Απόφαση της σύσκεψης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την παρέμβασή μας στο Μέτωπο Πρόσφυγες-Μετανάστες-Πόλεμος

Α. Εδώ και μήνες, χιλιάδες πρόσφυγες προσπαθούν κάθε μέρα να φτάσουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη, αναζητώντας δουλειά, αξιοπρέπεια και επιβίωση. Πολλοί από αυτούς, παιδιά, γυναίκες και άντρες, πνίγονται στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου, κυνηγημένοι από τη FRONTEX και το λιμενικό. Άλλοι καταφέρνουν να φτάσουν, για να βρεθούν στη συνέχεια στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, να γνωρίσουν τη βαρβαρότητα της ελληνικής αστυνομίας, να υποστούν την καταλήστευση από παρανόμους ή νόμιμους μαφιόζους (διακινητές, ναυτιλιακές, μαυραγορίτες, κάποιους επιτήδειους μαγαζάτορες), να χτυπηθούν από το στρατό η από φασιστικές ομάδες σε κάποια από τα επόμενα σύνορα των ευρωπαϊκών κρατών.

Σύμφωνα με στοιχεία, που έδωσε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ τον Ιούλιο, 12.000.000 Σύριοι έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους. Απ’ αυτούς 7.600.000 είναι εκτοπισμένοι εντός Συρίας, 2.000.000 βρίσκονται στην Τουρκία, 1.200.000 στο Λίβανο, 600.000 στην Ιορδανία, 250.000 στο Ιράν, 200.000 στην Αίγυπτο και μόνο 400.000 στην Ευρώπη.

Βασικό στοιχείο της περιόδου είναι η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, σα συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, και η ένταση και διεύρυνση των πολέμων στην κοντινή και ευρύτερη περιοχή μας. Η εντεινόμενη καπιταλιστική κρίση, οι αστικοί ανταγωνισμοί, η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και ο σκοταδισμός μετατρέπουν την ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και ιδιαίτερα του Αραβικού κόσμου σε πεδίο ατέλειωτων πολεμικών συγκρούσεων. Καρπός όλων αυτών των παραγόντων είναι από την μια το φαινόμενο του υπεραντιδραστικού Ισλαμικού Κράτους, ως καταστολή τελικά της αντίστασης των αραβικών λαών και της Αραβικής Άνοιξης, το οποίο πριμοδοτήθηκε ποικιλοτρόπως από το δυτικό ιμπεριαλισμό και αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα και από την άλλη η ισλαμοφοβία και οι τρομονόμοι στο εσωτερικό της Δύσης, ως κίνηση θωράκισης απέναντι σε κάθε αντιιμπεριαλιστική - διεθνιστική πρακτική. Είναι φανερό ότι ζούμε σε έναν κόσμο με περισσότερους ανταγωνισμούς και συγκρούσεις. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα αναβάθμισης της πολεμικής αναμέτρησης και συνολικά κάνει το ζήτημα της αντιπολεμικής πάλης επιτακτικό. Απάντηση στον πόλεμο είναι η πάλη κατά του ιμπεριαλισμού, η πάλη για το δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν ανεξάρτητα για τις τύχες τους, η αλληλεγγύη των λαών και των κινημάτων.

Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες φεύγουν κυνηγημένοι από πολέμους, ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και στραγγαλισμένες οικονομικά χώρες. Τα κύματα προσφύγων θα πυκνώνουν, όσο δεν τερματίζονται οι πόλεμοι, οι βομβαρδισμοί και οι επεμβάσεις που οργανώνουν οι ιμπεριαλιστές προκειμένου να ελέγξουν ζώνες επιρροής και πλουτοπαραγωγικές πηγές. ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Ε.Ε. και Ρωσία παρεμβαίνουν οικονομικά και στρατιωτικά προκαλώντας πολιτικές και πολεμικές συγκρούσεις, ένταση των φυλετικών και θρησκευτικών ανταγωνισμών, καλλιεργώντας το σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία. Παρεμβαίνουν διαλυτικά, με εξαγορές και εκβιασμούς, σε υπάρχουσες κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις, χρηματοδοτούν την καταστολή των κινημάτων και προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα και τα σχέδια τους, συμμαχούν, χρηματοδοτούν και εκπαιδεύουν στρατιωτικά φανατικούς, βομβαρδίζουν περιοχές αμάχων, διαλύουν χώρες. Η εμπόλεμη κατάσταση σε Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Ουκρανία, Λιβύη, Σομαλία, Ερυθραία, Υεμένη, Νιγηρία, Σουδάν κ.α. με εμπλοκή των ιμπεριαλιστικών κέντρων, η πρόσφατη άμεση εμπλοκή της Ρωσίας και η αποστολή χερσαίων δυνάμεων από ΗΠΑ στον πόλεμο στη Συρία, η όξυνση της καταστολής στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ απέναντι στο νέο μαχητικό κύμα αντίστασης, ο πόλεμος του Ερντογάν απέναντι στους Κούρδους, την αριστερά και το εργατικό κίνημα της Τουρκίας δημιουργούν ένα διεθνές περιβάλλον εξαιρετικά επικίνδυνο για περαιτέρω στρατιωτική κλιμάκωση με θύματα πάντα τους εργαζόμενους και τους λαούς. Το κύμα των προσφύγων και μεταναστών που συνωθείται σήμερα στα σύνορα της Ευρώπης είναι μια πρόγευση του επαπειλούμενου πολύ πιο διευρυμένου δράματος.

Η συνευθύνη της ΕΕ στη διάλυση των χωρών της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Ασίας είναι τεράστια. Στην πραγματικότητα, η ΕΕ, αφού πρώτα συνέβαλε στην όξυνση των πολεμικών συγκρούσεων, προσπαθεί τώρα διά της στρατιωτικής θωράκισης και των πολιτικών αποτροπής να απωθήσει το προσφυγικό/μεταναστευτικό ρεύμα. H χρηματοδότηση που δίνει η ΕΕ για αναχαιτίσεις και επαναπροωθήσεις είναι 27 φορές μεγαλύτερη από τη χρηματοδότηση για “ανθρωπιστική́ βοήθεια”. Τα κονδύλια για την Ελλάδα κατανέμονται ως εξής: 430.000.000 για τη δημιουργία hotpots, 80.000.000 για απελάσεις και μόνο 2-3.000.000 για μέριμνα για τους πρόσφυγες. Αυτά τα 2-3.000.000 είναι απλώς το περιτύλιγμα της ρατσιστικής της πολιτικής, που αρνείται συστηματικά το άσυλο σε πρόσφυγες πολέμου, οργανώνει την εκμετάλλευση εργατών χωρίς χαρτιά́ και χτίζει μαζικούς καταυλισμούς, στην Τουρκία, στον Λίβανο, στην Ιορδανία και άλλες χώρες, σε καθεστώς απαρντχάιντ και με άθλιες συνθήκες. Παράλληλα για να αντιμετωπιστεί η νέα κατάσταση αναβαθμίζεται επιπλέον ο διοικητικός μηχανισμός αντιμετώπισης κρίσεων της ΕΕ, διατίθενται κονδύλια και προσωπικό, υπογράφονται νέες συμφωνίες σύμπραξης για την αντιμετώπιση των ροών εντός κι εκτός ευρωπαϊκών συνόρων.

Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 15/10 είναι ανατριχιαστικές: το σχέδιο περιλαμβάνει ενίσχυση της παρεμπόδισης διέλευσης με συμμετοχή (ή έλεγχο από;) 600 επιπλέον Ευρωπαίων «ειδικών» στην FRΟΝΤEX και τα hotspots ενώ έχει τεθεί στο τραπέζι η συζήτηση για κοινές ελληνοτουρκικές περιπολίες στα σύνορα ή για περιπολίες των θαλάσσιων συνόρων αποκλειστικά από την FRONTEX, σχεδιάζονται μαζικές επαναπροωθήσεις στην Τουρκία και δίνονται χρηματοδοτήσεις και ενταξιακές υποσχέσεις στην κυβέρνηση του δολοφόνου Ερντογάν για να κρατήσει τα εκατομμύρια των προσφύγων στο έδαφός της με τη δημιουργία τεράστιων καταυλισμών συγκέντρωσης. Οι αποφάσεις της άτυπης συνόδου στις 25/10 (17 σημεία) κλείνουν ακόμα πιο ερμητικά τα εξωτερικά και εσωτερικά σύνορα της Ευρώπης: συνεργασία Ελλάδας, Βουλγαρίας, ΕΕ με Τουρκία, ΠΓΔΜ και Αλβανία για τον έλεγχο των συνόρων, εξαίρεση Αφγανών και Ιρακινών από το καθεστώς πρόσφυγα, άμεσες επαναπροωθήσεις, άρνηση εισόδου σε όσους δεν ζητούν επί τόπου άσυλο, παρεμπόδιση της μετακίνησης των προσφύγων στα εσωτερικά σύνορα της ΕΕ (μόνο μετά από διακρατική συνεννόηση), εγκατάσταση στρατοπέδων κράτησης στην Ελλάδα για 50.000 πρόσφυγες.

Το ελληνικό κράτος, που έχει συνδράμει πρόθυμα σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ευθυγραμμίζεται και σήμερα με τη βασική ιδέα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει κανονικά την πολιτική των προηγουμένων κυβερνήσεων: σχεδιάζει την εγκατάσταση νέων αμερικάνικων βάσεων, συνεχίζει την αγαστή στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ, η μέριμνα για τους πρόσφυγες επαφίεται στη φιλοτιμία των πολιτών και ιδιαίτερα των κατοίκων των νησιών του Αιγαίου, ο φράκτης του Έβρου παραμένει και θα παραμείνει σύμφωνα με τη Γεροβασίλη μέχρις ότου συμφωνήσουν οι ευρωπαίοι εταίροι, οι διαδικασίες παροχής ασύλου καρκινοβατούν, ενώ οι πρόνοιες για τους δικαιούμενους καθεστώς πρόσφυγα είναι αποτρεπτικές. Πρωτοστατεί́ στους σχεδιασμούς της ΕΕ για την αποτροπή εισόδου, διαχωρισμό (αυθαίρετο με βάση τις συνθήκες στις χώρες προέλευσης) προσφύγων και μεταναστών, διαδικασίες επαναπροώθησεις, ανακοπή της πορείας των προσφύγων προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και δημιουργία στρατοπέδων κράτησης τους στην Ελλάδα. Παράλληλα μέχρις ώρας κεντρική κυβέρνηση, περιφέρειες και δήμοι δεν έχουν εκταμιεύσει ούτε πεντάρα για τη διαμονή, σίτιση, περίθαλψη των κατατρεγμένων που στοιβάζονται σε πλατείες και γήπεδα χωρίς φαγητό́, φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης. Δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από την κυβέρνηση του τρίτου μνημονίου. Ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Μουζάλας κάνει λόγο για αξιοποίηση της εκκλησίας, του στρατού και ΜΚΟ (κερδοσκοπικές και αμαρτωλές στην πλειοψηφία τους) στη στήριξη σίτισης και φιλοξενίας των προσφύγων. Παρόλα αυτά, την ίδια στιγμή κυβέρνηση και τοπικό κράτος (με χαρακτηριστικότερη την Περιφέρεια Αττικής) διαγκωνίζονται προκειμένου να αποσπάσουν περισσότερες χρηματοδοτήσεις από την ΕΕ ώστε να διευρύνουν τους πόρους και τις αρμοδιότητές τους στην πλάτη των προσφύγων.

