Ανακοίνωση της Αριστερής Παρέμβασης για τον μη ορισμό συνεδρίασης του περιφερειακού συμβουλίου για το ζητημα των καταδυτικών πάρκων

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ…

Πώς λέγεται εκείνος που αθετεί τις υποσχέσεις του; Πώς λέγεται εκείνος που άλλα λέει και άλλα κάνει προσαρμόζοντας την τοποθέτηση του κάθε φορά ανάλογα με τις πιέσεις που δέχεται; Πώς λέγεται εκείνος που μπροστά στον αγανακτισμένο λαό τάζει «λαγούς με πετραχήλια» και πίσω από την πλάτη του στις κλειστές αίθουσες «τον πουλάει και τον αγοράζει» στο όνομα της ανάπτυξης; Πριν απαντήσουμε όμως στις σχεδόν ρητορικές ερωτήσεις πρέπει να αναφέρουμε κάποια γεγονότα. Στο περιφερειακό συμβούλιο που έγινε στις 27 Μαρτίου με την παρουσία πάνω από 120 ψαράδων της Μαγνησίας, ο περιφερειάρχης κ. Αγοραστός δήλωσε πως «αν οι ψαράδες δε θέλουν δε θα γίνουν τα καταδυτικά πάρκα» και το περιφερειακό συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα πως η επόμενη συνεδρίαση του θα γίνει στο Βόλο και θα έχει το θέμα των καταδυτικών πάρκων στην ημερήσια διάταξή του. Από τότε το περιφερειακό συμβούλιο συνεδρίασε 2 φορές (30/04 και 27/05) στη Λάρισα και χωρίς να υπάρχει στην ημερήσια διάταξή του το θέμα των καταδυτικών πάρκων, σαν να μην πάρθηκε ποτέ η απόφαση που προαναφέραμε. Ταυτόχρονα σε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας (μιας και οι ψαράδες δεν ήταν εκεί για να ακούσουν….) ο κ. Αγοραστός βάφτισε « μεγάλο αναπτυξιακό έργο» τα καταδυτικά πάρκα, σύμφωνα και με δημοσίευμα της «Θεσσαλίας» (e-thessalia.gr – 28/05- τίτλος άρθρου «Κρύβονται»). Κοινώς, η απόλυτη ανακολουθία λόγων και πράξεων….

Ο κ. Αγοραστός προσπαθεί να ξαναστήσει μεθοδικά εκείνο το δίπολο που τελικά πέταξε στον δρόμο το πιο ζωντανό και παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας. Από τη μια τα αναπτυξιακά σχέδια που παρουσιάζονται ως το «μάνα εξ ουρανού» και γεμίζουν τις τσέπες των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και των παρατρεχάμενών τους και από την άλλη οι πραγματικοί παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου, οι εργαζόμενοι, οι αγρότες, γενικά οι άνθρωποι του μόχθου, που δαιμονοποιούνται απλά και μόνο γιατί επιχειρούν να υπερασπιστούν το δικαίωμα τους σε μια αξιοβίωτη ζωή. Σε αυτό το ανθρωποφαγικό κοινωνικό γαϊτανάκι ήρθε και η σειρά των ψαράδων να θυσιαστούν για να αποκτήσουν αποκλειστικά προνόμια διαχείρισης της θάλασσας και του αιγιαλού κάποια νέα επιχειρηματικά funds. Γιατί σύμφωνα με την ΕΕ και τους ντόπιους υποστηρικτές της, πρέπει να εξαλειφτεί συνολικά η παράκτια αλιεία στο βωμό της καπιταλιστικής συγκεντροποίησης, όπως ξεκάθαρα ορίζει και το «Επιχειρησιακό Πρόγραμμα ΑΛΙΕΙΑΣ & ΘΑΛΑΣΣΑΣ 2014-2020» αλλά και να ιδιωτικοποιηθούν και τα τελευταία δημόσια αγαθά όπως είναι η θάλασσα και ο αιγιαλός.

Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται πως το ζήτημα των καταδυτικών πάρκων δεν αποτελεί ένα τεχνικό θέμα, αλλά ένα θέμα μείζονος κοινωνικής και πολιτικής σημασίας. Αυτό το μεγάλο διακύβευμα εξηγεί και την εμμονή του δημάρχου Ν. Πηλίου κ. Φουρτούνα που παρόλο που η δημιουργία καταδυτικών πάρκων υπερψηφίστηκε για μια (1) ψήφο από το δημοτικό συμβούλιο στο οποίο έχει την απόλυτη πλειοψηφία, επιμένει να φτιάξει έστω και ένα. Αυτός είναι και ο λόγος που ο δήμαρχος Αλμυρού κ. Εσερίδης θέλησε να αλλάξει την έδρα του Λιμενικού Σταθμού Αμαλιάπολης και να τη μεταφέρει στον κάμπο της Σούρπης κατακτώντας την παγκόσμια πρωτοτυπία το Λιμενικό Σώμα να ελέγχει τις θάλασσες από τον κάμπο….!!!!!

