Αλάα Αλ-Ασουάνι: «Η αυτοκινητιστική λέσχη της Αιγύπτου»

Η ψυχή της Αιγύπτου σε ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος / Πηγή: Το Περιοδικό

 

Η ανακάλυψη του αυτοκινήτου δεν ήταν ένα ακόμα επίτευγμα του ανθρώπου. Ήταν η κατάκτηση μιας πολύ ψηλής κορυφής και η αρχή μιας πτώσης που δεν έχει τέλος. Ο Αλάα Αλ-Ασουάνι ξεκινά το μυθιστόρημα με την εφεύρεσή του και το καθιστά σημείο αναφοράς διότι χωρίς αυτό, το υπέροχο παραμύθι που στήνει δεν θα υπήρχε. 

Από το τεχνολογικό θαύμα ξεκινά η κινηματογραφικών διαστάσεων ιστορία του. Το αυτοκίνητο είναι σύμβολο μεγαλοπρέπειας και ηθικής κατάπτωσης. Μεγεθύνει καθετί και ο άνθρωπος χάνεται στη ματαιοδοξία και πλεονεξία του. Αυτό πρέπει να έχει στο νου του ο αναγνώστης για να συλλάβει τη μεγαλειώδη εικόνα που φτιάχνει σε 632 σελίδες ο αιγύπτιος συγγραφέας. Το «Η αυτοκινητιστική λέσχη της Αιγύπτου» μεταφέρει ένα κομμάτι της ιστορίας της Αιγύπτου στο σήμερα. Σκόπιμα, γιατί η συναρπαστική περιπέτεια που αφηγείται είναι φτιαγμένη πάνω σε έννοιες και προβληματισμούς του παρόντος.

Ποιες είναι αυτές; Δικαιοσύνη, δημοκρατία, επανάσταση, αξιοπρέπεια. Τη δεκαετία του ’40 η Αίγυπτος βρίσκεται υπό βρετανική κατοχή. Η εισαγωγή του αυτοκινήτου έχει επιτρέψει στην αστική τάξη να αυξήσει τη δύναμη της. Το παλάτι συνεργάζεται με τις δυνάμεις κατοχής. Η αυτοκινητιστική λέσχη ενώνει εξουσιαστές, κεφαλαιοκράτες, μονάρχες. Την ίδια στιγμή και τους υπηρέτες, τους δούλους, την εργατική τάξη. Οι περισσότεροι εργάζονται εκεί. Ο Αλ Ασουάνι λειτουργώντας θεατρικά θα διαλέξει πολλά πρόσωπα για να πουν την ιστορία του. Και από τις δύο πλευρές. Τα πορτρέτα τους είναι τόσο έντονα που δεν σου αφήνουν ερωτηματικά. Οι χαρακτήρες είναι γεννημένοι στην Αίγυπτο, στα τοπία της, στην ατμόσφαιρα της, στο μυστήριο, στο θρησκευτικό προσκήνιο-παρασκήνιο. Καθένας κουβάλα την ψυχή αυτής της χώρας. Ντόπιος ή Βρετανός. Ο Αλ Ασουάνι όμως δημιουργεί την κατάλληλη συνθήκη σε κάθε περίπτωση για να κρατήσει τις αποστάσεις, να τονίσει τις διαχωριστικές γραμμές. Παίρνει θέση και καταγγέλλει την εκμετάλλευση, την προδοσία, την καταστολή, την υποτέλεια, την έλλειψη (αυτο)σεβασμού.

Κάθε ήρωας του βιβλίου έχει τη δική του φωνή, αλλά διακριτικά “ακούς” κι αυτή του δημιουργού του. Ο Αλ Ασουάνι τους δοκιμάζει βάζοντας τους να αντιμετωπίσουν πολιτικά, θρησκευτικά, ερωτικά διλήμματα, ζητήματα ζωής και θανάτου. Η εναλλαγή στην εξιστόρηση κάνει την ιστορία να προχωρά αρμονικά, γρήγορα, θεαματικά. Η αγωνία για καλύτερη ζωή, για αποτίναξη του βρετανικού ζυγού, για δικαιοσύνη, για διαχείριση της θρησκευτικής καταπίεσης, είναι ξεκάθαρη και επίκαιρη. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει ζωντανέψει παλιούς εφιάλτες που ομοιάζουν με αυτούς του βιβλίου. Φυσικά αυτό το πολυφωνικό μυθιστόρημα έχει έρωτες, δολοπλοκίες, ίντριγκες, περιπέτειες. Όλα όμως είναι τοποθετημένα προσεκτικά και στο μέτρο που εξυπηρετεί την πλοκή και την αφήγηση.

Η μετάφραση απαιτητική, μια και ο όγκος του βιβλίου είναι μεγάλος, αλλά και γιατί έπρεπε να αποδοθεί όσο πιο πιστά γινόταν μια άλλη εποχή, μια άλλη κουλτούρα, φιλοσοφία. Ο Γιάννης Στρίγκος τα κατάφερε.

Info: “Η αυτοκινητιστική λέσχη της Αιγύπτου”, Μετ: Γιάννης Στρίγκος, Εκδ. Πατάκη

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αλλάζοντας Μπόμπολα με Μαρινάκη…. Ω τι χαρά!

 

Του Παναγιώτη Μαυροειδή/ Πηγή: Παντιέρα

Μέρα χαράς σήμερα.

• Δε θα έχουμε Μπόμπολα, αλλά Μαρινάκη
• Θα φύγει ο Κοντομηνάς, αλλά θα μείνει ο Αλαφούζος
• Έξω ο Βαρδινογιάννης, αλλά μέσα ο Καλογρίτσας
• Θα  χάσουμε τη Μενεγάκη στο Ε, αλλά θα επανέλθουν τα καλλιστεία του ΑΝΤ1.

Δεν είναι και λίγο!

Ας τα βλέπουν αυτά οι σκατόψυχοι που δεν αναγνωρίζουν τη μάχη κατά της «διαπλοκής» που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ

Μέρα χαράς σήμερα.

Για πολύ σοβαρούς λόγους:

• Διαλέξαμε εργολάβους  σκουπιδοενημέρωσης και πολιτιστικής αποχαύνωσης (4 από τους 9 με τη βαθύτερη τσέπη)
• Οι εργολάβοι του ψεύδους και της καταχνιάς θα έχουν άδεια να μας πυροβολούν το μυαλό
• Οι εργολάβοι του συσσωρευμένου αιματοβαμμένου χρήματος   θα πληρώσουν (μόνο στην αρχή βέβαια, μετά θα πληρώνουμε οι υπόλοιποι)

Δεν είναι και λίγο!

Στο εξής, ο κάθε Αλαφούζος θα περηφανεύεται πως είναι  με το σπαθί του, δημόσιος χορηγός της στρατευμένης συστημικής προπαγάνδας  στην επιχείρηση λοβοτομής, δημιουργώντας με μαζικό τρόπο,  μισάνθρωπα, ρατσιστικά, πειθαρχημένα, ευρώδουλα και ελβετόψυχα ανθρωπάκια.

Πολιτισμός  του χρήματος και αισθητική από μπουτίκ κρεάτων.

Η εξουσία των μίντια στο σύνολό της θα ασελγεί  «νόμιμα» την ανάγκη της αντικειμενικής δημόσιας ενημέρωσης. Θα επιχαίρει, καθώς χιλιάδες και εκατομμύρια θεατές (της ψηφιακής εικόνας, αλλά και της ίδιας της ζωής τους) θα αναπαράγουν ως δικές τους, με ψιθύρους των χειλιών τους,  «λογικές σκέψεις και αναμφισβήτητες αλήθειες», που θα έχουν βάλει στα αυτιά τους οι νέοι επιβήτορες της ενημέρωσης.

Π.Μ.