Στον αντίποδα το αυθόρμητο και συνειδητό κύμα αλληλεγγύης, η ενεργή στήριξη των προσφύγων από απλούς ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα, οι πρωτοβουλίες από συνελεύσεις, σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, καταλήψεις και συλλογικότητες σε όλη τη χώρα δείχνει το απόθεμα ταξικής και διεθνιστικής στάσης, συλλογικής συνείδησης, ανθρωπιάς, συμπαράστασης, που εκδηλώνεται γενναιόδωρα παρά τη φτώχεια, την κρίση και τα μνημόνια. Αυτή είναι η καλύτερη απάντηση στους φασίστες της Χρυσής Αυγής που προσπάθησαν αισχρά για μια ακόμα φορά να εκμεταλλευτούν την κατάσταση για να σπείρουν το ρατσιστικό και ναζιστικό τους δηλητήριο, χωρίς επιτυχία.

Αντίστοιχα μαζικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης και στήριξης στους πρόσφυγες σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και την Τουρκία ανοίγουν δυνατότητες για συντονισμό της αλληλεγγύης, της πάλης ενάντια στην Ευρώπη - φρούριο και της διεκδίκησης δικαιωμάτων για πρόσφυγες και μετανάστες σε διεθνές επίπεδο.

Το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα τίθεται ως ζήτημα ενότητας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, ως ζήτημα υπεράσπισης ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων όλων, ενώ συναρτάται άμεσα με την ίδια τη φύση του καπιταλισμού της εποχής μας, αλλά και με την ΕΕ, τη λογική της Ευρώπης-Φρούριο, τις πολιτικές της για τη μετανάστευση και το άσυλο. Πρόσφυγες και μετανάστες ανήκουν στο δικό μας στρατόπεδο στην παγκόσμια αντιπαράθεση εργασίας – κεφάλαιου. Η πάλη μας είναι ζήτημα ενότητας των διεκδικήσεων και του κινήματος του λαού, ενάντια στην προσπάθεια διαίρεσης, κατακερματισμού, υποδαύλισης του ενδοταξικού εμφυλίου που επιχειρούν η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της. Τα συμφέροντα και οι αγωνίες ντόπιων και ξένων εργαζόμενων είναι κοινά. Η διεκδίκηση μέτρων πρόνοιας για τους πρόσφυγες συνδέεται με τη διεκδίκηση δημόσιας και δωρεάν στέγασης, σίτισης, υγείας, παιδείας για τους ντόπιους άστεγους ανασφάλιστους πένητες. Τα μνημόνια στην Ελλάδα και οι πανευρωπαϊκές πολιτικές μεταρρυθμίσεων, καθώς και η καταστολή, ο ολοκληρωτισμός και ο ρατσισμός-φασισμός, απαιτούν ενιαία πάλη που χρειάζεται κοινή δράση και προσπάθειες ενοποίησης του εργατικού και αντιπολεμικού κινήματος, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς.

Β. Για την παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο ζήτημα των προσφύγων και εν όψει της συνδιάσκεψης πρέπει να εμβαθύνουμε τη συζήτηση στους παρακάτω άξονες.

1. Το πλέγμα των ενδοϊμπεριαλιστικών και των υπαρκτών γηγενών πολιτικοκοινωνικών αντιθέσεων, αναζήτηση δυνάμεων που εκφράζουν, έστω και εμβρυακά ή παραμορφωμένα, τα συμφέροντα της τάξης μας μέσα σ’ αυτή την αντιπαράθεση, πιθανότητα ευρύτερης ανάφλεξης.
2. Οι νέες κοινωνικές, πολιτικές και διακρατικές ισορροπίες στην Ευρώπη και την Εγγύς και Μέση Ανατολή. Διεθνιστικά οργανωμένη διεθνιστική δράση.
3. Το περιεχόμενο της δικής μας αλληλεγγύης, η σύζευξη αλληλεγγύης και διεκδίκησης.

Ανάπτυξη συγκεκριμένου διεκδικητικού πλαισίου για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων προσφύγων και μεταναστών, επιμερισμός των διεκδικήσεων προς ΕΕ, κεντρική κυβέρνηση, Δήμους, Περιφέρειες, οργάνωση αγώνων. Εξειδίκευση της παρέμβασής μας σε πρόσφυγες και μετανάστες ως προς την αιτηματολογία, τις μορφές και τους στόχους της παρέμβασης.

Γ. Παλεύουμε για: 

• Να σταματήσει η δολοφονική αντιμετώπιση των προσφύγων από ΕΕ, κυβέρνηση. Έξοδος από την Ε.Ε. Σύνορα ανοιχτά, ασφαλής και νόμιμη είσοδος προσφύγων και μεταναστών. Να γκρεμιστεί ο φράκτης στον Έβρο. Κατάργηση του Δουβλίνου Ι και ΙΙ, της FΡΟΝΤΕΧ, του Ευρωστρατού και των δυνάμεων ταχείας επέμβασης.
• Όχι στην ενίσχυση των ελληνικών συνόρων με ευρωπαϊκές δυνάμεις καταστολής. Όχι κονδύλια για τον έλεγχο των συνόρων, τις επιχειρήσεις αποτροπής και τις επαναπροωθήσεις. Όχι στο κλείσιμο των εσωτερικών ευρωπαϊκών συνόρων, όχι στον εγκλωβισμό προσφύγων και μεταναστών σε Τουρκία και Ελλάδα. Όχι στρατόπεδα συγκέντρωσης για πρόσφυγες και μετανάστες.
• Άσυλο στους πρόσφυγες, νομιμοποίηση όλων των οικονομικών μεταναστών. Όχι στην κατασταλτική λειτουργία του συστήματος ασύλου, όχι στη στρατιωτικοποίηση της διαχείρισης του προσφυγικού
• Κονδύλια και δομές για αξιοπρεπή στέγαση, σίτιση, περίθαλψη, δωρεάν μετακίνηση των προσφύγων. Οικονομική βοήθεια σε κάθε πρόσφυγα.
• Μέριμνα για την επανένωση οικογενειών, για την παροχή ασύλου και την ένταξη των παιδιών στα σχολεία και τους παιδικούς σταθμούς. Ιθαγένεια για όλα τα παιδιά.
• Να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που έχουν μετατρέψει τις χώρες προέλευσης των προσφύγων σε κόλαση πολέμου, πείνας και θανάτου. Έξω όλοι οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί από τις ξένες χώρες.
• Καμιά νέα βάση, όχι επεκτάσεις, κλείσιμο όλων των βάσεων, καμία συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε αποστολές στο εξωτερικό, καμία διάθεση ελληνικού εδάφους, αέρος και εξοπλισμού για επεμβάσεις σε άλλες χώρες. Έξοδος της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ.

Δ. Η παρέμβασή μας την επόμενη περίοδο

• Στηρίζουμε το Συντονισμό σωματείων, φοιτητικών συλλόγων και τοπικών συλλογικοτήτων που φαίνεται να έχει επιτύχει σημαντική κοινωνική διείσδυση στα οργανωμένα κομμάτια των εργαζομένων, είτε με την έννοια της ενεργητικής συμμετοχής είτε με την έννοια της αναφοράς, τους τοπικούς συντονισμούς (Νοτίων, Γαλάτσι, Καλλιθέα, Θεσσαλονίκη, νησιά κλπ).
• Στηρίζουμε την κινητοποίηση στον ΟΣΕ για ελεύθερη και δωρεάν μετακίνηση των προσφύγων και την κινητοποίηση ενάντια στη FRONTEX και τη μεγάλη καμπάνια ενάντια στο φράχτη του Έβρου.
• Συμμετέχουμε, στηρίζουμε και ενθαρρύνουμε τις ατομικές και συλλογικές πράξεις υλικής στήριξης των προσφύγων και μεταναστών (συγκέντρωση τροφίμων, ειδών πρώτης ανάγκης, εθελοντική εργασία, καταλήψεις και λειτουργία χώρων παραμονής), χωρίς να παραιτούμαστε από τη διεκδίκηση απέναντι σε κυβέρνηση, ΕΕ, τοπική αυτοδιοίκηση. Ξεσκεπάζουμε τον υποκριτικό χαρακτήρα της αστικής φιλανθρωπίας αλλά και την εμπορευματοποίηση του δράματος των προσφύγων από διάφορες ΜΚΟ. Διεκδικούμε έλεγχο των συνθηκών, των κονδυλίων, των πολιτικών διαχείρισης από τη μεριά του εργατικού κινήματος και από τη σκοπιά της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Εμπλεκόμαστε σε κάθε δράση έμπρακτης αλληλεγγύης σε τοπικό επίπεδο αλλά ενισχύοντας το διεκδικητικό χαρακτήρα. Επιδιώκουμε τη δημιουργία παρατηρητηρίου του κινήματος.
• Συμμετέχουμε στην οργάνωση της διεθνούς κινητοποίησης στον Έβρο στις 23/1/16 που έχει ήδη δρομολογήσει η ΚΕΕΡΦΑ. Οργανώνουμε ενδιάμεσους κινηματικούς σταθμούς.
• Καλούμε σε πολιτική συνεργασία τις δυνάμεις της Αριστεράς.
• Οργανώνουμε κεντρική αντιπολεμική – διεθνιστική εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με επιδίωξη τη συμμετοχή σ. από το εξωτερικό, με θέμα το φάσμα των αντιθέσεων στο εμπόλεμο τόξο, οι δυνάμεις της κοινωνικής απελευθέρωσης (Τουρκία, Κομπάνι, Παλαιστίνη, Ντονμπάς), πρόσφυγες, Ευρώπη.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος…

Νίκος Μπογιόπουλος/ Πηγή: Ημερόδρομος

Πριν φτάσουμε στα ναζιστικά κατακάθια, πάμε πρώτα στη μήτρα που τα γεννά:

Το πριν

Έχουμε ένα κράτος που τότε, με τους μηχανισμούς του, τόσο τους Πόντιους όσο και τους Μικρασιάτες, τους αποκαλούσε «τουρκόσπορους». Και που για να επιβιώσουν τους πετούσε στα έλη και στις τρώγλες.

Η συνέχεια αυτού του κράτους (εκτός αν υπήρξε κάποιου είδους «ασυνέχεια» του κράτους και δεν την καταλάβαμε) τους ίδιους ανθρώπους τους αποκαλούσε «Ρωσοπόντιους». Και τους στοίβαζε στα γκέτο του Λεκανοπεδίου και στα… απόμερα της Θράκης.