Η Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία καταγγέλλει το χυδαίο εμπαιγμό και τις μεθοδεύσεις εναντίων των τοπικών κοινωνιών και των αλιέων από την πλευρά του περιφερειάρχη. Με τη συμμετοχή μας εξάλλου στο περιφερειακό συμβούλιο επιδιώκουμε να συζητούνται και να ιεραρχούνται τα ζητήματα που απασχολούν τη θιγόμενη πλειοψηφία και όχι εκείνα που επιβάλει η ατζέντα της ΕΕ και οι ντόπιοι επιχειρηματικοί κύκλοι. Από αυτή τη σκοπιά απαιτούμε την άμεση σύγκληση του επόμενου περιφερειακού συμβουλίου στο Βόλο προκειμένου να πάρει σαφή θέση για τα καταδυτικά πάρκα.

Παλεύουμε να μπλοκαριστεί το σχέδιο δημιουργίας καταδυτικών πάρκων και να ηττηθούν συνολικά τα σχέδια ιδιοποίησης του κοινωνικού πλούτου και των ελεύθερων δημόσιων αγαθών.

Στοχεύουμε να δημιουργηθεί ένα πλατύ κοινωνικό ρεύμα που δε θα άγεται και θα φέρεται από τα κατά καιρούς αναπτυξιακά σχέδια που υποτάσσουν τα πάντα στο βωμό του κέρδους, αλλά θα παλεύει να θεμελιώσει νέες κατακτήσεις σε σύγκρουση με τον επιχειρηματικό σφετερισμό της εργασίας και του πλούτου , για να ορίζουμε εμείς τους σύγχρονους όρους διαβίωσης μας και όχι η ΕΕ, οι εργολάβοι και η ντόπια ολιγαρχία.

Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία – Ανταρσία για την Ανατροπή

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Καθαρά διλήμματα

του Σπύρου Μαρκέτου

Δυο μήνες μετά τις εκλογές η αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ είναι έκδηλη. Η στρατηγική της ηγεσίας του –ανατροπή της λιτότητας εντός ευρωζώνης– κατέρρευσε, όπως ήταν αναμενόμενο. Το οικονομικό του επιτελείο είχε αποδείξει, αγκιστρωμένο σ’ έναν ευφάνταστο «ευρωπαϊσμό» και ξοδεύοντας πολύ μελάνι για να στηρίξει μια συστηματική παρανάγνωση της πραγματικότητας, ότι τα δάνεια (καλά) και το ευρώ (καλό) μπορούσαν δήθεν να ξεχωρίσουν από τα Μνημόνια (κακά), και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η δημοκρατική Ευρώπη των λαών, θα εκδήλωνε τα φιλάνθρωπα ένστικτά της μόλις τής έδειχναν το σωστό οι κατάλληλοι άνθρωποι. Χρειαζόταν πειθώς όχι σύγκρουση. Αλλά στο Γιούρογκρουπ η επιχείρηση Τόλμη και Γοητεία απέτυχε, προσγειώνοντάς μας στη σκληρή πραγματικότητα. Το λεηλατημένο και χρεοκοπημένο τραπεζικό σύστημα κρατιέται στο χείλος του γκρεμού κρεμασμένο από τις έκτακτες πιστώσεις του ELA, που μπορούν να κοπούν ανά πάσα στιγμή. Τον περασμένο Ιανουάριο δυο συστημικές τράπεζες είχαν διστακτικά ζητήσει 5 δισ. Σχεδόν στα κρυφά τα ποσά αυξάνονταν, «για να μη δημιουργηθεί πανικός στην αγορά», και ήδη το όριο για τις τέσσερις συστημικές τράπεζες έχει ανέβει στα 71 δισ. Η κυβέρνηση δεν έχει ευρώ για να πληρώσει τις ερχόμενες εβδομάδες δανειστές, μισθούς και συντάξεις. Έβαλε χέρι στα αποθεματικά δήμων και ταμείων, ακόμη και στα επιδόματα των ανέργων, και ανέστειλε πληρωμές στα νοσοκομεία, τσακίζοντάς τα, αλλά και πάλι δεν πρόκειται να βρει τα σχεδόν 30 δισ. που ζητούν οι δανειστές μέχρι τον Αύγουστο.

Οι από μηχανής θεοί και οι σανίδες σωτηρίας που ονειρεύονταν οι δήθεν μαρξιστές οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν εμφανίζονται. Ακόμη και ο πολυθρύλητος συμβιβασμός αποδεικνύεται ανέφικτος, όπως είχε τονίσει προ πολλού η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι «εταίροι» δεν ελαφρύνουν τα Μνημόνια όχι 30%, αλλά ούτε 3%. Απλώς ο Γιουνκέρ υπόσχεται αόριστα μέχρι δυο δισ., με άλλα λόγια ότι θα χρηματοδοτήσει ανθρωπιστικές δράσεις περίπου ισοδύναμες εκείνων του αείμνηστου Προγράμματος της Θεσσαλονίκης, προκειμένου, εννοείται, να συγχωρεθεί η τρόικα για την καταστροφή και να παρουσιαστεί σαν πονόψυχη εγγυήτρια της κοινωνικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Εφόσον βέβαια η κυβέρνηση παραχωρήσει το μείζον, δηλαδή τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής. Αλλά τώρα με περισσότερα συσσίτια.

