Αντιφασιστική αλληλεγγύη στην Ουκρανία

Του Δημήτρη Αργυρού

Την Δευτέρα, με το καλημέρα του Φθινοπώρου, το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική απελευθέρωση Ιωαννίνων ανοίγει την συζήτηση για την αντιφασιστική αλληλεγγύη των κομμουνιστών και αριστερών στο αντιφασιστικό κίνημα της Ανατολικής Ουκρανίας. Δευτέρα 1/9/14 στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων στις 7μμ.

Δεν μπορούμε να αναλύσουμε το ζήτημα της Ουκρανίας αν δεν ξεκινήσουμε από την μεγάλη δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, κρίση που όχι μόνο γενικεύει την επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στα εργατικά δικαιώματα, αλλά οξύνει σε απίστευτο βαθμό τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, οδηγώντας τους αδύνατους κρίκους του συστήματος στην πιο βαθιά παρακμή και σε κάποιες περιπτώσεις στην κατάρρευση. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι η μια περίπτωση, η μέση ανατολή της Αραβικής άνοιξης η άλλη, η Ουκρανία είναι η τελευταία.

Παράλληλα δεν μπορούμε πάρα να δούμε τις ταξικές δυνάμεις που σε κάθε στιγμή και περίπτωση συγκρούονται, για να μπορούμε να συνάγουμε την δυναμική των εξελίξεων. Ταξικές δυνάμεις που συχνά δεν δρουν αυτόνομα, αλλά σε σύμπλευση με αλλά κοινωνικά στρώματα, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, και εντός γεωπολιτικών συγκρούσεων και συσχετισμών.

Όπως είπαμε ένας τέτοιος αδύνατος κρίκος υπήρξε η Ουκρανία του Γιανουκόβιτς που βρέθηκε στην μέγγενη της μεγάλης κρίσης, ανάμεσα στην όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ΗΠΑ-ΕΕ- ΡΩΣΙΑ και ΚΙΝΑ.

Με μια χώρα παραδομένη στις ορέξεις των ολιγαρχών, μιας ολοφάνερης ληστρικής αστικής τάξης που στην αρχή στήριξε το φιλορώσικο καθεστώς του Γιανουκόβιτς σε αντίθεση με μεσαία τάξη που έβλεπε με συμπάθεια την πρόσδεση της με την ΕΕ.

Η πολύμορφη «εξέγερση» που έριξε τον εκφυλισμένο Γιανουκόβιτς και που είχε την στήριξη κάποιων φιλοευρωπαϊκών αριστερών δυνάμεων, καθώς και τμήμα της Ουκρανικής αναρχίας, πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε μια φασιστική εξέγερση και στην συνέχεια σε ένα καθαρό φασιστικό φιλοΕΕ και φιλοΗΠΑ πραξικόπημα ακροδεξιών δυνάμεων, κάποιες από αυτές είναι ανοικτά ναζιστικές, με την βοήθεια των ολιγαρχών, αλλά και πολιτικών που έχουν κατηγορηθεί για την λεηλασία του εθνικού πλούτου. Ενώ σημαντικό τμήμα των αριστερών αναλυτών επισημαίνουν πως η εργατική τάξη ήταν απούσα από την σύγκρουση, θεωρώντας τόσο τον Γιανουκόβιτς, όσο και τους εξεγερμένους ξένους και εχθρικούς προς τα δικά της συμφέροντα.

Οι ιμπεριαλιστικοί κύκλοι της Γερμανία και της ΕΕ, οι φασιστικές δυνάμεις καθώς και οι πράκτορες ήταν που έκαναν την προβοκάτσια της σφαγής των διαδηλωτών για να απονομιμοποιηθεί και να καταρρεύσει το καθεστώς του Γιανουκόβιτς.

Η νέα ανοικτά φιλοΕΕ φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου με το καλημέρα άνοιξε πόλεμο στις Ρωσόφωνες μειονότητες της ανατολικής Ουκρανίας, τους Εβραίους, τους αριστερούς και τους κομμουνιστές, απαγορεύοντας τα κομμουνιστικά κόμματα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εξέγερση των Ρωσόφωνων της ανατολικής Ουκρανίας

Με την Ρωσία του Πούτιν να παρεμβαίνει, να ενισχύει τους Ρωσόφωνους, να καταλαμβάνει την επί της ουσίας την αυτόνομη περιοχή της Κριμαίας, που είναι στρατηγικό σημείο, αλλά στην συνέχεια να επιδιώκει σε αυτή την φάση ένα συμβιβασμό με το φασιστικό καθεστώς της Ουκρανίας και με τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και ΗΠΑ.

Κατανοώντας πως αυτή την στιγμή μια γενικευμένη ένοπλη παρέμβαση μπορεί να οδηγήσει στην έναρξη ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου, γνωρίζοντας πως είμαστε στην φάση ενός νέου ψυχρού πόλεμου, με περιφερειακές πολεμικές συγκρούσεις που συγκρούονται οι ιμπεριαλιστές δυνάμεις δια αντιπροσώπων.

Αυτό δεν συνεπάγεται από την άλλη πως θα ανεχτεί να χάσει όχι μόνο την Ανατολική Ουκρανία, αλλά και την Δυτική Ουκρανία. Τόσο για πολιτικούς, στρατηγικούς, ενεργειακούς, γεωπολιτικούς αλλά και ιστορικούς λόγους. Επί της ουσίας δεν έχουν άδικο αυτοί οι αναλυτές που θεωρούν την Ουκρανία ένα νέο «ανατολικό ζήτημα» και την νέα γραμμή διαίρεσης της Ευρώπης.

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον της Ουκρανικής υπόθεσης είναι η ραγδαία αριστερόστροφη ριζοσπαστικοποίηση των αντιφασιστικών δυνάμεων της Ανατολικής Ουκρανίας που έχουν δημιουργήσει τρεις αυτόνομες λαϊκές- όπως τις ονομάζουν – δημοκρατίες, δημιουργώντας την Νοβορόσια, την νέα Ρωσία.

Ακολουθώντας τις αντιφασιστικές, κομμουνιστικές, μπολσεβίκικες, παραδόσεις, τις παραδόσεις του μεγάλου πατριωτικού αντιφασιστικού πολέμου, οδηγήθηκαν σε μια πρωτόγνωρη ριζοσπαστικοποίηση, με εθνικοποιήσεις μεγάλων στρατηγικών οικονομικών μονάδων.

Πρόκειται για ένα γεγονός που έχει καταπλήξει την δυτική κομμουνιστική αριστερά, και αποδεικνύει πως κάτω από την πολιτική αριστερή έρημο του 89, υπάρχουν ακόμη κρυμμένες οάσεις, μιας κομμουνιστικής παράδοσης.

Που δεν είναι μόνο μια νοσταλγία για παλαιά μυθικά και πραγματικά μεγαλεία, αλλά εκπορεύονται από τις σημερινές καπιταλιστικές, ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ενός καπιταλισμού σε δομική κρίση. Την ίδια στιγμή είναι ένα φαινόμενο που βρίσκεται στα πρώτα βήματα του και για αυτό το λόγο είναι αρκούντως πολιτικά και ιδεολογικά μπερδεμένο.

Η αριστερόστροφη ριζοσπαστικοποίηση έχει χολώσει και ενοχλήσει την μητέρα Ρωσία του Πούτιν που συστηματικά αδειάζει τους εξεγερμένους, καθώς δεν είναι πλήρως ελεγχόμενοι. Σπάζοντας σε μεγάλο βαθμό και τις αφηρημένες ιδεαλιστικές εικόνες των εξεγερμένων για την μητέρα Ρωσία που θα τους λευτερώσει

Ταυτόχρονα στα πλαίσια των πολιτικών και στρατιωτικών δυνάμεων των λαϊκών δημοκρατιών με την παρέμβαση και της Ρωσίας, διεξάγεται ένας αγώνας για την ηγεσία, ανάμεσα στις πιο συντηρητικές και συχνά ελεγχόμενες από την Ρωσία δυνάμεις , και τις ριζοσπαστικές αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις.

Φαίνεται πως οι αντιφασίστες εξεγερμένοι είναι ένα αγκάθι για την Ρωσία του Πούτιν. Το μείζον για τη Ρωσία δεν είναι η απόσπαση ενός τμήματος της ουκρανικής επικράτειας, αλλά η εξασφάλιση της μη ένταξης του συνόλου της Ουκρανίας σε αντίπαλους πολιτικο-στρατιωτικούς συνασπισμούς. Αντίθετα, οι ρωσόφωνοι αυτονομιστές αδυνατούν πλέον να φανταστούν τυχόν εκ νέου υπαγωγή τους στην κεντρική εξουσία του Κιέβου – έστω και στο πλαίσιο ενός ευπαρουσίαστου συμβιβασμού.

Ενώ η ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος που οδήγησε σε εθνικοποιήσεις και στην δημιουργία λαϊκών δημοκρατιών αποτελεί κακό προηγούμενο για τη νεοτσαρική Ρωσία του Πούτιν που μπορεί να οδηγήσει σε εισαγωγή του κομμουνιστικού παραδείγματος στη μητέρα Ρωσία, κάτι που δεν θέλει να το σκέπτεται ο τσάρος Πούτιν.

Ας σημειωθεί δε πως οι κομμουνιστικές δυνάμεις που είναι στην πρωτοπορία του κινήματος, έχοντας μια αναφορά καθαρά μπολσεβίκικη και λενινιστική, στην μητέρα Ρωσία ανήκουν στο αντιΠΟΥΤΙΝ μέτωπο.

Σε αυτή την φάση έχουμε νίκες των αντιφασιστικών δυνάμεων, την δημιουργία αντιφασιστικών αντάρτικων δυνάμεων και στην Δυτική Ουκρανία, με το φασιστικό καθεστώς του Κίεβου, να είναι εξαιρετικά ασταθές, και να οξύνονται εντός του οι διαμαρτυρίες των εργαζόμενων που δεν θέλουν να πάνε να πολεμήσουν, και από την άλλη των ναζιστικών κομμάτων που απαιτούν μεγαλύτερη καταστολή, ενώ και στις δυο πλευρές παρουσιάζεται ένας οικονομικός μαρασμός. Με την Ρωσία από την μια να επιχειρεί να ελέγξει τους εξεγερμένους και από την άλλη να έχει ανοικτούς διαύλους με τμήματα της Ουκρανικής ολιγαρχίας για την επίτευξη συμβιβασμού.

Τα γεγονότα στην Ουκρανία, πέρα από το ενδοιμπεριαλιστικό και εθνικιστικό τους χαρακτήρα έχουν χαρακτήρα ενός αντιφασιστικού αντιιμπεριαλιστικού πολέμου, από την πλευρά δυνάμεων που έχουν μια αριστερή, αντιιμπεριαλιστική, κομμουνιστική αναφορά. Μπορεί να μην είναι η κομμουνιστική αναφορά που θέλουμε, να υπάρχουν σημαντικές πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, να έχουν φιλορώσικες , εθνικιστικές, διαθέσεις , αλλά αγωνίζονται με το όπλο στο χέρι ενάντια στον φασισμό και τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και της ΕΕ. Και μέσα από αυτά τα πλαίσια αποτελεί διεθνιστικό επαναστατικό καθήκον μας η ενίσχυση τους.

