αυτό εκφράστηκε με τα απροσδόκητα υψηλά ποσοστά της Ένωσης Κεντρώων (1,79%) και της Τελείας (1,77%).

Και σ’ αυτές τις εκλογές εκδηλώθηκε ο έντονα αντιδημοκρατικός χαρακτήρας των αστικών εκλογών. Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ (2.246.000) αντιστοιχεί περίπου στο 1/3 των ψηφισάντων και αρκετά περισσότερο απ’ το 1/4 των εγγεγραμμένων (9.911.495). Με το προκλητικό όμως μπόνους των 50 εδρών και το 8% των ψηφισάντων να μην εκπροσωπείται στη Βουλή, λόγω του αντιδημοκρατικού ορίου του 3% (παρόμοια όρια ή και μεγαλύτερα έχουν οι καπιταλιστικές χώρες), ο ΣΥΡΙΖΑ άγγιξε την αυτοδυναμία (149 έδρες). Αυτή είναι η πολυθρύλητη και χιλιοπαινεμένη «δημοκρατία» του κεφαλαίου!

Αξιοσημείωτο είναι ότι η εκλογική επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ (36,34%) δεν κινήθηκε σε υψηλά επίπεδα, παρά την τεράστια φθορά της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και της διάχυτης στις μάζες επιθυμίας απαλλαγής απ’ αυτήν. Σε παρόμοιες συνθήκες το ανερχόμενο κόμμα του δικομματισμού υπερέβαινε το 40% (το 2009 το ΠΑΣΟΚ έφτασε στο 44%). Το φαινόμενο εξηγείται απ’ τον γενικότερο σκεπτικισμό των πολιτών για την αστική εκλογική διαδικασία και απ’ τις αλλεπάλληλες διαψεύσεις των προεκλογικών επαγγελιών, ιδιαίτερα στη μνημονιακή πενταετία. Ο παραδοσιακός αστικός δικομματισμός (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) που διαμορφώθηκε στη Μεταπολίτευση αποτελεί πλέον παρελθόν. Ο κεντροαριστερός πυλώνας του, το ΠΑΣΟΚ, τελεί σε κατάσταση αποσύνθεσης. Το κραταιό ποσοστό (44%), που κατέκτησε το 2009, στη λαίλαπα του Μνημονίου και της κινηματικής έξαρσης του 2010-2012 συρρικνώθηκε τον Ιούνιο του 2012 στο 12,28%, για να κατρακυλήσει το 2015 στο 4,68% και να απειλείται με διάλυση. Η ΝΔ απ’ το 2009 χαρακτηρίζεται από πτωτικές τάσεις. Απ’ το 33,47% του 2009 καταβαραθρώθηκε στο 18,85% τον Μάιο του 2012, ενώ τον Ιούνιο του 2012 με άκρατη κινδυνολογία και απειλή ακυβερνησίας έκανε άλμα στο 22,66%. Τον Ιανουάριο του 2015 ηττήθηκε απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ (27,81%) με λίγες σχετικά απώλειες (1,85%). Είχε απώλειες προς τον ΣΥΡΙΖΑ, τις περιόρισε όμως προσελκύοντας, ιδίως με το όπλο του φόβου, συντηρητικούς ψηφοφόρους από ΠΑΣΟΚ και ΑΝΕΛ. Η επιχείρηση μαζικής ιδιοποίησης βουλευτών και οπαδών των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής είχε περιορισμένη απήχηση. Η ΝΔ παρά την αποδυνάμωσή της κυριαρχεί σταθερά στον συντηρητικό πόλο του δικομματισμού, αποτελεί τον κυρίαρχο εκπρόσωπο των αστικών συμφερόντων και του μαύρου μετώπου κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – ΝΑΤΟ. Επί Σαμαρά κυριάρχησε η ακροδεξιά τάση. Μετά την ήττα των πρόσφατων εκλογών εντείνονται στο εσωτερικό της οι αντιπαραθέσεις και οι πιέσεις για στροφή στη ΝΔ στον κεντροδεξιό χώρο. Οι ΑΝΕΛ γεννήθηκαν στη δίνη του Μνημονίου εκπροσωπώντας το εχθρικό προς τη μνημονιακή πολιτική τμήμα των συντηρητικών πολιτών. Αποτέλεσε την έκπληξη των εκλογών του Μαΐου 2012 συγκεντρώνοντας το ποσοστό του 10,62%, ενώ τον Ιούνιο του 2012 κατέβηκε στο 7,5%. Στη συνέχεια, δέχτηκε ισχυρό διεμβολισμό απ’ τη ΝΔ, και ενώ οι δημοσκοπήσεις εκτιμούσαν ότι οι ΑΝΕΛ θα μείνουν εκτός Βουλής αυτοί τις διέψευσαν, κατέκτησαν το αξιόμαχο ποσοστό 4,75% στις πρόσφατες εκλογές και αποτέλεσαν τον κυβερνητικό εταίρο του ΣΥΡΙΖΑ. Κόμμα εθνικιστικό, ξενοφοβικό, ομοφοβικό, θρησκόληπτο με αμερικανόφιλες τάσεις, συνδυάζει θέσεις αντιμνημονίου και λαϊκής Δεξιάς και νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις κατά του παρεμβατικού ρόλου του κράτους και της φορολογίας του κεφαλαίου.

Ιδιαίτερα σοβαρό αρνητικό αποτέλεσμα των εκλογών αποτελεί η διατήρηση των υψηλών ποσοστών της νεοφασιστικής Χρυσής Αυγής (ΧΑ). Αν και υπάρχει ανακοπή της ορμητικής ανόδου (6,28 το 2015 έναντι του 6,9 του Ιουνίου του 2012 και του 9,39 των ευρωεκλογών του Μαΐου του 2014) και ανάσχεση της τρομοκρατικής δραστηριότητας της ΧΑ στο δρόμο, αυτή διατηρεί την επιρροή της. Η επιρροή αυτή έχει ποιοτικά στοιχεία, αφού είναι πολύ μεγαλύτερη στις πόλεις και στις λαϊκές γειτονιές (ακόμη και στη Β΄ Πειραιά), αν και σημειώνει σ’ αυτές ελαφρά μείωση, που αναπληρώνεται όμως από μικρότερη αύξηση στην περιφέρεια και σε αγροτικές περιοχές, ως της Βόρειας Ελλάδας. Η διατήρηση αξιοσημείωτης επιρροής αλλά και δυναμικής της ΧΑ διαψεύδει τους ευσεβείς πόθους της ΝΔ ότι με τη δικαστική δίωξη της ηγεσίας της ΧΑ, με πολιορκητικό κριό ακροδεξιά στελέχη της ΝΔ και με την επίταση της ακροδεξιάς ρητορικής της (εμφυλιοπολεμικός αντικομμουνισμός Βορίδη, Άδωνη και λοιπών, ξενοφοβικό παραλήρημα του Σαμαρά) θα μπορούσε να συρρικνώσει την επιρροή της ΧΑ και να αφομοιώσει σημαντικό τμήμα της. Αυτή η τακτική δεν τελεσφόρησε. Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής βάσης της ΧΑ δεν πείστηκε ότι ήταν δικαιολογημένες οι διώξεις σε βάρος του ηγετικού πυρήνα του. Εξάλλου, η αντικομμουνιστική και ξενοφοβική ρητορική της ηγεμονεύουσας ακροδεξιάς πτέρυγας της ΝΔ έριξαν νερό στο μύλο της ΧΑ, αφού νομιμοποιούσαν αντιλήψεις και πρακτικές, των οποίων η ΧΑ εμφανιζόταν ο γνήσιος υπέρμαχος. Ευθύνη όμως έχουν και τμήματα της Αριστεράς, που απολυτοποιούν τη δικαστική δίωξη της ΧΑ και το φασιστικό κίνδυνο ή αντίθετα τον υποτιμούν. Χρειάζεται ενδελεχή μελέτη το θέμα, αλλά φαίνεται ότι η πιο παραγωγική αντιμετώπισή του είναι η σύνδεσή του με το αντικαπιταλιστικό αγωνιστικό πρόγραμμα του ριζικού εκδημοκρατισμού (όχι με την έννοια της αστικής δημοκρατίας), που μπορεί να αποδομήσει την αντισυστημική δημαγωγία της ΧΑ και να αποκόψει τον ομφάλιο λώρο της με αυθόρμητα ριζοσπαστικοποιούμενες μάζες. 