Το δίλημμα προβάλλει καθαρά: στάση πληρωμών στους δανειστές και γκρέξιτ ή υποταγή στην τρόικα, δηλαδή πρώτα «δομικές μεταρρυθμίσεις» κι επιστροφή των τροϊκανών στα υπουργεία έναντι νέων δανείων για να πληρωθούν τα παλιά. Δίλημμα σκληρό.

Η σύγκρουση, για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά προετοίμασε τον κόσμο όλον αυτό τον καιρό, απαιτεί γερό στομάχι. Η υποταγή, όσο κι αν καλλωπίζεται επικοινωνιακά, αναπόφευκτα θα διαλύσει την ασταθή συμμαχία που τον στηρίζει σήμερα.

Κάθε μέρα που περνά με άπραγη την κυβέρνηση, το ρευστό στερεύει και το ηθικό πλεονέκτημα που απολαμβάνει εξατμίζεται. Ο χρόνος δουλεύει για τους καπιταλιστές και η κυβέρνηση έχασε ήδη δυο μήνες. Δεν επέβαλε καν περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων, που ακόμη και ο Ντάισελμπλουμ εκθείασε. Δύσκολα θα μακροημερεύσει, αν αναλάβει φοροεισπράκτορας της Μέρκελ. Κάποιοι ελπίζουν ν’ αποκτήσει νομιμοποίηση κατοχυρώνοντας ελευθερίες και δικαιώματα που έπληξαν οι προηγούμενοι σουλτάνοι, ακόμη κι αν υποκύψει στους δανειστές.

Η αλήθεια είναι όμως ότι τα σημερινά επίπεδα ανισότητας και αδικίας δεν επιτρέπουν μείωση της καταστολής παρά μόνο βραχυπρόθεσμα, όσο διαρκεί η μετεκλογική ευφορία. Για να συνεχίσει τη μνημονιακή πολιτική πρέπει και η τωρινή κυβέρνηση να τσακίσει λαϊκές ελευθερίες και δικαιώματα, ανοίγοντας έτσι δρόμο στην Ακροδεξιά. Τα ΜΑΤ δεν τα κράτησε για πλάκα. Κι αν κάτι έδειξε η 25η Μαρτίου είναι ότι, όποιο δρόμο και αν πάρει, θα προσπαθήσει να σταθεί καλλιεργώντας τον εθνικισμό. Ο Τζέιμς Πέτρας και η Ιβ Σμιθ του Νέικεντ Καπίταλισμ, αλλά και ντόπιοι αναλυτές, συμφωνούν με την εκτίμηση ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη επιλέξει τη μνημονιακή οδό· μάλιστα, κατά τον πρώτο, τούτη η επιλογή απειλεί να σβήσει την Αριστερά στην Ελλάδα για μια ολόκληρη γενιά. Σύντομα θα ξέρουμε οριστικά. Φυσικά η μοίρα της Αριστεράς δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τις εμπνεύσεις των αρχηγών της, αλλά το ενδεχόμενο της στρατηγικής ήττας υπάρχει αν η ανοησία των ηγετών συναντήσει την απάθεια των μαζών.

Εμείς, με τις μικρές μας δυνάμεις, τι κάνουμε; Κάτι πολύ σημαντικό το έχουμε ήδη πετύχει. Επιβιώνοντας, δυναμώνοντας και διατηρώντας την αυτονομία μας τα χρόνια της κρίσης εδραιώσαμε τον τρίτο πόλο της Αριστεράς, που ενοχλεί δυσανάλογα προς την εκλογική μας ισχνότητα τους καπιταλιστές αλλά και τις ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Το μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ, όσο κι αν παραμένει στοιχειώδες, επηρεάζει τις συζητήσεις στην υπόλοιπη Αριστερά κι ακόμη παραπέρα. Διαγραφή του χρέους, απαλλαγή από τη δικτατορία της ΕΚΤ, κοινωνικοποίηση των τραπεζών, εργατικός έλεγχος και μαζική κινητοποίηση – όλα αυτά είναι ζητήματα που θα έρθουν στο προσκήνιο σύντομα, όποια πορεία και αν επιλέξει η κυβέρνηση. Η κρίσιμη μάζα που απέκτησε ο αντικαπιταλιστικός πόλος, πολύτιμη, πρώτη φορά μάς επιτρέπει να παρεμβαίνουμε σε πανελλήνια κλίμακα και σε κάθε λογής χώρους. Κατακτώντας θέσεις στα συνδικάτα και στην αυτοδιοίκηση, ριζώνοντας όπου μπορούμε στις γειτονιές, δυναμώνοντας και συντονίζοντας τα κοινωνικά κινήματα, οργανώνοντας τον μαχητικό αντιφασισμό, κινητοποιώντας τη νεολαία, ζυμώνοντας τις ιδέες μας σε μαζικές συγκεντρώσεις και στο ίντερνετ. Ο κόσμος πλέον ξέρει ότι υπάρχουμε, συχνά αναγνωρίζει ότι οι θέσεις μας δικαιώνονται, και μας ακούει προσεκτικά.