Πόσο μάλλον όταν έχουμε ένα κομμάτι της φιλοΕΕ, αλλά και ριζοσπαστικής αριστεράς ακόμη και της αναρχίας, που στην αρχή στήριξε κίνημα ενάντια στο Γιανουκόβιτς, συνέχισε να το στηρίζει ακόμη και όταν κυριάρχησαν οι φασίστες ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΗ ΣΤΑΣΗ, θεωρώντας τον πόλεμο, ένα πόλεμο ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές και εθνικιστές δυνάμεις.

Για τους επαναστάτες και για τους κομμουνιστές δεν νοείται ουδέτερη στάση ποτέ και πουθενά. Άλλωστε όπως έχει δείξει και η ιστορία δεν υπάρχει μια καθαρά ταξική επανάσταση και πως το εθνικό- διεθνικό και ταξικό πάντα θα αλληλοδιαπλέκονται. Σε κάθε περίπτωση βέβαια ισχύει η ανάλυση της συγκεκριμένης στιγμής και όχι η αναφορά σε γενικά σχήματα και οι απριόρι αναφορές.

Πηγή:argiros.net

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

«ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ;»

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΙΡΑΚ
Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*
Γεννημένος στο Νιου Τζέρσεϊ και απόφοιτος της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Γουέστ Πόιντ, ο συνταγματάρχης Χάρι Σούτε ήρθε στο Ιράκ με τον πόλεμο του 2003, για να γίνει στη συνέχεια ο επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Απόστρατος σήμερα, είναι ο κορυφαίος σύμβουλος της τοπικής κυβέρνησης των Κούρδων σε θέματα ασφαλείας. Τον συναντήσαμε την περασμένη Πέμπτη στο υπουργείο Εσωτερικών, καθώς έβγαινε από κυβερνητική σύσκεψη για θέματα ασφαλείας, έχοντας καρφιτσωμένες στο πέτο του την αστερόεσσα και την κουρδική σημαία. Τρεις ημέρες αργότερα, είχαμε τη δυνατότητα να συζητήσουμε μαζί του με μεγαλύτερη άνεση για τις δραματικές εξελίξεις στην περιοχή.
«Η αντιμετώπιση της απειλής που θέτει το “Ισλαμικό Κράτος” απαιτεί μια μακράς διάρκειας στρατηγική, τόσο στο στρατιωτικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Οι Πεσμεργκά μπορούν, πιστεύω, να θωρακίσουν την ασφάλεια στις κουρδικές περιοχές, αλλά δεν μπορούν από μόνοι τους να απελευθερώσουν τις αραβικές περιοχές που έχουν καταλάβει οι τζιχαντιστές. Αυτό απαιτεί την εμπλοκή της κεντρικής κυβέρνησης της Βαγδάτης και της διεθνούς κοινότητας».
                                                                            Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ
Στην ερώτησή μας κατά πόσο αυτό σημαίνει και άμεση εμπλοκή αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων, απάντησε: «Εμπλοκή υπάρχει ήδη, μιας και Αμερικανοί στρατιωτικοί βρίσκονται στο Ιράκ ως σύμβουλοι για θέματα ασφαλείας, άμυνας και πληροφοριών, ενώ η αμερικανική αεροπορία προσφέρει σοβαρή υποστήριξη στους Πεσμεργκά με τους βομβαρδισμούς της. Βεβαίως, οι Αμερικανοί δεν εμπλέκονται σε χερσαίες επιχειρήσεις, κάτι που δεν ζητούν ούτε οι Κούρδοι».
Από τη στιγμή που οι βάσεις ανεφοδιασμού των τζιχαντιστών βρίσκονται στην Ανατολική Συρία, μήπως θα έπρεπε οι Αμερικανοί να έρθουν σε μια τακτική συνδιαλλαγή με τον πρόεδρο Μπασάρ Aσαντ για την αντιμετώπιση του βασικού εχθρού της στιγμής; «Αν και δεν ακούγεται καθόλου ελκυστικό», μας λέει ο συνταγματάρχης Σούτε, «οφείλουμε να βρούμε έναν πραγματιστικό τρόπο να αντιμετωπίσουμε τον συριακό παράγοντα. Aλλωστε, το “Ισλαμικό Κράτος” στη Συρία ανδρώθηκε, επομένως δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί παρά σε συνάρτηση με το συριακό πρόβλημα. Δεν ξέρω αν ο πρόεδρος Aσαντ είναι μέρος της λύσης, πάντως είναι μια παράμετρος του ζητήματος».
Ο συνομιλητής μας αναγνωρίζει ότι ο προηγούμενος πρωθυπουργός του Ιράκ, Νούρι αλ Μαλικί, φέρει «τεράστιες ευθύνες για την αποξένωση των σουνιτών Αράβων, κάτι που οδήγησε αρκετούς από αυτούς στην αγκαλιά του “Ισλαμικού Κράτους”». Εύχεται ο νέος εντολοδόχος πρωθυπουργός, Χάιντερ αλ Αμπάντι, να σχηματίσει ευρεία αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, με ενεργό ρόλο και των σουνιτών, αλλά κρατάει μικρό καλάθι:
«Το Ιράκ όπως το ξέραμε, πριν από την επέλαση του “Ισλαμικού Κράτους”, δεν υπάρχει πια. Η μόνη περίπτωση να διασωθεί ως κράτος είναι με τη μετατροπή του σε χαλαρή συνομοσπονδία, όπου οι σουνίτες θα έχουν τη δική τους τοπική κυβέρνηση και τις δικές τους δυνάμεις ασφαλείας, ανεξάρτητες από τη Βαγδάτη, κατά το πρότυπο των Κούρδων. Κάτι ανάλογο με αυτό που είχαν προτείνει το 2006 ο σημερινός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν και ο Λέσλι Γκλεμπ».
Δεν θα σημάνει, όμως, κάτι τέτοιο την ντε φάκτο τριχοτόμηση του Ιράκ σε Κουρδιστάν, «Σουνιστάν» και «Σιιτιστάν», με το τελευταίο υπό την άμεση κηδεμονία της Τεχεράνης; «Μα αυτό που περιγράφετε ως απειλή υπάρχει ήδη ως πραγματικότητα», μας απαντά. «Το Ιράν έχει και θα εξακολουθήσει να έχει καθοριστική επιρροή στο σιιτικό τμήμα του Ιράκ. Μια χαλαρή συνομοσπονδία θα μπορούσε να προσφέρει, αν δεν υπάρχει άλλος δρόμος, μια πιο μακροπρόθεσμη, συντεταγμένη, ελεγχόμενη διάσπαση του Ιράκ, αντί για την απότομη και χαοτική που γίνεται σήμερα.
Σε κάθε περίπτωση, ο κουρδικός λαός έχει κι αυτός το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, για την οποία αγωνίζεται εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα. Είναι λίγο σχιζοφρενικό να αναγνωρίζουμε την απόσχιση του Νοτίου Σουδάν, του Κοσόβου ή της FYROM και όχι του Ιρακινού Κουρδιστάν, το οποίο έχει ξεκάθαρα φιλοδυτικό προσανατολισμό και έχει κάνει ό,τι του έχουμε ζητήσει τα τελευταία 11 χρόνια».
Ρωτήσαμε τον Αμερικανό πρώην στρατιωτικό αν, με την εκ των υστέρων συσσωρευμένη γνώση, θεωρεί ότι ο πόλεμος κατά του Ιράκ, που κόστισε στη χώρα του τη ζωή άνω των 4.000 στρατιωτών και περίπου ένα τρισ. δολάρια, υπήρξε ιστορικό λάθος. «Δύσκολη ερώτηση», απαντά. «Νομίζω ότι είχαμε ισχυρούς λόγους να στραφούμε εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά και ότι έγιναν μεγάλα σφάλματα στη διαχείριση του πολέμου και της κατοχής του Ιράκ στη συνέχεια. Η Ιστορία θα μας κρίνει...».
*Δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την 26/8/14
Τετάρτη 27 Αυγούστου 2014

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ουκρανία: “Δεν πήγαμε εμείς στον πόλεμο, ο πόλεμος ήρθε σ’ εμάς!”

αναδημοσίευση από αριστερό blog

 

Δύο κείμενα για την ουκρανία από Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία

Μια σημαντική συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού της ΛΔ Ντονιέτσκ, Zakharchenko και   μία συνέντευξη του πολιτοφύλακα με την κωδική ονομασία “Αρτιόμ” που μάχεται στην περιοχή του Ντονμπάς της Ανατολικής Ουκρανίας. Ο “Αρτιόμ” είναι μέλος της αριστερής ουκρανικής οργάνωσης Μπορότμπα (Borotba) απ’ το site της οποίας αντλήσαμε τη συνέντευξη. Ο τραυματισμός του κι η νοσηλεία του σε νοσοκομείο έδωσε την ευκαιρία να παραχωρήσει αυτή τη συνέντευξη στον Viktor Shapinov 

Κόκκινος πολιτοφύλακας “Αρτιόμ”: “Δεν πήγαμε εμείς στον πόλεμο, ο πόλεμος ήρθε σ’ εμάς!”

Σύντροφε, πες μου, πώς εντάχθηκες στην πολιτοφυλακή;

Όταν ξεκίνησαν τα γεγονότα της πλατείας Maidan είχα ένα προαίσθημα ότι αυτή τη φορά η δεξιά αντιπολίτευση είχε φτάσει σ’ ένα πιο επικίνδυνο επίπεδο. Σε σύγκριση με την “Πορτοκαλί” επανάσταση του 2004, το 2014 υπήρχαν ήδη πολλοί, οργανωμένοι, έτοιμοι εθνικιστές νέοι με καλή χρηματοδότηση. Οι υπερ-εθνικιστικές ομάδες είχαν αναπτυχθεί και ωριμάσει. Επομένως, υπήρχε η αίσθηση ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα έφταναν στο χείλος του εμφυλίου πολέμου. Η διαιρετική τομή στην κοινωνία προϋπήρχε αλλά ήταν, ας πούμε, ένας εμφύλιος σε ηθικό επίπεδο, και τώρα οι εθνικιστές είχαν την πραγματική ευκαιρία να δείρουν, ν’ ακρωτηριάσουν και να σκοτώσουν τους αντιφρονούντες και να το κάνουν υπό την κρατική ενδυμασία. Όταν είδα το θάνατο αθώων πολιτών και τη διάθεση αποδοχής λιγοστών “υπερ-Ουκρανών” πατριωτών, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε όλοι να διαλέξουμε πλευρά. Είχαμε μείνει με μόνο μία λύση για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. Σε αυτή την κατάσταση, βγήκα απλά έξω και άρχισα να βοηθάω την πολιτοφυλακή. 

Σε ποιον σχηματισμό της πολιτοφυλακής μάχεσαι;
Στον Ενιαίο Νοτιο-Ανατολικό Στρατό. 

Τι είδους επιχειρήσεις έχεις διεξάγει;
Ας παραμείνει αυτό ένα στρατιωτικό μυστικό προς το παρόν.
 