ΥΓ (προς Παύλο Πολάκη): Υπουργέ μου, αλήθεια, από σήμερα και στο εξής, υπάρχουν «βοθροκάναλα» στην Ελλάδα ή εξαγνίστηκαν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ με τα 246 εκ;

Συμπληρωματικό σχόλιο  για τη σοφία της οκάς ‘’μα πήραμε 246 δις!’’ (3/9/16)

Νικολή Νικολή καπετάνιε ντερτιλή

μια και ήρθες απ’ τα ξένα

για μολόγα μου και μένα

πόσο πάει το φιλί

πόσο πάει το φιλί στη Δύση στην Ανατολή

Πόσο πάει λοιπόν το φιλί;

Ποιητική αδεία όλα τα ερωτήματα επιτρέπονται, ωστόσο η ανθρωπότητα αντιστέκεται ακόμη στην πλήρη εμπορευματική μετάλλαξή της και επιμένει να μη θέτει τιμές σε πολλά πράγματα (τα λεγόμενα δημόσια αγαθά, πχ νερό) ή/και να θεωρεί ιεροσυλία να τίθεται ανάλογα ερώτημα για άλλα που εντάσσονται στη σφαίρα των συναισθημάτων και της αισθητικής.

Αλλά αυτό είναι μια άγρια αδυσώπητη μάχη και όχι κάτι δεδομένο. Πιο σωστά, είναι Η μάχη της εποχής. Δηλαδή η μακροημέρευση ενός γερασμένου καπιταλιστικού συστήματος που έχει ως κέντρο της την αντίληψη του κόσμου και του ανθρώπου ως μια διευρυμένη εμπορευματική σφαίρα, ακριβώς μέσα από τη γενίκευση, καθολίκευση και κυριαρχία σε όλες τις σφαίρες της ανθρώπινης δραστηριότητας. Εξ ου και ο χαρακτηρισμός του ως ολοκληρωτικός καπιταλισμός (μεταξύ των άλλων).

Το βασικό ερώτημα για την τηλεόραση, όπως και γενικά για τα μέσα ενημέρωσης και επικοινωνίας, μα και την πολιτιστική δημιουργία, είναι αν πωλούνται και αγοράζονται όπως ο ταραμάς και τα καπέλα.

Ναι, απαντά με περηφάνια η συστημική αριστερά μαζί με τους νεοφιλελεύθερους και τους επιχειρηματίες βρώμικου και «καθαρού» χρήματος. 
Ναι, έχει απαντήσει από το 1989, όταν ακριβώς χάρη στη στάση του τότε ενιαίου ΣΥΝ και ΚΚΕ, γινόταν η μεγάλη τομή της παραχώρησης (δωρεάν), δύο συχνοτήτων ιδιωτικής τηλεόρασης από την Οικουμενική κυβέρνηση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ).

Ναι, απαντά και τώρα, κάνοντας τη δεύτερη μεγάλη τομή, νομιμοποιώντας (αντί να καταργήσει, αλλά που τέτοιες σκέψεις!) αυτή την αθλιότητα.

Τι συνιστά λοιπόν η τηλεόραση σε κάθε εκμεταλλευτικό καθεστώς;

Διαμόρφωση/κατασκευή της επικαιρότητας.

Όπλο για έλεγχο της ενημέρωσης μέσα από την παραμόρφωσή της, αλλά και για χειραγώγηση της κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης. Θυμηθείτε το απλό και συμβολικό: πρώτο βήμα σε ένα πραξικόπημα η κατάληψη των τηλεοπτικών σταθμών!

Υπερασπιστή του καθεστώτος τελικά.

Τι συνιστά ειδικότερα η ιδιωτική επιχειρηματική τηλεόραση;

Όλα τα προηγούμενα σε υπερθετικό βαθμό, με ακόμη πιο ανεξέλεγκτο τρόπο!

Απόλυτη υπαγωγή της ψυχαγωγίας και της ενημέρωσης στην εμπορευματική σφαίρα και την κερδοσκοπία. Μηχανισμό μετατροπής του κοινωνικού και συλλογικά δραστήριου πολίτη σε ατομικό καταναλωτή και αδρανή θεατή.

Τα reality shows προσφέρουν υποκατάστατά ευφορίας έναντι μιας οδυνηρής πραγματικότητας ή έστω μια ανακούφιση ότι «άλλοι είναι πολύ χειρότερα».

Τόσο η δημιουργία ανθρώπων της τέχνης και του πολιτισμού, όσο και η δημοσιογραφική δουλειά, υπόκειται ακόμη περισσότερο στην «παραγγελία» του αφεντικού και χάνουν οποιαδήποτε έννοια ανεξαρτησίας, αντικειμενικότητας και σεβασμού προς το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. 

Εντάσσονται σε ένα πολυποίκιλο μηχανισμό προπαγάνδας. Η επανάληψη συνιστά την απόδειξη της πληρωμένης και «συμφέρουσας» αλήθειας. Οι εξαιρέσεις και οι ατομικές αντιστάσεις, επιβεβαιώνουν τον κανόνα και τελικά αξιοποιούνται ως καλή μαρτυρία.

To βήμα προς την επιχειρηματική ιδιωτική τηλεόραση δεν αποτελεί μόνο και κυρίως  κατάχτηση για τον μεμονωμένο επιχειρηματία και τα συμφέροντά του (μπορεί και να είναι ζημιογόνος!), όσο κυρίως είναι βήμα στη διαμόρφωση ακόμη πιο στέρεων προστατευτικών μηχανισμών για τη σύνολη αστική εξουσία και την πολιτική-ιδεολογική κυριαρχία της.

Είναι λοιπόν τουλάχιστον γελοίο να αποσπάται κανείς από αυτά τα κεφαλαιώδη ζητήματα, θεωρώντας ότι μπορεί να τα απαντήσει μια αμοιβή.

Το ερώτημα εν τέλει δεν είναι «κρατικο-κυβερνητική ή ιδιωτική ελεγχόμενη τηλεόραση και ενημέρωση», αλλά «ελεγχόμενη, κερδοσκοπική, επιχειρηματική τηλεόραση ως εξουσιαστικός μηχανισμός ή ελεύθερη, δημόσια, κοινωνική τηλεόραση, με τον έλεγχο της κοινωνίας, των κινημάτων της και του μαχόμενου κόσμου του πολιτισμού».

Με αυτό το μέτρο και κριτήριο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, κάνει ένα τεράστιο βήμα στην πρώτη κατεύθυνση, αντίστοιχο της αντιδραστικής  τομής που έκανε η Οικουμενική κυβέρνηση το 1989.

Τα τριάκοντα αργύρια των 246 εκ (αν και όταν τα πάρουν), δε θα τα θυμάται κανείς σε λίγα χρόνια, όπως δε θυμάται κανείς τους «δικαστικούς κώδικες» που υποτίθεται πως ήταν μια από τις μεγάλες τομές της Οικουμενικής που  παπαγάλιζε τότε η καθοδήγηση του ενιαίου ΚΚΕ ενάντια στους διαφωνούντες…

Για να το πούμε αλλιώς: Ο ΣΥΡΙΖΑ «τα πήρε» από κάποιους επιχειρηματίες, για «να δοθεί» πιο οργανικά  στο σύστημά τους.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τηλεόραση μόνο για πλούσιους και με άδεια πλέον

Από την ημέρα που η κυβέρνηση Τσίπρα ανακοίνωσε τη διαδικασία για τη δημοπράτηση των 4 τηλεοπτικών αδειών και μέχρι σήμερα που έληξε, ζούμε την απύθμενη υποκρισία από όλες τις πλευρές. Από τη μία μεριά είναι οι γνωστοί πλούσιοι που θέλουν την είσοδο ή την παραμονή τους στη βιομηχανία των ΜΜΕ που, από τη μία έβγαζε ο ένας τα μάτια του άλλου και από την άλλη, όλοι μαζί ούρλιαζαν για δήθεν «μπούλινγκ» της κυβέρνησης με χτύπημα στην πολυφωνία και τη δημοκρατία και από την άλλη μεριά είναι η κυβέρνηση με τη προπαγάνδα της περί «μεταρρύθμισης που θα χτυπήσει τη διαπλοκή», «θα βάλει τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο» και θα «γεμίσει τα δημόσια ταμεία». Στην πραγματικότητα δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά.