Αν η υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στην τρόικα επικυρωθεί και η παραλυτική αναμονή του κόσμου λήξει, όλοι αυτοί οι χώροι θα γίνουν εστίες αντεπίθεσης. Τα βασικά της στοιχεία περιγράφονται εύστοχα στην πρόσφατη απόφαση του Κεντρικού Συντονιστικού, που προτείνει μια μετωπική τακτική «από κάτω» όσο και «από πάνω». Αν δείξουμε εξωστρέφεια, μπορούμε σε σημαντικά ζητήματα να ορίσουμε την ατζέντα. Πρέπει όμως να έχουμε έτοιμο ένα σαφές και κατανοητό μήνυμα, που να συσπειρώνει ευρύτατα. Μολονότι το μεταβατικό μας πρόγραμμα αποτελεί ολότητα, και κάθε του στοιχείο συνδέεται αδιάσπαστα με τα άλλα, ίσως στις σημερινές συνθήκες η πίεσή μας πρέπει να επικεντρωθεί σε δυο βασικά σημεία, στο χρέος και την ανεργία. Πάνω σ’ αυτά μπορούν να στηθούν οι μοχλοί της ανατροπής.

Πηγή: ΠΡΙΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Προχωρώντας από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο. Οι σημερινές προκλήσεις για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

---

πηγή, παντιέρα

Συλλογικό κείμενο από τους Γιώργο Βασσάλο, Γρηγόρη Γεροτζιάφα, Πάνο Δαμέλο και Σπύρο Μαρκέτο
Χρειαζόμαστε σαφή, σφαιρική και γειωμένη πολιτική πρόταση

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν, ομολογουμένως, ένα δυσάρεστο αποτέλεσμα, σε αντίθεση με εκείνο των περιφερειακών εκλογών μία εβδομάδα νωρίτερα. Συνολικά, βάζοντας στην εικόνα και το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιούνη του 2012, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλει πλέον ως μία γειωμένη κοινωνικά και αναγνωρίσιμη αντισυστημική δύναμη στα αριστερά του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, όποτε φτάνουμε στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο δεν κατορθώνει να συσπειρώσει κόσμο γύρω από την πρότασή της. Στις εκλογές του Ιούνη του 2012, όταν και έγινε ρεαλιστικό ενδεχόμενο ο σχηματισμός μιας –έστω και μόνο κατ’όνομα και προέλευση- «αριστερής κυβέρνησης», αναδείχθηκε και η αδυναμία μας συσπειρώσουμε την αριστερή ψήφο γύρω από την πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η αδυναμία αυτή επιβεβαιώθηκε και στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Το 0,7% δεν είναι καταστροφικό.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Γιατί δεν ανεβαίνουν τα ποσοστά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Νίκος Βγέθης, πηγή αριστερό blog

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατά τη γνώμη μου έχει μια αξιοπρόσεκτη παρουσία στην ελληνική κοινωνία κι αξίζει μεγαλύτερου σεβασμού. Θα παρακαλούσα να φροντίσουν, όσοι συμμετέχουν στα καθοδηγητικά της όργανα,  να την αντιμετωπίζουν τουλάχιστον με αντίστοιχο σεβασμό με αυτόν που της δείχνει η χειμαζόμενη κοινωνία μας.

Τι άραγε φταίει;

Δεν αντέχω να διαβάζω άλλες αναλύσεις για την πολιτική συμμαχιών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Είναι κανείς τόσο αφελής που να πιστεύει ότι η αριστερά είναι τόσο κοντά στο ιστορικό θρίαμβο που εξαρτάται η επιτυχία του μονάχα από μερικές ευφυείς κινήσεις τακτικής;

Η επαναστατική αριστερά βιώνει μια βαθύτατη ήττα. Ας το δούμε κατάματα.

1) Πολιτική ήττα. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Η μαρξιστική επαναστατική Αριστερά, την οποία λοξοκοίταζαν οι καπιταλιστικές κοινωνίες όταν αναζητούσαν ένα σοσιαλιστικό αύριο, ήταν τα "ορθόδοξα" Κομμουνιστικά Κόμματα που είχαν την έγκριση της Μόσχας. Η υπόλοιπη επαναστατική αριστερά ήταν είτε από πρακτική πολιτική σκοπιά "γκρουπούσκουλα" είτε στο δρόμο της σοσιαλδημοκρατικοποίησης (Ευρωκομμουνισμός).