Ήταν δύσκολο το πέρασμα από το να είσαι ένας αριστερός ακτιβιστής στη ζωή του μαχητή;
Ήταν δύσκολο να καταλάβεις τι συνέβαινε και να φτιάξεις ένα σύστημα ερμηνείας της ουσίας του πολέμου. Έγινε πολύ εύκολο αμέσως όταν στο Λουχάνσκ (Lugansk) συνάντησα κομμουνιστές που αρνήθηκαν να υπακούσουν τις αποφάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας και τολμηρά μπήκαν στο δρόμο της πάλης. Και ανάμεσα σε κάποιους στρατιώτες ένιωσα το πνεύμα του Ντονμπάς το οποίο πάντοτε έκλινε προς τον αγώνα εναντίον των πλουσίων, προς το σοσιαλισμό. Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ κάτι τέτοιο φαίνεται έντονα. Και η ειρηνική ζωή στην πραγματικότητα δεν ήταν εντελώς ειρηνική. Έχω οδυνηρές αναμνήσεις από τους εθνικιστές που περιδιάβαιναν τους δρόμους του Ντονιέτσκ και του Λουχάνσκ (για παράδειγμα, τους φανατικούς των ομάδων ποδοσφαίρων) – απ’ το πως παλεύαμε να ανοίξουμε τα μάτια του κόσμου για τη διαφαινόμενη απειλή της εγκαθίδρυσης ενός εθνικιστικού καθεστώτος. Ο πόλεμος ήδη μαινόταν, ο πρόλογος του πολέμου, αν θες. Οι άνθρωποι επιθυμούν διακαώς να επιστρέψουν στην ειρηνική ζωή για να δημιουργήσουν μια νέα χώρα με τα ίδια τους τα χέρια. 

Πώς τραυματίστηκες;

Κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της ηρωικής πόλης του Λουχάνσκ από το βαρύ πυροβολικό. Η πολιτοφυλακή δεν πολεμάει μόνο στην πρώτη γραμμή αλλά έχει και την ευθύνη να προστατεύει τον άμαχο πληθυσμό όσο περισσότερο γίνεται κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών, ακόμα και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Οι άνθρωποι το’ χουν ήδη σε μεγάλο βαθμό συνηθίσει αλλά υπάρχει ακόμα σύγχυση, αποδιοργάνωση. Ούτε παλαιότερα θεωρούσαμε ότι οι τιμωρητικές βολές σε κατοικημένες περιοχές ήταν τυχαίες αλλά τώρα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Επομένως οι άνθρωποι στο Λουχάνσκ έχουν γίνει πιο πειθαρχημένοι. 

Πώς αξιολογείς την προοπτική των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Ντονμπάς;

Αν κοιτάξει το χρονολόγιο της σύγκρουσης από την πολύ αρχή της, θα δεις πως οι πολιτοφυλακές μεγάλωσαν και δυνάμωσαν. Εντούτοις, οι δυνάμεις είναι άνισες προς το παρόν. Όμως έχουμε έναν ακόμη σύμμαχο, όχι μικρότερης σημασίας και λιγότερο επικίνδυνο για τον εχθρό. Οι μπολσεβίκοι θα καταλάβουν τη σημασία του. Αυτός ο σύμμαχος είναι η αντιπολεμική προπαγάνδα ανάμεσα στους Ουκρανούς στρατιώτες. Οι Μπολσεβίκοι έκαναν μια τέτοια καμπάνια ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ακριβώς 100 χρόνια πριν. Αν όλο και περισσότεροι Ουκρανοί, που μάχονται για τα συμφέροντα των Ουκρανών και Δυτικών καπιταλιστών, αρνηθούν να πολεμήσουν ή οργανώσουν τις δικές τους επιτροπές στρατιωτών εναντίον του πολέμου, το πράγμα θα έχει λήξει. Κι αυτή η τάση είναι ήδη εμφανής.
Υπάρχουν δύο πιθανότητες. Είτε τα ουκρανικά στρατεύματα θα ισοπεδώσουν εντελώς το Ντονμπάς και θα χύσουν το αίμα του, είτε μια ριζοσπαστική αλλαγή θα συμβεί σύντομα και θα πετάξουμε τους εκτελεστές έξω απ’ τις νεαρές δημοκρατίες. Βλέπεις, η ειρήνη δεν είναι πλέον πιθανή στο Ντονμπάς υπό την εξουσία της χούντας. Αν η πολιτοφυλακή ηττηθεί, μια περίοδος αντίδρασης θα αρχίσει, με ευθεία γενοκτονία και τρόμο ενάντια στον πληθυσμό. Κι οι τοπικοί “καταδότες” βοηθούν κάτι τέτοιο. Μπορείς να φανταστείς ένα ενιαίο γιουγκοσλαβικό κράτος μετά από έναν ολοκληρωτικό πόλεμο; Είναι αδύνατον. Μόνο που σε σύγκριση με το γιουγκοσλαβικό μακελειό δεν έχουμε κανένα μίσος προς καμία συγκεκριμένη εθνότητα. Αν οι εκτελεστές έλεγχαν το Ντονμπάς, θα έπρεπε να διατηρούν μόνιμα στρατιωτικές μονάδες εδώ και να κοιμούνται με τα όπλα τους. Γιατί αυτός δεν είναι ένας πόλεμος των Ρώσων εναντίον των Ουκρανών. Αυτός είναι ένας εμφύλιος πόλεμος όπου η χούντα πολεμάει ενάντια στους αντιφασίστες. 

Ο ουκρανικός στρατός δεν είναι πλέον τόσο αδύναμος όσο στην αρχή του πολέμου. Πώς βλέπεις το ηθικό “από μέσα” – μπορούν να τα καταφέρουν οι πολιτοφυλακές; Είναι δυνατόν να αντισταθούν οι Λαϊκές Δημοκρατίες;

Οι πολιτοφυλακές μπορούν να τα βγάλουν πέρα γιατί τώρα οι πολιτοφυλακές δεν είναι μόνο οι μαχητές αλλά και το υπόλοιπο έθνος. Υποσυνείδητα, σχεδόν όλοι έχουν κινητοποιηθεί για να πολεμήσουν. Οποιοδήποτε μικρό πραγματάκι μπορεί να αποτελέσει ανεκτίμητη βοήθεια, κάθε λεπτομέρεια είναι μέρος του κοινού αγώνα των ανθρώπων. Χωρίς τη στήριξη των ανθρώπων, τίποτα δεν θα ‘χε γίνει. Οι άνθρωποι δεν θέλουν πια να ζήσουν με τον παλιό τρόπο. Οι άνθρωποι θέλουν στ’ αλήθεια ειρήνη και ηρεμία αλλά όλοι τους αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η ουκρανική κυβέρνηση δεν θα προσφέρει τίποτα παρά τρόμο και φτώχεια.

Είναι πιθανό να βγείτε στην αντεπίθεση;

Θα υπάρξει αντεπίθεση αλλά όχι τόσο σύντομα όσο το θέλουν όλοι. Κι εμείς το θέλουμε. Η αμυντική τακτική εκνευρίζει πολλούς. Χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο. 

Ήσουν ενεργό μέλος στο AntiMaidan κίνημα, μέλος της αριστερής οργάνωσης Μπορότμπα, η οποία έχει defacto τεθεί εκτός νόμου απ’ τις ουκρανικές αρχές. Τώρα η πόλη στην οποία ζούσες με την οικογένειά σου έχει καταληφθεί απ’ τα στρατεύματα της χούντας του Κιέβου. Υπάρχει κίνδυνος για τους συγγενείς και φίλους σου; Έχουν μείνει ή έχουν φύγει;

Όπως ήταν φυσιολογικό, μετακίνησα τους συγγενείς μου νωρίτερα. Ο θείος μου έμεινε και βοηθάει τον κοινό αγώνα. Μερικοί σύντροφοι έφυγαν, αλλά πολλοί παρέμειναν. 

Στα ΜΜΕ υπάρχουν αρκετές ιστορίες για το πως οι ντόπιοι στο Ντονμπάς δεν θέλουν τους πολιτοφύλακες και δεν τους υποστηρίζουν. Λέγεται, ότι οι περισσότεροι πολιτοφύλακες είναι ξένοι μαχητές απ’ τη Ρωσία, Τσετσένοι, Οσέτιοι κλπ. Τι πιστεύεις, υπάρχει καθόλου αλήθεια σ’ αυτές τις αιτιάσεις;

Πάνω σ’ αυτό το θέμα θα ήθελα να δώσω μια πιο λεπτομερή απάντηση. Για τους κατοίκους του Ντονμπάς είναι διαφορετικό. Είναι ένας εμφύλιος πόλεμος. Η συντριπτική πλειονότητα φυσικά προσφέρει ο,τι βοήθεια γίνεται ή μας υποστηρίζει παθητικά. Ένα παράδειγμα είναι η αντίδραση του πληθυσμού στην εμφάνιση φαλαγγών της πολιτοφυλακής σε κάποια συγκεκριμένη πόλη. Οι άνθρωποι χαιρετούν με τα χέρια τους και φωνάζουν λόγια ευγνωμωσύνης στους πολιτοφύλακες κ.ο.κ. Πολλές γιαγιάδες ραντίζουν τους πολιτοφύλακες που περνούν. Γενικά, υπάρχει μια αίσθηση ενότητας με τους ανθρώπους. Είμαστε ένας για όλους και όλοι για έναν. Όμως υπάρχει ένας μικρός αριθμός ανθρώπων, αυτών που περιμένουν την ευκαιρία να στείλουν τους γείτονές τους στα χέρια της ουκρανικής μυστικής αστυνομίας, όπως έκαναν στη Μαριούπολη. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι αντίθετοι σ’ εμάς οι οποίοι απλά δε νοιάζονται αρκεί που κάποιος έχει ανοίξει ένα ATM στο χωριό. Γενικά, η διάθεση των ανθρώπων στο Ντονμπάς είναι ριζοσπαστικοποιημένη. Οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να τιμωρήσουν τους πληροφοριοδότες. Όμως η πολιτοφυλακή, φυσικά, προσπαθεί να ματαιώσει κάθε πράξη αυτοδικίας.
Όσο για τους ξένους στην πολιτοφυλακή. Ναι, υπάρχουν διάφοροι άνθρωποι. Οσετοί, Τσετσένοι, Ρώσοι και Ουκρανοί. Είμαστε όλοι διεθνιστές και είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτό. Γιατί αν, θεός φυλάξοι, ένα απ’ τα αδέρφια είχε πρόβλημα σπίτι του, οι ίδιοι Ρώσοι, Ουκρανοί, Σέρβοι και Οσετοί, για παράδειγμα, θα έρχονταν να τον βοηθήσουν. Αυτή είναι η ουσία του διεθνισμού. Η σπονδυλική στήλη της πολιτοφυλακής είναι ντόπιοι νέοι και άντρες. Ακόμα κι ο παππούς μου, που είναι βετεράνος πολέμου, ήθελε να ενταχθεί. Εμείς πάντοτε ήμασταν πολύ φιλειρηνικοί άνθρωποι στο Ντονμπάς. Στη διάρκεια αυτού του πολέμου, πολλοί έχουν γίνει πολεμιστές που ξέρουν πως να υπερασπιστούν τα εδάφη τους και τις ιδέες τους. Επομένως οι άνθρωποι του Ντονμπάς δεν θα παραδοθούν, ακόμα κι αν καταληφθούν οι πρωτεύουσες. Ο αγώνας δεν θα σταματήσει μέχρι να κατακτήσει το Ντονμπάς την ανεξαρτησία του.
Ναι, υπάρχουν διεθνιστές, όχι μισθοφόροι. Είναι στο σπίτι τους. “Πώς γίνεται αυτό;” θα ρωτήσεις. Απλά. Το Ντονμπάς είναι ένα λίκνο εθνών. Υπάρχουν πολλές εθνικότητες εδώ. Για τους Σέρβους, υπάρχουν λίγες μόνο περιοχές που ιστορικά κατοικούνταν απ’ αυτούς. Οποιοσδήποτε έρθει από οπουδήποτε στον κόσμο θα βρει ένα σπίτι εδώ. Μετά απ’ αυτό δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεχάσουν το Ντονμπάς. Είμαστε όλοι “Ντονμπάσιοι”. Όπως λέμε καμιά φορά – είμαστε όλοι διαφορετικοί αλλά είμαστε όλοι κόκκινοι. [χαμογελάει] 