Οι εκπρόσωποι του «συνταγματικού τόξου» αυτού του κράτους είναι που τσακώνονται ποιοι σέβονται περισσότερο τον Ποντιακό Ελληνισμό και την ιστορική μνήμη της γενοκτονίας του.

Αλλά – ω του θαύματος της «λαοκτονίας» – είναι και οι μεν, είναι και οι δε, που τις συντάξεις στους υπερήλικες γέροντες από τον Πόντο, τις… έκοψαν. Το τελευταίο, όταν τους το υπενθυμίζεις, τονίζοντας την υποκρισία, την δημαγωγία, τον φαρισαϊσμό και τελικά τον πολιτικαντισμό τους, σπεύδουν να το παίξουν Πόντιοι. Πιλάτοι…

Πέραν του πολιτικαντισμού, όμως, οι δίκαιες αντιδράσεις για τις δηλώσεις του υπουργού Φίλη που παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει ότι η «προσωπική άποψη» παύει να είναι προσωπική όταν εκτοξεύεται από υπουργικό θώκο, βλέπουμε να αξιοποιούνται για να στηθεί και ένας ορυμαγδός μεταξύ αντιμαχομένων που οι μεν λανσάρουν τον «φιλελευθερισμό» τους και οι άλλοι τον «πατριωτισμό» τους.

Σε αυτό το άθλιο – όπως εξελίσσεται – έργο παρακολουθούμε να συμμετέχουν διάφοροι εκπρόσωποι του εθνομηδενισμού και εκείνης της δήθεν «Αριστεράς» που αντιλαμβάνεται σαν διεθνισμό τον αρχοντοχωριάτικο κοσμοπολιτισμό και που η σχέση της με την έννοια πατρίδα έχει περισσότερο τουριστικό παρά βιωματικό, ταξικό και ιστορικό υπόβαθρο.

Όμως, το φλέγον τούτη την ώρα είναι ο ναζιστικός οχετός των πασίγνωστων εκπροσώπων της πατριδοκαπηλείας και της εθνοκαπηλείας που μαγαρίζουν την ιστορική μνήμη και σερφάρουν πάνω στο υπουργικό ατόπημα, για να παραστήσουν την εθνικοφροσύνη σαν «πατριωτισμό».

Βλέπουμε μια χορωδία από ιδεολογικούς και πολιτικούς απογόνους των φασιστών, ναζιστόμουτρα σαν αυτά που έδρασαν χτες στο Σύνταγμα, παρέα με πρώην τσεκουροφόρους του «συνταγματικού τόξου» να αυτοαναγορεύονται σε αμύντορες της Ελλάδας, της Ιστορίας του ελληνικού έθνους, άμα τε και της δημοκρατίας!

Αυτή η εικόνα που πάνε να στήσουν – και μάλιστα την ώρα της μνημονιακής «γενοκτονίας», «εθνοκάθαρσης» και «ολοκαυτώματος» του ελληνικού λαού – καμία σχέση δεν έχει με το ιστορικό δίκαιο των Ποντίων και όλων των Ελλήνων.

Καμία σχέση δεν έχει με τον καθάριο αέρα που κουβαλάνε μαζί τους οι άνθρωποι του Πόντου και όλης της Ελλάδας. Τα χιτλεροειδή λερώνουν την Ιστορία που γράφτηκε τότε και υπονομεύουν την ιστορία που πρέπει να γραφτεί σήμερα.

Η στήλη δεν έχει άλλο τρόπο να ξορκίσει το κακό. Παρά μόνο έτσι:

Κι έτσι:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ένας κόσμος γεμάτος ...φράχτες και φόβο

Η τραγωδία χιλιάδων προσφύγων που φτάνουν στη χώρα μας για να γλυτώσουν από τη φρίκη του πολέμου, επιδεινώνεται καθημερινά καθώς στις κακουχίες προστίθεται και ο χειμώνας. Τα κύματα προσφύγων θα πυκνώνουν, όσο δεν τερματίζονται οι πόλεμοι που οργανώνουν οι ιμπεριαλιστές προκειμένου να ελέγξουν τις ζώνες επιρροής, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και να ξεπεράσουν την κρίση του καπιταλισμού. Οι πρωθυπουργοί των χωρών της ΕΕ σε διαδοχικές Συνόδους Κορυφής αποφάσισαν μέτρα που θα προσθέσουν ακόμα περισσότερους νεκρούς στα σύνορα. Η ελληνική κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες. Η έλλειψη από μεριάς του κράτους επαρκών μέτρων στήριξης για στέγαση, περίθαλψη, σίτιση, μετακίνηση είναι τραγική. Οι εφοπλιστές, τα κυκλώματα των διακινητών και οι επιτήδειοι κερδοσκοπούν πάνω στην ανάγκη τους. Παρακράτος, πολιτικό κατεστημένο και φασίστες της Χρυσής Αυγής εκμεταλλεύονται την κατάσταση που δημιουργείται στις περιοχές που ωθούνται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, προκειμένου να καλλιεργήσουν τις ξενοφοβικές, ρατσιστικές ιδέες τους.

Στην Ε.Ε. έχουν υψωθεί φράχτες στα σύνορα Ισπανίας-Μαρόκου, στην Ουγγαρία αλλά και στον Έβρο. Το μόνο αποτέλεσμα που είχαν ήταν η αλλαγή των δρομολογίων των προσφύγων που κατευθύνονται πλέον στις θαλάσσιες οδούς με αλλεπάλληλα ναυάγια και χιλιάδες νεκρούς.

Η Ε.Ε. δεν επιτρέπει νόμιμες και ασφαλείς διαδρομές των προσφύγων! Αντίθετα, οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης του Ελληνικού λαού δείχνουν πως η κοινωνία αντιστέκεται στον κίνδυνο που αντιπροσωπεύουν όχι οι πρόσφυγες αλλά η πολιτική των φραχτών.

Απαιτούμε:

- Να σταματήσει η δολοφονική αντιμετώπιση των προσφύγων από Ε.Ε. Όχι στην ενίσχυση των ελληνικών συνόρων με ευρωπαϊκές δυνάμεις καταστολής. Απρόσκοπτη είσοδος των προσφύγων και μεταναστών από τα σύνορα. Κατάργηση των συνθηκών του Δουβλίνου, της Frontex και του Ευρωστρατού.

- Λεφτά για στέγαση, σίτιση, περίθαλψη, μετακίνηση των προσφύγων. Καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες. Μέριμνα για την επανένωση οικογενειών, για την παροχή ασύλου. Χαρτιά για νομιμοποίηση όλων των μεταναστών.

- Να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Έξω οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί από τη Μέση Ανατολή. Έξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ, να φύγουν οι βάσεις, όχι στη συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε αποστολές στο εξωτερικό και στη διάθεση ελληνικού εδάφους, αέρα και εξοπλισμού για επεμβάσεις σε άλλες χώρες.

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

 

Γιώργος Παυλόπουλος

Κώστας Γούσης

Νίκος Χαραλαμπόπουλος

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πόσοι και ποιοί χωρούν σε ένα κόσμο γεμάτο φράχτες και φόβο;

Παναγιώτης Μαυροειδής/ Πηγή: Παντιέρα

Η πρώτη είδηση ήταν στις 19 Οκτώβρη:

«Στα τραύματά του υπέκυψε ένας πρόσφυγας στο Ισραήλ από την Ερυθραία που θεωρήθηκε, λανθασμένα Παλαιστίνιος καμικάζι: Τον πρόσφυγα, που είχε υποβάλει αίτηση για άσυλο, πυροβόλησε φύλακας και στη συνέχεια περαστικοί τον κλώτσησαν και τον λίντσαραν ενώ βρισκόταν στο έδαφος».

Ακόμη όμως μεγαλύτερη εντύπωση έκανε η επόμενη είδηση, τρείς μόλις μέρες αργότερα:

«Θανάσιμα πυροβόλησε στρατιώτης στην Ιερουσαλήμ έναν Ισραηλινό που θεώρησε ‘’παλαιστίνιο τρομοκράτη‘’, σε ένα περιστατικό που προστίθενται σε όσα δείχνουν με τον δραματικότερο τρόπο την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα».

Το κοινό χαρακτηριστικό αυτών των ειδήσεων είναι ότι προέρχονται από μία χώρα στην οποία η ανάπτυξη συστημάτων και επιχειρήσεων ασφαλείας, είναι επιστήμη, αλλά και πεδίο βιομηχανικής και εμπορικής δραστηριότητας με διεθνή ορίζοντα.

Πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι ένας ρακένδυτος πρόσφυγας από την Ερυθραία και γιατί θεωρείται άραγε κατ’ αρχήν ύποπτος για τρομοκρατική δράση;

Την ίδια στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση υψώνει ολοένα και περισσότερους φράχτες για να προστατεύσει τα εξωτερικά της σύνορα.

Ο νέος φράχτης στα σύνορα της Ουγγαρίας και Σερβίας έχει μήκος 175 χιλιόμετρα, ενώ ετοιμάζεται και νέος στα σύνορα Ουγγαρίας και Ρουμανίας.

Η Ελλάδα έχει κατασκευάσει φράχτη 12 χιλιομέτρων στα σύνορα με την Τουρκία, όπως και η Βουλγαρία σε μήκος 35 χιλιομέτρων. Η τελευταία μάλιστα σχεδιάζει να τον επεκτείνει κατά 120 χιλιόμετρα.

Από το 2014 ως το 2020 η ΕΕ θα δαπανήσει για την προστασία των εξωτερικών της συνόρων 9 δις ευρώ.

Το συρματόπλεγμα ‘’τύπου ΝΑΤΟ’’ που μπαίνει σε αυτούς τους φράχτες, έχει δολοφονικές προδιαγραφές: Υπάρχουν μεταλλικές λεπίδες, ώστε αν κάποιος παγιδευτεί σε αυτές, κάθε περαιτέρω κίνησή του, αυξάνει τον κίνδυνο τραυματισμού του.

Την ίδια στιγμή η Σλοβενία ανακοίνωσε νέες εξουσίες στο στρατό για την αντιμετώπιση των προσφύγων.

Οχήματα μάχης οπλισμένα με πολυβόλα στέλνει στη μεθόριο με τη Σερβία η κυβέρνηση της Ουγγαρίας.

Απελάσεις προσφύγων ακόμη και με στρατιωτικά μεταγωγικά αεροσκάφη, σχεδιάζει η Γερμανία, σύμφωνα με την Deutsche Welle, όταν οι αιτήσεις ασύλου απορρίπτονται.

Είναι λοιπόν τόσο επικίνδυνοι τα εκατομμύρια των ανθρώπων που τρέχουν να σωθούν από τον πόλεμο, περιδιαβαίνοντας νηστικοί Ασία, Αφρική και Ευρώπη;

(Συγκλονιστικές εικόνες από το πορευόμενο στη Σλοβενία ανθρωπομάνι-βίντεο)

‘’Εδώ πεινάμε εμείς αγαπητέ μου… Εμείς θα λύσουμε το πρόβλημά τους; Ή μήπως θέλεις να βουλιάξουμε όλοι μαζί, για να λέμε ότι είμαστε αλληλέγγυοι;’’

Η απάντηση αυτή θα ακουστεί στο λεωφορείο, στη δουλειά, στο καφενείο, στη συγγενική γιορτή και πολλοί θα κουνήσουν επιδοκιμαστικά τα κεφάλια.