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ε.Ε.: Οι Πολιτικές τάσεις που αναδείχθηκαν στις ευρωεκλογές

πηγή, narnet.gr

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών της 25ης Μάη 2014 στην Ε.Ε. - Οι Πολιτικές τάσεις που αποτυπώθηκαν

1.   Το μέγεθος της αποχής αποκτά ποιοτικά πολιτικά χαρακτηριστικά.

Σε 21 από τις 28 χώρες η αποχή κυμαίνεται από 51%-80%. Η αποχή αυτή επιβεβαιώνει, εκτός των άλλων, τη πολιτική φθορά αυτής καθ αυτής της ΕΕ που εκδηλώνεται με την αποστροφή και την αδιαφορία. Η συμμετοχή είναι κάτω του 50% σε 21 από τις 28 χώρες της ΕΕ ανάμεσα τους Γερμανία, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία.

Το φαινόμενο εμφανίζεται με ιδιαίτερη ένταση στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Εκεί η  Αποχή διαμορφώθηκε: Σλοβακία (87%!!!!), Τσεχία (81,5%), Σλοβενία 79,04%, Πολωνία 77,3%, Κροατία 74,9%, Ουγγαρία 71,08%, Λετονία 69,6%, Ρουμανία (67,84%)!

Στο Λουξεμβούργο και το Βέλγιο παρατηρείται μεγάλη συμμετοχή (στο τελευταίο γίνονταν και βουλευτικές και τοπικές εκλογές), με την αποχή μόλις 10%.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δυνατότητες και ελλείμματα μεταξύ δύο εκλογών. Το μετέωρο βήμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

εφημ. "πριν"

Η προσπάθεια συγκρότησης αντικαπιταλιστικού πολιτικού ρεύματος και οι υπαρκτές μεγάλες αδυναμίες

Το αποτέλεσμα της προηγούμενης Κυριακής άφησε μια στυφή γεύση στους αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαρακτηρίστηκε αναντίστοιχο δυνατοτήτων και προσδοκιών* και είναι. Γιατί και πως; Είναι σίγουρο πως θα χρειαστεί συζήτηση, στην οποία πρέπει να πάρουν μέρος όλοι οι σύντροφοι και συντρόφισσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έδωσαν την μάχη των εκλογών. Με ανοικτά αυτιά και μυαλά, χωρίς έτοιμες προκατασκευασμένες απαντήσεις, που απλά περίμεναν να «δικαιωθούν». Με συνείδηση πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει προσφέρει και έχει κατακτήσει ήδη πολλά, πως χρειάζεται συσπείρωση, ενότητα, επιμονή και τόλμη.

Ας δούμε καταρχήν την εικόνα. Το συνολικό περιβάλλον στο οποίο δόθηκε η εκλογική μάχη σφραγίστηκε από δύο στοιχεία:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ήττα, το γιατί, το μετά. Οι αντιφάσεις ενός εκλογικού αποτελέσματος

Βαγγέλης Μαρινάκης, πηγή παντιέρα

Οι εκλογές δεν αλλάζουν τον κόσμο. Ραντεβού στους δρόμους και τα κινήματα. Οι κάλπες δεν αλλάζουν κόσμους. Συνθήματα σε status των social media, τσιτάτα σε χείλη συντρόφων την επόμενη των εκλογών της Κυριακής.

Δεν θα διαφωνήσω σε τίποτα απ” αυτά αλλά αμφιβάλλω για το κίνητρο και την συγκυρία, το πότε και το γιατί των όσων λέγονται.

Και εξηγούμαι:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι δύο δρόμοι για την εκλογική (και όχι μόνο) παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς

Γράφει ο Πάνος Δαμέλος, πηγή παντιέρα

Δεν είμαι από αυτούς που τους ξένισε ή τους απογοήτευσε το αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις ευρωεκλογές (0,72%). Ούτε θεωρώ ότι είναι αντιφατικό με το πολύ καλό αποτέλεσμα των περιφερειακών εκλογών – άλλες συνθήκες, άλλα ερωτήματα, άλλα διακυβεύματα. Το αποτέλεσμα των περιφερειακών δείχνει ότι πλέον είμαστε ένα διακριτό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία, με αρκετή αναγνωρισιμότητα και επιρροή, απλά αυτό δεν εκφράζεται στις κεντρικές εκλογικές μάχες.

Επειδή είναι ορατός ο κίνδυνος το αποτέλεσμα –που, εντάξει, αντικειμενικά δεν το λες και καλό- να οδηγήσει σε γκρίνιες και εσωστρέφεια, θα προσπαθήσω να συμβάλω στη συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης για το τι φταίει και πώς μπορούμε να το διορθώσουμε – αλλά κυρίως στο αν φταίει κάτι και αν χρειάζεται διόρθωση… Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχουν χοντρικά δύο προσεγγίσεις, δύο τακτικές που μπορεί να ακολουθήσει ως ανεξάρτητος πόλος η αντικαπιταλιστική αριστερά στη συγκυρία σχετικά με τις εκλογές αλλά και συνολικότερα.