Τι αποτρέπει τους κατοίκους του Ντονμπάς απ’ το να ενταχθούν μαζικά στην πολιτοφυλακή και να προστατεύσουν τη γη τους;

Κατά τη γνώμη μου, αυτό οφείλεται στην έλλειψη μιας καθαρής ιδεολογικής γραμμής που θα κατανοοούν οι άνθρωποι. Αυτό κι ο φόβος να χάσουν μια κούπα μπύρας τις βραδιές ή να χαθούν στη φωτιά του πυροβολικού “Grad”. Όμως υπάρχει μια ξεκάθαρη ιδέα για το πως θα διέφεραν οι Μπολσεβίκοι. Οι άνθρωποι είχαν συνηθίσει να ζουν από εκλογές σε εκλογές, διαλέγοντας μεταξύ Δυτικών και Ανατολικών ολιγαρχών. Κανείς δεν περίμενε τον πόλεμο και δεν υπήρχαν οργανώσεις που να έχουν τον τύπο των πολεμικών επιτροπών σε κάθε χωριό που να είναι έτοιμες για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν ζούμε στις αρχές του 20ου αιώνα αλλά στις αρχές του 21ου αιώνα. Επομένως, για να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις των καιρών χρειαζόμαστε έναν άλλο δρόμο. Είναι σημαντικό να βρούμε αυτή την απάντηση για να είμαστε σίγουροι ότι είναι σωστή.
Η πρόσφατη δήλωση των “κομμουνιστών πολιτοφυλάκων” απαντάει πλήρως σε πολλά ερωτήματα και, πιστεύω, αντανακλά τις απόψεις της πλειονότητας των πολιτοφυλάκων. Ναι, απ’ την αρχή παλεύαμε ενάντια στους λυσσασμένους “Ουκρανούς εθνικιστές” και το νεο-ναζισμό. Επιπλέον, κατανοώ ότι αυτή είναι η ιδεολογία μιας διαβόητης ομάδας, η οποία καθοδηγείται από μαριονέτες και όχι από καθημερινούς Ουκρανούς – τους αδερφούς και τις αδερφές μας. Οι Ουκρανοί που αντιτίθενται στη χούντα είναι πολλοί αλλά φοβούνται και δεν έχουν αυτοοργάνωση. Το τρομακτικό γεγονός της Οδησσού στις 2 Μάη που σκότωσε τους συντρόφους μου βοήθησε τη χούντα προσωρινά να σιγήσει τις διαδηλώσεις εκτός Ντονμπάς. Η απάντησή μου είναι τα λόγια με τα οποία κλείνουν οι “κομμουνιστές πολιτοφύλακες”: “Αν υψώσουμε την κόκκινη σημαία, θα κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο.” Και, ίσως να προσέθετα, να βοηθήσουμε τα αδέρφια μας τους Ουκρανούς να στραγγαλίσουν τα φασιστικά ζωύφια, δίνοντάς τους έμπνευση για να χτίσουν μια Ουκρανία χωρίς φασισμό. Αν τώρα νιώθουν ότι μπορούν να παλέψουν την πολεμική μηχανή, καταλαβαίνουμε τώρα όχι μόνο ενάντια σε τι παλεύουμε αλλά και για τι παλεύουμε. Αυτό είναι το κλειδί που θα ανοίξει τα μυαλά πολλών συμπατριωτών μας που θα σηκωθούν και θα παλέψουν, είμαι σίγουρος. 

Πώς βλέπεις το μέλλον της Ουκρανίας αν νικήσει το Ντονμπάς;

Πιστεύω ότι η Ουκρανία πρέπει να φτάσει στον σοσιαλισμό χωρίς το Ντονμπάς. Μπορούμε να είμαστε ισχυροί σύμμαχοι. Αλλά οι Ουκρανοί θα μπορέσουν να εξαλείψουν την ιδεολογία του Μπαντέρα και να βρουν έναν δρόμο προς τον σοσιαλισμό μοναχά όταν πάψουν να θεωρούν το Ντονμπάς ως αποδιοπομπαίο τράγο, ως ένα “Σοβιετικό τέρας” το οποίο “κατέλαβε ολόκληρη τη χώρα.” Η υστερία των Μπαντερικών είναι πάντα μια θερμαινόμενη υποκίνηση στο μίσος μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Χωρίς το Ντονμπάς, οι Μπαντερικοί γρήγορα θα φαγωθούν μεταξύ τους επειδή δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για την “ευημερία του έθνους” και δεν θα μπορούν να υποδεικνύουν τους “έξω” για να κατηγορούν. Τότε ίσως στη Δυτική Ουκρανία εμφανιστεί ένα “κίνημα του Lviv (σημ: μεγάλη πόλη της δυτικής Ουκρανίας, προπύργιο των ακροδεξιών)” κι οι Μπαντερικοί πεθάνουν. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης – είναι ένα κοινό δικαίωμα των λαών, το ίδιο όπως και το δικαίωμα να διαλέγεις τη μία ή την άλλη πόλη για να ζεις. 

Πολλοί άνθρωποι λένε ότι η Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ είναι ένα “λευκό πρότζεκτ” καθοδηγούμενο από μοναρχικούς, Ρώσους εθνικιστές και παρόμοιες δυνάμεις. Εσύ, ως κομμουνιστής και διεθνιστής, έμεινες στη Λαϊκή Δημοκρατία. Πιστεύεις ότι υπάρχει κανείς λόγος να υποστηρίξει η Αριστερά τη Novorossya; Έχει η Αριστερά ισχυρή θέση στην ηγεσία της Δημοκρατίας; Υπάρχουν πολλοί αριστεροί στις πολιτοφυλακές ανάμεσα στους βαθμοφόρους μαχητές και αξιωματικούς;

Αυτό είναι μάλλον το κεντρικό ερώτημα. Αρχικά, οι άντρες πήγαν να προστατεύσουν τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους χωρίς να σκέφτονται σοβαρά σχετικά με την ιδεολογία. Επιπλέον, τότε ήταν ουσιαστικά αδύνατον να σηκώσουν τον αγώνα για την εξουσία των Σοβιέτ με τους ανθρώπους. Παρ’ όλα αυτά σχεδόν όλοι είναι, εσωτερικά τουλάχιστον, σοσιαλιστές. Εννοώ ότι αυτό είναι ένα “ιδανικό” των ανθρώπων του Ντονμπάς που θα ήθελαν να φέρουν στην καθημερινή τους ζωή. Ακόμα και στο επίπεδο συζητήσεων σ’ ένα μπαρ.
Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ, υπάρχουν πολλοί πολιτοφύλακες που θεωρούν εαυτούς κομμουνιστές και διεθνιστές. Επισημαίνω επίσης τη δουλειά του Μετώπου Εργατών του Λουχάνσκ (πρώην περιφερειακή επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος) τα μέλη του οποίου αρνήθηκαν να υπακούσουν την “επίσημη ηγεσία” του Κόμματος και υποστήριξαν ανοιχτά τη Δημοκρατία. Επομένως, πήραν άλλη ονομασία. Υπάρχουν αναρχο-κομμουνιστές που εξαγριώθηκαν που τα “αδέρφια” τους στο Κίεβο συνωμότησαν με τους νεο-Ναζί και τους βοήθησαν να σκοτώσουν τους συμπατριώτες μας. Πολλοί δεν είναι σε οργανώσεις αλλά απλά τοποθετούν τους εαυτούς τους ως κομμουνιστές και διεθνιστές. Εδώ στο καζάνι, κανείς δεν σκέφτεται σε ποια οργάνωση ανήκει ο καθένας – είσαι Κομμουνιστής κι αυτό είναι όλο. Δεν υπάρχει εθνικισμός στη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουχάνσκ. Οι Κοζάκοι συνεργάζονται με τους Κομμουνιστές. Οι περισσότεροι Κοζάκοι που έχω γνωρίσει είναι πιο πολύ σαν αυτούς που πάλεψαν για τη Σοβιειτκή Δημοκρατία του Ντον. Μερικοί που αποκαλούν τους εαυτούς τους Αντίφα θυμούνται μόνο την παρουσία της Ρωσικής τρίχρωμης σημαίας. Αυτό το επεισόδιο εξηγεί πολλά. Οι άνθρωποι εξεγέρθηκαν εναντίον της απειλής του ουκρανικού εθνικισμού και αναζήτησαν συμμάχους και ένοπλους ριζοσπάστες. Η Ρωσία πάντοτε ήταν σαν μια “μητέρα” εδώ, είτε μας αρέσει είτε όχι. Άρα, η ρωσική σημαία υψώθηκε. Αλλά το αντιφασιστικό σύμβολο συμβολίζει μια δεύτερη πλευρά, τη βαθύτερη ουσία των ανθρώπων του Ντονμπάς – όχι οποιαδήποτε μορφή εθνικισμού αλλά διεθνισμός και αντιφασισμός.
Ανάμεσα στους διοικητές, κανείς δεν έχει δηλώσει ανοιχτά “Είμαι Κομμουνιστής.” Αλλά συχνά μιλάνε για τις διεθνιστικές τους τάσεις και τις αντιφασιστικές τους απόψεις. Για παράδειγμα, ο Alexander Mozgovoi, ο διοικητής του τάγματος “Φάντασμα” που έχει επανειλημμένως μιλήασει ανοιχτά για τον αγώνα εναντίον των ολιγαρχών για τα συμφέροντα του λαού απέδειξε τα λόγια του με έργα. Δεν υπάρχει κανένα “λευκό πρότζεκτ” γιατί θα ήταν εντελώς καταστροφικό για το Ντονμπάς. Ιστορικά οι εργάτες αγωνίστηκαν εναντίον των Λευκών και υποστήριξαν πλήρως τη σοβιετική εξουσία. Πνευματικά όλοι είναι “κόκκινοι” και όχι “λευκοί’. Ο πόλεμος φέρνει τους ανθρώπους κοντά, ξυπνάει την ιστορική τους μνήμη και μετά τα ταξικά συμφέροντα.
Συμπερασματικά, θα ήθελα να πω πως δεν είναι ο σεχταρισμός αλλά η διαλεκτική που βοηθάει τους διεθνιστές να κατανοήσουν την ουσία της κατάστασης, να δουν πέρα από παράξενες μορφές το αληθινό περιεχόμενο και να κάνουν τη σωστή επιλογή ακόμα κι αν είναι σκληρή. Κι ίσως να προσέθετα: Σύντροφοι, συμπατριώτες – Θυμηθείτε ότι οι πρόγονοί σας έχυσαν αίμα σ’ αυτή τη γη για τη νίκη του προλεταριάτου, θυμηθείτε ότι το σύγχρονο Ντονμπάς χτίστηκε από απίθανες προσπάθειες της εργατικής τάξης, θυμηθείτε τη νίκη εναντίον των Ναζί. Το Ντονμπάς είναι ένα αληθινό μνημείο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Θυμηθείτε ποιοι είστε. Μείνετε αληθινοί μπροστά στους εαυτούς σας. Δόξα στο Ντονμπάς και τη διεθνή αλληλεγγύη των εργατών! 

