Στις 17 Απρίλη απεργούμε!

Όλες κι όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση!

Στην Ελλάδα του «Εθνικού σχέδιο ανάκαμψης και ανθεκτικότητας – Ελλάδα 2.0», στην Ελλάδα των επιταγών λιτότητας του Ταμείου Ανάκαμψης «λεφτά υπάρχουν» μόνο στα ταμεία των επιχειρήσεων. Ο πληθωρισμός και η ακρίβεια στα βασικά αγαθά, στους λογαριασμούς και στα ενοίκια εξαϋλώνει του καθηλωμένους, εδώ και χρόνια, μισθούς στην μέση του μήνα. Η κυβέρνηση της ΝΔ αυξάνει κατά 70€! στον κατώτατο μισθό, κοροϊδεύει τους εργαζόμενους/ες με το υποτιθέμενο ξεπάγωμα των τριετών που αποδεικνύεται ψέμα και επικοινωνιακό τρικ. Ταυτόχρονα πριμοδοτεί τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, ενώ σημειώνουν ρεκόρ 15ετίας τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων.

Στην «Ελλάδα 2.0» των ιδιωτικοποιήσεων, «μπαζώνουν» το έγκλημα στα Τέμπη, προσβάλλουν τη μνήμη των νεκρών και την αξιοπρέπεια των θυμάτων που επιβίωσαν. Η κυβέρνηση της ΝΔ διαλύει και καταργεί το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης με τον πρόσφατο νόμο για τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Εμπορευματοποιεί πλήρως την Υγεία και νομοθετεί το νόμιμο- κρατικό φακελάκι και το «Όποιος πληρώνει – χειρουργείται». Στα απογευματινά χειρουργεία το κόστος θα κυμαίνεται από 200-2000 € !… την στιγμή που η λίστα αναμονής ξεπερνάει τα 10.000 άτομα διότι το 30% των χειρουργικών τραπεζιών δεν λειτουργεί λόγω της τεράστιας λόγω της υποστέλεχωσης των νοσοκομείων.

Η «Ελλάδα 2.0» μετρά 165 των εργατικά ατυχήματα δολοφονιών τον τελευταίο χρόνο, λόγω της τεράστιας εντατικοποίησης της εργασίας, των ατέλειωτων ωρών (που είναι πλέον και νόμιμη με το Νόμο Γεωργιάδη) και της πλήρους έλλειψης μέτρων ασφάλειας και προστασίας.

Η «Ελλάδα 2.0» γίνεται συνένοχη στα εγκλήματα εκτός συνόρων. Η χώρα μπλέκει ολοένα και περισσότερο στον πόλεμο στην Ουκρανία και στην σφαγή του Παλαιστινιακού λαού. Η κυβέρνηση της ΝΔ με την πλήρη συναίνεση της καθεστωτικής αντιπολίτευσης έχει πρωταγωνιστική συμμετοχή στα σχέδια του ΝΑΤΟ, συνεργάζεται με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, έχει εμπλοκή στον πόλεμο στην Ερυθρά Θάλασσα με την αποστολή της φρεγάτας ΥΔΡΑ και την ανάληψη της ηγεσίας του σχεδίου ΑΣΠΙΔΕΣ. Οι σειρήνες πολέμου ηχούν από τις Βρυξέλλες, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναπτύσσεται ταχύτατα σε μια Ένωση Πολέμου

Όμως δεν παίζουν χωρίς αντίπαλο! Παρότι τα μνημονιακά κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά) και η ακροδεξιά έχουν διακριθεί στην συναίνεση στην αντιλαϊκή πολιτική, η οργή και η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ διαρκώς μεγαλώνει. Η μαζική συμμετοχή στην απεργία στις 28/2, οι μεγάλες κινητοποιήσεις των φοιτητών ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ, τα μπλόκα των αγροτών, αλλά και μια σειρά κλαδικών αγώνων (τηλεφωνικά κέντρα, υγεία, εκπαίδευση κ.ά.), έσπασαν την εικόνα της παντοδυναμίας της κυβέρνησης.

Οι αγώνες αυτοί έδειξαν τις δυνατότητες για την συγκρότηση ενός μετώπου αντεπίθεσης, από το φοιτητικό κίνημα, τους αγωνιζόμενους εργατικούς κλάδους και τα αγροτικά μπλόκα, που θα μπορούσε να συνδεθεί με ευρύτερους πολιτικούς στόχους και αιτήματα απέναντι στην κυβέρνηση και στην αντιλαϊκή πολιτική.