Ο πρώτος δρόμος…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αφού κέρδισε η Αριστερά, γιατί δεν πανηγυρίζουμε ρε μάγκες;

πηγή, παντιέρα

Γράφει ο Π.Δράκος

Το βράδυ της Κυριακής των Ευρωεκλογών, πολλά στελέχη του Σύριζα έκαναν λόγο για ΙΣΤΟΡΙΚΗ ημέρα, λόγω της πρωτιάς αριστερού κόμματος για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία.

Και τότε γιατί δεν πανηγυρίζουμε ρε μάγκες; (Ούτε καν οι Συριζαίοι ψηφοφόροι δηλαδή).

Στις εκλογές του Ιούνη του 2012, όχι μόνο ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και προπαγάνδιζα έντονα την επιλογή αυτή σε φίλους και συντρόφους (κάποιοι μάλιστα εξ αυτών θεώρησαν την επιλογή μου αυτή δεξιά, οπορτουνιστική, αντεπαναστατική κλπ κλπ).

Θεωρούσα την πιθανή διακυβέρνηση από το Σύριζα το 2012, μια κινούμενη απασφαλισμένη χειροβομβίδα για το σύστημα, (ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από τις προθέσεις της ηγεσίας του κόμματος). Πίστευα επίσης πως τότε ήταν η ιστορική ευκαιρία να έχουμε θετικές εξελίξεις για την κοινωνία. Αυτό καθρεφτιζόταν όχι μόνο στα έντρομα μάτια των Πρετεντέρηδων, αλλά και στις απειλές σε αρκετές μεγάλες επιχειρήσεις προς τους εργαζόμενους, να ψηφίσουν ΝΔ,ΠΑΣΟΚ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μια μετεκλογική συζήτηση, μπροστά σε ένα πήχη που μπαίνει όλο και ψηλότερα

του Παναγιώτη Μαυροειδή, πηγή αριστερό blog

Είναι εξαιρετικά αναγκαίο να γίνει μια βαθιά και τολμηρή συζήτηση με αφορμή τα αποτελέσματα των πρόσφατων ευρωεκλογών. Ποια ήταν τα βασικά μηνύματα που στάλθηκαν από αυτές;

Πρέπει να μείνουμε μακριά από μια λογική εξιδανίκευσης της συμπεριφοράς του κόσμου που ‘’πάντα ξέρει να κινείται σοφά και όλο και πιο αριστερά’’, όσο και από μια διαρκή ενοχοποίησή του ότι ‘’στέλνει λάθος μηνύματα’’ και ‘’δεν μας καταλαβαίνει’’. Υποχρεούμαστε σε περισσότερο νηφάλια, αντικειμενική και αυτοκριτική εξέταση της δικής μας παρουσίας, πάντα ωστόσο σε συνδυασμό με το συνολικό ‘’πιάτο’’ των πολιτικών ρευμάτων που αντιπαρατίθενται και των κοινωνικών διακυβευμάτων που τίθενται. Η χρησιμότητα των  πολιτικών  θέσεων και προτάσεων, καθώς και οι ‘’αξίες χρήσεις’’ των πολιτικών ρευμάτων, δεν κρίνονται ποτέ αφ’ εαυτές, αλλά μέσα στην όλη διάταξη που διαμορφώνεται.

Ερώτημα πρώτο: Ποιoς είναι ο γενικός πολιτικός συσχετισμός, όπως αυτός αποτυπώνεται στο εκλογικό αποτέλεσμα;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αναζητείται απάντηση

Του Κώστα Παπαδάκη

Ας μην βιαστούμε να ερμηνεύσουμε τα κατώτερα των προσδοκιών μας χθεσινά εκλογικά αποτελέσματα για τις ευρωεκλογές με κριτήριο την εσωτερική κατάσταση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ή τη στάση της απέναντι στη συμπόρευση.

Θα μας διαψεύσει πριν καν στεγνώσει το μελάνι η μόλις πριν μία βδομάδα εκπληκτική επίδοση του 2,3% στις περιφερειακές εκλογές, που έγινε χωρίς διαφορετικές εσωτερικές συνθήκες.