Πηγή: http://borotba.org/ μέσω http://solidarityantifascistukraine.wordpress.com/

Σημαντική συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού της ΛΔ Ντονιέτσκ, Zakharchenko!

Μια από κάθε άποψη ενδιαφέρουσα συνέντευξη τύπου παραχώρησε ο νέος πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ, Αλεξάντρ Ζαχαρτσένκο. Ο Ζαχαρτσένκο, ουκρανός πολίτης, ανέλαβε καθήκοντα στις 9 Αυγούστου αντικαθιστώντας τον Αλεξάντρ Μποροντάι ο οποίος ήταν ρωσικής υπηκοότητας. Προηγουμένως διοικούσε το τάγμα Oplot της πολιτοφυλακής του Ντονμπάς. 

Στη συνέντευξη τύπου, η οποία είναι υποτιτλισμένη στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά, ο Ζαχαρτσένκο τοποθετείται σε μια σειρά ζητήματα που αφορούν τον πόλεμο στην Ουκρανία. Για όσους δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ολόκληρη τη συνέντευξη με τους υπότιτλους, τα σημαντικότερα σημεία της έχουν να κάνουν με την άρνηση της προοπτικής της ομοσπονδιοποίησης που κατά τον Ζαχαρτσένκο είναι πλέον ξεπερασμένη με βασικό αίτημα του αγώνα να προβάλλεται η ανεξαρτησία του Ντονμπάς. Η θέση του νέου πρωθυπουργού της ΛΔ Ντονιέτσκ είναι ότι ο λαός του Ντονμπάς μπορεί να ζήσει μόνος του εκμεταλλευόμενος τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της περιοχής, τη βιομηχανία της και τα καλλιεργήσιμα εδάφη.

Στο στρατιωτικό επίπεδο, ο Ζαχαρτσένκο αναγγέλει την ενιαιοποίηση του στρατού της ΛΔ Ντονιέτσκ και το τέλος της εποχής των αυτόνομων πολιτοφυλακών. Επίσης, δίνει έμφαση στις στρατιωτικές νίκες των τελευταίων ημερών αναγνωρίζοντας την ύπαρξη ξένων εθελοντών στις γραμμές των πολιτοφυλακών και τονίζοντας πως δεν είμαι μόνο απ’ τον πρώην σοβιετικό χώρο αλλά κι από τη Δύση.

Ο Ζαχαρτσένκο θεωρεί την Ουκρανία “τεχνητά συγκολλημένο” κράτος και υποστηρίζει ότι οι νοτιοανατολικές περιοχές λόγω άλλων αξιών, άλλης θρησκείας κι άλλης κουλτούρας δεν επιθυμούν να ακολουθήσουν την πρόσδεση της υπόλοιπης Ουκρανίας στη Δύση. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι ιστορικά η Δύση κάθε 40-50 χρόνια προσπαθεί να επέμβει στρατιωτικά στη Ρωσία και να επιβάλλει τις αξίες της και τον τρόπο ζωής της καθώς και να εκμεταλλευτεί τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της. Κάνοντας συχνές αναφορές στο σοβιετικό παρελθόν και τον Μεγάλο Πατριωτικό πόλεμο, ο Ζαχαρτσένκο υποστηρίζει ότι όλες οι αξίες που υποτίθεται ότι πρέσβευε το Μαϊντάν όπως “πόλεμος ενάντια στους ολιγάρχες”, “ελευθερία, ισότητα και δημοκρατία” είναι ακριβώς αυτό για το οποίο παλεύει ο λαός της περιοχής του Ντονμπάς. 

Για την “παρέλαση των αιχμαλώτων” και το αν αυτή συνιστά παραβίαση της διεθνούς νομοθεσίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο πρωθουπουργός της ΛΔ Ντονιέτσκ δηλώνει ότι δεν υπήρξε παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου ενώ παραλληλίζει την κίνηση αυτή με τη μεταχείριση των ναζί αιχμαλώτων που παρέλασαν στη Μόσχα το ’44. Κάνει, δε, σαφές ότι αυτή η κίνηση ήταν η απάντησή τους στην προπαγάνδα του Κιέβου ότι ο ουκρανικός στρατός θα παρέλαυνε στο Κίεβο την 24η Αυγούστου, ημέρα ανεξαρτησίας της Ουκρανίας.

Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης ο Ζαχαρτσένκο αναγγέλει την επαναφορά της θανατικής ποινής στη ΛΔ Ντονιέτσκ ως μέτρο καταπολέμησης των εγκληματικών ομάδων που επωφελούνται από τον πόλεμο και αναπτύσσουν εγκληματική δράση στην περιοχή του Ντονμπάς.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία - Ανταρσία για την Ανατροπή

Την Παρασκευή 29/08 θα διεξαχθεί η ορκωμοσία του νέου περιφερειακού συμβουλίου Θεσσαλίας. Αναρωτιέται βέβαια κανείς σε τι ορκίζονται οι παρατάξεις; Όλοι θα σπεύσουν να διαλαλήσουν ότι θα υπηρετήσουν τον λαό και τα συμφέροντα του τόπου, ότι θα δεσμεύονται από το Σύνταγμα ότι θα τηρήσουν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις. Χρόνια ολόκληρα παρακολουθούμε τέτοιου είδους φιέστες με το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης να σκίζει να ιμάτιά του για την πίστη του στα συμφέροντα του τόπου. Κάτι παρόμοιο θα ακούσουμε για ακόμα μια φορά από τις κυβερνητικές παρατάξεις. Εκφράζουμε όμως όλοι τα ίδια συμφέροντα; Ορκιζόμαστε όμως όλοι με βάση τις ίδιες αξίες και αρχές; Η ίδια η πραγματικότητα όμως θα αποκαλύψει την αλήθεια. Η ορκωμοσία της Παρασκευής δεν είναι παρά μια πρόφαση δημοκρατίας από ένα καθεστώς εκμετάλλευσης και καταπίεσης από παχιά λόγια που από πίσω κρύβουν αιώνιους όρκους πίστης  στις μνημονιακές υποχρεώσεις και στις δεσμεύσεις που δίνονται στους διαδρόμους των επιχειρηματιών και στα συστημικά παρασκήνια, στις κρυφές αίθουσες των συμβουλίων και της Βουλής εκεί όπου σουλατσάρουν επιχειρηματικοί κύκλοι, τραπεζίτες και εφοπλιστές εκεί που το μνημονιακό παρακράτος συνομιλεί και πίνει καφέδες με τα φασιστικά κατακάθια της ΧΑ για την προστασία του καπιταλιστικού σφαγείου από μία εργατική – λαϊκή αντεπίθεση που θα σαρώσει τα πάντα. Οι προασπιστές των καπιταλιστικών συμφερόντων και των κατευθύνσεων της ΕΕ θα βγουν να προασπίσουν τους θεσμούς, την στιγμή που οι ίδιοι έχουν κουρελιάσει το Σύνταγμα και ψηφίζουν κατά παραγγελία νομοσχέδια που έχουν συνταχθεί από συμβούλους επιχειρήσεων, επιτρόπους και παρατρεχάμενους με πρόσχημα μία ανύπαρκτη διαβούλευση και με μέσα «διαλόγου» τα ΜΑΤ.

Η Αριστερή Παρέμβαση της Θεσσαλία και οι δυνάμεις που παλεύουν για μία αντικαπιταλιστική προοπτική ενάντια στους μονόδρομους των εγγυητών της «σωτηρίας» της χώρας, δηλώνουμε και δεσμευόμαστε ότι δεν έχουμε και ούτε θα έχουμε καμιά σχέση με το φαγοπότι της εξουσίας. Άλλωστε η παρουσία μας εδώ και πολλά χρόνια αλλά και η προηγούμενη θητεία μας στο περιφερειακό συμβούλιο είναι από μόνη της τεκμήριο γι’ αυτή μας την στάση. Η παρουσία μας θα είναι αποκαλυπτική στο επόμενο συμβούλιο και θα προσπαθήσουμε να βγάλουμε στον αφρό όλα αυτά που κρύβονται πίσω από τα μεγάλα έργα και τις χρηματοδοτήσεις που υπόσχονται οι παρατάξεις του Κ. Αγοραστού και οι υπόλοιπες δυνάμεις που συμβάλλουν στις «διευρυμένες πλειοψηφίες». 

Θα εκφράσουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την πραγματική οργή και διάθεση για ανατροπή που υπάρχει στην κοινωνία ενάντια στους πλαστούς συσχετισμούς των συμβουλίων και σε λογικές συμμαχιών με το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό που φυτοζωεί εδώ και χρόνια μες τα συμβούλια και τις επιτροπές.. Αλλά το κύριο είναι άλλο. Η Αριστερή Παρέμβαση στην Θεσσαλία και ο εκπρόσωπό μας Στάθης Ντούρος δεν θα αρκεστούμε σε καταδίκες και άνευρες τοποθετήσεις. Θα γίνει σαφές εξ αρχής ότι θα συμβάλλουμε ώστε όλα τα ανοιχτά μέτωπα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική στην Θεσσαλία να έχουν την αποφασιστική τους παρουσία μέσα στην αίθουσα ώστε να επιβληθεί το δίκιο του λαού, του σκληρά εκμεταλλευόμενου εργαζόμενου, του ανέργου και του πληττόμενου αγρότη και θα επιβάλλουμε όσο περνάει από το χέρι μας να εκφραστεί εκεί μέσα το αγωνιζόμενο ανατρεπτικό κίνημα και να μπλοκάρει την συνέχιση αυτής της καταστροφής. Ενάντια στις επιταγές του Καλλικράτη δηλαδή του τοπικού μνημονίου, για την ανατροπή των σχεδίων για την ληστεία του εργατικού εισοδήματος, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, την διάλυση της παιδείας και την υγείας.