‘’Δεν είναι θέμα ρατσισμού ή προκατάληψης, αλλά ρεαλιστική προσέγγιση…’’,

θα προσθέσει και κάποιος που θέλει να τα έχει καλά με την αντιρατσιστική του συνείδηση, αλλά και με την «μέση» αντίληψη για το θέμα.

Yπάρχει άραγε κάποιο νήμα που συνδέει την ανέχεια στην Ελλάδα, την ΕΕ, το δράμα των προσφύγων και τις κολοσσιαίες επιχειρήσεις «ασφάλειας»;

Ο περίφημος «μέσος» άνθρωπος είχε ως τώρα μια αντίληψη περί του κράτους, ως ένα ελάχιστο προστατευτικό δίχτυ προστασίας του κοινωνικού συνόλου σε μια χώρα.

Η κλασσική εκδοχή του «κράτους πρόνοιας» στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, όταν τουλάχιστον γεννήθηκε ως πολιτική έννοια, αφορούσε την παροχή ασφάλειας βασικά στον κοινωνικο-οικονομικό, βιοποριστικό τομέα. Σε μια γενική συνθήκη όπου οι βασικοί κανόνες έδιναν προτεραιότητα στην ελευθερία δράσης τους κεφαλαίου και την απρόσκοπτη συσσώρευση κερδών από αυτήν, υπήρχε η υπόσχεση της κάλυψης των «παράπλευρων απωλειών» (ανεργία, χαμηλά εισοδήματα σε τμήματα των εργαζομένων, αποκατάσταση υγείας κ.α.) από το κράτος πρόνοιας. Η σχετική και μερική αναδιανομή ερχόταν σε δεύτερο χρόνο και ως συμπληρωματική λειτουργία, ενώ ταυτόχρονα προϋπόθετε τη διεξαγωγή σκληρών κοινωνικών αγώνων.

Η εξασφάλιση των πολιτών έναντι της εγγενούς στον καπιταλισμό αβεβαιότητας στην κοινωνικο-οικονομική σφαίρα και του φόβου που αυτή προκαλούσε, συνιστούσε ταυτόχρονα τη νομιμοποιητική βάση της εξουσίας και της λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας: Βασική λειτουργία με βάση τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας, αλλά με ταυτόχρονη εξασφάλιση εισοδήματος και δουλειάς στην εργαζόμενη πλειοψηφία και με δίχτυ προστασίας για τις ‘’κακές στιγμές’’ ή τους ‘’αδύνατους να τα καταφέρουν στο παιχνίδι της αγοράς’’.

Η εποχή αυτή ανήκει πλέον στο παρελθόν. Στο σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό, είναι σε εξέλιξη μια τεράστια τομή, μεταξύ των άλλων, σε ότι αφορά το μαράζωμα όλων των θεσμών του παλιού κράτους πρόνοιας, ταυτόχρονα με την αύξηση των ελευθεριών της αγοράς και την εμπορευματοποίηση του συνόλου της κοινωνικής ζωής και του χρόνου.

Οι προστατευτικές λειτουργίες περιορίζονται πλέον σε ειδικές κατηγορίες (απόλυτα εξαθλιωμένα τμήματα του πληθυσμού, ανάπηροι κ.α.), την ίδια ώρα που αλλάζει ο χαρακτήρας τους καθώς από δικαιωματικές παροχές και καταχτήσεις, μετατρέπονται σε φιλεύσπλαχνες χάριτες προς «ανίκανους» ή «losers».

Οι νέο-συντηρητικοί μιλούν για «ενεργές πολιτικές ανάπτυξης με μείωση του σπάταλου κράτους». Οι ‘’αριστεροί’’ διαχειριστές της σοσιαλδημοκρατίας (ή τύπου ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα), περηφανεύονται για κοινωνική ευαισθησία και αλληλεγγύη προς τους πλέον φτωχούς. Αμφότεροι όμως περιγράφουν την ίδια αντιδραστική τάση και κατάσταση, την οποία διαχειρίζονται με τον ίδιο κατά βάση τρόπο, απλά την περιγράφουν κοιτώντας την από διαφορετική γωνία, ανάλογα με τα αυτιά που χαϊδεύουν.

Αντιστρέφοντας μια συνηθισμένη νομική έκφραση, το κράτος πρόνοιας προσλαμβάνει μια όλο και πιο συσταλτική εκδοχή.

Αυτή όμως η αλλαγή έχει πολιτικές συνέπειες, καθώς ταυτόχρονα αποσαθρώνεται η νομιμοποιητική βάση της αστικής εξουσίας και της μαζικής αστικής δημοκρατίας. Όταν μια εξουσία δεν προστατεύει, δεν έχει νόημα το «δούναι-λαβείν» μαζί της και ακόμη περισσότερο δε χαίρει σεβασμού και στήριξης. Η αύξηση της πολιτικής απάθειας, η μείωση του πολιτικού ενδιαφέροντος, η απόσυρση από τη θεσμική πολιτική, αποτελούν όψεις αυτής της τάσης σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Στην Ελλάδα, μεταξύ 2004 και 20015, δύο εκατομμύρια άνθρωποι μετακινήθηκαν από την εκλογική συμμετοχή προς την αποχή και αυτό δεν έχει να κάνει με τα καλέσματα των …αναρχικών.

Ένα κράτος που δεν προστατεύει πλέον έναντι της οικονομικής αβεβαιότητας, διευρύνει την πηγή νομιμοποίησης του ρόλου του στο πεδίο της παροχής ασφάλειας. Οι εκδοχές είναι πολλές, από την διασφάλιση της προσωπικής ασφάλειας, έως αυτής του κράτους, του έθνους, του ιδιαίτερου πολιτισμού ή της φυλής.

Η μετάβαση αυτή είναι ολοφάνερη σε όλες τις χώρες. Αρκεί να φέρει κανείς στο νου του τη ρητορική των αστικών και φασιστικών κομμάτων, αλλά και όλων των κυβερνήσεων, γύρω από τα θέματα αυτά και τη μαζική υστερία που δημιουργούν στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.

Δεν πρόκειται ωστόσο για μια μετάλλαξη του ρόλου του κράτους, ως αυτό να είναι ένα αυτοτελές υποκείμενο και εργαλείο άσκησης εξουσίας και πολιτικών σε αυτονομία από τη συνολική αστική κυριαρχία. Οι νέες λειτουργίες του, εξαιρετικά πιο κατασταλτικές, έχουν και πάλι τις ρίζες τους -και μάλιστα πολύ βαθύτερα από πριν – στο φόβο και την αβεβαιότητα της κοινωνικής θέσης που πηγάζει από την οικονομική κοινωνική λειτουργία του σύγχρονου καπιταλισμού. Δημιουργούν ωστόσο αγωνίες, που εστιάζουν σε πιο ‘’κοντινά’’ πράγματα και διοχετεύονται σε μελήματα προσωπικής ασφάλειας.

Βασικό στοιχείο της παραγωγής του αναγκαίου επιπέδου φόβου που νομιμοποιεί ένα νέο ρόλο του κράτους, αποτελούν οι ‘’ξένοι’’, οι ‘’άλλοι’’.

Στόχος και αποτέλεσμα αυτής της λειτουργίας, είναι ο υποβιβασμός σε δεύτερο επίπεδο της οικονομικής κοινωνικής βάσης της αβεβαιότητας και η αντικατάστασή της από ένα νεφέλωμα αόρατων απειλών στο πεδίο της προσωπικής ασφάλειας.

Είναι εντυπωσιακό το πώς εμπεδώνεται αυτή η μετάβαση ως αντεστραμμένη λογική μέσα σε κινήματα που θέλουν να είναι αντισυστημικά: Σε μεγάλα τμήματα του αντεξουσιαστικού χώρου, κυριαρχεί η γενικόλογη αντικρατική και αντικατασταλτική ρητορική, έξω από μια συνολική αντικαπιταλιστική επαναστατική θεώρηση που θα στόχευε κεφάλαιο, κράτος και κυβερνήσεις ως ενιαίο συνασπισμό εξουσίας. Πρόκειται για επικίνδυνη μονομέρεια, που αντανακλά ωστόσο πλευρές της νέας πραγματικότητας.

Χώρες ολόκληρες, οι σύγχρονες πόλεις τους, οι συνοριακές περιοχές, μα και κάθε μικρή κοινωνική συγκρότηση, μετατρέπονται σε φυτείες φόβου, εργαστήρια αναζήτησης και εντοπισμού των αόρατων ή ορατών κινδύνων από τους «άλλους» που απειλούν την κανονικότητα του «εμείς».

Μπορεί οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι αλλοεθνείς ή αλλόθρησκοι, να αποτελούν εύκολες περιπτώσεις εντοπισμού του «ξένου», ωστόσο ο πληθωρισμός των κινδύνων, με τις οποίες τρέφεται η μέση συνείδηση δεν περιορίζεται μόνο σε αυτούς. Ας προσέξει κανείς τη θεματολογία των κινηματογραφικών ταινιών ή των ειδήσεων από ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα μαζικής ενημέρωσης: Τρομοκράτες, κρυφοί τζιχαντιστές, παιδόφιλοι, οροθετικές πόρνες, διαρρήκτες, βιαστές κ.α., είναι παντού και πουθενά, ως να γλιστρούν γύρω μας ύπουλα και να μας απειλούν ανά πάσα στιγμή, εμάς και τα παιδιά μας.

Ένας τέτοιος διαρκής, αέναος, ύπουλος, αόρατος κίνδυνος, προϋποθέτει αναγκαστικά προληπτικά μέτρα ασφάλειας. Αν η βάση της συλλογικής κοινωνικής ζωής είναι ακριβώς η κοινότητα και η διαρκής αναζήτηση αυτής, το πεδίο που χρειάζεται για να σταθεί στα πόδια της η κοινωνία του φόβου, είναι η διαιρετότητα.

Η διαίρεση όμως προϋποθέτει φράχτες και τείχη. Μπροστά τους το τείχος του Βερολίνου μοιάζει παιδική χαρά…

Φυσικά οι φράχτες, τα σύνορα, έχουν δύο πλευρές. Αναγκαστικά, περιφράσσουμε ‘’εμάς’’, περιτοιχίζοντας ή αποκλείοντας τους «άλλους»…

Μα όσο υψώνονται οι φράχτες ασφαλείας, τόσο γιγαντώνεται το αίσθημα του φόβου και της ανασφάλειας για τους «άλλους» που είναι απέξω (‘’ή μήπως έχουν παρεισφρήσει και μέσα;’’).