Μία απλή ανάγνωση και συγκριτική επισκόπηση των αποτελεσμάτων δείχνει αναμφισβήτητα ότι :

1. Ένα μεγάλο ποσοστό του εκλογικού σώματος δεν ελπίζει στις κάλπες. Απέχει (40% χθες), η ψηφίζει λευκό – άκυρο. Ωστόσο δεν διαφέρει στη συμπεριφορά του από τους υπόλοιπους. Από τον καναπέ και αυτό παρακολουθεί τα αποτελέσματα χωρίς να έχει κάποια πιο κινηματική πρόταση.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πρώτες σκέψεις για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών

του Γρηγόρη Γεροτζιάφα

1. Η πολιτική κρίση συνεχίζεται η κυβέρνηση ηττήθηκε και αυτό ειναι αποτέλεσμα της προσπάθειας όλων των αγωνιστών της αριστεράς που έδωσαν αυτή τη μεγάλη πολιτική μάχη.
2. Το σύστημα έχει ακόμη μηχανισμούς ενσωμάτωσης που λειτουργούν και διαμορφώνει πολιτικές εναλλακτικές λύσεις.
3. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφής και οφείλουμε να συγχαρούμε τους συναγωνιστές που συνέδραμαν σε αυτή τόσο στη βάση όσο και στην ηγεσία. Τι θα γίνει από εδώ και πέρα, γιατί η νίκη δεν ήταν μεγαλύτερη και γιατί δεν έπεσε σήμερα η κυβέρνηση είναι θέματα που πρέπει να συζητηθούν ανοιχτά και σε όλους τους χώρους.
4. Η ηγεμονία της αριστεράς είναι ζητούμενο ακόμη και ευθύνη επιμερίζεται σε όλες τις δυνάμεις της.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ήττες ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, σταθερή όμως η κυβέρνησή τους

Του Γιώργου Δελαστίκ

Επτά ολόκληρες εκατοστιαίες μονάδες έχασε η ΝΔ στις προχθεσινές ευρωεκλογές συγκριτικά με τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2012 - από το 29,7% έπεσε στο 22,7%. Εχασε δηλαδή περίπου το ένα τέταρτο του ποσοστού της! 

 

Ούτε λόγος φυσικά περί σύγκρισης του ποσοστού της με τις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2009, πριν ξεσπάσει στην Ελλάδα η οικονομική κρίση. Από το 32,3% που είχε πάρει τότε έχασε σχεδόν δέκα εκατοστιαίες μονάδες, παρόλο που και το 2009 είχε χάσει πάνω από άλλες δέκα (!) εκατοστιαίες μονάδες σε σύγκριση με τις ευρωεκλογές του 2004 που είχε πάρει 43%. Δεν έχασε όμως μόνο η ΝΔ. Εχασε και ο άλλος κυβερνητικός εταίρος, το ΠΑΣΟΚ. Αυτό μάλιστα έχασε πάνω από το ένα τρίτο (!) του ποσοστού που είχε πάρει στις βουλευτικές εκλογές του 2012: από το 12,3% τον Ιούνιο του 2012 έπεσε στο 8% προχτές. Καλά, εδώ μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να θεωρηθεί η σύγκριση με το ποσοστό των ευρωεκλογών του 2009.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.: Πρώτες εκτιμήσεις για το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών

1. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών με την μεγάλη πτώση της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, (με συνολική πτώση πάνω από 12%!),  την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, και συνολικά τον κόσμο που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στρέφεται προς τα αριστερά να είναι πάνω από τα επίπεδα του 2012, αποτυπώνει την σφοδρή καταδίκη της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και την ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα. Η κυβέρνηση ΝΔ-ΕΛΙΑΣ είναι μειοψηφική, βαθιά απονομιμοποιημένη δεν έχει δικαίωμα να συνεχίσει την αντιδραστική πολιτική.
2. Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη αποτυπώνει τη διάθεση ευρύτερων κομματιών εργαζομένων να απαλλαγούν από την κυβέρνηση της καταστροφής. Η στήριξη αυτή δεν αποτελεί σε κανένα βαθμό στήριξη της δεξιάς στροφής της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ (με την επιμονή στο ευρώ, το «ανήκουμε στην Δύση», την αναγνώριση του χρέους κ.λπ.) Αντίθετα, η επιμονή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σε μια δεξιά στροφή προσαρμογής εντός των πλαισίων της ΕΕ και του συστήματος  δεν μπορεί να εμπνεύσει στις λαϊκές τάξεις την αυτοπεποίθηση ότι υπάρχει πραγματικά άλλος δρόμος σε ρήξη με την ΕΕ, το χρέος και την Τρόικα.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Την Κυριακή 25 Μάη Στηρίζουμε - Ψηφίζουμε:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

«Να βγάλει ευρωβουλευτή η εργατική αντιπολίτευση»

ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΓΙΟΣ, υποψήφιος ευρωβουλευτής με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Εφημερίδα των Συντακτών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μιλάει για «κυβέρνηση σωτηρίας» με συνεργασίες δεξιά και δεξιότερα, ενώ ο 13ος και ο 14ος μισθός παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες. Το «όραμα της κυβέρνησης της Αριστεράς» ξεθωριάζει, δίνοντας τη θέση του σε μια άλλη διαχείριση της κοινωνικής καταστροφής εντός του ασφυκτικού πλαισίου της Ε.Ε., δηλώνει ο Αγγελος Χάγιος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΜΕ ΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟ – Ψηφίζουμε ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ. ΚΑΘΕ ΨΗΦΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ...''ΣΦΑΙΡΑ''

ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΑΠΟΙΚΙΑ, ΤΟ ΛΑΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ... ΞΕΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΒΡΑΚΩΤΙΑ

ΜΕ ΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟ – Ψηφίζουμε ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Ρίχνουμε ΜΑΥΡΟ στους .. αυτόδουλους υπηρέτες της ξένης και ντόπιας πλουτοκρατίας, σ' αυτούς που μας έκαναν τη ζωή μας μαύρη, τη χώρα «Κρανίου Τόπο», «Αρμαγεδδώνα».