Χαρακτηριστικό αυτής της κατάστασης είναι και η ασυλία που ακόμα έχουν οι φασίστες δολοφόνοι από το κράτος και το θράσος τους να καλέσουν και συγκέντρωση στην Λάρισα. Μια συγκέντρωση που την μάθαμε βέβαια από το δίαυλο επικοινωνίας των προφυλακισμένων Χρυσαυγητών βουλευτών δηλαδή το κανάλι του TRT και συγκεκριμένα την εκπομπή του Σωτήρη Πολύζου που σταθερά στο πρόγραμμά της δίνει με προκλητικά προνομιακούς όρους δημόσιο λόγο στην εγκληματική συμμορία που θέλει να βγάλει στην παρανομία το αντιφασιστικό κίνημα όπως δήλωση ο Π. Ηλιόπουλος. Η απάντηση του εργατικού νεολαιίστικου και αντιφασιστικού κινήματος πρέπει να είναι άμεση για να δοθεί μήνυμα αποφασιστικής απάντησης σε οποιαδήποτε επανεμφάνιση της φασιστικής συμμορίας στις γειτονιές μας. Με ανατρεπτικό αντιφασιστικό συντονισμό του κινήματος και της Αριστεράς για την εξάλειψη του φασισμού και την ανατροπή του συστήματος που τους γεννάει, ενάντια σε λογικές «συνταγματικού δημοκρατικού τόξου» μέσα από τις οποίες οι δυνάμεις της συγκυβέρνησης και του κεφαλαίου προσπαθούν να κρύψουν τις ευθύνες τους για το φασιστικό φαινόμενο αλλά και την πρόθεσή τους στην ουσία να μην το εξαλείψουν και να διατηρήσουν την εξουσία τους για την συνέχιση της πολιτικής τους. Σε αυτή την κατεύθυνση η Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία στηρίζει την αντιφασιστική συγκέντρωση την Παρασκευή 29/08 στις 18:30 στο δημοτικό ωδείο στη Λάρισα. 

Εμείς αντιπαραθέτουμε το δικό μας εργατικό και λαϊκό τόξο που θα τσακίσει το βάρβαρο καθεστώς και θα χτίσει μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς πολέμους και εξαθλίωση. Για την ανακούφιση από τα δεινά της πολιτικής της άρχουσας τάξης, για να πάρουμε στα χέρια μας το πλούτο που παράγουμε, για να διαγράψουμε το ληστρικό χρέος, και να αποδεσμευτούμε από τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις και την επιτροπεία που είναι ο καλύτερος σύμμαχος των ντόπιων συμφερόντων που θα επιδιώξουν να αξιοποιήσουν τα μνημόνια και το καλλικρατικό πλαίσιο για να συνεχίσουν να κερδοφορούν και να εκμεταλλεύονται τον εργαζόμενο λαό. Με το πρόγραμμά που έχουμε καταθέσει και προεκλογικά για την εργασία, την αγροτική παραγωγή, την υγεία και την παιδεία, κατά κύριο λόγο στο ίδιο το κίνημα που είναι αυτό που θα το επιβάλλει με τα δικά του όργανα που εκφράζουν την βούλησή του. Εμείς υπερασπιζόμαστε τον διαχωρισμό του κράτους με την εκκλησία γι’ αυτό θα ορκιστούμε με πολιτικό όρκο ο οποίος και θα δημοσιευτεί και θα εκφράζει το συμφέρον της εργαζόμενης πλειοψηφίας, τα πιστεύω μας και τις αρχές μας.

Η Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία – Ανταρσία για την Ανατροπή, καλεί στην αντιφασιστική συγκέντρωση στην πλατεία του Δημοτικού Ωδείου στην Λάρισα αύριο Παρασκευή 29 Αυγούστου στις 6:30 μ.μ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.: Να σταματήσει η κοροϊδία σε βάρος των φτωχομεσαίων αγροκτηνοτρόφων

Πριν προλάβουν οι φτωχομεσαίοι αγροτοκτηνοτρόφοι να αντιληφθούν πόσο θα κληθούν να πληρώσουν για τον ΕΝΦΙΑ, ήρθε και το τσεκούρωμα της εξισωτικής αποζημίωσης. Μέσα σε δύο χρόνια το ποσό που δίνεται στους κτηνοτρόφους που ζουν και εργάζονται σε ορεινές και μειονεκτικές περιοχές της χώρας μειώθηκε δραματικά. Πρόκειται για τους κτηνοτρόφους που ζουν και εργάζονται στα πιο απομακρυσμένα χωριά της χώρας. Δεν φτάνει η μείωση του ποσού, τα λεφτά που μπήκαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς των κτηνοτρόφων είναι ελάχιστα. Αιτία είναι η δραστική μείωση των βοσκήσιμων εκτάσεων που αυθαίρετα αποφάσισε πριν από ένα χρόνο η κυβέρνηση.
Στην υπόθεση της εξισωτικής αποζημίωσης αποκαλύφθηκε τι πρόκειται να συμβεί με την ενιαία ενίσχυση από φέτος και ως το 2020. Μεγάλη μείωση των επιδοτήσεων που λαμβάνουν θα υποστούν όλοι οι μικρομεσαίοι κτηνοτρόφοι της χώρας.
 Το τσεκούρωμα της εξισωτικής δείχνει το σχεδιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ουσιαστική καταστροφή των φτωχομεσαίων αγροτών, για να περάσει η αγροτική γη στα χέρια των τραπεζών και των αγροδιατροφικών ομίλων. Ο σχεδιασμός αυτός αποτελεί τμήμα του σχεδιασμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον πρωτογενή τομέα που εξειδικεύεται με την νέα ΚΑΠ. Το στόχο αυτό υπηρετούν με περίσσιο ζήλο Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Χρυσή Αυγή αλλά και  όλα τα κόμματα υποστηρίζουν ότι μπορεί να εφαρμοστεί με πιο φιλολαϊκό τρόπο η νέα ΚΑΠ, με διαφορετικό τρόπο το καθένα.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει τα αιτήματα των φτωχομεσαίων κτηνοτρόφων και παλεύει μαζί τους:

1. για άμεση πληρωμή του συνολικού ποσού των καθυστερούμενων εξισωτικών αποζημιώσεων.
2. ενάντια στις περικοπές επιδοτήσεων με τον «προκρούστη» των αυθαίρετων και αντικοινωνικών κριτηρίων «επιλεξιμότητας» (ηλικία, κατοικία, ελάχιστη έκταση βοσκοτόπου κ.ά.).
3. για κατάργηση ΦΠΑ σε ζωοτροφές, εφόδια, φάρμακα, για τη μείωση του κόστους παραγωγής.
4. για χαμηλότοκα δάνεια και άλλα κίνητρα για συνεταιριστική κτηνοτροφική παραγωγή (παραχώρηση χρήσης των βοσκοτόπων του δημοσίου κ.ά.).
5. για επαναφορά όλων των ιδιωτικοποιημένων κρατικοσυνεταιριστικών  βιομηχανιών στο προηγούμενο ιδιοκτησιακό καθεστώς χωρίς αποζημίωση και πλήρη έλεγχο σε ότι έχει γίνει από τη μέρα που τις πήραν οι ιδιώτες.
6. για άμεση δημιουργία έργων υποδομής για την προστασία και την ανάπτυξη της ντόπιας κτηνοτροφικής παραγωγής (βελτίωση και καλλιέργεια βοσκοτόπων, φτηνό ρεύμα και νερό, ποτίστρες, ταΐστρες, αγροτικοί δρόμοι κ.ά.).

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α στηρίζει τους φτωχομεσαίους αγροτοκτηνοτρόφους και καλεί όλο το λαό με την παρουσία του να ανοίξει ένα νέο νικηφόρο γύρο αντιπαράθεσης και τα συνδικάτα των εργαζομένων να συντονιστούν επί της ουσίας με τους αγρότες, γιατί μόνο ο οργανωμένος και ξεσηκωμένος λαός με τα δικά του όργανα επιβολής της εργατικής και λαϊκής θέλησης μπορούν να επιβάλλουν έναν άλλο δρόμο  χωρίς την Ε.Ε, το χρέος, το ευρώ και τα μνημόνια. Σε αυτή τη κατεύθυνση είναι η αναγκαία η κοινή δράση όσων καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια φιλολαϊκής διαχείρισης στα πλαίσια της Ε.Ε. Σε αυτό το δρόμο ανατροπής των σχεδιασμών  κυβέρνησης-Ε.Ε.-αγροδιατροφικού κεφαλαίου θα συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις.
ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Συνάντηση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και του Κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» για την κοινή δράση και την μετωπική πολιτική συμπόρευση

Την Πέμπτη 21.08 μετά από πρόσκληση του Κινήματος «Δεν Πληρώνω» προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιήθηκε συνάντηση στα γραφεία του Κινήματος (Καυταντζόγλου 8 Πατήσια) ανάμεσα σε αντιπροσωπείες των δύο οργανώσεων με στόχο την ενίσχυση της κοινής δράσης και την αναζήτηση μορφών μετωπικής πολιτικής συμπόρευσης.

Από την πλευρά του κινήματος στην συνάντηση πήραν μέρος οι σ Βασίλης Παπαδόπουλος πρόεδρος του Κινήματος Δεν Πληρώνω, Αποστόλης Ντακούλας μέλος της ΠΓ, Αλέξανδρος Δαμιανάκος Οργανωτικός Γραμματέας της Νεολαίας του Κινήματος, Έλενα Τηνιακού γραμματέας της Νεολαίας,  Μαργαρίτα Αργυριάδου μέλος της ΠΓ του Κινήματος και Αργυρώ Μπρατσιώτη μέλος του κοινωνικού ιατρείου αλληλεγγύης του Κινήματος Δεν Πληρώνω. Από την πλευρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετείχαν οι σ Μπίστης Χ, Δραγανίγος Α, Μπλάνας Δ και Μαραβελάκης Γ, μέλη της ΚΣΕ

Στην συζήτηση που διεξάχθηκε σε θερμό συναγωνιστικό κλίμα κοινή ήταν η διαπίστωση ότι η βάρβαρη επίθεση της συγκυβέρνησης, της τρόικα και της ΕΕ σε κάθε κοινωνικό, εργασιακό, δημοκρατικό δικαίωμα των εργαζόμενων και η βύθιση του λαού στην εξαθλίωση αποτελούν προσπάθεια του συστήματος να φορτώσει την κρίση του στον κόσμο της εργασίας και την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Ότι απαιτείται διαρκής αγώνας για την ανατροπή αυτής της πολιτικής, ενίσχυση του εργατικού-λαϊκού κινήματος και των κινημάτων πολιτικής ανυπακοής, συμβολή σε ένα ευρύ μέτωπο ρήξης και ανατροπής

Οι δύο αντιπροσωπείες συμφώνησαν να υποστηρίξουν την ανάγκη διαλόγου και κοινής δράσης και στα κεντρικά πολιτικά ζητήματα για την ανατροπή της άθλιας συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, σε μια κατεύθυνση ρήξης και αποδέσμευσης από το Ευρώ – την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, και συνολικότερης αντιπαράθεσης με τον καπιταλιστικό σύστημα, χωρίς τις ολέθριες αυταπάτες για την μεταρρύθμιση και τον εξανθρωπισμό του, αλλά με στόχο την ανατροπή του.