Μόνο τα ονόματα αυτών που πήραν τις τηλεοπτικές άδειες αρκούν για να καταλάβει ο κάθε εργαζόμενος σε τι χέρια δίνει η κυβέρνηση τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια και τι εννοεί με το «χτύπημα στη διαπλοκή». Φυσικά, και αυτοί που δεν πήραν άδεια δεν διαφέρουν στο παραμικρό.

Στη δημοπρασία ήταν «διάσημοι εκατομμυριούχοι», γνωστοί για τα αλισβερίσια τους με τη δικαιοσύνη, με μπίζνες στα ΜΜΕ, στο ποδόσφαιρο, στα καράβια, στα δημόσια έργα. Όλα τα καλά παιδιά του τόπου: Κυριακού, Μαρινάκης, Σαββίδης, Κοντομηνάς, Αλαφούζος, Βαρδινογιάννης, Καλογρίτσας.

Όλος αυτός ο συρφετός διαθέτει άφθονο θράσος για να μπορεί να μιλάει για πολυφωνία και δημοκρατία. Από την εμφάνιση των ιδιωτικών καναλιών το 1989 δεν υπήρξε ποτέ ούτε πολυφωνία, ούτε πλουραλισμός αλλά η πιστή μεταφορά σε κάθε σπίτι, από συγκεκριμένους δημοσιογράφους - παπαγαλάκια, της "γραμμής" των αφεντικών τους. Στα Δελτία Ειδήσεων λοιδορούσαν τους εργατικούς αγώνες «με τεμπέληδες συνδικαλιστές που θέλανε να διατηρήσουν τα προνόμια τους καταστρέφοντας με τις απεργίες την οικονομία και τον τουρισμό», οργάνωναν ρατσιστικές εκστρατείες από τους «Αλβανούς κλέφτες που βγήκαν από τις φυλακές που άνοιξε ο Μπερίσα» τη δεκαετία του '90 μέχρι τους «τρομοκράτες του ISIS που κρύβονται πίσω από τους πρόσφυγες» σήμερα, με τα ξεπλύματα των νεοναζί της Χρυσής Αυγής, ύμνησαν τα μνημόνια και την φυλακή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πριν ένα χρόνο απογειώθηκε η «πολυφωνική» προπαγάνδα υπέρ του ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα ουρλιάζοντας ότι «όλες οι κοινωνικές ομάδες στηρίζουν το ΝΑΙ». Δίπλα σ' αυτή τη προπαγάνδα είχαμε και τα ριάλιτι τηλεσκουπίδια τύπου Μπιγκ Μπράδερ, τα «πρωινάδικα» και τα «μεσημεριανάδικα». Και όλα αυτά χωρίς να έχουν πληρώσει ποτέ για άδειες λειτουργίας, λαμβάνοντας απλόχερα θαλασσοδάνεια από τις τράπεζες, χρωστώντας στα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζόμενων και στο κράτος και βέβαια επιβάλλοντας συνθήκες "εργασιακής γαλέρας" με μισθούς πείνας, τρομοκρατία και απολύσεις στους εργαζόμενους τους. 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με όλη αυτή τη διαδικασία, και με αντίτιμο 246 εκατομμύρια ευρώ, νομιμοποιεί την ιδιωτικοποίηση της τηλεόρασης, που ξεκίνησε το 1989 με τις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα (και την ένοχη συναίνεση του ενιαίου τότε Συνασπισμού), και τον οχετό της. Είναι μία ακόμη πρόκληση του Τσίπρα να ισχυρίζεται πως θα διαθέσει αυτό το ποσό στους φτωχούς, την ίδια μέρα που περικόπτονται οι επικουρικές συντάξεις κατά 3 δισ. την επόμενη τετραετία, κι ενώ πολλά δισ. κάθε χρόνο πάνε στην εξυπηρέτηση του χιλιοπληρωμένου τοκογλυφικού χρέους και στην ανακεφαλαίωση των τραπεζών που δάνειζαν αφειδώς τους καναλάρχες.

Ενώ οι μεγιστάνες - καναλάρχες μετρούν τα οφέλη τους από τη διαδικασία, ο κίνδυνος για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ μεγαλώνει. Καταρχήν, στα κανάλια των «νικητών» οι απολύσεις και οι μισθοί πείνας είχαν ήδη γίνει γενικευθεί, ενώ οι εργαζόμενοι στους «χαμένους» απειλούνται με χιλιάδες απολύσεις και απληρωσιά.

Αυτό που λείπει από το «τηλεοπτικό τοπίο» δεν είναι οι άδειες, που απλά τακτοποιούν την κατάληψη των δημόσιων συχνοτήτων από τους καπιταλιστές, αλλά η εργατική – λαϊκή φωνή, ο εργατικός έλεγχος. Ο κλάδος των ΜΜΕ έχει παραδείγματα που όταν πήραν στα χέρια τους οι εργαζόμενοι τα κανάλια, αγωνιζόμενοι ενάντια σε κλεισίματα κι απολύσεις (ΕΡΤ, ΑΛΤΕΡ), έγιναν η φωνή της πλειοψηφίας ανοίγοντας τα μικρόφωνα στους πολλούς, στους εργάτες, στα συνδικάτα, στη νεολαία, στα κινήματα, στους μετανάστες. Σε αυτό το δρόμο πρέπει να βαδίσουν οι εργαζόμενοι.

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Όταν οι διεθνείς ληστές προστατεύουν τα τσιράκια τους

Όπως οι κατακτητές σε κάθε κατοχή έτσι και σήμερα οι διεθνείς ληστές προστατεύουν τα τσιράκια τους γιατί θέλουν να προστατέψουν όλα τα ψέμματα, τις απάτες, τις απίστευτες μεθοδεύσεις που οδήγησαν την χώρα στην σφαγή του μνημονίου. Το θέμα βέβαια δεν είναι μόνο ο υπαλληλίσκος του Δ.Ν.Τ.  κ. Γεωργίου που τον "καρφώσανε" στην θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ για να φτιάξει τα στοιχεία έτσι που να δικαιολογηθεί η προσφυγή στα μνημόνια και η επιβολή της διεθνούς επιτροπείας. Ούτε καν όλος ο μηχανισμός στήριξης και επιβολής των μνημονιακών πολιτικών που διαμορφώνεται στις λεγόμενες "ανεξάρτητες αρχές" και άλλα τμήματα του κράτους.

Το θέμα είναι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, εγχώριοι και Ευρωπαίοι. Το θέμα είναι η ίδια η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. που -για μια ακόμα φορά- αναδεικνύονται σε ένα στυγνό μηχανισμό που δούλεψε για τους Γερμανούς και Γάλλους τραπεζίτες, που έβαλε την χώρα σε επιτροπεία, που επιβάλλει την πείνα και το γενικό ξεπούλημα χρησιμοποιώντας για αυτό τα πειραγμένα "european statistics", που έστησαν οι υπάλληλοί τους και τώρα εκβιάζουν πολιτικά για την ασυλία τους. 

Να κάτσουν όλοι αυτοί  στο σκαμνί. Έξω οι κλέφτες και οι απατεώνες του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. από την χώρα. Όλη η επιχειρηματολογία για την επιβολή των μνημονίων έχει καταρρεύσει. Κατάργηση των μνημονίων, διαγραφή του χρέους, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις τώρα!

Και ένα τελευταίο. Οι ναζί το 44 όταν έφευγαν σκότωναν τους δοσίλογούς τους..Ας το έχουν αυτό υπόψη τους οι κάθε "κύριοι Γεωργίου"!