Το ζήτημα της ΧΑ αποκτά επιπρόθετη σημασία λόγω της κυοφορούμενης ανασυγκρότησης στον δεξιό και ακροδεξιό χώρο στη μετεκλογική περίοδο. Η δεξιά παράταξη ως σύνολο (ΝΔ, ΧΑ, ΛΑΟΣ) εμφανίζει μικρή πτώση (3%) σε σχέση με τις εκλογές του Ιουνίου 2012. Αν όμως προσθέσουμε και τους αντιμνημονιακούς ΑΝΕΛ, που αντικειμενικά εντάσσονται στη Δεξιά και μετεκλογικά μπορεί να έχουν ρόλο στην ανασυγκρότηση της ΝΔ με άλλη ηγεσία, τότε το ποσοστό των δεξιών κομμάτων στις πρόσφατες εκλογές υπερβαίνει κατά 1,75% το αντίστοιχο ποσοστό των εκλογών του Ιουνίου 2012. Στο χώρο της Κεντροαριστεράς η διαφαινόμενη κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ ώθησε συστημικούς παράγοντες στη δημιουργία κεντροαριστερών σχημάτων ενδιάμεσου συστημικού ρόλου. Στην αρχή προωθήθηκε η ΔΗΜΑΡ, που μετά την αρχική δημοσκοπική εκτίναξη ακολούθησε την κατιούσα και στις εκλογές του Γενάρη 2015 εξαϋλώθηκε. Ακολούθησε το εγχείρημα Ελιάς – ΠΑΣΟΚ χωρίς σοβαρά αποτελέσματα και με πορεία παρακμής. Το ΚΙΔΗΣΟ του ΓΑΠ έμεινε εκτός Βουλής. Οι προσπάθειες των συστημικών κύκλων (με πρωτοστατούντα τα ΜΜΕ) πλέον επικεντρώνονται στο Ποτάμι, το οποίο στις πρόσφατες εκλογές εξασφάλισε αξιόλογο ποσοστό (6,05), κατώτερο όμως απ’ τις υπερφίαλες φιλοδοξίες της ηγεσίας του. Το Ποτάμι συγκεράζει νεοφιλελεύθερες και φιλελεύθερες θέσεις, υιοθετεί μια μεταμοντέρνα αποϊδεολογικοποίηση, υποστηρίζει τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, είναι πιστά προσηλωμένο στο διεθνές πλαίσιο (ΕΕ – ΝΑΤΟ). Είναι ιδανικός εκφραστής του ενδιάμεσου ρόλου, πρόθυμος να συνεργαστεί με τον ένα ή τον άλλο πόλο του δικομματισμού ή και σε μια ευρύτερη εθνική συμμαχία. Πάντως, στο χώρο της Κεντροαριστεράς και του Κέντρου θα δρομολογηθούν εξελίξεις στην κατεύθυνση της συγκρότησης και ενίσχυσης του χώρου, ώστε να ανταποκριθεί στο συμπληρωματικό και εγγυητικό ρόλο που χρειάζεται το σύστημα.

Ταξική η ψήφος στην Αριστερά – Ενίσχυση της εργατικής-λαϊκής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ

Την 25η Γενάρη 2015 σημειώθηκε ευρεία εκλογική νίκη, αν και όχι με ιδιαίτερο υψηλό ποσοστό, του ΣΥΡΙΖΑ (36,34%, άνοδος 9,5%, έδρες 149). Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα στην Αριστερά παρουσιάζει έντονη ταξική πόλωση. Η Αριστερά, με πρωτεύοντα τον ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύεται σαφώς στους μισθωτούς και τους ανέργους, μειώνει τη διαφορά με τη ΝΔ στα συντηρητικά στρώματα των συνταξιούχων και των νοικοκυριών, ενώ την ισοσκελίζει στον αγροτικό κόσμο. Ανάλογα, υπερισχύει σαφώς στη Β΄ Περιφέρεια Αθήνας και Πειραιά και γενικότερα στις λαϊκές περιοχές των μεγάλων αστικών κέντρων, ενώ στα βόρεια προάστια (Βούλα, Γλυφάδα, Ψυχικό κ.ά.) υπερισχύει η ΝΔ.

Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ απ’ την ευρεία πλειοψηφία των εργατικών λαϊκών μαζών, που είναι τα κατεξοχήν πληττόμενα απ’ την κρίση και τα Μνημόνια στρώματα, εκφράζει την επιλογή τους για μια πολιτική που θεωρούν αριστερή, για να τους απαλλάξει απ’ τη λιτότητα, τη φτώχεια και την ανεργία, άρα δυνητικά καταδικάζεται κάθε πολιτική που θα επιχειρήσει με διαφορετικό έστω μείγμα να διαχειριστεί τα προβλήματα και όχι να τα λύσει σε φιλολαϊκή κατεύθυνση. Η ενίσχυση της εργατολαϊκής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ προδιαγράφει ότι θα είναι έντονη η απαίτησή της και οι μαζικές διεκδικήσεις της για την ικανοποίηση των οικονομικών κυρίως αλλά και των δημοκρατικών αιτημάτων της.

Το αδιαπραγμάτευτο για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, όπως φαίνεται απ’ τα πρώτα βήματα της συγκυβέρνησης, η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, που θεωρούν πυλώνα της ανάπτυξης το κεφάλαιο και απαιτούν γι’ αυτό την ελάχιστη φορολόγησή του, η δρομολόγηση της εκλογής κεντροδεξιού προέδρου, η έναρξη άτυπα των διαπραγματεύσεων με τους «εταίρους» με τη σαφή δήλωση Δραγασάκη ότι «δεν θα υπάρξει ρήξη με τους δανειστές ούτε συνέχιση της ίδιας πολιτικής» προδιαγράφει ήδη ότι η κυβερνητική πολιτική με οριακές λύσεις για τα εργατικά λαϊκά προβλήματα θα κινείται χωρίς ρήξεις με το πλαίσιο του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. 

Παράλληλα με την εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ αύξησαν τα ποσοστά και οι δυνάμεις που κινούνται στ’ αριστερά του. Συγκεκριμένα αύξησε τα ποσοστά του κατά 0,97% το ΚΚΕ και κατά 0,31% η ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ. Είναι θετικό βήμα στη θωράκιση της Αριστεράς απ’ την αφαίμαξη της κυρίαρχης ρεφορμιστικής Αριστεράς, τάση που προωθεί ριζοσπαστικές απαντήσεις και απαιτήσεις στη συμβατική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν σημαίνει ότι σταμάτησε η διαρροή ριζοσπαστικών αριστερών προς τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε ότι μαζικά επιστρέφουν στις πολιτικές ρίζες τους όσοι στο πρόσφατο παρελθόν προσχώρησαν σ’ αυτόν. Παρά την εκλογική άνοδο, παραμένει αρνητικός ο συσχετισμός για τις δυνάμεις της κινηματικής, αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής αναφοράς.

Εκλογική άνοδος ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ

Η ελπιδοφόρα τάση ανόδου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ αλλά και του ΚΚΕ συνυπάρχει με την αντίθετη τάση καθήλωσης της επιρροής τους σ’ έναν αρνητικό συσχετισμό για την αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική Αριστερά. Η αναζήτηση των αιτίων της διατήρησης του αρνητικού συσχετισμού είναι αναγκαία όχι για ιστορικούς ή θεωρητικούς λόγους, αλλά για την ενεργητική υπέρβασή τους με σχετική προσαρμογή του αντικαπιταλιστικού προγράμματός μας:

 Η ριζοσπαστική Αριστερά συμπιέστηκε πιο έντονα στο δίλημμα της «χαμένης ψήφου» ή της ψήφου υπέρ μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.