Ο εργοδοτικός -κυβερνητικός συνδικαλισμός που κυριαρχεί στις ομοσπονδίες και σε συνδικάτα, αποδείχτηκε για μια άλλη φορά προδοτικός και έβαλε εμπόδια στην ανάπτυξη των αγώνων.

Σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο, με την κυβέρνηση της ΝΔ να είναι στριμωγμένη πολιτικά, οι παρατάξεις των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, με πρόσχημα την αντιπαράθεση μεταξύ τους και χωρίς διαφωνίες στο πολιτικό περιεχόμενο, υλοποιούν ένα σχέδιο που επιδιώκει να ακυρώσει τη δυνατότητα πανεργατικής απεργιακής απάντησης, παρέχοντας έτσι χείρα βοηθείας στην κυβέρνηση.

Γι’ αυτό καλούμε τους εργαζόμενους στο δημόσιο να απαντήσουν στην απεργοσπαστική στάση των δυνάμεων του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, με την οργάνωση από τα κάτω, σε Σωματεία και Ομοσπονδίες, για την συμμετοχή στην απεργία στις 17 Απρίλη.

Από την άλλη, το ΠΑΜΕ αποδείχθηκε απρόθυμο στην διαμόρφωση ενός σχεδίου πραγματικής κλιμάκωσης και ενοποίησης των αγώνων. Την περίοδο της έξαρσης του φοιτητικού και εκπαιδευτικού κινήματος ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ, όπως και στον αγώνα στην υγεία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, δεν επιδίωξε την άμεση πανεργατική κλιμάκωση με την ενεργή συμμετοχή όλου του εργατικού κινήματος. Η απεργία στις 28 Φλεβάρη δεν είχε ούτε προηγούμενο απεργιακό σταθμό, ούτε συνέχεια και κλιμάκωση. Από την άλλη, το διεκδικητικό περιεχόμενο που προβάλλει δεν σηματοδοτεί τη σύγκρουση για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – Κεφαλαίου.

Να πάει αλλιώς!

Τώρα, χρειάζεται συντονισμός και ενοποίηση των αγώνων και δυνάμεων του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος ώστε να ενταχθούν οι απεργιακές μάχες της 17ης Απρίλη και της 1ης Μάη σε ένα μαχητικό σχέδιο αντεπίθεσης των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων και της πολιτικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και την πολιτική της φτώχειας, της ακρίβειας, του πολέμου, των ιδιωτικοποιήσεων και της καταστολής των αγώνων. Είναι επιτακτική η ανάγκη συγκρότησης ενός ανεξάρτητου κέντρου μάχης του εργατικού κινήματος.

Την απάντηση στην αντεργατική πολιτική τους μπορεί να δώσει μόνο το δυνάμωμα του κινήματος, για να ανατραπεί η δολοφονική πολιτική του κεφαλαίου και η κυβέρνηση που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ζωές μας.

Απαιτούμε:

• Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με ριζικές αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν όλες τις μνημονιακές περικοπές, την ακρίβεια και την αύξηση των φόρων. Για να ζούμε αξιοπρεπώς από μία και μόνο δουλειά. Κατώτατος μισθός 1.200 € καθαρά. Να καταργηθεί το καθεστώτος του κατώτατου μισθού που ορίζεται από την κυβέρνηση. Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις και κατάργηση όλου του μνημονιακού νομοθετικού πλαισίου. Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης. Ξεπάγωμα των τριετιών και των κλιμακίων χωρίς προϋποθέσεις και αναδρομικά από το 2012.
• Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης. Πλαφόν στις τιμές. Μείωση των φόρων. Δραστικά μέτρα κατά της ακρίβειας.
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους/ες. Κανονικές προσλήψεις με συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου. Δραστική μείωση του εργάσιμου χρόνου. 6ωρο – 5νθήμερο – 30ωρο. Επίδομα ανεργίας χωρίς προϋποθέσεις, ίσο με τον βασικό μισθό.
• Να πληρώσουν οι πραγματικοί ένοχοι για το έγκλημα στα Τέμπη. Να ξηλωθεί η ιδιωτικοποίηση και να περάσει στο δημόσιο ο σιδηρόδρομος χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο.
• Δημόσια δωρεάν Υγεία, Συγκοινωνίες, Υποδομές. Να περάσουν στο δημόσιο χωρίς αποζημίωση οι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Λειτουργία τους για τις λαϊκές ανάγκες, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο. Όχι στα χρηματιστήρια ενέργειας και τροφίμων. Ρεύμα, πετρέλαιο, βενζίνη, φυσικό αέριο, τρόφιμα, νερό φτηνά και προσιτά για το λαό.
• Να καταργηθεί ο νόμος για την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων! Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση με όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα στο πτυχίο. Όχι στην επιχειρηματική εκπαίδευση.
• Κατάργηση των νόμων Χατζηδάκη, Γεωργιάδη και Αχτσιόγλου. Όχι σε σωματεία κρατική καρικατούρα. Απειθαρχία στο ΓΕΜΗΣΟΕ, στις ηλεκτρονικές εκλογές και στις αντιαπεργιακές διατάξεις.
• Δημόσιο πρόγραμμα λαϊκής κατοικίας. Κατάργηση πλειστηριασμών και κατασχέσεων σε βάρος λαϊκών στρωμάτων. Να καταργηθεί το airbnd και η χρυσή βίζα, διατίμηση και έλεγχος στις αυξήσεις των ενοικίων.
• Απεμπλοκή της χώρας από τους πολέμους σε Ουκρανία, Παλαιστίνη, Μ. Ανατολή. Κλείσιμο των βάσεων. Έξοδος από το ΝΑΤΟ. Λεφτά για τις ανάγκες μας και όχι για τα εξοπλιστικά προγράμματα.
• Ανυπακοή και ανατροπή του πλαισίου της μεταμνημονιακής επιτροπείας της ΕΕ και του χρέους, των βαθιά αντιδραστικών, αντιλαϊκών προϋποθέσεων και προαπαιτούμενων του «Ταμείου Ανάκαμψης» και του ΕΣΠΑ. Παύση πληρωμών του χρέους – μη αναγνώριση και διαγραφή του. Ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ του κεφαλαίου, του ρατσισμού, του φασισμού και του πολέμου.

Στις 17 Απρίλη απεργούμε μαζικά και συμμετέχουμε μαχητικά στην απεργιακή συγκέντρωση στις 10 π.μ. στο Εργατικό Κέντρο Τρικάλων.

Αριστερή Πρωτοβουλία Γεωτεχνικών

Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών

Αριστερή Ριζοσπαστική Συνεργασία Υγειονομικών

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αντίο στον Νίκο Αδαμόπουλο, έναν εργάτη που ήθελε να νικήσει η τάξη του!

 

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση αποχαιρετά τον σύντροφο Νίκο Αδαμόπουλο ο οποίος έφυγε από τη ζωή το πρωί της Πέμπτης 28 Μάρτη 2024. Μια απώλεια απρόσμενη και βαριά, που προκάλεσε βαθύ πόνο σε όλους και όλες μας, σε όσους συναντήθηκαν μαζί του στην αταλάντευτη πορεία του στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα.

Ο Νίκος Αδαμόπουλος γεννήθηκε το 1958. Η καταγωγή του ήταν από την Αντίπαρο.

Ο Νίκος ήταν «ώριμο τέκνο της οργής». Καταγόταν από εργατική οικογένεια, ο πατέρας του δούλευε στο λιγνιτωρυχείο στην Ανθούπολη στο Περιστέρι, επονομαζόμενο «Κάρβουνο». Έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής του μαζί με την οικογένειά του στα παραπήγματα που έμεναν οι ανθρακωρύχοι πριν κλείσει το ορυχείο.

Ήταν σε νυχτερινό σχολείο όταν οργανώθηκε στην ΚΝΕ το 1974 ενώ αργότερα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Δούλεψε ενεργά στον τομέα Πατησίων-Κυψέλης της ΚΝΕ με διάφορες χρεώσεις. Στη συνέχεια ανάλαβε υπεύθυνος για τα πολιτιστικά στο Συμβούλιο Πόλης Αθήνας της ΚΝΕ και υπεύθυνος για τα πολιτιστικά στο Φεστιβάλ. Μεγάλη ήταν η συμβολή του για έναν άλλον εργατικό πολιτισμό μέσα από αυτές τις θέσεις. Από το 1985 ήταν και αναπληρωματικό μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ.