Οι δύο αντιπροσωπείες συμφώνησαν να συστηματοποιήσουν την κοινή δράση και να συνεχίσουν τον διάλογο, το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι ‘’αιώνιοι φοιτητές’’ και η αθάνατη ηλιθιότητα

Παναγιώτης Μαυροειδής, πηγή αριστερό blog

Ήταν  άνοιξη του 1986, όταν ο Αντώνης Σαμαράκης, πεζογράφος της μεταπολεμικής γενιάς, διανύοντας το 67^ο έτος της ηλικίας του, πέρασε την πύλη της Ιατρικής Σχολής Αθήνας  και εξέφρασε στην διοίκηση της σχολής  την επιθυμία του να γίνει δωρητής σώματος.  Όχι έτσι ξαφνικά. Κάποια χρόνια πριν, σε προχωρημένη ηλικία, πλήρης ημερών, αναγνώρισης, κύρους και επιτυχιών, είχε αποφασίσει να γίνει φοιτητής της Ιατρικής. “ Έφευγε-έγραφε ο τύπος της εποχής- κρυφά από την οικογένεια του  και πήγαινε να παρακολουθήσει μάθημα ανατομίας, καθήμενος  πάντα στην ίδια θέση”.

 Ας κρατήσουμε αυτή την  εικόνα, με αφορμή τα στρατιωτικά ανακοινωθέντα του Υπουργού Παιδείας Α. Λοβέρδου για την εφαρμογή του νόμου περί διαγραφής των ‘’αιωνίων φοιτητών’’.

 Ένας αιώνας χωράει 100 ολόκληρα χρόνια. Άρα, όταν ακούμε ‘’αιώνιοι φοιτητές’’,  ο νους πηγαίνει σε  γηραλέους  μοχθηρούς  τύπους γεννημένους περί το 1910, μόνο που αντί για χαμομήλι, πίνουν παραδόξως …φραπέ. Ο Αντώνης Σαμαράκης είχε γεννηθεί το 1919, άρα, με βάση και το παράδειγμα, τα πράγματα φαίνεται να κουμπώνουν και οι ένοχοι να αποκαλύπτονται γυμνοί στη διψασμένη για απόδοση δικαιοσύνης κοινωνία, που κατά τα άλλα ηττάται στα βασικά μέτωπα της καθημερινής ζωής. Μετά τις συνταρακτικές  αποκαλύψεις για δημοσίους υπαλλήλους -τέρατα που παίρνουν παχυλούς ή και διπλούς μισθούς, ανάπηρους -μαϊμούδες και τυφλούς που περνάνε την κλωστή από τη βελόνα, φωτίστηκε μια ακόμη ζωτική αιτία της κοινωνικής καταστροφής.

 Όση σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο, έχουν και τα παραπάνω με την πραγματικότητα. Η φασαρία  δε γίνεται για φοιτητές που είναι …100 χρονών. Αντίθετα, η συζήτηση αφορά στην άμεση εφαρμογή μιας διάταξης του νόμου που ορίζει ότι οι φοιτητές που μπήκαν στα πανεπιστήμια από το 2011 και μετά θα πρέπει να τελειώσουν τις σπουδές τους με 2 το πολύ χρόνια καθυστέρηση. Δηλαδή, μέσα σε  6 χρόνια για τις σχολές τετραετούς φοίτησης, σε 7 για τις σχολές  πενταετούς φοίτησης (π.χ. Πολυτεχνικές)  και σε 8 για τις σχολές  εξαετούς φοίτησης (πχ Ιατρικές).  Η εφαρμογή της θα οδηγήσει 180.000 νέους εκτός των σχολών τους, εντελώς δικτατορικά.

Τα περί ‘’αιωνίων φοιτητών’’ δεν αποτελούν παρά ένα προπέτασμα καπνού, ένα ακόμη δείγμα μιας πρωτόγονης, επιθετικής, τρομοκρατικής, γκεμπελικής προπαγάνδας, που στοχεύει σε μαζική κοινωνική ενοχοποίηση.

Η πολιτεία δε θα είχε άλλωστε λόγο να ασχοληθεί με την βίαιη αποβολή από τα πανεπιστήμια, φοιτητών όπως ο Αντώνης Σαμαράκης, ακόμη και με βάση τη λογική των μνημονιακών εγκεφάλων: Δεν κοστίζουν απολύτως τίποτα, καθώς δεν δικαιούνται ούτε συγγράμματα, ούτε σίτιση, ούτε τίποτα άλλο, παρά μόνο το δικαίωμα συμμετοχής σε εξετάσεις.

Ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα όμως πολλαπλά αντιδραστικό, έχει  πολλούς λόγους, πάντα με βάση την παράλογη λογική του, να επιβάλλει καθεστώς στρατώνα, πανικού και απόλυτης υποταγής στους σημερινούς νέους φοιτητές.

Δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι για να μπει κάποιος σε μια πανεπιστημιακή σχολή περνάει από ένα εξεταστικό βασανιστήριο, κάθε άλλο παρά αλώβητος ψυχολογικά ή/και σωματικά. Μου έρχεται στο νου μια εικόνα: Γιος φίλου παρακολουθεί με απόλυτη αδιαφορία και βαρεμάρα τη συζήτησή μου με τον πατέρα του, σχετικά με τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού επιλογής σχολών, με ένα βλέμμα που έλεγε περίπου ‘’σας έκανα τη χάρη, διάβασα όπως είπατε, συμπληρώστε και το μηχανογραφικό όπως θέλετε και αφήστε με ήσυχο’’. Σα να ήταν όλα έξω από αυτόν. Είναι συνηθισμένη και απολύτως δικαιολογημένη η κόπωση στη συνέχεια. Τι λέει τώρα το σύστημα στους νέους ανθρώπους; Να συμπληρώσουν  το γνωστό δόγμα ‘’διάβασε να περάσεις, θυσιάζοντας κάθε στοιχείο εφηβικής ηλικίας, και μετά βλέπεις…’’, με τη λογική ‘’τρέξε τώρα να τελειώσεις τη σχολή, παραιτούμενος από κάθε άλλη αναζήτηση ή δράση και μετά βλέπεις…’’. Άλλωστε ως γνωστόν το πτυχίο δεν φτάνει πλέον… Πρέπει  κανείς να  υπολογίζει και τα αναγκαία μεταπτυχιακά, διδακτορικό, σεμινάρια, επιμορφώσεις, πιθανά και στο εξωτερικό.

Πως μπορεί  να ανταπεξέλθει κανείς σε παρακολούθηση μαθημάτων και εργαστηρίων, μαζί και με τις συνακόλουθες ώρες αντίστοιχης μελέτης σε σπίτι ή σε βιβλιοθήκη, ειδικά για σχολές που έχουν 6-9 μαθήματα σε κάθε εξάμηνο; Ένας πρόχειρος υπολογισμός λέει ότι οι φοιτητές θα πρέπει να είναι ‘’στην τσίτα’’ 50 ώρες τη βδομάδα τουλάχιστον.

Το μπορούν; Φυσικά και το μπορούν. Υπάρχουν ωστόσο τρεις απλές προϋποθέσεις που είναι και τα βασικά ζητούμενα της κυβέρνησης αλλά και των συστημικών φωνών  ευρύτερα.

Πρώτον, να επεκτείνουν και στο πανεπιστήμιο την άκρατη παπαγαλία, τον κατακερματισμό και γενικά την παθητική σχέση με τη γνώση, στην οποία εκπαιδεύτηκαν άριστα στο Λύκειο στη φάση της προετοιμασίας για τις εξετάσεις.

Δεύτερον, να είναι παντελώς ανενεργοί, αδιάφοροι  και απόντες από κάθε συλλογικό αγώνα μέσα στο Πανεπιστήμιο, αποποιούμενοι κάθε δικαίωμα γνώμης για τον προσανατολισμό  και ρόλο του, ακόμη και για τα απλά ζητήματα της φοιτητικής ζωής.

Τρίτον, να ενοχοποιήσουν μόνοι τους και να απορρίψουν μετά βδελυγμίας, οποιαδήποτε ευρύτερη κοινωνική και πολιτική αναζήτηση εμπειριών ζωής και διαδρομών σκέψης, όπως  αντιστοιχεί σε νέους ανθρώπους.

Το 2003 ο Αντώνης Σαμαράκης έφυγε από τη ζωή. Μάλλον χωρίς να τελειώσει την Ιατρική, όπως συνάγεται από το δημοσιευμένο βιογραφικό του. Σε τιμητική εκδήλωση της Ιατρικής Σχολής ο καθηγητής  χειρουργικής Βασίλης Γολεμάτης, διηγήθηκε τι του έλεγε ο Αντώνης Σαμαράκης για το ιατρικό επάγγελμα:

 «Χρειαζόμαστε γιατρούς που να πιστεύουν στα όνειρα και να αντιμετωπίζουν τους αρρώστους τους με χαμόγελο. Πώς είναι δυνατόν, άλλωστε, να δώσεις ελπίδα στον άνθρωπο όταν δεν ονειρεύεται;».

 Εδώ είναι όλη η ουσία: Αν  θέλουν να διαγράψουν κάτι οι αθάνατα ηλίθιοι και βάρβαροι δεν είναι τίποτα άλλο παρά το όνειρο και την ελπίδα για το καλύτερο που πρέπει να είναι το βάθρο της παιδείας. Αν αυτό ξεριζωθεί από τους νέους, θα πεθάνει και μέσα στην κοινωνία. Σε ένα δημοσίευμα της International Herald Tribune γινόταν αναφορά σε μια κινεζική πόλη-τερατούργημα, γέννημα της τελευταίας μόλις πενταετίας κοντά στη ‘’μεθόριο’’ με το Χόνγκ Κόνγκ, όπου δεν βλέπει κανείς γέροντες, συνταξιούχους, καθώς είναι φτιαγμένη εξ αρχής ως αποθήκη άθλια εργαζόμενων ανθρώπων, χωρίς άλλη κοινωνική υπόσταση και αναγνώριση ζωής εκτός εργασίας. Συμπληρώστε αυτή την εικόνα με την φαινομενικά αντίστροφή της:  Μια  κοινωνία που όλοι οι άνθρωποι, είναι εξ ορισμού γέροι, συντηρητικοί και ευθυγραμμισμένοι σαν το σιδερωμένο ρούχο, ακόμη και αν είναι 20 χρονών.

Άλλωστε, κατά τα άλλα, ποτέ δεν ανησύχησαν από τον πληθωρισμό πτυχίων οι θλιβεροί κομπάρσοι της εξουσίας τύπου Διαμαντοπούλου ή Λοβέρδου. Θυμηθείτε το όργιο με τα περιβόητα πτυχία MBA μέσω των οποίων όλοι γίνονται –υποτίθεται- μάστορες στο πώς να μανατζάρουν επιχειρήσεις και άλλους ανθρώπους. Μέχρι και στην Αιόλου και την Αθηνάς θα βρεις τα αντίστοιχα ιδιωτικά Κολλέγια. Εκεί πληρώνεις και παίρνεις. Έχεις πολλά; Αγοράζεις πτυχίο υψηλότερου κύρους.

Ας τον δούμε αυτόν τον κόσμο, διότι έχει να μας πει πολλά: Ο Russell Ackoff διδάσκων επί χρόνια μάνατζμεντ  στο φημισμένο Wharton Business School στις ΗΠΑ, όταν ρωτήθηκε ποια είναι τα οφέλη για τους νέους ανθρώπους από την παρακολούθηση ενός ΜΒΑ, απάντησε: «Τους μαθαίνουμε τρία πράγματα: πρώτον, πώς να μιλούν με αυτοπεποίθηση για πράγματα που δεν καταλαβαίνουν. Δεύτερον, τους προσφέρουμε «αρχές» οι οποίες τους βοηθούν να μην κάμπτονται όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με τις απόψεις τους. Τρίτον, τους δίνουμε ένα πτυχίο το οποίο τους ανοίγει την πόρτα σε μια εταιρεία στην οποία μπορεί να μάθουν κάτι περί μάνατζμεντ».