Παρά την ανάπτυξη και τους αγώνες του εργατικού λαϊκού νεολαιΐστικου κινήματος και την πανθομολογουμένη αύξηση της επιρροής μας στις τάξεις του, το κίνημα σε ανεπαρκή βαθμό έχει διαμορφώσει την ταυτότητα του οργανωμένου λαού, που στην αντίληψή μας αποτελεί το υποκείμενο της ανατροπής. Γι’ αυτό ηγεμονεύει η αντίληψη ότι το κοινοβούλιο και η κυβέρνηση είναι το υποκείμενο της αλλαγής. Το αποτέλεσμα είναι η αδυναμία του κινήματος να πείσει ευρύτερες μάζες για την αναγκαιότητα του αντικαπιταλιστικού προγράμματος με υποκείμενο τον οργανωμένο λαό αλλά και η εκλογική υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ από αγωνιστές του κινήματος, που συχνά υποστηρίζουν πολιτικά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ υφίσταται συνεχές το οποίο λειτουργεί υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως να αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά και συγκεκριμένα, αν και το πρόβλημα έχει προσδιοριστεί. Δεν έχει τεκμηριωθεί επαρκώς η αναγκαιότητα και ο τρόπος υλοποίησης του αντικαπιταλιστικού προγράμματος. Για να πείθουμε όμως όχι μόνο σε ιδεολογική και οραματική βάση αλλά στη βάση των προβλημάτων που θίγουν καθημερινά τους πολίτες, πρέπει η δική μας πρόταση να είναι ρεαλιστική και αποτελεσματική.

Πρόβλημα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ και το ΝΑΡ είναι πολιτικές και ιδεολογικές αντιφάσεις και διαφοροποιήσεις, ορισμένες ανοιχτά φιλοΣΥΡΙΖΑϊκές τοποθετήσεις, έλλειμμα στην ενωτική δημοκρατική λειτουργία.

Η δεδηλωμένη προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο κεφαλαίου και ιμπεριαλισμού ανοίγει το δρόμο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ την αριστερή δύναμη, η οποία έχει συγκροτημένη αντικαπιταλιστική πρόταση εξόδου απ’ την κρίση με υποκείμενο τον οργανωμένο λαό που με τις αγωνιστικές κινήσεις του θα αποσπά αλλαγές απ’ το σύστημα και το κράτος του. Βέβαια, για να μην ξιπαζόμαστε πολιτικά, ο υπαρκτός συσχετισμός για την αντικαπιταλιστική Αριστερά μερικά μόνον επιτρέπει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, αλλά και σε άλλες αντικαπιταλιστικές και κομμουνιστικές δυνάμεις ν’ ανταποκριθούν σ’ αυτό το καθήκον. Για να υπερβούμε τα προβλήματα που αναφέραμε πρέπει: Να κωφεύσουμε στις Σειρήνες που συνιστούν πολιτική στήριξη ή ανοχή στον ΣΥΡΙΖΑ, κουτοπόνηρους συμψηφισμούς «στηρίζουμε τα θετικά, απορρίπτουμε τα αρνητικά, λογική συμπληρωματικότητας, αριστερού εγγυητή της συνέπειας λόγων – έργων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει να αρκεστούμε σ’ έναν παθητικό ρόλο παρακολούθησης και απλού καταγγελτισμού των πρωτοβουλιών του ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να προτάσσουμε τον δικό μας αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ανάλογα με την προτεραιότητα των αναγκών του λαού.

Να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας στην ενωτική και αγωνιστική αναβάθμιση του εργατικού λαϊκού και νεολαιΐστικού κινήματος απ’ την πρώτη μέρα για τη σωτηρία του λαού απ’ τα Μνημόνια και τα νέα «προγράμματα». Πρέπει να διευρύνουμε και να βαθύνουμε τη μετωπική πολιτική μας στην κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής της όποιας μορφής συστημικής πολιτικής. Τέλος, αναγκαία είναι η ιδεολογική και οργανωτική αναβάθμιση του κοινωνικού και πολιτικού μετώπου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ : Οι δηλώσεις Ντάισελμπλουμ- Σουλτς δείχνουν το απεχθές πρόσωπο της ΕΕ!

Δε συμβιβάζεται το «όχι» στη λιτότητα με το «πάση θυσία στο ευρώ». 

Στάση πληρωμών, διαγραφή του χρέους, ρήξη κι έξοδο από ευρώ και ΕΕ! 

Ανεξάρτητη, ενωτική εργατική και λαϊκή αντεπίθεση τώρα! 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει στον ελληνικό λαό τις ιταμές δηλώσεις και την περιφρονητική στάση των εκπροσώπων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωζώνης, Σούλτς και Ντάισελμπλουμ, καθώς και των εκπροσώπων της γερμανικής κυβέρνησης. Δεν ανεχόμαστε να αποκαλείται «μονομερής ενέργεια» το δικαίωμα του ελληνικού λαού και όλων των λαών της Ευρώπης να καθορίζουν τις τύχες τους. 

Η στάση των εκπροσώπων του ευρώ και της ΕΕ αποδεικνύει ξεκάθαρα ότι η θέση της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, «όχι στη λιτότητα και πάση θυσία στο ευρώ», είναι αυταπάτη.

Η μισητή τρόικα πρέπει να ξεκουμπιστεί μαζί με το βάρβαρο «πρόγραμμα» των μνημονίων και της λιτότητας. Αυτό όμως δε φτάνει. Ο αγώνας για δουλειά, ψωμί, παιδεία και ελευθερία συνδέεταο άρρηκτα με τον αγώνα για μονομερή παύση πληρωμών,διαγραφή του χρέους, εθνικοποιήσεις των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, για ρήξη κι έξοδο από ευρώ και ΕΕ.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τους εργαζόμενους και το λαό να διατρανώσουν την αντίθεσή τους στους εκβιασμούς και τα τελεσίγραφα της ΕΕ και των καπιταλιστικών «αγορών», να οργανώσουν μια ενωτική εργατική λαϊκή αντεπίθεση, καθώς και τη διεθνιστική αλληλεγγύη, για ξήλωμα των μνημονίων και των επαίσχυντων και ληστρικών δανειακών συμβάσεων, για ριζικές κατακτήσεις στο δρόμο για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της συνολικής επίθεσης του κεφαλαίου. Καλεί την ανατρεπτική Αριστερά αλλά και όλες τις μαχόμενες αριστερές δυνάμεις σε κοινή δράση για να συμβάλουμε σε πολύμορφες λαϊκές παρεμβάσεις γύρω από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ και του Γιούρογκρουπ στις 12 και 16 Φεβρουαρίου αντίστοιχα. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

“Καλώς ήρθε το δολάριο”

του Νίκου Μπογιόπουλου, πηγή enikos gr.

Παρότι η κυβέρνηση κράτησε χαμηλούς τόνους, η τηλεφωνική επικοινωνίαΟμπάμα – Τσίπρα αποτέλεσε την αφορμή για ορισμένους «παπαγάλους» παλαιάς κοπής (τους ίδιους που πανηγύριζαν είτε κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, είτε η ΝΔ, είτε και οι δύο μαζί)  να… απελευθερώσουν τον εαυτό τους. Και να αρχίσουν να «πανηγυρίζουν» για το τέλος της λιτότητας που θα έρθει λόγω της «στήριξης του Ομπάμα», όπως παλιότερα «πανηγύριζαν» για τον «δημοκράτη» Κλίντον και πιο παλιά για τον «φιλέλληνα» Κάρτερ…

    Οι άνθρωποι αυτοί  – ευαγγελιστές του Μνημονίου που πασχίζουν σε μια νύχτα να βαφτιστούν «αντιμνημονιακοί» – δεν έχουν καταλάβει τίποτα ούτε από Ιστορία, ούτε από τη διεθνή κατάσταση και τη θέση της Ελλάδας μέσα σ’ αυτήν, ούτε καν από τα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν με τη ψήφο του λαού στις εκλογές της Κυριακής. Παραμένουν στο παρελθόν (τους) θυμίζοντας τους κομπάρσους εκείνης της παλιάς ελληνικής ταινίας  («Καλώς ήρθε το δολάριο») που έτρεχαν τα σάλια τους βλέποντας να κατεβαίνουν στο μόλο «τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα»του 6^ου Αμερικάνικού Στόλου.