Δεν αποδέχθηκε την υποταγή της ρεφορμιστικής Αριστεράς, του Συνασπισμού και του ΚΚΕ, με τις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα και πήρε μέρος στην «ανταρσία της ΚΝΕ». Εντάχθηκε στο ΝΑΡ από την πρώτη στιγμή της συγκρότησής του το 1989 και αποτέλεσε δραστήριο στέλεχός του. Στην 34χρονη πορεία του ΝΑΡ, ο Νίκος ήταν πάντα παρών σε δεκάδες καθήκοντα και χρεώσεις. Συμμετείχε σε μία σειρά από όργανα και επιτροπές. Ήταν μέλος της Πολιτικής Επιτροπής και του Γραφείου της σε διάφορες περιόδους, συμπεριλαμβανομένης και της απερχόμενης ΠΕ πριν από το πρόσφατο 5ο Συνέδριο της οργάνωσης. Μόλις πριν λίγες μέρες θυμόμαστε την παρέμβασή του στο Συνέδριο του ΝΑΡ.

Ο Νίκος πρωταγωνίστησε στο εργατικό κίνημα στο χώρο των ΟΤΑ. Ήταν πολλά χρόνια μέλος του ΔΣ και στη συνέχεια πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων στο Δήμο Νέας Ιωνίας Αττικής, από το 1998 μέχρι το 2000 και από 2002 μέχρι το 2016 που συνταξιοδοτήθηκε. Είχε εκλεγεί με τις «Αγωνιστικές Κινήσεις-Συσπειρώσεις στους ΟΤΑ» στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕ-ΟΤΑ από το 2007 μέχρι το 2015, στην Εκτελεστική Επιτροπή της Ομοσπονδίας από το 2012 μέχρι το 2015, καθώς και στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ στο διάστημα 2015-2016, με το ψηφοδέλτιο των «Παρεμβάσεων-Κινήσεων στο δημόσιο». Με τη δράση του στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα συνέβαλε αποφασιστικά στην προώθηση της αντίληψης του νέου εργατικού κινήματος, του συντονισμού σωματείων και του ταξικού κέντρου αγώνα.

Εκλέχθηκε περιφερειακός σύμβουλος Αττικής με την «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική» στην οποία έδρασε αποφασιστικά. Ήταν επίσης μέλος της Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου και της ΚΣΕ της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. τα προηγούμενα χρόνια.

Ο Νίκος Αδαμόπουλος διακρινόταν για την αφοσίωση στην επαναστατική υπόθεση της εργατικής τάξης, για την μαχητικότητά του και την αποφασιστικότητά του να παλέψει για να νικήσει η εργατική τάξη και όχι απλά να κάνει αγώνες διαμαρτυρίας.

Στήριξε συνειδητά τον στόχο και το έργο για ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα. Θα θυμόμαστε τον Νίκο πάντα κοντά στη νεολαία, στους αγώνες και στις αγωνίες της, μπροστάρη στις διαδηλώσεις, με την πείρα και το αισθητήριό του για ένα κίνημα που δεν θα τα διπλώνει αλλά θα ανατρέπει την αστική επίθεση.

Θα λείψει πολύ, γιατί είχε πολλά να δώσει. Έφυγε όρθιος κι έτσι θα τον θυμόμαστε. Θα είναι μέσα σε όλα όσα κάνουμε, μαζί με τους συντρόφους που χάσαμε νωρίτερα.

Αυτές τις δύσκολες ώρες οι σκέψεις μας είναι στους δικούς του ανθρώπους, στους αγαπημένους συντρόφους και συντρόφισσές μας, στους οποίους το ΝΑΡ εκφράζει τα πιο θερμά συλλυπητήρια.

Δεσμευόμαστε σύντροφε Νίκο, όλες και όλοι οι σύντροφοί σου, ότι θα βαδίσουμε αταλάντευτα στο δρόμο της εργατικής χειραφέτησης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης όπως έκανες πάντα ακούραστα, μαχητικά, με πείσμα μέχρι την τελευταία ώρα.

ΝΑΡ Τρικάλων (Οργάνωση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.)