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Θεματικό Εργαστήρι: «ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΙ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ» στο 4ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τρικάλων

4^ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τρικάλων

Θεματικό Εργαστήρι: «ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΙ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ»

Σάββατο 16 Ιούλη, 6:30μ.μ., Πάρκο Ματσόπουλου

Εδώ και 7 πλέον χρόνια, στο έδαφος της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης αλλά και της βάρβαρης επίθεσης που συνεχίζεται στη χώρα μας με το 3ο και πιο αντιδραστικό μνημόνιο, η ανασφάλιστη, εκ περιτροπής και μαύρη εργασία, η κοινωφελής εργασία και τα προγράμματα voucher, πλάι στις στρατιές των ανέργων που όλο και αυξάνονται, αποτελούν καθεστώς. Στις πλάτες χιλιάδων εργαζόμενων, κυβερνήσεις, ΕΕ, κεφάλαιο και εργοδοσία, παγιώνουν το νέο εργασιακό μεσαίωνα που ορίζεται από τα τεράστια ποσοστά ανεργίας, τη γκρίζα ζώνη ανεργίας – επισφάλειας μέσα από τα προγράμματα ΟΑΕΔ-ΕΣΠΑ, το ξεθεμελίωμα κάθε εργατικού δικαιώματος που έχει κατακτηθεί εδώ και δεκαετίες, την κακοπληρωμένη «μαθητεία» με το πρόσχημα της απόκτησης εμπειρίας.

Την ίδια στιγμή, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της υποταγής, της μη κάλυψης από τα σωματεία χιλιάδων εργαζόμενων γιατί «δεν πληρούν τα κριτήρια», το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο και το νέο ασφαλιστικό που επιχειρεί να δώσει ένα σοβαρότατο χτύπημα στο δικαίωμα στην περίθαλψη και την κοινωνική ασφάλιση, γεννούν ένα περιβάλλον «ασφυξίας», χαράσσοντας στη συνείδηση των εργαζόμενων και της νεολαίας την αίσθηση του αναπόφευκτου.

Σε αυτό το πεδίο επιχειρούμε να παρέμβουμε ώστε συλλογικά να σηκώσουμε κεφάλι. Να εκφραστεί και να οργανωθεί συλλογικά όλο το σύγχρονο κομμάτι της εργασιακής περιπλάνησης. Να αντεπιτεθεί για πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, για να σταματήσει εδώ και τώρα το καθεστώς του εργασιακού μεσαίωνα.

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι κρίσιμης σημασίας η συζήτηση που θα γίνει στο Θεματικό Εργαστήρι «Ανεργία κι Επισφάλεια», στα πλαίσια του 4^ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Τρικάλων. Συζητάμε, για τη φύση και το χαρακτήρα των προγραμμάτων ευέλικτης εργασίας, τις αλλαγές που αυτά φέρνουν συνολικά. Συζητάμε, για το πώς το εργατικό κίνημα θα αναμετρηθεί νικηφόρα με το μοντέλο εργασίας – ανεργίας που αυξάνεται με τη μορφή χιονοστιβάδας, για το πώς μπορούν να συμβάλλουν οι εργατικές συσπειρώσεις και τα σωματεία γειτονιάς στη μάχη για την ανατροπή της επίθεσης.

Το Σάββατο 16 Ιούλη, 6:30μ.μ. στο Πάρκο Ματσόπουλου, συζητάμε για την ανεργία και την επισφάλεια, με μέλη της «ATTACK στην ανεργία και την επισφάλεια» και της «ΛΑΝΤΖΑ - Αγωνιστική Εργατική Συσπείρωση στον Επισιτισμό Τουρισμό».

Συμμετέχουμε όλοι, για:

• Να επιδιώξουμε την προώθηση της αγωνιστικής, ταξικής αλληλεγγύης, σε αντιπαράθεση με την υποκριτική αλληλεγγύη – φιλανθρωπία δημάρχων & αφεντικών.
• Να συμβάλλουμε ώστε να επανέλθει η συλλογικότητα και να ηττηθούν ο φόβος, ο κατακερματισμός (του διαίρει & βασίλευε) και ο σύγχρονος κοινωνικός κανιβαλισμός.
• Για τον κόσμο της δουλειάς, για να βάλουμε φρένο στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα της επισφάλειας και της ανεργίας!

Συμμετέχουμε όλοι, γιατί:

• Δεν αποδεχόμαστε ότι όλα είναι μάταια, ότι πρέπει να μοιραστούμε τα ψίχουλα που μας πετάνε.
• Όπως λένε και οι Γάλλοι συναγωνιστές μας, αξίζουμε περισσότερα!
• Διεκδικούμε την ζωή που μας κλέβουν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

4ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΡΙΚΑΛΩΝ: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Με το μεταναστευτικό ζήτημα να βρίσκεται στην κορυφή της επικαιρότητας, με τα ευρωπαϊκά κράτη να υψώνουν φράχτες, καταδικάζοντας χιλιάδες ανθρώπους σε θάνατο στην προσπάθειά τους να διασχίσουν τη Μεσόγειο, πραγματοποιείται φέτος το 4ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τρικάλων στις 15 & 16 Ιουλίου.

Το φεστιβάλ θα γίνει στο πάρκο Ματσόπουλου με κεντρικό σύνθημα «Θα ζήσουμε μαζί, να αγωνιστούμε μαζί, θα νικήσουμε μαζί».

Το φετινό φεστιβάλ πραγματοποιείται σε μια συγκυρία, όπου το μεταναστευτικό ζήτημα βρίσκεται στην κορυφή της επικαιρότητας, με τα ευρωπαϊκά κράτη να υψώνουν φράχτες, καταδικάζοντας χιλιάδες ανθρώπους σε θάνατο στην προσπάθειά τους να διασχίσουν τη Μεσόγειο, διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή και το αντιρατσιστικό κίνημα καλείται να σταθεί δίπλα στον αγώνα των μεταναστών/προσφύγων για τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους, ενάντια στους περιορισμούς, στη μετακίνηση και τις απελάσεις και διεκδικώντας μαζί τους αξιοπρεπείς συνθήκες στέγασης και περίθαλψης μέσα στις πόλεις μας.

Η πρώτη από τις κεντρικές συζητήσεις του Φεστιβάλ με θέμα "Οι λαοί απέναντι στην επέλαση του κεφαλαίου" αφορά στη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου & Επενδύσεων (TTIP) με ομιλητές τους δημοσιογράφους Λιβιτσάνου Γεράσιμο και Μαυρούλη Ελένη. Η δεύτερη  συζήτηση πραγματευετεται το επίκερο θέμα "του προσφυγικού ζητήματος" με ομιλητές τους Ρέπα Ντίνα, Πρόσφυγα από τη Συρία, Τσιάκαλο Γιώργο και Χρονόπουλο Ηλία.

Το μουσικό μέρος του φεστιβάλ, εμπλουτίζεται με τη συμμετοχή του Αλκίνοου Ιωαννίδη, των Folk n' roll, των Οδοιπόρων της παράδοσης, των Απάντηση 42, τις Χοές Νηφάλιες και Παιδική χορωδία προσφύγων.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ είναι το ακόλουθο:

 

  

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ανακοίνωση τοπικών επιτροπών ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ για το προσφυγικο στη Θεσσαλία.