ΛΑΕ ΣΕ ΚΛΕΒΟΥΝ, ΣΕ ΠΙΑΝΟΥΝ ΚΟΡΟΙΔΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ

Ποιο μήνυμα και δίδαγμα μας στέλνει ο ΑΝΔΡΈΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ;

«Δύστυχε  Λαέ  οι  κατεργαραίοι [σ.σ. αρουραίοι της  εξουσίας] ­ σ' εμεθύσανε καθώς μεθάνε τα μελίσσια και τα βάζουνε στο καλάθι. Σ' εμεθύσαν και σ' έκαναν να πιστέψεις ότι κάτι είσαι... Κορόιδο Λαέ, ξέρεις τι είσαι! Εκείνο πούναι όλοι οι λαοί. Είσαι, θέλεις δε θέλεις, το κλωτσοσκούφι εκείνων που τους βαστά η ψυχή τους να σε κοροϊδεύουν. Μπορεί να μη σ’ αρέσει τούτη η αλήθεια, μα δέξου τη γιατί είναι αλήθεια. Είναι πικρή, μα κάνει καλό. Συ έχεις παράπονο εναντίον εκείνων που έως τώρα σε κυβέρνησαν' και τώρα βγήκαν άλλοι που λέγονται φίλοι σου, και σου ζητάνε να σε διοικήσουν κι εκείνοι. Και συ κατά το σύνηθες, έτρεξες σ' αυτούς …

Μα ξέρεις πώς πιάνουν τους ελέφαντες; Πηγαίνουν 12 στο κυνήγι, οι έξι ντυμένοι μαύρα και οι έξι άσπρα. Όταν ο ελέφαντας πέσει στο λάκκο, τότε τρέχουν οι έξι οι μαυροφόροι και με μεγάλα ξύλα τον ραβδίζουν. Αφού τον ραβδίσουν, τότες βγαίνουν οι ασπροφόροι, που καμώνονται να διώχνουν τους μαυροφόρους, χαϊδεύουν τον ελέφαντα, του βάζουν στο στόμα ζαχαροκούλουρα, και τόνε βοηθάνε να βγει απ' το λάκκο. Ο ελέφαντας τότες ακολουθάει μ' ευγνωμοσύνη αυτούς που νομίζει ελευθερωτάδες του, κι εκείνοι τον φέρνουν και τότε τόνε πουλάνε.

Άκουσες τώρα, λαέ, πως οι άνθρωποι ­ οι... παμπόνηροι πιάνουν τα ζώα; Είδες ή δεν είδες σε τούτη τη διήγηση την εικόνα σου;»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Έγκλημα διαρκείας από την ευρω-Αριστερά

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Αποκαλυπτικά είναι τα αποτελέσματα του τελευταίου Ευρωβαρόμετρου –μιας πανευρωπαϊκής δημοσκόπησης η οποία αποτυπώνει τις τάσεις στις κοινωνίες των χωρών-μελών της ΕΕ και δόθηκε στη δημοσιότητα μόλις δύο εβδομάδες πριν τις ευρωεκλογές. Σύμφωνα με αυτήν, το 59% των Ευρωπαίων δεν έχουν πλέον εμπιστοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με το 54% όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το 53% για την Ευρωβουλή.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Εκλογική Προκήρυξη ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις ευρωεκλογές

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αλέξης Τσίπρας: ''ανήκουμε στη Δύση, στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ''

«Διότι ισχυρίζομαι και το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου ότι η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην Ε.Ε,. στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται, όμως δεν μπορεί να είναι μια χώρα ασήμαντη της Δύσης που θα ακολουθεί άκριτα τις επιλογές των ισχυρών της δύσης» (Από την συνέντευξη Α. Τσίπρα στον ΑΝΤ1).

 

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς;  Όταν λίγες βδομάδες πριν ερωτoύσαμε σχετικά ''ΕΕ των λαών, όπως ΝΑΤΟ της ειρήνης;'', σε πολλούς φαινόταν υπερβολικό και μικρόψυχο. Είχαμε κατά νου, όχι μια συγκεκριμένη επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχθεί μετά την ΕΕ και το πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αλλά την ανάγκη να καυτηριάσουμε τη λογική της δήθεν παρέμβασης για την αλλαγή δομών και οργανισμών που από τη φύση τους είναι αντιδραστικοί. Είναι θεματοφύλακες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής ληστείας. 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