Εδώ πλέον, έχουν ανοίξει ασκοί του Αιόλου… Αν θέλουμε να σωθούμε από τους ‘’άλλους’’, πρέπει να μην τους βλέπουμε ως πρόσωπα και ανθρώπινα υποκείμενα. Ένα χαμογελαστό προσφυγόπουλο, μια μάννα που κρατά με λαχτάρα το παιδί της, ένας άντρας που κλαίει σαν μικρό παιδί ψάχνοντας την πνιγμένη κορούλα, μια όμορφη γυναίκα ή μια υπέργηρη κυρία που οδύρεται για τα φάρμακά της που χάθηκαν στη θάλασσα, όλες αυτές οι εικόνες ενεργοποιούν ηθικές παρορμήσεις και αισθήματα. Ακόμη και σε συνοριοφύλακες…

Προϋπόθεση επομένως μιας αποτελεσματικής «πολιτικής ασφάλειας» ενάντια στους «ξένους», είναι η αποπροσωποίηση και απανθρωποποίησή τους, η μετατροπή τους σχεδόν σε τέρατα, σε αντικείμενα και τελικά σε θεμιτούς στόχους. Ακόμη και αν αποδεικνύονται αθώοι εγκληματικών πράξεων, λογίζονται απλά ως «παράπλευρες απώλειες» … Σχεδόν όπως γίνεται σε ένα πόλεμο: Αν δείς τον στρατιώτη του εχθρού ως George 21 ετών, με σγουρά μαλλιά και όχι ως στόχο, η μηχανή του πολέμου δε δουλεύει. Άσε που κινδυνεύεις να σε σκοτώσει αυτός…

Ο αποκλεισμός ή/και η εξόντωση των «ξένων», μετατρέπεται πλέον σε υγειονομική δράση. Ας θυμηθούμε λίγο τη γλώσσα των ναζί ή και των σύγχρονων φασιστικών κινημάτων περί ‘’κατσαρίδων’’ ή τα καλέσματα ‘’να ξεβρωμίσει ο τόπος’’…

Όμως, η ασφάλεια προϋποθέτει σαφή διαιρετότητα έναντι των άλλων. Για να ξεχωρίζουν και να εντοπίζονται οι ‘’άλλοι’’, πρέπει να μοιάζουμε όσο γίνεται περισσότερο «εμείς».

Η τάση προς μια κοινότητα όλο και μεγαλύτερης ομοιότητας είναι χαρακτηριστική σε όλα τα αντιδραστικά και ρατσιστικά κινήματα. Πραγματική ψύχωση, αλλά και αεικίνητη μηχανή παραγωγής φόβου έναντι της ..μόλυνσης από άλλους. Ο αξέχαστος Βασίλης Ραφαηλίδης, ειρωνευόταν σχετικά την …αιματολογία ως θλιβερή βάση πολιτικών και ιστορικών προσεγγίσεων από μεριάς της εθνικιστικής ακροδεξιάς.

Μόνο που- και εδώ η ζωή εκδικείται- αυτή η μανία της ομοιότητας, από ένα σημείο και πέρα, όπως επισημαίνει ο Ζ. Μπάουμαν, «δεν αποτελεί μόνο απόσυρση από την ομορφιά της ποικιλίας και της ετερότητας, αλλά και από την εμπλοκή στη ζωηρή αλλά ταραχώδη, δεσμευτική αλλά βαριά, αλληλεπίδραση μέσα στην κοινότητα των όμοιων».

Όντας μεταξύ ομοίων, δεν έχεις την ανάγκη να κοιτάξεις βαθύτερα μέσα στον άλλον, τον γνωρίζεις όλο και λιγότερο. Τον συγχέεις τελικά με τον «ξένο», όλο και συχνότερα. Σαν τον άδικο Ισραηλινό πολίτη που σκότωσε ο επίσης Ιστραηλινός στρατιώτης…

Είναι χαρακτηριστικό, πως όλες οι έρευνες αναφέρουν ότι τελικά η αίσθηση της κοινότητας, είναι ακόμη μικρότερη εντός αυτών που ζουν μέσα σε περιφραγμένα οικιστικά συγκροτήματα, μια τάση πολύ ισχυρή στη Νότια Αμερική, αλλά και στις ΗΠΑ.

Εννοείται, πολύ περισσότερο, πως όσοι ζουν μόνο με τους ομοίους τους, έχοντας περιτοιχίσει τους άλλους, αφήνοντάς τους «απέξω», χάνουν όλο και περισσότερο την ικανότητα να συμβιώσουν μαζί τους, να αντέξουν οποιαδήποτε διαφορά. Ακριβώς για αυτό το λόγο ο τρόμος για τον «άλλο», μεγαλώνει. Η κοινωνία της μανιακής αναζήτησης της ασφάλειας, αναπαράγει διαρκώς την ανασφάλεια και την καταφυγή στην επαναληπτική ρουτίνα και προσωπική μοναξιά, μακριά από κάθε αίσθηση ποικιλίας, έκπληξης και απροσδόκητου. Παράγει μονήρεις ανθρώπους (ή περίκλειστες φοβισμένες κοινωνίες σαν το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ), που ζουν σε συμπαγή ιδιωτικά κουκούλια, μέσα σε ένα άμορφο, ζελοειδή απέραντο κοινωνικό κενό που θυμίζει πεδίο διαρκούς πολέμου.

Ο πυρήνας της αποτυχίας των φραχτών στον Έβρο και σε όλη την Ευρώπη, έγκειται ακριβώς στην (απίθανη) επιτυχία λειτουργίας τους: Το κυνήγι των προσφύγων, ο αποκλεισμός ή εγκλεισμός τους σε κέντρα κράτησης (εκτός των χρειαζούμενων για φτηνή εργασία…), ο πνιγμός τους στη θάλασσα, το μόνο που έχουν ως αποτέλεσμα είναι η ενίσχυση του αισθήματος του φόβου και της ανασφάλειας, το φούντωμα του μίσους, η υποχώρηση της ανεκτικότητας, η απώλεια της ομορφιάς της ποικιλίας.

Είναι σα να αδειάζει κανείς εντελώς τα νερά της πισίνας για να εξασφαλίσει απόλυτη ασφάλεια στο κολύμπι των παιδιών, έναντι κινδύνων πνιγμού ή μετάδοσης μικροβίων.

Ας στοχαστούμε λίγο πάνω στον ορισμό του παραλογισμού:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν επιτρέπει και δε δημιουργεί νόμιμες και ασφαλείς διαδρομές των προσφύγων, την ίδια ώρα που διαπραγματεύεται πολιτικές κατανομής ενός μέρους τους στις διάφορες χώρες μέλη της, στο βαθμό που θα φτάσουν εκεί, αν δεν πνιγούν, δεν κομματιαστούν από τις νάρκες, δεν πεθάνουν από την πείνα ή το κρύο!

Όσο όμως ενισχύονται τα σύνορα, εσωτερικά (εντός των πόλεων και των κοινωνιών) και εξωτερικά (κρατών, αλλά και αυτών της ΕΕ), άλλο τόσο βγαίνει κερδισμένος ο φόβος και η απειλή του πολέμου. Πρόκειται για ένα καθοδικό σπιράλ, που αναπτύσσεται με δολοφονική ταχύτητα.

Η ψύχωση για ασφάλεια και εθνική (ή άλλη) καθαρότητα, γεννά αμοιβαία υποψία, αποδυναμώνει την αμοιβαία εμπιστοσύνη, έχει ανάγκη από διαχωριστικές γραμμές, εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και τελικά τον πόλεμο. Θεριεύει μαζί με το φόβο, την εχθρότητα, την επιθετικότητα, ενώ κονταίνει τα ανθρώπινα αισθήματα, την εμπιστοσύνη ως βάση της συλλογικής κοινωνικής ζωής και την απέχθεια σε κάθε μορφή ανθρώπινης ταπείνωσης.

Οι πραγματικά εντυπωσιακές εκδηλώσεις αλληλεγγύης ειδικά από κατοίκους των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, δείχνουν πως η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται στον θανατερό κίνδυνο που αντιπροσωπεύουν όχι οι πρόσφυγες αλλά η κοινωνία του φραχτών και του φόβου.

Ας αντιστρέψουμε το ερώτημα.

Δεν είναι οι πρόσφυγες που δε χωρούν σε ένα κόσμο και μια ανθρωπότητα που, επιτέλους, δεν είναι ιδιοκτησία ούτε του κεφαλαίου, ούτε των εθνών κρατών, ούτε και των ολοκληρώσεων τύπου ΕΕ.

Είναι αυτή η προοπτική ενός κόσμου γεμάτου φράχτες που δε χωράει στο όνειρο μιας αξιοβίωτης συλλογικής ζωής για την ανθρωπότητα.

Είναι ακριβώς αυτή η περίκλειστη, έμπλεη φόβου ζωή και η ανθρωπολογική μετάλλαξη που προκαλεί ο σύγχρονος καπιταλισμός, που δε χωρούν στο όραμα μιας οικουμενικής καθολικής απάντησης στο ερώτημα της κοινωνικής απελευθέρωσης, της ειρηνικής (έστω ανήσυχης) συνύπαρξης και συμβίωσης ανθρώπων και πολιτισμών, που προϋποθέτει συντριβή του αστικού και ιμπεριαλιστικού κόσμου.

_________________________________________________________________________________

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο αναγκαίος επαναπροσδιορισμός της επαναστατικής αριστεράς

Η επόμενη μέρα…

Τα ακυρωμένα καθήκοντα της επαναστατικής αριστεράς και ο αναγκαίος επαναστατικός επαναπροσδιορισμός της.

Τα γεγονότα, δυστυχώς για μια φορά ακόμα, επιβεβαίωσαν όσους ασκούσαν σκληρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ και στις πολιτικές επιλογές του, που διαφαίνονταν ξεκάθαρα πως θα έκανε πράξη, όταν θα έπαιρνε την εξουσία στα χέρια του. Τα ίδια τα γεγονότα, διέψευσαν ταυτόχρονα και όλους τους συντρόφους αλλά και αρκετές οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς και κάποιες συλλογικότητες του α/α χώρου, που «προσπαθούσαν» τα τελευταία χρόνια, μέσα από τον στρογγυλεμένο λόγο τους να «τα έχουν καλά» με την εν δυνάμει κυβέρνηση της «αριστεράς».

Όμως η -αναμενόμενη για αρκετούς- στάση του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργεί τραγικές και ανυπολόγιστες συνέπειες, τόσο για τον λαό όσο και για το εργατικό κίνημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, απέδειξε τελικά, πως ΔΕΝ είναι ένας σχηματισμός που βρίθει από ρεφορμιστικά η οπορτουνιστικά στοιχεία, αλλά ένα κόμμα που η ηγεσία του ΞΕΚΑΘΑΡΑ είχε επιλέξει χρόνια πριν, την τάξη που θα εκπροσωπήσει, κι αυτή δεν είναι άλλη από την άρχουσα αστική τάξη.