Η πολιτική κηδεία του συντρόφου Νίκου θα γίνει το Σάββατο 30 Μάρτη στο Α΄ νεκροταφείο Αθήνας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Διαγράψτε την κυβέρνηση, όχι τους φοιτητές

Σε κατασταλτική μανία βρίσκεται ο Κ. Μητσοτάκης επαναλαμβάνοντας διαρκώς πως πρέπει να διαγραφούν οι φοιτητές που συνελήφθησαν κατά την αστυνομική επιχείρηση στο ΑΠΘ. Ακόμα και στη συνάντησή του με την πρόεδρο της δημοκρατίας ο Κ. Μητσοτάκης τόνισε πως δεν «γίνεται να υπάρχουν φοιτητές, οι οποίοι να προβαίνουν σε τέτοιες παράνομες πράξεις κατ’ επανάληψη και τα πανεπιστήμια να μην προχωρούν στην προφανή κίνηση, που δεν είναι άλλη από τη διαγραφή τους από το Πανεπιστήμιο».

Η αντιγραφή λοιπόν των μεθόδων της χούντας, που διέγραφε αντιστασιακούς φοιτητές, αποτελεί... προφανή κίνηση για τον πρωθυπουργό, ο οποίος εξάλλου έχει ήδη καταδικάσει τους 49 συλληφθέντες για «παράνομες πράξεις».

Είναι φανερό πως η κυβέρνηση της ΝΔ αφού δεν κατάφερε να δαμάσει το φοιτητικό κίνημα, το οποίο κατέρριψε την επικοινωνιακή της επιχείρηση για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, προσπαθεί τώρα να πάρει ρεβάνς με ακραία καταστολή και αντιδραστική ρητορική «νόμου και τάξης». Ταυτόχρονα, επιδιώκει να μεταφέρει την ατζέντα σε ένα θέμα που θεωρεί πως θα της φέρει εκλογικά κέρδη, καθώς στα καυτά θέματα της καθημερινής ζωής, από την ακρίβεια έως την υγεία αντιμετωπίζει την έντονη κατακραυγή των εργαζομένων και του λαού.

Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο θέλουν πανεπιστήμια χωρίς φοιτητικό κίνημα, χωρίς αντιστάσεις, χωρίς ελευθερία, σχολές που θα έχουν κάνει κατάληψη τα επιχειρηματικά συμφέροντα, τα προγράμματα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, τα δίδακτρα και η εμπορευματική λογική.

• Απαλλαγή των φοιτητών/τριών από τις κατηγορίες.
• Στοπ στις αστυνομικές εισβολές στις σχολές.
• Καμία σκέψη για διαγραφή φοιτητών/τριών.
• Κάτω ο νόμος για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους/ες. 

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Τρικάλων

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αγώνας ενάντια στην ανισότητα, την έμφυλη βία, τις διακρίσεις και την καταπίεση

167 χρόνια πέρασαν από την απεργία των εργατριών στη κλωστοϋφαντουργία και τα ραφτάδικα της Ν. Υόρκης που διεκδίκησαν ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, 10ωρη εργασία, ίση αμοιβή με τους άντρες συναδέλφους τους. Ο ταξικός αγώνας τους, που βάφτηκε στο αίμα, σηματοδοτεί όλους τους μετέπειτα και σημερινούς αγώνες για ίσα δικαιώματα των γυναικών στη δουλειά και σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Μετά την καθιέρωση το 1910 της 8ης Μάρτη, ως μέρα της γυναίκας, με πρόταση της Γερμανίδας κομμουνίστριας Κλάρα Τσέτκιν κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς, η πάλη για τη χειραφέτηση των γυναικών παραμένει αναγκαία ενάντια σε κάθε μορφής έμφυλη ανισότητα, καταπίεση και διάκριση.

Γιατί ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός της εποχής μας επιτίθεται με σφοδρότητα και αυξάνει την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης πλήττοντας ιδιαίτερα τις γυναίκες, όπως και ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα, μετανάστες, πρόσφυγες, μειονότητες.

Από τη γενοκτονία του Ισραήλ στην Παλαιστίνη με τη στήριξη του ΝΑΤΟ και της χώρας μας, με τα καραβάνια των εκτοπισμένων μανάδων με τα πεινασμένα μωρά στα χέρια και τα νεκρά παιδιά από τους βομβαρδισμούς, μέχρι την ακρίβεια και τη φτώχεια που μαστίζει όλες τις καπιταλιστικές χώρες υποφέρουν ιδιαίτερα οι γυναίκες της εργατικής τάξης που βρίσκονται συχνότερα στην ασθενέστερα οικονομική και εργασιακή θέση.