    Επί της ουσίας: Το αμερικάνικο («επεκτατικό») μοντέλο διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης που αντιπαρατίθεται με το γερμανικό («περιοριστικό») μοντέλο, έχει κι αυτό τα δικά του αποτελέσματα. Τα οποία δεν περιορίζονται στουςάψυχους στατιστικούς δείκτες. Επεκτείνονται και στη ζωή των πραγματικών, των κανονικών ανθρώπων, στη ζωή του Αμερικανικού λαού.

    Ας δούμε, λοιπόν, τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, όπου μάλιστα πριν από λίγες μέρες ο Ομπάμα εξήγγειλε το… «τέλος της κρίσης». Ας δούμε πώς επήλθε αυτό το «τέλος της κρίσης»:  

• Το 2008 κατά την έναρξη της κρίσης και της προεδρικής θητείας του Ομπάμα οι δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ (σύμφωνα με το περιοδικό Forbes) αριθµούσαν τους 359 και η περιουσία τους ανερχόταν στο 1,1 τρις δολάρια. Στα έξι χρόνια που πέρασαν, εν μέσω κρίσης, οι δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ… αυξήθηκαν και η περιουσία των 400 πλουσιότερων εξ αυτών  (σύμφωνα με τα στοιχεία του Forbes για το 2014) εκτινάχτηκε στα 2,29 τρις δολάρια. Ο πλούτος αυτός – αυξημένος κατά 270 δις δολάρια έναντι του 2013 – αντιστοιχεί στο ΑΕΠ ολόκληρης της Βραζιλίας…

    Σημείωση 1η: Την ίδια περίοδο που στις ΗΠΑ οι δισεκατοµµυριούχοι διπλασίασαν τα τρισεκατομμυριά τους, οι Αμερικανοί εργαζόµενοι είδαν να χάνονται περισσότερες από 7 εκατοµµύρια θέσεις εργασίας και να κατάσχονται πάνω από 5 εκατομμύρια κατοικίες από τις τράπεζες. Τις ίδιες τράπεζες που στο πλαίσιο της «επεκτατικής πολιτικής», μόνο μέχρι τον Οκτώβριο του 2010, είχαν επιχορηγηθεί από το αμερικάνικο κράτος (δηλαδή από τις τσέπες των φορολογούμενων) με περισσότερα από 3,3 τρις δολάρια.

    Σημείωση 2η: Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010 για κάθε έναν νέο Αµερικανό δισεκατοµµυριούχο που γεννούσε η πολιτική Ομπάμα αντιστοιχούσαν 130.000 απολυµένοι Αµερικανοί εργάτες…

    Σημείωση 3η: Αν η μισή μόνο περιουσία των 400 δισεκατοµµυριούχων των ΗΠΑ που αυξάνεται µε ιλιγγιώδεις ρυθµούς φορολογούνταν με μόλις 10%, τότε (όπως υπολόγισε ο δηµοσιογράφος Πάτρικ Μάρτιν, «Νέα», 11/3/2011) θα εξαφανίζονταν αυτοµάτως τα ελλείµµατα όλων των αµερικανικών πολιτειών. Αλλά κάτι τέτοιο οι Αµερικανοί εργαζόµενοι δεν το είδαν. Ούτε επί Μπους, φυσικά, αλλά ούτε επί Οµπάµα…

• Μέσα στο 2009, κατά την έναρξη της κρίσης και στην πιο επώδυνη στιγμή της, σύµφωνα µε το αµερικανικό περιοδικό Fortune και την περίφηµη λίστα «Fortune 500», οι 500 µεγαλύτεροι µονοπωλιακοί όµιλοι των ΗΠΑ αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%. Οι συγκεκριµένοι όµιλοι είδαν την κερδοφορία τους να εκτινάσσεται στα 391 δισεκατοµµύρια δολάρια. Το γεγονός συνιστά πραγµατικό άθλο, αν συνυπολογιστεί ότι πρόκειται για τη δεύτερη µεγαλύτερη άνοδο κερδοφορίας που είχε καταγράψει η λίστα «Fortune 500» στην μέχρι τότε 56ετή ιστορία της.

    Σηµείωση 1η: Τη χρονιά που αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%, οι ίδιοι όµιλοι προχώρησαν στην απόλυση 821.000 εργαζοµένων.

    Σηµείωση 2η: Σύµφωνα µε το Ίδρυµα Ροκφέλερ, ένας στους πέντε Αµερικανούς εργαζοµένους το 2009 είχε εισοδηµατικές απώλειες τουλάχιστον 25%.

• Το 2010 ο επικεφαλής της Bank of America εισέπραξε µπόνους 9 εκατοµµύρια δολάρια. Το µπόνους του προέδρου της Goldman Sachs ήταν 12,6 εκατ. δολάρια συν 2 εκατ. βασικός µισθός. Σύµφωνα µε έρευνα της εφηµερίδας Wall Street Journal, τα µπόνους και οι αποδοχές µε τα οποία οι 36 µεγαλύτεροι χρηµατοπιστωτικοί κολοσσοί της Γουόλ Στριτ αντάµειψαν τα στελέχη τους το 2010 ανήλθαν στα 144 δις δολάρια. Επρόκειτο για δεύτερο συνεχόµενο ρεκόρ, αφού την προηγούµενη χρονιά, το 2009, το ποσό που µοιράστηκαν τα golden boys ήταν 136 δις δολάρια. Στην ίδια έρευνα τονιζόταν ότι τα καθαρά κέρδη της Γουόλ Στριτ εκτιµήθηκαν στα τέλη του 2010 σε πάνω από 61 δις δολάρια.  Σύµφωνα, δε, µε τη Wall Street Journal, οι 25 µεγαλύτερες χρηµατοοικονοµικές εταιρείες των ΗΠΑ, από 350 δις δολάρια κέρδη που είχαν το 2007, προ κρίσης, είδαν τα κέρδη τους το 2010 να ανέρχονται σχεδόν στα 420 δις.

    Σηµείωση 1η: Το ποσό-ρεκόρ των 144 δις δολαρίων σε µισθούς και µπόνους σηµειώθηκε σε µια περίοδο που υποτίθεται ότι ο Μπάρακ Οµπάµα έχει… κηρύξει πόλεµο κατά των golden boys.

    Σημείωση 2^η: Στη χώρα µε τα 144 δις δολάρια που εισπράττουν ως αµοιβές και µπόνους τα στελέχη της Γουόλ Στριτ και τα 420 δις κέρδη των 25 βασικότερων χρηµατοοικονοµικών επιχειρήσεων, ο αριθµός των άστεγων παιδιών που κυριολεκτικά ζουν στους δρόμους ξεπερνά το 1 εκατοµµύριο…

    Κάπως έτσι ήρθε το… «τέλος της κρίσης» στις ΗΠΑ. Ήρθε:

    α) Με τον Στίγκλιτς να καταγράφει ότι το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και με τον Κρούγκμαν να σημειώνει ότι από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες του πλούτου που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού.

    β) Με περίπου 55 εκατομμύρια Αμερικανοί (σύμφωνα με την Εθνική Ακαδημία Επιστημών) να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά. Δηλαδή με περίπου 100 εκατομμύρια, το 1/3 του αμερικανικού πληθυσμού, να αντιμετωπίζουν σοβαρή οικονομική δυσπραγία.

    γ) Με πάνω από 50 εκατομμύρια Αμερικανούς να μην έχουν ασφάλεια υγείας και με 50 εκατομμύρια ανθρώπους να σιτίζονται με κουπόνια σίτισης.

    δ) Με το μέσο όρο των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ να είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων.

