Παναγιώτης Μαυροειδής* πηγή, αριστερό blog
Τη
δεκαετία του 70, ένας κομμουνιστής θα απαντούσε ‘’είμαστε σε εποχή
περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό’’. Και μόνο η ταπείνωση
των αμερικανών από το λαό του Βιετνάμ θα αρκούσε για αυτή την πεποίθηση.
Και αυτό παρά το γεγονός ότι αγώνας για εθνική αξιοπρέπεια ενάντια
στον ιμπεριαλισμό, κάθε άλλο παρά ταυτιζόταν με τον κομμουνισμό.
Στη
δεκαετία του 90, θα προλάβαινε να απαντήσει πρώτος ο …Φουκογιάμα,
κηρύσσοντας το ‘’τέλος της ιστορίας’’, των μεγάλων αφηγήσεων και των
κοινωνικών μετασχηματισμών.
Ο καπιταλισμός ανακηρυσσόταν περίπου ως αιώνιο σύστημα και αυτός ο ισχυρισμός είχε τότε ένα θορυβώδη αντικειμενικό τόνο.
Περίπου σα να είχε το κεφαλαιοκρατικό σύστημα ως σύμμαχό του τους
νόμους της φύσης. Μα και την ίδια την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία, η οποία
ήταν –δήθεν- συμβατή μόνο με τον ανταγωνισμό και το κυνηγητό του
κέρδους.