Η δειλία της επαναστατικής αριστεράς, στο να ασκήσει σκληρή κριτική ευθύς εξαρχής και να ξεμπροστιάσει αυτήν την επιλογή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ -που, σημειωτέον, ήταν ολοφάνερη πριν από τις εκλογικές διαδικασίες του 2012 – δυστυχώς ΔΕΝ έχει να κάνει με λάθος εκτίμηση για τα χαρακτηριστικά (του ΣΥΡΙΖΑ) αλλά έχει βαθιές ρεφορμιστικές ρίζες που ξεκινάνε από τις συνεργασίες με κομμάτια η και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σε διάφορους εργασιακούς χώρους και τελειώνουν στις διάφορες διαπροσωπικές σχέσεις με μέλη και στελέχη του, που σήμερα κατέχουν υπουργικές θέσεις και νομοθετούν εις βάρος των εργατών. Υπήρχε βέβαια και η ενδιάμεση δικαιολογία, η καλλιέργεια της αυταπάτης του δήθεν απεγκλωβισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ κάποιων υποστηρικτών – ψηφοφόρων του, με ξεκάθαρα εκλογικά και ψηφοθηρικά κριτήρια.

Τα αποτελέσματα αυτής της -πέρα για πέρα- λανθασμένης τακτικής, δεν χρειάζεται να τα αναφέρει ή ακόμα και να επιχειρηματολογήσει κάποιος για τα καταδείξει. Η μεγαλύτερη και πιο τρανή απόδειξη, είναι το «κάθισμα» του εργατικού κινήματος την περίοδο της πιο μεγάλης και σκληρής επίθεσης απ” τα αφεντικά. 

• Αντί, λοιπόν, να κρατήσουμε ΑΤΑΛΑΝΤΕΥΤΑ τις θέσεις μας,
• αντί να αντιμαχόμαστε με σκληρή μόνιμη καθημερινή αντιπαράθεση κάθε κουρασμένη και αντεργατική φιλοσοφική θεωρία,
• αντί να γίνουμε ο πιο αποφασιστικός εχθρός κάθε γενικόλογης και αφηρημένης πολιτικής φόρμουλας εξαπάτησης του λαού,
• αντί να δίνουμε συνειδητότητα στην κάθε μορφή δράσης που εμφανιζόταν,
• αντί να προβάλλουμε τον ένα και μοναδικό δρόμο που είναι ο δρόμος της λαϊκής επανάστασης και ο κομμουνισμός,

εμείς απεναντίας, μέσα από τον λόγο μας –γραπτό και προφορικό- και το χειρότερο μέσα από τις δράσεις μας, όποτε και όταν γινόταν, εμφανίζαμε και συνεχίζουμε να εμφανίζουμε ασάφειες, μεσοβέζικες και στρογγυλές θέσεις και προτάσεις που, δυστυχώς, επιδέχονται πολλές και διαφορετικές ερμηνείες και αναπόφευκτα καρπίζουν αντεπαναστατικές πρακτικές.

Κι ενώ η εμφάνιση της διάσπασης του Σύριζα, της ΛΑΕ, όσο και η νέα (;;;) κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα μπορούσαν να δώσουν σ” αυτούς που έκαναν λάθος, με τον τρόπο αντιμετώπισης του Σύριζα, τουλάχιστον την ευκαιρία να δείξουν πως κατάλαβαν το μήνυμα του «παθός-μαθός», συνεχίζονται με την ΛΑΕ ακριβώς τα ίδια λάθη που έγιναν με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι ίδιες τακτικές, στην δημιουργία κάθε λογής «μετώπου» χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Μιλάνε τα διάφορα κείμενα για «κοινωνικά αντιπολιτευτικά μέτωπα» μέσα από τα οποία θα βγουν οι διεκδικήσεις αλλά και το σταμάτημα των μνημονιακών νόμων και της επίθεσης των καπιταλιστών.

Δείχνουν σαν να μην καταλαβαίνουν οι σύντροφοι, πως όσο κυριαρχεί και εξουσιάζει η αστική τάξη, θα υπάρχουν μνημόνια, συμφωνίες, εφαρμοστικοί νόμοι, φτώχεια και εξαθλίωση των εργατών, ενεργών και μη. Καμιά μα καμιά διεκδίκηση, δεν πρόκειται να ευοδωθεί, ούτε καν μέσα από μια μαζικότητα του εργατικού κινήματος, αν αυτή η μαζικότητα δεν έχει ταξικά επαναστατικά χαρακτηριστικά.

Είναι πραγματικά αφέλεια να πιστεύει κανείς, πως μπορεί να υπάρξει ειρηνική μεταλλαγή της αστικής εξουσίας προς όφελος των εκμεταλλευόμενων τάξεων και ειδικά της εργατικής. Είναι πολλά τα τραγικά παραδείγματα που δείχνουν πως οι φτωχοί πλήρωσαν την αυταπάτη αυτής της ειρηνικής μεταλλαγής μέσα από αστικές διαδικασίες.

Ο αστός, ο καπιταλιστής, ο ιμπεριαλιστής όταν καταλάβει πώς κινδυνεύει η εξουσία του ή ακόμα και όταν οι εκμεταλλευόμενοι εργάτες και λαός απαιτήσουν δυναμικά, στοιχειώδη δικαιώματά τους, δεν διστάζει να καταφύγει στην βία, στην τρομοκρατία και στην σφαγή χρησιμοποιώντας τον οργανωμένο και ένοπλο εκφραστή του, το αστικό κράτος.

Είναι έτσι απορίας άξιο πώς μπορούν, κάτω από ποιο κοινό πλαίσιο, οργανώσεις της επαναστατικής κομμουνιστικής αριστεράς να συζητάνε η ακόμα και να σκέφτονται συμπορεύσεις και κοινά μέτωπα με δυνάμεις τύπου ΛΑΕ κλπ, όπως παλιότερα έκαναν το ίδιο βέβαια και με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αλήθεια, σύντροφοι,

• πώς είναι δυνατόν μια επαναστατική οργάνωση, ειδικά μαρξιστικής και λενινιστικής ιδεολογίας, που έχει σαν πρωταρχικό στρατηγικό στόχο την κατάλυση του αστικού κράτους και εν συνεχεία την απονέκρωσή του, να συμπλεύσει πχ με την ΛΑΕ που μιλάει για αστικό κράτος δικαίου, για αστικό κράτος πρόνοιας κλπ;; Δεν είναι τουλάχιστον οξύμωρο;
• Πώς είναι δυνατόν να υπάρξουν συνεργασίες στους εργασιακούς χώρους με τα ίδια φυσικά πρόσωπα που χρόνια τώρα μπολιάστηκαν στην λογική της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και που ενώ έφυγαν από τον Σύριζα εξακολουθούν να στηρίζουν το συνδικαλιστικό του όργανο;

Τώρα βέβαια πολύ εύκολα θα πει κάποιος πως αυτά είναι σεχταρισμός και πως πρέπει με πλατιά μέτωπα να ανατάξουμε βασικά την εργατική τάξη ώστε να αρχίσει να μετράει νίκες.

Η απάντηση είναι πως ΔΕΝ είναι σεχταρισμός η ξεκάθαρη πολιτική θέση.

Δεν είναι σεχταρισμός να κλείνεις την πόρτα σ αυτούς που τόσα χρόνια υπηρέτησαν το αστικό κράτος.

Δεν είναι σεχταρισμός να αντιπαλεύεις αυτούς που κουτσούρεψαν τον μαρξισμό, γιατί αυτό το ελεεινό και εσκεμμένο κουτσούρεμα που έκαναν, τους καθιστά συνεργούς και εκφραστές της αστικής εξουσίας και το μόνο που αφήνουν στον φτωχό λαό, στον εκμεταλλευόμενο εργάτη, είναι μια θολή αντίληψη για μια ΔΗΘΕΝ αργή, ομαλή, σταδιακή αλλαγή, που περνάει μέσα από την καπιταλιστική και την εθνική ανάπτυξη.

Εν κατακλείδι «εκπαιδεύουν» τον λαό ότι δεν χρειάζονται άλματα και θύελλες, ότι μπορεί να καλυτερέψει τις συνθήκες διαβίωσης του, χωρίς να είναι απαραίτητη η επανάσταση.

Όμως, είτε αρέσει είτε όχι, το αστικό κράτος πρέπει πρώτα να καταργηθεί μέσα από βίαιες διαδικασίες ώστε να μετατραπεί σε κράτος της εργατικής τάξης και στην συνέχεια να απονεκρωθεί.

Για αυτό πρέπει να είναι απαγορευτική κάθε σκέψη για συνεργασίες και συμπορεύσεις –ειδικά συμφωνημένες από τα «πάνω»– μ” αυτούς που αντικατάστησαν τον ταξικό αγώνα με φαντασιώσεις όπως η ειρηνική συμφωνία των τάξεων, μ” αυτούς που βαυκαλίζονται πως ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός περνάει μέσα από τους αστικούς κοινοβουλευτικούς διαδρόμους κι όχι απ τους δρόμους της φωτιάς.

Είναι πια ορατό και στον πλέον αισιόδοξο, πως οι κατώτερες οικονομικά τάξεις θα εξαντληθούν ακόμα περισσότερο, θα εξαπατηθούν ξανά και ξανά τόσο από τους εξουσιαστές όσο και από τα αναχώματά τους (Σύριζα, ΛΑΕ κλπ), θα απογοητευθούν κι άλλο, μέχρι στο τέλος να εξοργισθούν.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως αυτή η οργή, η εξαθλίωση, η φτώχεια και η καταστολή ΑΡΚΟΥΝ για να τις μετατρέψουν σε μαχόμενο και επαναστατικό προλεταριάτο χωρίς την ύπαρξη πρωτοποριακών δυνάμεων που θα ωθήσει τους εξαθλιωμένους σ” αυτή την κατεύθυνση.

Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο, η έλλειψη της πολιτικής εκπροσώπησης της εργατικής τάξης, η έλλειψη του κόμματος του προλεταριάτου. Παρότι υπάρχουν πολλοί σχηματισμοί που αυτοαναγορεύονται σαν εκπρόσωποί της, τόσο οι πρακτικές τους όσο και τα ορατά αποτελέσματα, αποδεικνύουν πως μόνο τέτοιοι δεν είναι.

Επομένως πρωταρχικό βήμα είναι η δημιουργία αυτού του μαρξιστικού-λενινιστικού κομματικού σχηματισμού με σαφή στρατηγικό στόχο που θα καθοδηγήσει, θα οργανώσει και θα πρωτοπορήσει στην αντεπίθεση της εργατικής τάξης ως το τέλος.

Το νέο κόμμα δεν θα περιμένει την εμφάνιση και την βοήθεια από τους θιασώτες της αστικής δημοκρατίας, ούτε βέβαια θα προσαρμόζει τον λόγο του και τις δράσεις του στην παθητικότητα, τον φόβο και τους περιορισμούς της μικροαστικής τάξης και της αγροτιάς, αλλά απεναντίας με κάθε τρόπο θα κάνει εμφανέστατες τις προθέσεις του για την επανάσταση και τον κομμουνισμό, δείχνοντας πως έχει την ετοιμότητα να φτάσει μέχρι το τέλος και που δεν είναι άλλο παρά η κατάκτηση της εξουσίας.