Η κυβέρνηση της τρομοκρατίας, της καταστολής και της προβοκάτσιας επί τω έργω…

            Απειλές και τρομοκρατία, καταστολή και βία, χημικά και ξύλο, τραυματισμοί και προσαγωγές αλληλέγγυων... Αυτές οι λέξεις συνθέτουν το παζλ της απαράδεκτης κατάστασης που ζούμε αυτές τις τελευταίες μέρες στη Θεσσαλία, στο στρατόπεδο του Κουτσόχερου και το Κυψελοχώρι, στις εθνικές οδούς όπου διαβιούν δεκάδες πρόσφυγες με τις οικογένειές τους. Με το πρόσχημα της αναμόρφωσης του στρατοπέδου στο Κουτσόχερο (που ήταν γνωστό ότι θα γίνει εδώ και πολύ καιρό), ανακοινώθηκε αιφνιδιάστηκα στους πρόσφυγες η εκκένωση του χώρου και η μεταφορά τους προς άλλα κέντρα (αρχικά ειπώθηκε για Κυψελοχώρι και Θεσσαλονίκη). Στο άκουσμα της εξέλιξης αυτής, οι πρόσφυγες αντέταξαν 5 αιτήματα, με βασικότερα: το να προχωρήσει η διαδικασία προεγγραφής, ώστε να πάρουν κάρτα παραμονής για έναν χρόνο, προχωρώντας παράλληλα τις διαδικασίες αιτήσεων ασύλου και να μεταφερθούν όλοι μαζί σε έναν τόπο με ανθρώπινες συνθήκες και ταυτόχρονα να δοθούν εγγυήσεις για την επαναφορά τους μετά το πέρας των εργασιών. Αντί απάντησης στα αιτήματά τους, οι αρχές έστειλαν λεωφορεία νωρίς το πρωί της Τετάρτης 22 Ιουνίου και μετέφεραν πάνω από 100 Αφγανούς στο Κυψελοχώρι, σε έναν χώρο χωρίς ρεύμα, με νερό που η θερμοκρασία του ξεπερνά τους 40' C… Οι πρόσφυγες, απολύτως δικαιολογημένα, αρνήθηκαν να κατεβούν από τα λεωφορεία και τότε ανέλαβαν οι δυνάμεις καταστολής να τους κατεβάσουν με τη βία, «κερνώντας» τους χημικά και στέλνοντας δύο από αυτούς στο νοσοκομείο, από τα χτυπήματα. Αρνούμενοι τις απάνθρωπες αυτές συνθήκες οι 130 περίπου Αφγανοί πρόσφυγες αναχώρησαν την Πέμπτη 24 Ιουνίου το απόγευμα για τη Λάρισα με τελικό προορισμό την Αθήνα.

Ενδεικτικό του σκηνικού που προσπαθούν να στήσουν τα κυβερνητικά κέντρα, σε άμεση ιδεολογική επικοινωνία με ρατσιστικές και φασιστικές ομάδες, είναι πως τα καθεστωτικά ΜΜΕ έσπευσαν να μιλήσουν για το σχεδόν «φλεγόμενο Κυψελοχώρι» (αφήνοντας εντέχνως να δημιουργηθεί ένα κλίμα κινδύνου και τρόμου) από τους «επικίνδυνους» μετανάστες χωρίς να βρεθεί ούτε μια λέξη να ειπωθεί για τις μεθοδεύσεις των κρατικών δυνάμεων. Η διαμαρτυρία λοιπόν των προσφύγων που έκαψαν απλώς κάποια από τα προσωπικά τους αντικείμενα, μετασχηματίστηκε σε προβοκάτσια μεγατόνων προκειμένου να δηλητηριαστεί η κοινωνική πλειοψηφία και να αντιμετωπίσει πρόσφυγες και μετανάστες ως εχθρούς, όπως εξάλλου επιθυμούν τόσο η ΕΕ με τις συμφωνίες της, όσο και η ελληνική κυβέρνηση με τους φράχτες της και τις μαζικές δολοφονίες στο Αιγαίο.

Όσες και όσοι απέμειναν στο Κουτσόχερο (450 άτομα) αρνούμενοι τη μεταφορά τους, αρχικά απειλήθηκαν με διακοπή της ηλεκτροδότησης της υδροδότησης και της σίτισης(!) και στη συνέχεια στάλθηκαν αστυνομικές δυνάμεις μέσω και έξω από το στρατόπεδο με σκοπό να τους τρομοκρατήσουν και αν τους  εξαναγκάσουν να αποδεχτούν τη μεταφορά τους στο Κυψελοχώρι. Οι πρόσφυγες όμως, δεν ενέδωσαν. Το ίδιο βράδυ οικογένειες Αφγανών μαθαίνοντας από τους συμπατριώτες τους τα όσα διαδραματίστηκαν στο Κυψελοχώρι και αρχίζοντας να συνειδητοποιούν τη «μοίρα» που τους επιφυλάσσει η ελληνική κυβέρνηση, αποφάσισαν να φύγουν από το στρατόπεδο με προορισμό την Αθήνα.

Οι πρόσφυγες από το πρωί της Παρασκευής 24 Ιουνίου, ζητούσαν βοήθεια από αλληλέγγυους/ες, ώστε να αποτραπεί η προσπάθεια βίαιης μεταφοράς τους. Παρά τη δύσκολη κατάσταση τους και παρά την προσπάθεια των μηχανισμών του κράτους να τους διασπάσουν, Σύριοι και Αφγανοί απάντησαν με αξιοπρέπεια πως δεν δέχονται τον εξευτελισμό της ύπαρξης τους και των δικαιωμάτων τους! Από το μεσημέρι άνδρες, γυναίκες και παιδία, με τα υπάρχοντα τους στους ώμους, τα μωρά στην αγκαλιά, άρχισαν να παίρνουν πεζοί το δρόμο για τη Μάνδρα, από εκεί τα λεωφορεία της γραμμής για Λάρισα και από τη Λάρισα «το τρένο της μεγάλης φυγής» για Αθήνα. Αποχαιρετώντας τους αλληλέγγυους, τους δικούς τους ανθρώπους που όλο αυτό το διάστημα ήταν κοντά τους στις ανάγκες και τα δικαιώματα τους, χαιρέτησαν την αλληλεγγύη του εργαζόμενου λαού, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κυβέρνηση, που το μόνο που έχει να επιδείξει (όπως χαρακτηριστικά είπαν) είναι «αστυνομία και στρατός». Με διορία τη Δευτέρα 27 Ιούνη 9:οο το πρωί. που το στρατόπεδο θα πρέπει να έχει αδειάσει από ζώσα προσφυγική παρουσία, θα ακολουθηθεί από τους πρόσφυγες ο ίδιος δρόμος φυγής προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Για το Κυψελοχώρι θα μείνουν μόνο αυτοί που βρίσκονται σε απόλυτη οικονομική ένδεια.

Από το πρωί της Παρασκευής 24 Ιουνίου, αλληλέγγυοι/ες βρέθηκαν και βρίσκονται στο πλευρό των προσφύγων. Αλληλέγγυοι/ες που για μια ακόμη φορά την Πέμπτη 23 Ιουνίου έτυχαν της απαγόρευσης της εισόδου τους στο στρατόπεδο του Κουτσόχερου, (όπως και εκπρόσωποι του Τύπου) σε αντίθεση με "διαπιστευμένους" εθελοντές και μέλη ΜΚΟ, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά πως για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και για τα τοπικά κέντρα εξουσίας (δήμαρχοι, περιφέρεια κτλ) η «αλληλεγγύη» ταυτίζεται είτε με οικονομική μπίζνα, είτε με κυβερνητικούς καλοθελητές, είτε και συνδυασμό των δύο . Η απαγόρευση φυσικά "έσπασε" για ακόμη μια φορά, μιας και ομάδες προσφύγων βγήκαν από το στρατόπεδο και ήρθαν σε επαφή με τους αλληλέγγυους/ες και τους μετέφεραν το κλίμα που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες. Άλλωστε ο «ανθρωπισμός» της κυβέρνησης ζει μόνο στις γκλάμουρ συναντήσεις-επιδείξεις με το ΓΓ του ΟΗΕ, τους προκαθήμενους των εκκλησιών και τους σταρς του θεάματος, αλλά σαν πουκάμισο αδειανό ξεφουσκώνει και πεθαίνει κάθε μέρα στους τόπους συγκέντρωσης των προσφύγων!

Το κλίμα απαγορεύσεων και καταστολής δεν σταμάτησε εκεί. Κατά την επιστροφή τους από το στρατόπεδο του Κουτσόχερου την Παρασκευή το μεσημέρι, 2 αλληλέγγυοι , η Σ.Τ και ο Γ. Ρ. (γνωστοί αγωνιστές της τοπικής κοινωνίας), οι οποίοι επιχείρησαν να επισκεφτούν τον χώρο του σούπερ- μάρκετ Ατλάντικ, 3 χλμ έξω από τα Τρίκαλα, όπου φέρεται να αποτελέσει χώρο "φιλοξενίας" προσφύγων το επόμενο χρονικό διάστημα, προσήχθησαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Τρικάλων, με την αιτιολογία πως παραβίασαν χώρο ελεγχόμενης ευθύνης! Τελικά, αφέθησαν ελεύθεροι μετά από λίγη ώρα.