 Οι συστημικοί προπαγανδιστές δεν κόπτονται να προοδεύσουν τα πανεπιστήμια. Μισούν θανάσιμα τους νέους ανθρώπους, ειδικά αν συγκροτούν συλλογικό προοδευτικό φοιτητικό κίνημα, ακριβώς επειδή, και στο βαθμό που, βγάζουν γλώσσα στις παραπάνω ηλιθιότητες.

Ο οραματισμός του κόσμου της εργασίας και της απελευθερωτικής κομμουνιστικής αριστεράς είναι εντελώς διαφορετικός. Μια Ιατρική ή Φιλοσοφική Σχολή θα έπρεπε όχι μόνο να μην απαιτεί συνθήκες στρατωνισμού σε 20χρονα παιδιά, αλλά, αντί να κρύβει,  να περηφανεύεται και  για τυχόν Σαμαράκηδες. Αυτούς που θα  αποφάσιζαν να αγαπήσουν τη γνώση και την κοινωνική προσφορά σε οποιαδήποτε φάση της ζωής τους, ανεξάρτητα από το ρυθμό που θα τα κατάφερναν στη συνέχεια, ακόμη και αν δεν τα κατάφερναν τυπικά. Θα έπρεπε να τους αγκαλιάζει, να τους ενθαρρύνει και όχι να τους προσβάλλει με προτάσεις του τύπου «θα δώσουμε άλλη μια ευκαιρία σε μετανοημένους (!) αιώνιους φοιτητές».

Αλλά και κάτι παραπάνω: Η είσοδος, η πρόσβαση στο πανεπιστήμιο, θα έπρεπε να ήταν ελεύθερη και δωρεάν. Όχι βέβαια υποχρεωτική, όπως δήθεν παρανοούν με πονηριά διάφοροι. Ούτε με ελεύθερη έξοδο φυσικά, αλλά με ανάπτυξη μιας δημοκρατικής συλλογικής εκπαιδευτικής λειτουργίας που θα προάγει την εμβάθυνση, την ολοκληρωμένη προσέγγιση, την διεπιστημονικότητα και την αντίληψη προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο.

«Και θα χωράνε όλοι αυτοί οι απόφοιτοι, έστω και αν δεν είναι ελεύθερη η  ‘’’έξοδος’’;». Αυτό είναι το τελευταίο καταφύγιο των οπαδών της ταξικής αυταρχικής εκπαίδευσης των αποκλεισμών και της λοβοτομής.

Απαιτούν να ‘’μπούμε στα παπούτσια τους’’ για να βαδίσουμε μαζί τους στο αδιέξοδο της σκέψης τους και της πολιτικής τους. Έχουν κατά το ήμισυ δίκιο και πρέπει να το αναγνωρίσουμε: Σε μια κοινωνία όπου, η εκπαίδευση και οι απόφοιτοί της είναι καταρτισμένοι αλλά φτηνοί και υποτακτικοί υπηρέτες των επιχειρήσεων και του κέρδους, οι κοινωνικές υπηρεσίες και λειτουργίες είναι υποβαθμισμένες, ο χρόνος εργασίας για όσους δουλεύουν είναι ατελείωτος, οι καλύψεις για τους ανέργους ανύπαρκτες, τότε,  ναι, πράγματι, δεν χωρούν ούτε και οι σημερινοί απόφοιτοι, ούτε και οι μισοί από αυτούς, όσα πτυχία και επιμορφώσεις αν πάρουν. Για αυτό η ανεργία  και η ξενιτιά… Ακόμη και όσους ήταν φρόνιμοι και σκυμμένοι.

Σε μια κοινωνία όπου η εργασία είναι πηγή κοινωνικής προσφοράς και ανάπτυξης συλλογικού πλούτου, όπου ο ελεύθερος χρόνος και η εθελοντική συλλογική δημιουργία και προσφορά είναι δείκτης πολιτισμού, όπου ο εργάσιμος χρόνος είναι ριζικά μειωμένος και η δουλειά καθολικό δικαίωμα, αλλά και η συλλογική ζωή στοχεύει στην ανάπτυξη του κοινωνικού ανθρώπου, δεν περισσεύει κανείς. Αν δε, είναι και μορφωμένος, χίλιες φορές καλύτερα και για αυτόν και για την κοινωνία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τελικά ο Χίτλερ βγήκε με εκλογές;

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Μερικές σκέψεις με αφορμή ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Ν.Σαραντάκου

Καταρχήν τα καλά νέα: Ο Ν. Σαραντάκος, διαβάζει το info-war.gr – γεγονός για το οποίο δηλώνουμε ιδιαίτερα υπερήφανοι.

Τα κακά νέα είναι ότι διαφωνεί με έναν παλαιότερο κείμενο με τίτλο «Και ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε».

Ύστερα από την πολύ καλά τεκμηριωμένη παράθεση στοιχείων για τις εκλογές του 1933 καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «Ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές». Στα βασικά επιχειρήματα αναφέρεται ότι η συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση χαρακτηρίστηκε από εκστρατεία τρομοκρατίας (από την πλευρά των παραστρατιωτικών ομάδων των Ναζί), από την απαγόρευση κυκλοφορίας εφημερίδων αλλά και πολιτικών κομμάτων.

Επίσης αναφέρεται ότι «οι Ναζί δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν απόλυτη πλειοψηφία, είτε στο λαό είτε στο κοινοβούλιο. Απέσπασαν το 43,9% των ψήφων και 288 από τις 647 έδρες, ενώ οι σοσιαλδημοκράτες ήρθαν δεύτεροι με 18.2% και, προφανώς εξασθενημένοι, οι κομμουνιστές τρίτοι με 12,3%».

Χωρίς να διαφωνούμε σε κανένα από τα πραγματικά στοιχεία που παρουσιάζονται στο άρθρο, οφείλουμε να επισημάνουμε έναν πολιτικό κίνδυνο που προκύπτει από τη φράση «ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές».

Καταρχήν αν δεχθούμε ότι ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές θα πρέπει να πούμε το ίδιο και για τον Κ.Καραμανλή και τις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, τον Τζορτζ Μπους και τη λεγόμενη «νοθεία της Φλόριντας» το 2004 ή τις νίκες του Ερντογάν και του Αχμεντινετζάντ – σε εκλογές που πραγματοποιήθηκαν σε καθεστώς φίμωσης του Τύπου και αποκλεισμού υποψηφίων της αντιπολίτευσης.

Και ενώ δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να παραδεχθούμε ότι οι τέσσερις αυτοί ηγέτες «δεν βγήκαν με εκλογές» θα πρέπει κάθε φορά να εκτιμήσουμε (και με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία μάλλον να μαντέψουμε) αν η βία και η νοθεία που πραγματοποίησαν ανέτρεψε ή απλώς αλλοίωσε το αποτέλεσμα. (Προσωπική μου άποψη είναι ότι στις περιπτώσεις Ερντογάν, Αχμεντινετζάντ είχαμε αλλοίωση του αποτελέσματος ενώ στις περιπτώσεις Καραμανλή και Μπους υπήρξε πιθανή ανατροπή του).

Το επιχείρημα ότι ο Χίτλερ δεν κατάφερε να συγκεντρώσει απόλυτη πλειοψηφία είναι ακόμη πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο, δεδομένου ότι μπορεί να ειπωθεί για δεκάδες εκλεγμένους ηγέτες – αν μάλιστα τον συγκρίνουμε με δοτούς πρωθυπουργούς όπως ο Λ. Παπαδήμος στην Ελλάδα και ο Μ.Μόντι στην Ιταλία, η διαδικασία εκλογής του Χίτλερ φαντάζει σαν μια ωδή στη δημοκρατία.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως στη φράση «ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές» είναι βαθύτερα πολιτικό καθώς υπονοεί ότι εξελέγη με κάποιου είδους εκτροπή, ένα πραξικόπημα ή γενικότερα μια βίαιη παρέκκλιση από τις προηγούμενες πολιτικές διαδικασίες.

Όπως μας δίδαξε όμως και ο μεγάλος μελετητής του φασισμού Ρόμπερτ Πάξτον «ούτε ο Χίτλερ ούτε ο Μουσολίνι κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα ή με τη βία» – αν και οι δυο είχαν χρησιμοποιήσει βίαιες μεθόδους πριν και σίγουρα μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους.

Και οι δυο μετέπειτα δικτάτορες ανέλαβαν την εξουσία στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας, όχι με την θέληση της πλειοψηφίας των πολιτών αλλά με τη στήριξη της αστικής τάξης (και συγκεκριμένα των μεγάλων βιομηχάνων). Αυτό όμως ήταν απόλυτα «νόμιμο». Ακόμη και η προσφυγή στο περίφημο άρθρο 48 του Γερμανικού συντάγματος (το οποίο οι Έλληνες νομοθέτες αντέγραψαν ακόμη και στον αριθμό του) προβλεπόταν στις διαδικασίες.

Και τι γίνεται με την προεκλογική βία, θα αναρωτηθεί κάποιος. Να θυμηθούμε ότι τα τάγματα εφόδου του Χίτλερ δρούσαν με την άδεια και την στήριξη διαδοχικών προέδρων της Γερμανίας αλλά και του δικαστικού σώματος και της αστυνομίας. Οι απαγορεύσεις στην ελευθεροτυπία είχαν αρχίσει πολύ νωρίτερα όπως επίσης και η κατάργηση της λειτουργίας του κοινοβουλίου, αφού για σχεδόν τρία χρόνια οι αποφάσεις λαμβάνονταν με… πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Η «βία» που βοήθησε τον Χίτλερ ήταν η συστημική, θεσμοθετημένη βία του «ακραίου κέντρου» της εποχής.

Η φράση λοιπόν «Ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές» εμπεριέχει δυο κινδύνους: Καταρχήν να πιστέψουμε ότι σε μια αστική δημοκρατία την εξουσία παίρνει πάντα ο εκλεκτός του λαού. Στη συνέχεια να θεωρήσουμε ότι υπάρχει μια πολιτική και πολιτειακή ασυνέχεια ανάμεσα στα τελευταία χρόνια της δημοκρατίας της Βαϊμάρης και τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης του Χίτλερ.

Έτσι όμως ανοίγει ο δρόμος για να δεχθούμε ότι υπάρχει και μια οικονομική ασυνέχεια ανάμεσα στο σύστημα που προϋπήρχε και σε αυτό που επέβαλε ο Χίτλερ. Δυστυχώς για όλους μας, ο φασισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια φάση του καπιταλισμού. Ο Χίτλερ απλώς εκτέλεσε για λογαριασμό των οικονομικών ελίτ αυτό που δεν είχαν καταφέρει να κάνουν οι παραδοσιακές πολιτικές ελίτ – την πιο λυσσαλέα επίθεση εναντίων των Γερμανών και των Ευρωπαίων εργαζομένων.

Πηγή:info-war

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