Εφαρμόζοντας τα παραπάνω, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να συμπαρασύρει μαζί του τις μη εργατικές μάζες την καθοριστική στιγμή, που με μαθηματική ακρίβεια, πολύ σύντομα θα ζήσουμε και που δεν είναι άλλη από την μεγάλη σύγκρουση των τάξεων.

Αυτό σημαίνει πως ο πολιτικός εκπρόσωπος της τάξης μας, του προλεταριάτου, εκτός του ότι πρέπει να καταδείξει πως δεν μπορεί να αποσπάσει με κανέναν άλλο τρόπο την εξουσία από τα χέρια της άρχουσας αστικής τάξης, παρά μόνο μέσα από επαναστατικές βίαιες διαδικασίες, έχει επίσης να αντιμετωπίσει και μια σειρά προϋποθέσεων που καθορίζουν τον ρυθμό της επαναστατικής διαδικασίας, μια σειρά παραγόντων δηλαδή όπως είναι ο στρατιωτικός, ο πολιτικός, ο εθνικός, ο πατριωτικός και οι διεθνείς καταστάσεις.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες θα πρέπει να αντιμετωπισθούν με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην καθυστερήσουν τις επαναστατικές διαδικασίες αλλά και ούτε να οδηγήσουν σε μια ακόμα εργατική ήττα.

Όλα αυτά δεν μπορούν βέβαια να επιτευχθούν με την απλή διατύπωση συνθημάτων όπως π.χ. «ρήξη και ανατροπή», «κατάργηση μνημονίων», «εργατική λαϊκή αντιπολίτευση» κλπ αλλά μέσα από αγώνα και ταξική πάλη.

Ας μπει καλά στο μυαλό μας , πως ακόμα και οι πρωτοπόροι αγωνιστές δεν είναι διατεθειμένοι «να χύσουν μεγαλόψυχα το αίμα τους», χωρίς να υπάρχει ο ξεκάθαρος σκοπός της εργατικής ταξικής πάλης και της επανάστασης.

Όλα αυτά αυτόματα σημαίνουν πως το κόμμα της τάξης μας πρέπει να δείξει αυτόν τον δρόμο και να πείσει πως θα τον βαδίσει ως το τέλος, ώστε να ακολουθηθεί ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ.

Κι αυτό θα το πετύχουμε με την πλήρη απελευθέρωση από τις ψευδαισθήσεις και ειδικά από την μεγαλύτερη και χειρότερη, την πιο καταστροφική, που μας ταλανίζει και που είναι η αλληλεξάρτηση από τους άλλους, κάτι που μας οδηγεί σε σπασμωδικές κινήσεις, αποτυχημένες εκ του προοιμίου και που διαδραματίζονται με την δημιουργία πρόσκαιρων, εικονικών μετώπων, αμφίβολων συμπορεύσεων και αναποτελεσματικών συνεργασιών και που η αποτυχημένη και στο τέλος διαλυτική κατάληξή τους, μόνο ζημιά κάνει στην εργατική τάξη και στο κίνημα.

Σταύρος Μανίκας

Οδηγός-εργάτης αστικών λεωφορείων ΕΘΕΛ

Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ, 25.10.2015

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πλιάτσικο μετά τιμών

Φοβού τους Γάλλους και δώρα φέροντας -
Επίσημα δείπνα με την Ελλάδα για κυρίως πιάτο.

Μαρία Τσολακίδη/ Πηγή: στον ΤΟΙΧΟ

Από τις πιο ειρωνικές στιγμές στην ιστορία της έζησε η Ελλάδα κατά την επίσημη επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Ολάντ. Την ώρα της ανάκρουσης του Ύμνου εις την Ελευθερία με τις καρικατούρες της ελληνικής κυβέρνησης ως παραστάτες στον Γάλλο πρόεδρο, οι γαλλικές εφημερίδες έβγαιναν στην κυκλοφορία με τίτλους: "Η Ελλάδα βρίσκεται προς πώληση".

Ήρθαν, είδαν κι άρπαξαν

Δυστυχώς για άλλη μια φορά το ιλουστρασιόν των επισημοτήτων και των μεγάλων λόγων περί "ελευθερίας", "ευρωπαϊκής αλληλεγγύης" και "Ελλάς-Γαλλίας: Συμμαχία" προσπαθεί να κρύψει την πραγματική αιτία της επίσκεψης των Γάλλων επιχειρηματιών που κρύβονται πίσω από την φούστα της γαλλικής δημοκρατίας. Η Figaro μέσω του κυρίου άρθρου της κρίνει ότι η Γαλλία "άργησε να κάνει ψώνια στην Ελλάδα αφού ένας ικανός αριθμός άλλων κρατών πρόλαβαν και πήραν τα φιλέτα της ελληνικής γης".

Η αναξιοπρέπεια της ελληνικής κυβέρνησης δεν έχει σταματημό εφόσον την ώρα που έχει αρχίσει την φοροεπιδρομή εναντίον του ελληνικού λαού, καλεί 70 επιχειρηματίες να διαλέξουν τι θα πάρουν σε τιμή προσφοράς με τον γνωστό μανδύα των "επενδύσεων για την ανάπτυξη".

«Κάποια τμήματα των ελληνικών αυτοκινητόδρομων, για παράδειγμα, βρίσκονται εδώ και καιρό στον κατάλογο των μελλοντικών ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα» γράφει η Figaro και έτσι καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο ένας από τους Γάλλους που συνοδεύουν την Ολάντ κατά την βασιλική του επίσκεψη στην Ελλάδα είναι ο Πιερ Κοπέ διευθυντής του κατασκευαστικού ομίλου Vinci. Πρόκειται για μια εταιρεία που έχει ήδη παραρτήματα στην Ελλάδα εφόσον έχει την εποπτεία της Ολυμπίας Οδού Α.Ε, του Αυτοκινητόδρομου Αιγαίου Α.Ε και βέβαια την ιδιοκτησία της γέφυρας Ρίου - Αντιρίου.

Νερό, απόβλητα και ενέργεια γαλλικών συμφερόντων

Με την τακτική του ξεπουλήματος μέσω ΤΑΙΠΕΔ των ακινήτων της χώρας, η κυβέρνηση ανοίγει τον δρόμο και για τις ουσιαστικές "επενδύσεις"-πλιάτσικο των ξένων εταιρειών. Το ελληνικό νερό είναι προς πώληση και όσο κι αν θέλει η αριστερή-εθνικοπατριωτική κυβέρνηση να μιλά απλά για την διαχείριση αυτού, ο Γενικός Διευθυντής της Suez, Ερικ Γκεμπαλί, είναι στην Ελλάδα για να αυξήσει το μερίδιο που ήδη κατέχει η ιδιωτική εταιρεία στην ΕΥΔΑΠ και στην ΕΥΑΘ. Παράλληλα με το νερό η Suez είναι μία εταιρεία που έχει επεκταθεί και στην διαχείριση των αστικών στερεών αποβλήτων και το πλιάτσικο φαίνεται ότι θα επεκταθεί και σε Περιφέρειες της Ελλάδας.

Ο γαλλικός τύπος μιλάει επίσης ευθύτατα για την πώληση της ενέργειας στην Ελλάδα και ότι ο Φιλίπ Ντελέρ της εταιρείας Alstom που συνοδεύει τον κ. Ολάντ είναι ένας πολύ ικανός παίκτης. Και πώς να μην είναι εφόσον η εταιρεία στην οποία προεδρεύει, επί 20 χρόνια έχει στήσει παραμάγαζα παίρνοντας έργα που μέχρι σήμερα πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι και τόκους για μίζες που έφαγαν πολιτικοί παράγοντες όπως ο προαστιακός σιδηρόδρομος Αθηνών, το Αττικό Μετρό, ο ατμοηλεκτρικός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Μεγαλόπολη και σταθμούς ενέργειας στην Κομοτηνή και στην Πτολεμαΐδα. Από την κατασκευή θα πρέπει σιγά-σιγά να περάσουν και στην ιδιοκτησία του μέχρι χθες για τον Σύριζα αγαθού όπως είναι το ρεύμα.

Το τελειώνουν το πλάνο της απόλυτης κατοχής

«Παρά την καθυστερημένη άφιξή της στον παιχνίδι των ιδιωτικοποιήσεων, η Γαλλία πρέπει να εκμεταλλευθεί με οξυδέρκεια τις ατέλειες των άλλων επενδυτριών χωρών. Κυρίως της Κίνας, που ενδεχομένως θα αναθεωρήσει την πολιτική των επενδύσεών της στο εξωτερικό εξαιτίας της επιβράδυνσης του ρυθμού ανάπτυξης. Πρόκειται για μια αναπάντεχη τύχη για τους Γάλλους που είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη». Αυτά γράφουν οι γαλλικές εφημερίδες και οι αριστεροί υπουργοί καμαρώνουν επειδή θα έχουν την "τιμή" να είναι στο επίσημο γεύμα που πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι μαζί με τα αρπακτικά της Γαλλίας που ήρθαν να προλάβουν κομμάτι από το ξεπούλημα της Ελλάδας.

Η Γαλλία περπατά στον δρόμο που χάραξε η Γερμανία αν και συνεχίζει να παίζει το "καλό παιδί" που συμπαραστέκεται στο δράμα των Ελλήνων. Όμως δεν αλλάζει την γραμμή που είχε ανακοινώσει εδώ και καιρό ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ότι οι παραγωγικές ενέργειες της Ε.Ε όσον αφορά την "ανάπτυξη" της Ελλάδας θα πρέπει να έχουν στόχο την ενέργεια και την καινοτομία.

Η Γαλλία δεν θα μείνει έξω από το παιχνίδι των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας που θα αλώσουν κάθε βουνό, κάθε νησί και κάθε ποταμό που έχει ή σχεδιάζεται να έχει φράγμα, γι' αυτό καθόλου τυχαία σχολιάζοντας την επίσκεψη του κ. Ολάντ στην Ελλάδα ο οικονομολόγος της Saxo Bank δήλωσε ότι "στόχος του ευρωπαϊκού σχεδίου είναι να επιτρέψει την ανάπτυξη νέων πηγών ενέργειας. Πρόκειται για ένα κομβικό σταυροδρόμι για τους επενδυτές". Το κομβικό σταυροδρόμι είναι η Ελλάδα και η φιλολαϊκή κυβέρνηση άνοιξε τον δρόμο μετά την Γερμανία και την Κίνα και στην σύμμαχό της Γαλλία κάνοντας την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου να μοιάζει ως επικήδειος για μια χώρα που κάποτε την έλεγαν Ελλάδα.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η Μεσόγειος δεν χωρά άλλους νεκρούς

Αλεξάνδρα Πολιτάκη/ Πηγή: Παντιέρα

“Δεν θα είναι λοιπόν εύκολο να ανακαλύψουμε τι είδους ακριβώς ιστορικό πρόσωπο είναι η Μεσόγειος: χρειάζεται υπομονή, ολοένα καινούριες προσπάθειες, θα γίνουν δίχως άλλο αναπόφευκτα λάθη. […] Τι γίνεται όμως με τη Μεσόγειο της ιστορίας; Άπειρες έγκυρες γνώμες μας έχουν προειδοποιήσει για το τι δεν είναι. Δεν είναι ένας αυτάρκης κόσμος, δεν ανήκει όμως και σε κανέναν.”,

έγραφε ο F. Braudel στο εμβληματικό του έργο Μεσόγειος.