Γίνεται αντιληπτό πως η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη. Ας μην παραγνωρίσουμε πως αρχίζουν να εμφανίζονται σε Τρίκαλα και περιοχές του ν. Λάρισας, επιτροπές κατοίκων με σαφές ρατσιστικό λόγο και πρακτικές, επιχειρώντας να «μιμηθούν» τα τελευταία γεγονότα στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, όπου με τις «ευλογίες» της εκκλησίας ακροδεξιά στοιχεία επιτέθηκαν σε δημοτικό σύμβουλο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, όπως και τα λίγο παλαιότερα χτυπήματα στη Χίο. Είναι η ώρα οι τοπικές κοινωνίες, τα κινήματα αλληλεγγύης, τα εργατικά σωματεία και συνδικάτα, πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες, να ορθώσουν ασπίδα ταξικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης, συμπαράστασης και κοινής πάλης, στους εκατοντάδες πρόσφυγες και να ανατρέψουν τις πολιτικές της κυβέρνησης, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, που κουρελιάζουν κάθε ίχνος, ακόμη και των στοιχειωδών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με τους ανθρώπους αυτούς θα ζήσουμε μαζί, όπως τόσα χρόνια βιώνουμε από κοινού τις διαφορετικές πτυχές του κοινωνικού πολέμου του κεφαλαίου στις δυνάμεις της εργασίας. Για αυτό δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να αγωνιζόμαστε μαζί για την απελευθέρωση από τα δεσμά των ιμπεριαλιστικών πολέμων, των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων και συνολικά του καταπιεστικού συστήματος της αγοράς και του κέρδους. Αυτό λοιπόν που μας ενώνει πιο πολύ είναι η προοπτική πως μπορούμε να νικήσουμε μαζί

Τοπικές επιτροπές της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στη Θεσσαλία

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Προφεστιβαλική εκδήλωση Αναιρέσεων στα Τρίκαλα. Συζήτηση για την ανεργία, την επισφάλεια, την εργασιακή περιπλάνηση.

"Δε θα γίνουμε χαμένη γενιά. Νέοι αγωνιζόμαστε, νέοι θα νικήσουμε"!
 

Με αυτό το σύνθημα, για ακόμη μία χρονιά το Φεστιβάλ των Αναιρέσεων θα πραγματοποιηθεί σε αρκετές πόλεις της χώρας μας. 

Το φεστιβάλ των Αναιρέσεων θα γίνει τη περίοδο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και οι «δανειστές» ΕΕ-ΔΝΤ επιχειρούν να επιβάλλουν νέα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα. Καλείται να συμβάλλει με το δικό του τρόπο στην αναγκαία συσπείρωση των εργαζομένων και της νεολαίας ώστε να παλέψουν για την ανατροπή των παλιών και νέων αντιλαϊκών πολιτικών, στην αναγκαία αντεπίθεση του μαζικού κινήματος, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα αποτελέσει το φεστιβάλ της νεολαίας που αρνείται να γίνει χαμένη γενιά, όπως θέλει το σύστημα, αλλά μαθαίνει να αγωνίζεται, μαθαίνει να νικά.

Για πρώτη φορά στην πόλη μας, θα πραγματοποιηθεί προφεστιβαλική εκδήλωση- συζήτηση στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αναιρέσεις 2016, με θέμα: "Στέλνοντας βιογραφικά απο τα παιδικά μας δωμάτια. Οι νέοι της ανεργίας, της εργασιακής περιπλάνησης, της ανασφάλειας, της επισφάλειας και της μετανάστευσης" και ομιλητές τους: Στάθη Ντούρο, γεωπόνο, περιφερειακό σύμβουλο Θεσσαλίας, εκλεγμένο με την Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία- Ανταρσία την Ανατροπή και Παναγιώτη Σιούλα, πολιτικό μηχανικό, μέλος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών.

 

Καλούμε τη νεολαία, τον κόσμο των κινημάτων με τον οποίο πορευόμαστε μαζί στους δρόμους της αντίστασης και της αξιοπρέπειας, μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες και αγωνίες, αγωνιζόμαστε για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και οραματιζόμαστε έναν κόσμο δίχως φτώχεια, ρατσισμό, πολέμους, ξερίζωμα λαών, καταστροφή της φύσης, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μια κοινωνία κομμουνιστικής απελευθέρωσης, να παρευρεθούν και να συμμετέχουν στην προφεστιβαλική εκδήλωση, την Κυριακή 29 Μάη, στις 7 μ.μ. στο Μεζεδοποτείον Κληματαριά.


Διοργάνωση:
Ν.Α.Ρ. για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Οργανώσεις της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ΜΑΧΗ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ! ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ

Νέα μέτρα εξόντωσης του λαού, μνημόνιο διαρκείας, διαιώνιση του χρέους

Γι’ αυτές τις «επιτυχίες» πανηγυρίζει η κυβέρνηση!

 

Η χθεσινή απόφαση του Eurogroup, ύστερα πάντα από "σκληρές διαπραγματεύσεις" σύμφωνα με τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, αποδεικνύει πόσο ακόμα πιο γελοίος μπορεί να καταντήσει ο Τσίπρας που στο σημερινό υπουργικό συμβούλιο μίλαγε για "καλές ειδήσεις" και το Σαββατοκύριακο "υποσχόταν" στη Βουλή ότι με τη ψήφιση του ασφαλιστικού - φορολογικού θα "έκλεινε θετικά η αξιολόγηση". 

 

Μπορεί η κυβέρνηση να "πρόσφερε θυσία στους Θεσμούς" ένα ασφαλιστικό και φορολογικό νομοσχέδιο - λαιμητόμο, αντιγράφοντας τις "κοινοβουλευτικές τακτικές" των Σαμαροβενιζέλων και πνίγοντας στα δακρυγόνα τους διαδηλωτές για να αδειάσουν την πλατεία Συντάγματος, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να αποδεχθεί όλες τις αξιώσεις των δανειστών, δηλαδή ένα 4ο μνημόνιο διαρκείας, για να «κλείσει θετικά η αξιολόγηση» στο επόμενο Eurogroup στις 24 Μάη. 

Μέχρι τότε χρειάζεται να νομοθετηθούν μία σειρά καινούρια μέτρα (τα λεγόμενα prior actions, προαπαιτούμενα) με αυξήσεις στους έμμεσους φόρους, αύξηση του ΦΠΑ στο 24% , μειώσεις στις μισθολογικές δαπάνες στο δημόσιο τομέα και απελευθέρωση μαζικών απολύσεων στον ιδιωτικό. 

 

Ποιοτικό στοιχείο, με χαρακτηριστικά μνημονίου διαρκείας στο διηνεκές, αποτελεί η θεσμοθέτηση του Αυτόματου Μηχανισμού Περικοπών, που θα τίθεται σε λειτουργία κάθε Μάιο στην (αναπόφευκτη) περίπτωση που θα υπάρχει απόκλιση από το στόχο του (ανεδαφικού) πρωτογενούς πλεονάσματος. Έτσι, με Προεδρικό Διάταγμα, παρακάμπτοντας και τη Βουλή, θα υπάρχουν πρόσθετα μέτρα οριζόντιων περικοπών, τα οποία θα γίνονται μόνιμα καθώς θα εντάσσονται στον επόμενο Κρατικό προϋπολογισμό του έτους. 

 

Και οι «καλές ειδήσεις» δεν σταματάνε εδώ. Ετοιμάζουν ιδιωτικοποιήσεις - ξεπουλήματα (όπως αυτό του ΟΛΠ στη Cosco) με την νομοθέτηση του «υπερταμείου ιδιωτικοποιήσεων", που θα αντικαταστήσει το "αμαρτωλό ΤΑΙΠΕΔ", και η "προστασία πρώτης κατοικίας" από τα «κόκκινα δάνεια» γίνεται βορά στα αρπακτικά των τραπεζών και των funds.