    Προς όσους, επομένως, θα επιμείνουν να εμφανίζουν το «μοντέλο Ομπάμα» και τη «στήριξη» του Αμερικανού Προέδρου σαν εχέγγυο για την αναστροφή της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, έχουμε να θυμίσουμε τα λόγια ενός σημαντικού διανοητή, του Ταρέκ Αλί, ο οποίος με αφορμή τον άλλο τύπου «ανθρωπισμό» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, εκείνον που επέδειξε στο Ιράκ, έγραφε:

    «Ανίκανες να παράσχουν σε σηµαντικά  τµήµατα των πληθυσµών τους τα βασικά αναγκαία της καθηµερινής ζωής, όπως είναι η αποτελεσµατική περίθαλψη και η εκπαίδευση, οι ΗΠΑ (…) είναι απίθανο να µπορούν να µετατρέψουν το Ιράκ σε κάποιο κεϊνσιανό παράδεισο»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σε τεντωμένο σχοινί οι σχέσεις της κυβέρνησης με τους δανειστές

του Λεωνίδα Βατικιώτη/ Πηγή: Πριν

_______________

 

Σκηνικό πρωτοφανούς ρήξης των σχέσεων της Ελλάδας με τους δανειστές της διαμορφώθηκε προχθές Παρασκευή, κατά τη συνάντηση του έλληνα υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη, με τον επικεφαλής του συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ) Γ. Ντέισελμπλουμ. Η διάσταση απόψεων φάνηκε καθαρά στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε τη συνάντηση, διαμορφώνοντας όρους σύγκρουσης με τους δανειστές, προς μεγάλη φυσικά ικανοποίηση του ελληνικού λαού που είδε για πρώτη φορά εκπρόσωπο των δανειστών να μη βρίσκει… κατεβασμένα παντελόνια στις διαπραγματεύσεις του με την Ελλάδα, όπως σταθερά συνέβαινε από το 2010. Το σκηνικό της σύγκρουσης με τους δανειστές και κυρίως με την ΕΕ και τη Γερμανία φάνηκε να επισημοποιείται και να βαθαίνει μετά τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Μαξίμου αργά το βράδυ της Παρασκευής με το οικονομικό επιτελείο όπου ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας εμφανίστηκε αμετακίνητος λέγοντας ότι θα τηρήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις.

Τρία είναι τα σημεία στα οποία επικεντρώθηκε η διαφωνία Βαρουφάκη – Ντέισελμπλουμ: Οι σχέσεις με την τρόικα, με την ελληνική πλευρά να απορρίπτει το καθεστώς εποπτείας, το πρόγραμμα, δηλαδή τους όρους υπό τους οποίους θα δίνεται η βοήθεια, με την Αθήνα να ζητά την αντικατάσταση του υπάρχοντος, και η πρωτοβουλία για μια διεθνή συνάντηση για το χρέος, με τον Ντέισελμπλουμ να την απορρίπτει υποδεικνύοντας ως αρμόδιο όργανο το Γιούρογκρουπ.

Η σύγκρουση, όσο κι αν ήταν αναμενόμενη, δεν ήταν δεδομένη λόγω του ότι το πλαίσιο που εξαρχής έθεσε η κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί να αμφισβητούσε τα όσα έχουν μέχρι σήμερα συμφωνηθεί (π.χ. απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις) δεν σηματοδοτεί ωστόσο σύγκρουση με τους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ, πρώτον, υιοθετεί βασικές παραδοχές τους. Για παράδειγμα, η αντιπρόταση Βαρουφάκη στον Ντέισελμπλουμ, με βάση δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών, προέβλεπε ισοσκελισμένους μεν προϋπολογισμούς, αλλά απόρριψη των πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία ούτως ή άλλως ήταν προϊόντα δημιουργικής λογιστικής. Επίσης προέβλεπε τη μετάθεση μεν των αποπληρωμών του χρέους μετά το 2020, ένα κοινά συμφωνημένο μορατόριουμ δηλαδή την πενταετία 2015-2020, αλλά την αποπληρωμή ολόκληρου του χρέους. Δεν τέθηκε καν θέμα διαγραφής μέσω λογιστικού ελέγχου, όπως είχε ψηφίσει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ!

Δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ διατυπώνει επιθετικά προβληματισμούς που ήδη υπάρχουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Για παράδειγμα την ίδια περίπου ώρα που γίνονταν οι φορτισμένες δηλώσεις Βαρουφάκη – Ντέισελμπλουμ, κι ο ολλανδός υπουργός έλεγε μετά λύπης στο αφτί του έλληνα ομολόγου του, «μόλις σκότωσες την τρόικα», τη σκότωνε ψυχρά από τις Βρυξέλλες κι ένας επίτροπος, ο Πιέρ Μοσκοβισί, που είναι μάλιστα εκ των πλέον αρμόδιων ως επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων. «Η Επιτροπή θα εξετάσει το ρόλο της αποκαλούμενης τρόικας, μεταξύ άλλων και το ενδεχόμενο αντικατάστασής της, με την πάροδο του χρόνου, με μια δομή που θα διαθέτει μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση και λογοδοσία, θα βασίζεται στα ευρωπαϊκά όργανα και θα υπόκειται σε μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό έλεγχο σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο» ήταν η απάντηση που έδωσε σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημ. Παπαδημούλη. Άρα υπό διασταυρούμενα πυρά πεθαίνει η τρόικα!

Η αναζήτηση σημείων κοινής συμφωνίας ήταν επίσης εμφανής και στις δηλώσεις Τσίπρα – Σουλτς που προηγήθηκαν μια μέρα της επίσκεψης Ντέισελμπλουμ, ενώ ακολούθησαν τη βίαιη αντίδραση των τραπεζιτών στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετήσει δικούς του ανθρώπους στις διοικήσεις των τραπεζών που οδήγησε σε μια πρώτη (πριν αλέκτωρ…) και διπλή υποχώρηση: Το μήνυμα που δόθηκε από το Μαξίμου στους υπουργούς να σταματήσουν τις φιλολαϊκές δηλώσεις (επαναπρόσληψη καθαριστριών, σχολικών φυλάκων, ακύρωση ιδιωτικοποίησης ΟΛΠ, ΔΕΗ, κ.ά.) και την ανακοίνωση Δραγασάκη που ξεκαθάριζε ότι οι όποιες αλλαγές στα ΔΣ των τραπεζών θα γίνουν συναινετικά και μόνο. Έτσι ο σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου φαινόταν να εκπροσωπεί την τάση της ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ, όταν το ελληνικό κεφάλαιο με αιχμή του δόρατος τους απατεώνες των τραπεζών, εκφράζει την τάση της σύγκρουσης.

Σε αυτό το πλαίσιο περίσσεψαν οι υποσχέσεις εκ μέρους του νέου πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα. Π.χ. «διαπραγματευόμαστε με ασφάλεια και εγγυόμαστε τη σταθερότητα». Επίσης, άφησε ανοιχτή τη συνεργασία με τον ΟΟΣΑ, από την εργαλειοθήκη του οποίου η τρόικα αξιοποίησε πολλές προτάσεις μετατρέποντάς τες σε μνημονιακές δεσμεύσεις, ενώ ο Αλ. Τσίπρας εγγυήθηκε «μια αλλαγή πορείας χωρίς να επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι άλλων χωρών». Επιχείρημα κατευθείαν βγαλμένο από τη φαρέτρα της Άνγκ. Μέρκελ, καθώς δική της επινόηση ήταν η χρησιμοποίηση των ευρωπαίων φορολογουμένων σαν ανθρώπινων ασπίδων που απέκρυψαν και διευκόλυναν τη διάσωση των τραπεζών μέσω των «δανείων διάσωσης».

Παρότι επομένως το τοπίο είναι ρευστό κι η ατμόσφαιρα εκρηκτική, ας μην υπάρχουν αυταπάτες…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

«Κυβέρνηση με μπέσα» ή κυβέρνηση «Πριγκιπέσσα»;

Κάποια κρυφά χαμόγελα επέστρεψαν στις φτωχογειτονιές μαζί με διστακτικές δόσεις εθνικής υπερηφάνειας για τον «τσαμπουκά του μικρού», μετά τις πρώτες δηλώσεις της νέας κυβέρνησης. Βαρύ το φορτίο των μνημονίων, πολλές οι συσσωρευμένες ήττες και τα μικρά φαντάζουν τόσο μεγάλα και δεν είναι αυτό καθόλου μικρό. 