Συλληφθέντες μη νόμιμοι μετανάστες για παράνομη είσοδο και παραμονή στη χώρα ανά υπηκοότητα (Αστυνομικές και λιμενικές αρχές – 8 μηνο 2015) [1] 
Σύριοι 175,375
Αφγανοί 50,177
Πακιστανοί 11,289

Και θα ήταν πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς για τη Μεσόγειο σήμερα. Να την αντιμετωπίσει ως ένα πρόσωπο που πρέπει να οριστεί στο τώρα, να την αντιμετωπίσει με τις τεμνόμενες ουλές και τα σημάδια της, να αντισταθεί στις ευθυγραμμίσεις. Να τη δει σκοτεινή από το βαρύ, μαύρο πένθος του θανάτου που μεγαλώνει συνεχώς μέρα με τη μέρα. Να κατανοήσει το δισυπόστατό της ως θαλάσσιο σύνορο ελπίδας και ως υγρό ταφικό μνημείο.

Αφίξεις προσφύγων και θάνατοι στη Μεσόγειο το 2015 (Ιανουάριος – Οκτώβριος) [2]
Κεντρική Μεσογειακή διαδρομή με προορισμό Ιταλία και Μάλτα.
Αφίξεις: 136.513. Αριθμός θανάτων: 2.814
Ανατολική Μεσογειακή διαδρομή με προορισμό την Ελλάδα.
Αφίξεις: 453.912. Αριθμός θανάτων: 264.
Δυτική Μεσογειακή διαδρομή με προορισμό την Ισπανία.
Αφίξεις: 3.007. Αριθμός θανάτων: 25.
Σύνολο αφίξεων: 593.432 [3] . Αριθμός θανάτων: 3.103 [4]

Η Ύπατη Αρμοστεία καλεί συνεχώς την ΕΕ και τα θεσμικά της όργανα να δημιουργήσουν νόμιμες εναλλακτικές οδούς, ώστε να μη χρειάζεται οι πρόσφυγες απελπισμένοι να καταφεύγουν στα επικίνδυνα περάσματα στην αναζήτησή τους για ένα ασφαλές καταφύγιο. Τέτοιες νόμιμες οδοί περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων, μετεγκατάσταση από τις γειτονικές με τη Συρία χώρες, που σήμερα φιλοξενούν 4 εκ. πρόσφυγες, προγράμματα χορήγησης άδειας εισόδου για ανθρωπιστικούς λόγους, ευέλικτες πολιτικές χορήγησης θεωρήσεων εισόδου για λόγους σπουδών ή εργασίας και διευρυμένα προγράμματα οικογενειακής επανένωσης.

Αλλά η ΕΕ έχει τη δική της σκληρή “τεχνογνωσία” στις διαπραγματεύσεις. Η επίσκεψη της Μέρκελ στην Τουρκία έρχεται μόλις λίγες μέρες μετά τη συμφωνία της ΕΕ για ένα κοινό σχέδιο δράσης, όπου ζητείται η βοήθεια της Τουρκίας σε αντάλλαγμα με την άμβλυνση των περιορισμών βίζας για τους Τούρκους πολίτες, επιτάχυνση των συνομιλιών για την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και οικονομική ενίσχυση έως 3,4 δις δολλάρια. 

Η “βοήθεια” της Τουρκίας, μίας χώρας που όλοι γνωρίζουμε τη σχέση της με τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι μία “λύση” στην οποία προσβλέπουν όλοι. Η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Σταθερότητας σε ανακοίνωσή της δηλώνει ότι “εάν η Γερμανία και η Τουρκία δεν μπορούν να καταλήξουν σε συμφωνία, δεν υπάρχουν άλλες λύσεις στον ορίζοντα”.

Και πράγματι, η ΕΕ προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφύγει αυτή τη no win κατάσταση. Θα πληρώσει, θα συμμαχήσει, θα τάξει, θα υποσχεθεί, θα κλείσει τα μάτια, θα κάνει όλα εκείνα που τόσο καλά ξέρει να κάνει.

Και ο Ερντογάν το γνωρίζει και χρησιμοποιεί και εκείνος την επίσκεψη της υποψήφιας για Νόμπελ Ειρήνης καγκελαρίου και την επικείμενη συνεργασία, ενόψει των τουρκικών εκλογών σε λίγες μέρες.

Πόσες συμπτώσεις να απαριθμήσει κανείς, την ώρα που η Γερμανία έχει αναδειχθεί ως ο πλέον επιθυμητός προορισμός για τους πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ και άλλες χώρες του πόλεμου στη Μέση Ανατολή και την υποσαχάρια Αφρική; [5]

Αιτήσεις ασύλου από Σύριους πολίτες στην Ευρώπη (Απρίλιος 2011 – Σεπτέμβριος 2015)
Συνολικός αριθμός: 507,421 [6]
Γερμανία και Σερβία 46%
Σουηδία, Αυστρία, Ολλανδία, Ουγγαρία, Βουλγαρία 38%
Άλλες χώρες 16%

Σε αυτό το σκληρό σκηνικό, η ελληνική κυβέρνηση χωρίς καμία πολιτική στο προσφυγικό, χωρίς συνεκτικές θέσεις, επαναλαμβάνει τα προεκλογικά κλισέ μη ξέροντας τι να κάνει, ελπίζοντας μόνο ότι δεν θα συντριβεί και η ίδια κάπου μεταξύ της ανθρωπιστικής και της προσφυγικής κρίσης.

Πηγαινοέρχεται σε Βερολίνο και Βρυξέλλες και κομίζει αμήχανη και κυρίως αδαής τις αποφάσεις της ΕΕ για νέους φράχτες και μέτρα αναστολής των μεταναστευτικών ροών, που στη συνέχεια προσπαθεί να εφαρμόσει όσο πιο πιστά μπορεί. Κέντρα κράτησης, σημεία καταγραφής και ελέγχου, προκατασκευασμένα που μεταφέρονται σε αποκομμένες από τον οικιστικό ιστό περιοχές, μέσα σε μία νύχτα απ΄τον στρατό.

Ενέργειες θολές που μένουν ημιτελείς, ή εγκαταλείπονται επίσης σε μια νύχτα, με σκοπιμότητες που ελέγχονται και χωρίς καμία ενημέρωση και συζήτηση με τις τοπικές κοινωνίες.

Με σταθερότητα για τον φράχτη του Έβρου, με στρατιωτικοποίηση της Μεσογείου με “περισσότερη” σε αριθμό και αρμοδιότητες – ακόμη και από αυτές της ελληνικής διοίκησης – FRONTEX, η κυβέρνηση που σε τίποτα δεν θυμίζει αριστερά, βρίσκετε σε πλήρη παράδοση.

Αφίξεις στα ελληνικά νησιά Ιανουάριος – Οκτώβριος 2015 [7]
Λέσβος: 113,411
Δωδεκάνησα: 63,236
Σάμος: 32,908
Χίος: 32,699
Κρήτη: 2,704
Κυκλάδες: 455

Η ΕΕ ερήμην των λαών της κάνει τους δικούς της υπολογισμούς και συμφωνίες και δείχνει το πλέον σκληρό της πρόσωπο στην προσφυγική κρίση. Οι φωνές που προσπαθούν με πείσμα να πείσουν ότι αυτή η σκληρή, κυνική, απάνθρωπη ΕΕ, που εγγυάται πια το ελάχιστο και αυτό κατ΄επιλογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – ακόμη και των ευρωπαίων πολιτών – είναι ότι έχουμε και δεν έχουμε και ποια θα είναι η τύχη μας εάν τη χάσουμε, δεν πείθουν αλλά επιβάλλονται με τον φόβο που δημιουργούν. Αλλά αυτό όσο πάει θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο, καθώς η διάστασή της με τους ευρωπαϊκούς λαούς μεγαλώνει συνεχώς με τρόπο δύσκολα αναστρέψιμο.

“Παρόλα αυτά, έναν μεγάλο πολιτισμό”, γράφει ο Braudel, “τον αναγνωρίζουμε καμιά φορά από το γεγονός ότι αρνείται να δανειστεί, από το ότι αντιτίθεται σε ορισμένες ευθυγραμμίσεις, από το ότι κάνει επιλογή ανάμεσα στα προτεινόμενα προς ανταλλαγή, και τα οποία συχνά θα μπορούσαν να του επιβληθούν, εάν δεν επαγρυπνούσε, ή έστω αν δεν ήταν ασυμβίβαστα με τις διαθέσεις και την όρεξήτου.”

__________________________________________________________________________________

[1] Πρόκειται για στοιχεία που προέρχονται από την Ελληνική αστυνομία Irregular migrants apprehended for illegal entry or stay by nationality.

[2] (IOM, Missing Migrants Project, Mediterranean Arrivals Near Record 600,000, 13 October 2015

[3] Ο αριθμός των αφίξεων είναι εκτίμηση του ΔΟΜ (Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης) που βασίζονται σε δεδομένα από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις και στα γραφεία του ΔΟΜ ανά τομέα.Τα στοιχεία για την Ελλάδα προέρχονται από τα νέα και ενημερωμένα δεδομένα που συλλέχθηκαν από τον ΔΟΜ στην Ελλάδα και τις ελληνικές αρχές την περίοδο1/1/2015 – 10/11/2015. Οι αριθμοί δεν είναι οι πραγματικές καθημερινές αφίξεις, αλλά ο αριθμός των μεταναστών που έχουν επισήμως καταγραφεί από τις ελληνικές αρχές μετά την άφιξή τους.

[4] Δεδομένα σχετικά με τους θανάτους των μεταναστών που καταρτίζονται από RES. Όλοι οι αριθμοί είναι ελάχιστες εκτιμήσεις

[5] Αιτούντες άσυλο στη Γερμανία 551,605 για το διάστημα Ιανουάριος – Ιούλιος 2015. Πηγή: http://ec.europa.eu/eurostat/data/database

[6] Τα στοιχεία για τις 37 ευρωπαϊκές χώρες βασίζονται σε μηνιαίες πληροφορίες που παρέχουν στην Ύπατη Αρμοστεία. Τα στοιχεία αφορούν την για “πρώτη φορά αίτηση για άσυλο”, αλλά είναι πιθανό να περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αιτήσεις (ίδια ή άλλη χώρα) Πηγή: http://data.unhcr.org/syrianrefugees/regional.php#

[7] Πηγή: Ελληνική αστυνομία Irregular migrants, apprehended at the border by police and port authorities for illegal entry or stay

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