 

Ακόμα πιο αστεία, στην ανακοίνωση του Eurogroup, είναι η "υπόσχεση για την ελάφρυνση του χρέους". Το Eurogroup επαναδιατυπώνει ρητά και κατηγορηματικά τον αποκλεισμό κάθε ονομαστικής μείωσης του χρέους και η όποια παρέμβαση, που "πιθανά" να γίνει και αυτό "αν χρειαστεί", θα εξαρτηθεί πρώτα και κύρια από την τήρηση των όρων του τρίτου και τέταρτου μνημονίου και θα αφορά μόνο τις ετήσιες ανάγκες αναχρηματοδότησης για την καταβολή χρεολυσίων (δηλαδή νέο δανεισμό) με επιμήκυνση της περιόδου χάριτος και αποπληρωμής. Δηλαδή, αυτό που κατάφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι αντί να πάρει μία «υπόσχεση για ελάφρυνση του χρέους» να πάρει την «υπόσχεση για διαιώνιση του χρέους» (!).  

 

Και όλα αυτά υπό την αίρεση να δεχθεί "αυτές τις καλές ειδήσεις" και το ΔΝΤ που συμμετέχει στο πρόγραμμα.

 

Από Eurogroup σε Eurogroup αποδεικνύεται ότι ο δρόμος των συμβιβασμών και της «διαπραγμάτευσης» έχει αποτύχει. Είναι ο αδιέξοδος δρόμος των συνεχών μνημονίων.

 

Συνεχίζουμε!

 

Υπάρχει άλλος δρόμος χωρίς μνημόνια και εκβιασμούς. Ο δρόμος της ρήξης και της ανατροπής.

 

Οι επόμενες μέρες είναι πολύ κρίσιμες! Το κλείσιμο της αξιολόγησης με το νέο μνημόνιο είναι μπροστά μας, όχι πίσω μας. Για αυτό παίρνοντας υπόψη της θετική εμπειρία τη 4^ης του Φλεβάρη και την επιμονή χιλιάδων εργαζόμενων να δώσουν την μάχη παρά το φρενάρισμα των αγώνων και την επίδραση του κλίματος αναμονής για απεργία «όταν κατέβει το νομοσχέδιο» από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία με την βοήθεια του ΠΑΜΕ και του ΜΕΤΑ, πιάνουμε το νήμα. Με γενικές συνελεύσεις, σ συντονισμούς και έναν νέο πολύ πιο ισχυρό γύρο απεργιών και κινητοποιήσεων.

 

Για ρήγματα και ανατροπή τα κυβερνητικής πολιτικής και του ευρωμνημονιακού μεσαίωνα.

Μονομερής διαγραφή του χρέους τώρα και ρήξη με τους εκβιαστές-δανειστές, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τους τραπεζίτες, ντόπιους και διεθνείς, με κρατικοποιήσεις και εργατικό έλεγχο.  Για να περάσει ο έλεγχος της κοινωνίας και της οικονομίας στα χέρια των εργαζόμενων του λαού.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σας καλεί να βαδίσουμε μαζί σ’ αυτό το δρόμο!

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τετράδια Μαρξισμού: Θεωρία και πράξη για την κομμουνιστική απελευθέρωση

Στις 3 Ιουνίου θα κυκλοφορήσει το πρώτο τεύχος του νέου περιοδικού ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ. Αποτελεί μια νέα προσπάθεια συμβολής στη Θεωρία και Πράξη για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Διαβάστε την Διακήρυξη Σκοπών και στόχων του περιοδικού:

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;

Ζούμε σε έναν κόσμο μεγάλων αντιφάσεων, που στην Ελλάδα της κρίσης, του χρέους, των μνημονίων και των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» φτάνουν σε παροξυσμό.

Από τη μια, οι τεράστιες δυνατότητες για καλύτερη ζωή, δημιουργική και σταθερή εργασία, αρμονία ανθρώπου-φύσης, άνθηση των ελευθεριών, τις οποίες δημιουργούν τα άλματα της επιστήμης, η βελτίωση των επικοινωνιών, ο συσσωρευμένος υλικός και πνευματικός πλούτος. Από την άλλη, η γκρίζα πραγματικότητα: ανεργία, φτωχοποίηση, εργασιακός μεσαίωνας, πόλεμοι, ανελευθερία, η συρρίκνωση και αποστέωση ακόμη και της αστικής δημοκρατίας, πολιτισμική ισοπέδωση, ρατσισμός, νεοφασισμός, καταστροφή του περιβάλλοντος. Μια πραγματικότητα που επιδεινώνεται από την καπιταλιστική κρίση και την ακολουθούμενη στρατηγική για την υπέρβασή της· στρατηγική βίαιης επίθεσης στην εργασία και τη νεολαία, τη φύση, τον πολιτισμό και τη δημοκρατία, που έχει ως φορείς το κεφάλαιο, τις τράπεζες, την ΕΕ, την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και εκμετάλλευση, τις εθνικές κυβερνήσεις.

Από τη μια, η επιβεβαίωση ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης, του κέρδους, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας είναι συνώνυμο του παραλογισμού, εχθρός της κοινωνικής προόδου, ταυτισμένο με το σκοταδισμό και την καταπίεση, και δεν μπορεί να γίνει «ανθρώπινο», να μεταρρυθμιστεί σε φιλολαϊκή κατεύθυνση. Από την άλλη, η πιεστική ανάγκη για υπέρβαση της καπιταλιστικής «τάξης», για μια τομή που θα βάζει τέλος στο συνεχές των κοινωνιών της εκμετάλλευσης και θα ανοίγει το δρόμο για μια κομμουνιστική κοινωνία.

Στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας, αποκτά αντικειμενικά νέα επικαιρότητα το δίλημμα κομμουνιστική απελευθέρωση ή καπιταλιστική βαρβαρότητα. Επιπλέον, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, υπάρχει η τάση να προσεγγίζουν αυτό το ιστορικό ερώτημα όχι κλειστές ομάδες «μυημένων», αλλά ευρύτεροι κύκλοι εργαζομένων και νέων, που μάχονται για την υπέρβαση της σημερινής πραγματικότητας στα πεδία της εργασίας, της πολιτικής, της θεωρίας, του πολιτισμού – στη χώρα μας και διεθνώς.

Τι κι αν κάποιοι έσπευσαν να προφητέψουν το «τέλος της ιστορίας» και την οριστική νίκη του καπιταλισμού. Η ιστορία τούς διέψευσε – και στην Ελλάδα και στις χώρες πρότυπα της κεφαλαιοκρατίας. Ο καπιταλισμός και η κρίση του, η ανικανότητά του να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή, το ασύμπτωτο της ανάπτυξης που υπόσχεται με την αύξηση των μισθών και τη σταθερή δουλειά, η εχθρότητά του προς το περιβάλλον, την ειρήνη, τον πολιτισμό, την ελευθερία τον φέρνουν σε βαθιά αντίθεση και με τις ανάγκες των ανθρώπων και με τις δυνατότητες της εποχής, και τροφοδοτούν με σύγχρονους όρους και μέσα από παλιούς και νέους δρόμους το αίτημα της κοινωνικής χειραφέτησης, τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, αγορά, ιδιωτική ιδιοκτησία και κράτος, μια κοινωνία κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Ως περιοδικό, στρατευόμαστε σε αυτή την προοπτική και θα επιδιώξουμε να την υπηρετήσουμε δημιουργικά, έχοντας ως βάση τους όρους και την πραγματικότητα της ταξικής πάλης του σήμερα και του αύριο, και ως κύριο πεδίο δράσης την επαναστατική θεωρία, τη θεωρία της κομμουνιστικής χειραφέτησης. Θα το επιδιώξουμε κινούμενοι παράλληλα και σε δημιουργική αλληλεπίδραση με τις τόσο αναγκαίες προσπάθειες για την οικοδόμηση ενός σύγχρονου προγράμματος και κόμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης, που αποτελεί επείγοντα και αποφασιστικό κρίκο για μια τέτοια προοπτική.

Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Αντλούμε από την ανεξάντλητη πηγή του επαναστατικού μαρξισμού και συμβάλλουμε στην απαλλαγή του από την «αρχαία σκουριά» κάθε λογής δογματισμών και «ορθοδοξιών», και -πάνω απ’ όλα- στη δημιουργική ανάπτυξή του.