Του Αχιλλέα Άγγια/ Πηγή: Kommon.gr
Εικ.: Ο Hamid Rahmanian εικονογραφεί τo περσικό παραδοσιακό αφήγημα Shahnameh
 ___________________

Κρυφές ελπίδες, όμως, ανάμεικτες με κρυμμένη δυσπιστία, που τροφοδοτείται από τις αντικρουόμενες δηλώσεις κι ενέργειες των ίδιων των κυβερνητικών στελεχών, μαζί με τις εξίσου αντικρουόμενες δηλώσεις εκ μέρους των διαφορετικών ρευμάτων της Αριστεράς στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τη μια, επινίκιος ομιλία στα μαχόμενα Προπύλαια και όχι στο αστικό Ζάππειο, αλλά από την άλλη, «ούτε ρήξη - ούτε υποταγή». Σε κάθε περίπτωση, χωρίς τη χιλιοπαιγμένη και μάλλον ντεμοντέ «ανατροπή», που έγινε «ρηξιακή συνέχεια» από τον συμπαθή υφυπουργό Πολιτισμού. Πολιτική ορκομωσία, αλλά πρώτα «προσευχήσου για μένα» στον μητροπολίτη. Επίσκεψη στο σκοπευτήριο, τόπο εκτελέσεως των 200 κομμουνιστών, αλλά πρώτα βιαστική προσπέραση του ΚΚΕ. Κυβέρνηση της Αριστεράς με την εθνικιστική λαϊκή Δεξιά.

Μοιάζει σαν να αντιστράφηκε το ’89. Από υφυπουργός Οικονομικών στη συγκυβέρνηση Μητσοτάκη - Φλωράκη - Κύρκου, τώρα υπερυπουργός ο Γιάννης Δραγασάκης. Από κάτω ο δεξιός Καμμένος. Από κάτω κι ο άρτι αφιχθείς από τις ΗΠΑ καθηγητής με το «ένα νι», που τάραξε τα νερά με τη δήλωσή του, «κάτω η λιτότητα, ζήτω ο λιτός βίος». Τι να σημαίνει άραγε κι αυτό; Εθελοντική λιτότητα, αριστερή λιτότητα ή λιτή ζωή α λα Χότζα του αλβανικού σοσιαλισμού σε μια Ευρώπη που αλλάζει;

Ποιος είναι όμως, πραγματικά από πάνω; Η Αριστερά ή η Δεξιά; Ο ΣΥΡΙΖΑ ή οι ΑΝΕΛ; Ο λαός ή το κεφάλαιο; Και γιατί, όπως και τον Οκτώβρη του ’44, τα υπουργεία Εθνικής Άμυνας και Δημόσιας Τάξης, δεν είναι στα χέρια της Αριστεράς;

Κι ο αριστερός κόσμος; Πρέπει να χαιρόμαστε πολύ, να χαιρόμαστε συγκρατημένα, κρυφά ή να επιφυλασσόμαστε; Ή να οργιζόμαστε για την προαναγγελθείσα προδοσία;

Το ίδιο αντικρουόμενες και οι ανακοινώσεις των αριστερών δυνάμεων αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, για τη νέα κυβέρνηση. «Τίποτε δεν άλλαξε - ο αγώνας συνεχίζεται όπως πριν», από τη μια μεριά. Και οι αυξήσεις στο βασικό μισθό; Η επαναπρόσληψη των απολυμένων; Η επανακρατικοποίηση (θα δούμε) της ΔΕΗ; Είναι αμελητέα όλα αυτά;

Από την άλλη, «όλα άλλαξαν - ο αγώνας δικαιώθηκε, πάμε να τους φάμε». Και η διαγραφή του χρέους; Έστω: η παύση πληρωμών; Η έξοδος από την ΕΕ ή έστω, η έξοδος από το ευρώ; Κι η αντικαπιταλιστική ανατροπή; Η εργατική εξουσία και κυβέρνηση;

Πώς εξηγούνται, τέλος πάντων, όλα αυτά τα αντικρουόμενα;

«Όψεις της πραγματικότητας», όπως λένε τελευταία οι πανεπιστημιακοί στη μεταμοντέρνα γλώσσα. Ή, όπως καλύτερα λένε στη δική τους γλώσσα οι μαρξιστές, «ενότητα αντιθέσεων». Και μάλιστα ακραίων, όπως όλες οι αντιθέσεις στην εποχή μας.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ενώνει, χωρίζει και συμπυκνώνει τον πληγωμένο εγωισμό δυναμικών τμημάτων του ελληνικού καπιταλισμού από την υποτέλεια Μπανανίας μαζί με την πληγωμένη υπερηφάνεια του εργαζόμενου ανθρώπου από τη μικρασιατική καταστροφή του εισοδήματός του. Συμπυκνώνει τις διεκδικήσεις του πρώτου από τους ξένους δανειστές και του δεύτερου από το ελληνικό κεφάλαιο. Συμπυκνώνει τις ελπίδες του πρώτου για μια επάνοδο στον «κανονικό καπιταλισμό» και τις ελπίδες του δεύτερου για μια επάνοδο στην «κανονική εκμετάλλευση». Τις προσδοκίες και των δυο για επιστροφή στη σταθερότητα από τη διαρκή αναταραχή. Την ανάγκη και των δυο για μια ανάσα, για μια ανάπαυλα της αντιπαράθεσης. Πάνω από όλα, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συμπυκνώνει τις αυταπάτες και των δυο για έναν κοινωνικό συμβιβασμό, για μια εθνική συνεννόηση. Για μια γουιν - γουιν σιτσιουέσιον, όπως λένε στα επιχειρηματικά μπίζνες πλαν.

Συμβολικά, φαντασιακά, συγκυριακά, όλα δουλεύουν μια χαρά. Είμαστε και με την ΕΕ και με την Ελλάδα που δεν τρώει φάπες. Και με το ΝΑΤΟ και με τη Ρωσία. Και με την ΑΟΖ και με την Τουρκία. Με την ίδια ευκολία, αύριο θα είμαστε και με το Ισραήλ και με την Παλαιστίνη.

Πάνω από όλα, είμαστε και με το κεφάλαιο και με τους εργάτες. Μόνο που αυτούς τους δυο κόσμους τους χωρίζουν ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι, έξι εκατομμύρια φτωχοί και 70 δισ. περιουσία που κατέχουν 450 οικογένειες. Τους χωρίζει η σκληρότητα της επίμονης καπιταλιστικής κρίσης.

Θα είναι πολλές οι στιγμές που θα τεθεί το δίλημμα στην κυβέρνηση, «ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες». Η Αριστερά στα αριστερά της δεν θα πείσει, ούτε θα κερδίσει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ εάν στριγκλίζει ο καθένας πιο δυνατά από το διπλανό του για τις δεξιές παρεκκλίσεις της κυβέρνησης και για το μάταιο των αυταπατών. Ή από την άλλη, εάν κολακεύει πιο δυνατά κι από την «Αυγή» την κυβέρνηση, εάν «οξύνει τις αντιφάσεις της» στα λόγια και εάν διαμαρτύρεται για το ανεκπλήρωτο του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, σαν να ήταν συνιστώσα.

Οι ανακοινώσεις έχουν τη σημασία τους, αλλά ο συλλογικός και μαζικός αγώνας για τα δικαιώματά τους και η ίδια η πείρα θα δείξει στους εργάτες με ποιον είναι, τελικά, αυτή η κυβέρνηση. Θα τους αποκαλύψει εάν είναι πράγματι «κυβέρνηση με μπέσα» ή κυβέρνηση σαν την «Πριγκιπέσσα», την «άλλα λέω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω».

Εντωμεταξύ, οι πρώτες τροχιοδεικτικές βολές από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και τις «αγορές», εκτοξεύτηκαν προς τη χώρα.

Καλή η συζήτηση για το χαρακτήρα της κυβέρνησης αλλά καλύτερο να προετοιμαζόμαστε για τις συγκρούσεις που έρχονται. Και δεν θα αργήσουν. Τότε, ο δογματισμός του σχήματος «ναι στο ευρώ - όχι στη λιτότητα» θα καταλήξει στο αντίθετό του: Είτε έξω από το ευρώ, είτε ναι στη λιτότητα.