Διπλά πλήττονται οι γυναίκες με την περιστολή εργασιακών δικαιωμάτων, την επέκταση των προσωρινών και ελαστικών εργασιακών σχέσεων, την εντατικοποίηση, την εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία, την ανεργία, τους χαμηλούς μισθούς, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και τη μείωση των συντάξεων.

Η σημερινή επέτειος της 8 Μάρτη συμπίπτει με τις κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δημόσια δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση κόντρα στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που θα σημάνει μεγαλύτερους ταξικούς φραγμούς με πρώτα θύματα τα κορίτσια των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Ενώ, η συρρίκνωση των δημόσιων δωρεάν παροχών σε υγεία και πρόνοια επιβαρύνουν ιδιαίτερα τις γυναίκες.

Παράλληλα, στις μέρες μας εμφανίζεται αύξηση καταγγελιών κακοποιητικών συμπεριφορών (κυρίως κατά γυναικών και παιδιών) σε παγκόσμιο επίπεδο, συνεχίζονται οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί και οι παιδοβιασμοί, οι διακρίσεις, οι προκαταλήψεις και συχνά η βία σε βάρος ΛΟΑΤΚΙ+ προσώπων. Οι γυναικοκτονίες και γενικά η οξυμένη έμφυλη κακοποίηση, οι βιασμοί, που αποκαλύπτονται από τις καταγγελίες και στην Ελλάδα, τα κυκλώματα μαστροπών και βιαστών βρίσκουν πολλές φορές ανοχή και συγκάλυψη από κράτος και κυβερνώντες. Η βαρβαρότητα του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού εντείνεται από τη πατριαρχία, την ομοφοβία, τη τρανσφοβία, και το σεξισμό.

Την ίδια στιγμή το αστικό πολιτικό σύστημα της χώρας μας εξαντλεί τη δημαγωγία του ενάντια στις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+ με το νόμο για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την διαφήμιση της αυτονόητης αλλά διόλου κατοχυρωμένης δυνατότητας καταγγελίας της έμφυλης βίας και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

Η πολιτική τους είναι εγκληματική και υποκριτική. Και τα γεγονότα με τον Κολωνό και την Ηλιούπολη το αποδεικνύουν. Παραμένει στη φυλακή η μητέρα της 12χρονης που κατήγγειλε το βιαστή-μαστροπό του παιδιού της και αποκαλύφτηκε όλο το βρώμικο κύκλωμα trafficking στο οποίο εμπλέκονταν πολιτικοί, οικονομικοί και περί την εκκλησία κύκλοι. Ενώ παραπέμφθηκε σε δίκη η 19χρονη που εξέδιδε ο αστυνομικός κρατώντας το φυλακισμένο, με την κατηγορία ότι εκδιδόταν χωρίς πιστοποιητικό ιερόδουλης! Και αυτό μετά από μήνυση του αστυνομικού, που ενώ έχει καταδικαστεί κυκλοφορεί ελεύθερος. Και ο εισαγγελέας άσκησε ποινική δίωξη στη 19χρονη!

Αυτές οι μεθοδεύσεις του αστικού κράτους είναι μήνυμα για να σωπαίνουν τα θύματα και να προστατεύονται τα κυκλώματα.

Σημαντικές κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος αμφισβητούνται σε μια σειρά χώρες και οπισθοδρομικές αντιλήψεις πλασάρονται στο όνομα της υπογεννητικότητας. Νόμοι και πρακτικές επανέρχονται για να κτυπήσουν το δικαίωμα στην άμβλωση, την προστασία των δικαιωμάτων της μητρότητας και γονεϊκότητας. Ενισχύονται τα σεξιστικά πρότυπα κατανομής ρόλων επιβαρύνοντας τις γυναίκες με το βάρος των οικιακών εργασιών και της ανατροφής των παιδιών και της φροντίδας των υπερήλικων μελών της οικογένειας.

Αυτή η κοινωνία δεν μας αξίζει.

Παλεύουμε ενάντια στις σχέσεις εκμετάλλευσης, καταπίεσης και διακρίσεων που σχετίζονται με το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, τις πεποιθήσεις, το χρώμα, τη θρησκεία, τις αναπηρίες, την καταγωγή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και διαπλέκονται τόσο με το εργασιακό όσο και με το ευρύτερο κοινωνικό-πολιτισμικό περιβάλλον.