Για μας ο μαρξισμός είναι ένα ανοιχτό, αναπτυσσόμενο και συνάμα συνεκτικό «σώμα» ιδεών, που συμβάλλει στην κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών, προσεγγίζει κριτικά και κατανοεί επιστημονικά την ουσία των καπιταλιστικών σχέσεων και ιχνηλατεί τους όρους απαλλαγής απ’ αυτές. Δεν είναι μια «αποστεωμένη» θεωρητική οντότητα, απαλλαγμένη από αντιφάσεις ή διαφορετικότητες, που μπορεί να «κλειστεί» σε εγχειρίδια ή να εξαντληθεί σε ό,τι –σπουδαίο- γράφτηκε τον 19^ο ή στις αρχές του 20ού αιώνα. Δεν είναι, βέβαια, και μια ασπόνδυλη θεωρητική οντότητα, που επιδέχεται ακόμη και εχθρικές μεταξύ τους «αναγνώσεις», ούτε μια «κοινωνικά ορφανή» θεωρία. Αντιθέτως, είναι μια θεωρία στρατευμένη στην υπόθεση της εργατικής χειραφέτησης και διαθέτει έναν συνεκτικό πυρήνα που συγκροτείται από κρίσιμες έννοιες, όπως, μεταξύ άλλων: ο διαλεκτικός υλισμός, η ταξική διαίρεση της κοινωνίας, ο ρόλος της ταξικής πάλης ως κινητήριου μοχλού της ιστορίας, η εκμετάλλευση και η υπεραξία, ο ρόλος του αστικού κράτους και η ανάγκη τσακίσματός του, η ανάγκη της επανάστασης και η άρνηση του μεταρρυθμισμού, ο εργατικός διεθνισμός.

Στο πλαίσιο αυτό, επιβεβαιώνουμε τη ζωτικότητα και εμπλουτίζουμε τα όπλα του μαρξισμού μέσα στην προσπάθεια για διεισδυτική ανάλυση του σύγχρονου καπιταλισμού, βαθύτερη θεώρηση των σύγχρονων επιστημονικών ανακαλύψεων, αποτελεσματική αναμέτρηση με την αστική ιδεολογία, γόνιμη επικοινωνία με κάθε ριζοσπαστική φωνή, δημιουργική αλληλεπίδραση με τις κινηματικές και πολιτικές δράσεις που αντιμάχονται τον καπιταλισμό και τη στρατηγική του για την υπέρβαση της κρίσης.

Επιπλέον, με όπλο τον μαρξισμό αναμετρούμαστε με την ιστορία του επαναστατικού κινήματος, τη δική μας ιστορία, το μεγαλείο και τις τραγικές πτυχές της, τον ηρωισμό των αγωνιστών αλλά και τα τακτικά, στρατηγικά, θεωρητικά, πολιτικά και κινηματικά όρια-προβλήματα που οδήγησαν στον εκφυλισμό του ίδιου και στη συκοφάντηση του κομμουνισμού. Κι αναμετρούμαστε γόνιμα, κριτικά και αυτοκριτικά, με ευαίσθητες τις κεραίες μας και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Πάνω απ’ όλα, αναμετρούμαστε με την ιστορία των επαναστάσεων στη Ρωσία και αλλού, που άνοιξαν μια μεγάλη ρωγμή κι αποπειράθηκαν να κινηθούν σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, ωστόσο κατέληξαν σε κοινωνίες μη εργατικές, που αντί να υπηρετούν δυσφήμιζαν την κομμουνιστική υπόθεση και το μαρξισμό, για να επανέλθουν, τελικά, σε συνθήκες άγριου καπιταλισμού.

Δεν αναφερόμαστε στον κομμουνισμό γενικά και αφηρημένα. Αναφερόμαστε στην κομμουνιστική απελευθέρωση ως ουσία-περίγραμμα μιας κοινωνίας χειραφετητικής και χειραφετημένης από τα αστικά οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά δεσμά· ως κατευθυντήριο φάρο που φωτίζει τους σκοπούς της καθημερινής δράσης, αλλά και το δρόμο και τα μέσα για την επίτευξή τους· και ως καθημερινή «πράξη» για τις ανάγκες των εργαζομένων και των νέων, την αλλαγή των συσχετισμών, την απόκρουση-ανατροπή των αστικών επιθέσεων, ως «κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων».

Αναφερόμαστε στον κομμουνισμό όχι ωσάν να είναι μια «ιδέα», ένα «πρόταγμα», μια προοπτική χωρίς ή με ασαφές κοινωνικό υποκείμενο, αλλά ως τάση και δυνατότητα που αναδύεται μέσα από τις αντιθέσεις του ίδιου του καπιταλισμού, ως κίνηση και προοπτική που απαντά στις άμεσες και μακροπρόθεσμες ανάγκες και στοχεύσεις της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων. Μιας εργατικής τάξης που σήμερα είναι πιο πολύμορφη αλλά και πιο εκμεταλλευόμενη, που περιλαμβάνει στους κόλπους της τμήματα με ανώτερη μόρφωση αλλά και μετανάστες και εκατομμύρια ανειδίκευτων, παραγωγούς υλικού αλλά και άυλου πλούτου. Αυτή η σύγχρονη εργατική τάξη, με την ενιαία βάση και την πολυμορφία της, αποτελεί τον κοινωνικό «πρωταγωνιστή» της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, αυτή και τα σύμμαχα στρώματά της, γιατί «η απελευθέρωση των εργατών ή θα είναι έργο των ίδιων ή δεν θα υπάρξει» και ακόμη γιατί η εργατική τάξη, απελευθερώνοντας τον εαυτό της, απελευθερώνει και όλη την κοινωνία.

Αναφερόμαστε σε έναν κομμουνισμό που δηλώνει παρών στην καθημερινή αναμέτρηση με την αστική τάξη πραγμάτων, ως στρατηγική αλλά και ως τακτική που καθορίζεται από αυτή τη στρατηγική και την υπηρετεί· δεν πλανάται αφηρημένα στη σφαίρα των ιδεών, δεν είναι «για αύριο», για «όταν θα ωριμάσουν οι αντικειμενικές συνθήκες», ούτε αποτελεί επαγγελία ενός ιδανικού μέλλοντος και παραισθησιογόνο μιας τακτικής που αδυνατεί να υπηρετήσει την ανατροπή του καπιταλιστικού στάτους. Αναφερόμαστε σε έναν κομμουνισμό που αναγνωρίζεται στο άλμα της επανάστασης κι όχι στην ουτοπία σταδιακών μετασχηματισμών, εξελικτικών βημάτων, βαθμιαίων μεταρρυθμίσεων ή κυβερνητικών λύσεων που δήθεν οδηγούν από την καπιταλιστική κόλαση στο σοσιαλιστικό παράδεισο, αλλά στην πράξη καταλήγουν στο συμβιβασμό με την υπάρχουσα πραγματικότητα.

Ο κομμουνισμός στον οποίο αναφερόμαστε απαιτεί διάλογο, γόνιμη και δημιουργική συζήτηση, ανοιχτούς ορίζοντες, ερευνητικό πνεύμα, διάθεση καινοτομίας· απαιτεί, συνδυασμό θεωρίας και πράξης, κινηματικής δράσης, πολιτικής παρέμβασης και πολιτιστικής παρουσίας.

Απαιτεί και προϋποθέτει πρόγραμμα και κόμμα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, που να μπορούν να τον εκφράσουν στο παρόν και στο μέλλον, ως εμπροσθοφυλακή ενός ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ανατροπής της αντεργατικής επίθεσης και ενός ανασυγκροτημένου εργατικού-λαϊκού κινήματος. Η συμβολή σε αυτή την υπόθεση αποτελεί πρωταρχικό μας στόχο.

Αυτούς τους στόχους φιλοδοξεί να υπηρετήσει το περιοδικό και με αυτές τις ορίζουσες προτίθεται να δώσει το δικό του παρόν στις μεγάλες θεωρητικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προκλήσεις των καιρών μας.

Από την Συντακτική Επιτροπή του περιοδικού «Τετράδια Μαρξισμού»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