Η κυβέρνηση αυτή, πάντως, έχει γράψει στο «άρθρο ένα» του προγράμματός της, «πάση θυσία στο ευρώ». Ο λαός και μέσα σε αυτόν, ο λαός της Αριστεράς στο σύνολό του, θα έχει τον τελευταίο λόγο. Γι’ αυτό, ας ξαναβγούμε σιγά σιγά στους δρόμους, κι αυτοί που είναι με την κυβέρνηση κι αυτοί που δεν είναι. Και μαζί με το σύνθημα «όχι πια στις αυταπάτες - ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες», ας ξαναπέσει το ξεχασμένο σύνθημα, «λαός ενωμένος - ποτέ νικημένος».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Στον απόηχο μια μεγάλης μάχης Σκέψεις & συμπεράσματα πάνω στο εκλογικό αποτέλεσμα

«Γράφει ο Βασίλης Τζώτζης», ΤΕ Ξάνθης

Όσο και αν αρεσκόμαστε να επαναλαμβάνουμε τη λενινιστική αλήθεια πως «αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες (και καταχρηστικές;)», αυτές αποτελούν ορόσημα της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας, όσο η εργατική – λαϊκή πάλη ΔΕΝ μεταφέρεται (με τρόπο αδιαμφισβήτητο) σε άλλα κοινωνικά πεδία, εκτός του αστικού θεσμικού πλαισίου.

Στο εκλογικό αποτέλεσμα καταγράφεται εκκωφαντικά η διάθεση του ελληνικού λαού για αλλαγή σελίδας, για ανακοπή του κατηφορικού δρόμου των Μνημονίων, της μαζικής ανεργίας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης.

Ελπίδα, απελπισία, προσμονή, αυταπάτη, ανάμικτα λαϊκά αισθήματα τα οποία δημιουργήθηκαν στην παραπάνω βάση, καθόρισαν το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι ένα αποτέλεσμα κόλαφος για τα Μνημονιακά συνεταιράκια και όσων αποτέλεσαν τις δεξιές & αριστερές κυβερνητικές τους «πατερίτσες».

Παρόλα αυτά πρέπει να εκτιμηθεί και να αξιολογηθεί η αντοχή της Νέας Δημοκρατίας σε ψήφους και ποσοστά. Το παραδοσιακό κόμμα της αστικής τάξης ΔΕΝ συντρίβεται εκλογικά αλλά δείχνει αξιοσημείωτη αντοχή, απορροφά και ανασυνθέτει τα δεξιά & κεντροδεξιά μορφώματα του χώρου, ορίζοντας αποφασιστικά ποιος θα είναι ο κεντρικός πόλος της συντηρητικής πολιτικής & ιδεολογίας στη χώρα. Ας είμαστε τίμιοι με την αλήθεια, η εκλογική δύναμη της Ν.Δ. σήμερα είναι μεγαλύτερη από αυτή του οργανωμένου κινήματος ενώ είναι ακόμη ισχυρότερη από αυτή της «μη κυβερνώσας» αριστεράς.

Η μελέτη και απάντηση στα ιδεολογικά νήματα ,με τα οποία εμπλέκει λαϊκά στρώματα στο άρμα της αντιλαϊκής πολιτικής της, αποτελεί άμεση προτεραιότητα, δημιουργώντας ισχυρό ανάχωμα στην προσπάθεια συνολικότερης μετατόπισης της πολιτικής συζήτησης της χώρας σε αντιδραστικότερη κατεύθυνση.

Χρυσή Αυγή – το τέλος μιας ρηχής ανάλυσης

Η εγκληματική – ναζιστική Χρυσή Αυγή καταγράφεται ως η τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας. Σήμερα έχει τελειώσει οριστικά η αφήγηση περί «όσων ΔΕΝ ήξεραν το 2012 τι ακριβώς είναι» και πολύ περισσότερο «ότι ΔΕΝ είναι όλοι οι ψηφοφόροι της Χ.Α. φασίστες».

Ο φασισμός εμφανίζεται ιστορικά ως ένα κίνημα μαζών με ξεκάθαρα επιμερισμένους ρόλους, και ΔΕΝ θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Η φασιστική ιδεολογία ΔΕΝ θέλει τις λαϊκές μάζες καθ’ολοκληρίαν να παίζουν ενεργό (αντιδραστικό) ρόλο, αντιθέτως θέλει χειροκροτητές & νομιμοποιητές της εγκληματικής της δράσης.

Αυτό το ρόλο παίζουν ξεκάθαρα ,με πλήρη συνείδηση, οι σημερινοί ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, δέχονται να επιδοκιμάζουν δολοφόνους φασίστες, να δημιουργούν μια πυκνή αντιδραστική & αποπνικτική ατμόσφαιρα, ιδανικό περιβάλλον δράσης για τη ναζιστική ορδή απέναντι σε κοινωνικούς αγωνιστές και σε ανυπεράσπιστους μετανάστες. Ας μην ξεχνάμε πως ούτε όλοι οι ψηφοφόροι του Χίτλερ ΔΕΝ ήταν φασίστες, πολύ περισσότερο ΔΕΝ συμμετείχαν σε ομάδες εφόδου!

Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως η αντιμετώπιση της φασιστικής ιδεολογίας ΔΕΝ μπορεί να συμβεί με νομικά – γραφειοκρατικά μέσα αλλά με την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος σε ανώτερη πολιτική βάση, με πλατιά αντιφασιστική δράση. Η εκλογική επίδοση της Χ.Α. αποτελεί το πλέον σιχαμερό φαινόμενο της καπιταλιστικής σήψης, είναι ευθεία αναγωγή των σκέψεων της αστικής τάξης για αιματηρή καταστολή των λαϊκών διεκδικήσεων σε περίπτωση σοβαρής όξυνσης της ταξικής πάλης.

Το αποτέλεσμα για τον ελληνικό λαό

Το τελικό αποτέλεσμα καταγράφει μια ιστορική στιγμή. Είναι η στιγμή που ο ελληνικός λαός ξεπερνά «αδρανειακές» δυνάμεις και «αγκυλώσεις» δεκαετιών, αλλάζοντας πραγματικά σελίδα. Είναι μια χειμαρρώδης κίνηση, κίνηση που περιέχειαναμεμιγμένα όλα τα αντιφατικά φαινόμενα του πόθου για μια καλύτερη ζωή μαζί με την αυταπάτη ότι αυτό μπορεί να συμβεί χωρίς σύγκρουση.

Όποιος στέκει αδιάφορος απέναντι σε αυτό το κατακλυσμιαίο φαινόμενο, κουνώντας το δάχτυλο με ελιτίστικη ανωτερότητα, κατηγορώντας την κοινωνία που ΔΕΝ του μοιάζει, ας είναι σίγουρος πως η ζωή θα περάσει πάνω από το κεφάλι του.

 Όσο όμως επικίνδυνο είναι να μην αναγνωρίζει κανείς το βάρος των γεγονότων που ζούμε,άλλο τόσο ,ίσως και περισσότερο,είναι να «μαγεύεται» από αυτά και να μην μπορεί να δει τα πραγματικά όρια των μετακινήσεων τα οποία παραμένουν στα στενά πλαίσια της ΑΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

Το αποτέλεσμα για «τους πάνω»

Το εκλογικό αποτέλεσμα ολοκληρώνει με όρους ΤΟΜΗΣ, βαθιάς ανάσας την πορεία αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού, το οποίο συγκροτείται σε νέα διπολική βάση, με νέα οριοθέτηση τη στάση απέναντι στα μνημόνια. Η μετεξέλιξη πραγματοποιήθηκε με ελάχιστους κραδασμούς από την κατάρρευση του ιστορικού κόμματος της Σοσιαλδημοκρατίας και την ανάδειξη μιας νέας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Την ώρα που η αστική τάξη είχε εμφανείς δυσκολίες να συνεχίζει τη δικομματική εναλλαγή στα συντρίμμια των λαϊκών δικαιωμάτων, την ώρα που ξεπρόβαλε καθαρά ένα «κενό εκπροσώπησης» των κοινωνικών θυμάτων της κρίσης, την ώρα που έστω και θολά μάζες έμπαιναν σε κίνηση (2010-12) αμφισβητώντας συνολικά το αστικό πολιτικό σκηνικό αναδεικνύοντας δυσκολίες στη χειραγώγησή τους με τις παλιές μεθόδους η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ να ΔΩΣΕΙ ΧΕΡΙ ΒΟΗΘΕΙΑΣ στην αστική διαχείριση.

Η προσπάθεια από μεριάς του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να ενσωματώσει με νέους όρους τους πόθους του ελληνικού λαού στα ασφυκτικά όρια της αστικής κορνίζας ΔΕΝ έχει τη σταθερότητα άλλων εποχών, και πώς θα μπορούσε άλλωστε στα πλαίσια της καπιταλιστικής κρίσης; ΔΕΝ πρέπει όμως να υποτιμηθεί η δυνατότητα χειραγώγησης και ηγεμονίας μιας νέας Σοσιαλδημοκρατίας των «λιγοστών απαιτήσεων» και της «μη σύγκρουσης» πάνω στον ελληνικό λαό με όχημα την κρατική εξουσία.

Υπάρχει ο κίνδυνος να περάσει στις μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς μια λαθεμένη άποψη ότι «αυτοί θα κυβερνούν ενώ εμείς από τα κάτω θα αξιοποιούμε τη φθορά τους και θα χτίζουμε ανενόχλητοι το επαναστατικό υποκείμενο.».

Νέα εποχή(;) – ΝΕΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

Η επιλογή από χιλιάδες απλών ανθρώπων του ψηφοδελτίου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για το φάκελο της κάλπης πρέπει να ειδωθεί ΚΑΙ με ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ. Ας σκεφτούμε όλοι όσοι είμαστε έτοιμοι να σχολιάσουμε «εντάξει ΠΑ.ΣΟ.Κ.ακι ΔΕΝ έκανες και καμιά επανάσταση» αν έχουμε πράξει τα υποκειμενικά μας καθήκοντα και σε ποιο βαθμό, δείχνοντας ή έστω ψηλαφώντας ένα διαφορετικό δρόμο για την ελληνική κοινωνία, μια πορεία που θα μαγνήτιζε ευρύτερες δυνάμεις.

Το αμέσως επόμενο διάστημα θα πρέπει όλος αυτός ο κόσμος να κληθεί να βαθύνει και να ολοκληρώσει την επιλογή του, τη θετική επιλογή του να ΖΗΣΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, να ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ τους φόβους του υιοθετώντας μια στάση ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ και ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ. Έτσι και αλλιώς εμείς θα πρέπει να είμαστε και θα είμαστε στους προμαχώνες του αγώνα.

Ας σκεφτούμε ,πως ακόμη και όταν η αστική τάξη θα έχει μετατρέψει το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε πλήρως δικό της κόμμα (όπως το ΠΑΣΟΚ μετά το ’86-’87), ΔΕΝ θα ήθελε αυτό να γίνει με έναν τρόπο που θα δραπέτευαν εκλογικά λαϊκές δυνάμεις από αυτόν, ΧΩΡΙΣ αυτή να έχει διαμορφώσει νέους χώρους ανώδυνης υποδοχής τους. Όσο και αν η καπιταλιστική κρίση στενεύει τα όρια ελιγμών, ΔΕΝ γίνεται να θεωρούμε πως χιλιάδες άνθρωποι θα αποδώσουν σε μερικούς μήνες κατηγορίες στον ΣΥΡΙΖΑ ξεφτισμένου αστικού κόμματος, για αυτό η δράση και η προπαγάνδα μας ΔΕΝ θα πρέπει να είναι στείρα & χοντροκομμένη υιοθετώντας σχήματα άλλων δεκαετιών.

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. – Μ.ΑΡ.Σ.

Το αποτέλεσμα για τη μετωπική μας κίνηση εμπεριέχει θετική δυναμική που υπό όρους μπορεί να δώσει αποτελέσματα που ούτε και οι πιο αισιόδοξοι θα τολμούσαν να προβλέψουν. Παρόλα αυτά ΔΕΝ είναι ένα αποτέλεσμα που μας αφήνει χώρο για πανηγυρισμούς,μάλλον ωθεί σε ένα γόνιμο προβληματισμό.

Το επόμενο διάστημα θα πρέπει να εκτιμηθεί πως όλες οι βασικές πτυχές του μεταβατικού προγράμματος θα ανοίξουν με τρόπο επιτακτικό μπροστά στα μάτια ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας, και εκεί θα μιλήσουν οι «καθαρές κουβέντες» που ξεκάθαρα αρθρώσαμε. Η ζωή θα θέσει τα διλλήματα και η δράση μας μπορεί να δώσει ώθηση στις επιλογές μας με τρόπο επιβλητικό.

Ακριβώς για αυτό ΔΕΝ θα κάτσουμε στη γωνία μας ,χαιρέκακα, να βλέπουμε να διαψεύδονται οι λαϊκές ελπίδες, λέγοντας «σας τα είχαμε πει αλλά ΔΕΝ μας ακούσατε», κακίζοντας το λαό αλα ΚΚΕ για τις επιλογές του. Μπορούμε να οργανώσουμε και θα οργανώσουμε τις ελπίδες και τη θέληση του ελληνικού λαού ΓΙΑΤΙ υπάρχει ο κίνδυνος να συνταυτιστεί η διάψευση του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ με την αδυναμία του ελληνικού λαού να νικήσει.

Άμεσα πρέπει να αναλάβουμε μεγάλη κοινωνική κ πολιτική πρωτοβουλία, αξιοποιώντας τη σημαντική παρακαταθήκη της προσπάθειας που έγινε και τελικά κατέληξε στη συμπόρευση, ώστε να μη μείνει ο ελληνικός λαός ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ, με αριστερά μνημόνια και προγράμματα, με τον ορθολογισμό του ρεαλισμού να είναι μονόδρομος, εξευτελίζοντας όνειρα και θυσίες χιλιάδων & χιλιάδων κομμουνιστών.

Τέλος είναι ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ να καταλάβουμε πως ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ανεπίστρεπτη η εποχή του ωμού κινηματισμού, των χαλαρών δεσμών συνδικαλιστικού τύπου με τον κόσμο του αγώνα.

Αν ΔΕΝ ξεπεράσει ο χώρος δομικές αγκυλώσεις προχωρώντας τη μετωπική ενοποίηση σε ανώτερη πολιτική βάση, γειώνοντας το μεταβατικό στο σημερινό επίπεδο ανάπτυξης του κινήματος, μελετώντας τις τάσεις της εποχής και δείχνοντας ξεκάθαρα πού θέλουμε να πάμε θα μείνει στα γνωστά «ρηχά νερά».

Ένα πρώτο βήμα έγινε, αυτή τη στιγμή με τη γραμμή πάλης που αναπτύσσουμε πειραματιζόμαστε πραγματικά με τις «χορδές της ιστορίας», ας είμαστε αισιόδοξοι πως θα καταφέρουμε να παίξουμε αρμονικά τη μουσική ενός μέλλοντος που μπορεί ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΝΟ όσο φανταζόμαστε.

Στο χέρι μας είναι να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων, με βαθιά πίστη στις λαϊκές δυνάμεις και αισιοδοξία που ταιριάζει σε ανθρώπους οι οποίοι εμφορούνται από τις πιο όμορφες ιδέες που κατέκτησε η ανθρωπότητα «την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο». Το μέλλον έτσι και αλλιώς ανήκει στο κόσμο της δουλειάς και ΔΕΝ έχουμε παρά να πάρουμε τα αναγκαία μέτρα και μεις.

Υ.Γ. για το αποτέλεσμα του Κ.Κ.Ε. Διαβάζοντας την ανακοίνωση της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. για το εκλογικό αποτέλεσμα, θυμήθηκα (με πραγματική νοσταλγία) την παλιά διαφήμιση καθαριστικού πιάτων με τις ανάλογες αναγωγές:

https://www.youtube.com/watch?v=jVO5IOe9PI4

Στο Κ.Κ.Ε. ακόμη επανασυσπειρώνονται. Συνολική κριτική για το εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και τη γενικότερη δράση του ΚΚΕ σε επόμενη παρέμβαση.

Τζώτζης Βασίλης Ξάνθη 27/01/2015

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πάνος Παπανικολάου: Συνέντευξη στην ΕΡΑ Τρικάλων

Βίντεο με τη συνέντευξη του Πάνου Παπανικολάου για την ΥΓΕΙΑ, στη δημοσιογράφο Ελπίδα Κουτσογιάννη της ΕΡΑ Θεσσαλίας (Δημοτικό Στούντιο Τρικάλων), την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2015. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