Με ένα ταξικό φεμινιστικό κίνημα που δίνει αγώνες για τα εργασιακά, οικονομικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα γυναικών και ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, ενάντια στις έμφυλες διακρίσεις και στις κακοποιήσεις σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε γειτονιά. Που συμπαρατάσσεται με τις ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος σε κοινή πάλη για τη κατάργηση κάθε ανισότητας και την κατάργηση κάθε έμφυλης καταπίεσης και διάκρισης. Που στηρίζει την προσπάθεια αποκάλυψης κάθε κακοποιητή, κάθε σεξιστή εργοδότη, κάθε βιαστή.

Ξέρουμε ότι η διπλή καταπίεση και εκμετάλλευση των γυναικών (στο χώρο της εργασίας και σε πεδία της αναπαραγωγής) διαπλέκεται με την αστική ιδεολογία της ιδιοκτησίας, της «δύναμης», της βίας, με την επίδραση που έχει ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός στις ανθρώπινες σχέσεις οδηγώντας τες σε βαθιά κρίση, με την κυριαρχία του οικονομικού στοιχείου, της τάσης εμπορευματοποίησης των πάντων, ιδιαίτερα του γυναικείου σώματος (ριάλιτι, διαφημίσεις κ.λπ.), της επιβολής συγκεκριμένων μοντέλων συμπεριφοράς και κουλτούρας ζωής και εργασίας, που δημιουργούν ένα νέο πλέγμα εκμετάλλευσης, ελέγχου, διακρίσεων και οδηγούν σε απανθρωποποίηση και φτωχοποίηση. Ένα ακόμα δείγμα αυτής της κατάστασης είναι η λειτουργία στη χώρα μας του εμπορίου ενοικίασης ανθρώπινης μήτρας φτωχών γυναικών, μεταναστριών επί το πλείστον, για την κατά παραγγελία κυοφορία από οικονομικά ισχυρές, όπως αποκαλύφθηκε ότι γινόταν σε κλινική στα Χανιά.

Ξέρουμε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να αποκτήσουν την ουσιαστική τους διάσταση μόνο στο πλαίσιο μιας επαναστατημένης και χειραφετημένης κοινωνίας που κινείται προς την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Ο αγώνας ενάντια σε κάθε καταπίεση είναι στην προμετωπίδα του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος που θα τσακίσει αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα και θα κάνει πραγματικότητα το μέλλον της χειραφέτησης και της ισότητας. Ενός σύγχρονου κομμουνιστικού απελευθερωτικού κινήματος που θα καταργήσει κάθε καταπίεση και διάκριση με βάση το φύλο και το σεξουαλικό προσανατολισμό.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΙΣΟΤΗΤΑ – ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

Καλούμε σε συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις και τις συγκεντρώσεις, που γίνονται σε όλες τις πόλεις, την Παρασκευή 8 Μάρτη ενάντια στο νομοσχέδιο για ιδιωτικά ΑΕΙ και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ+. Ο αγώνας είναι κοινός.

Αθήνα: 12 μεσημέρι στα Προπύλαια μαζί με τους φοιτητές και 6.30 μμ. στη συγκέντρωση φεμινιστικών συλλογικοτήτων στην πλ. Κλαυθμώνος και πορεία στη Βουλή.

ΝΑΡ Τρικάλων / Οργάνωση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Απεργία κόμβος αγωνιστικής συνάντησης εργαζομένων, φοιτητών, αγροτών στις 28 Φλεβάρη, για βήμα κλιμάκωσης, όχι εκτόνωσης.

Αντιμέτωπη με την οργή του λαού και της νεολαίας βρίσκεται η κυβέρνηση, που προσπαθεί να διαχωρίσει τα αγωνιστικά μέτωπα. Ένα χρόνο μετά το έγκλημα στα Τέμπη, κι ενώ η συγκάλυψη και η ιδιωτικοποίηση καλά κρατούν, οι εργαζόμενοι/ες απεργούν για αυξήσεις στους μισθούς και δημόσιες υπηρεσίες κόντρα στην ιδιωτική λεηλασία, το φοιτητικό κίνημα αγωνίζεται για να μην περάσει ο νόμος για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, ενώ οι αγρότες, μετά το μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα, συνεχίζουν τα μπλόκα, κόντρα στην κυβερνητική υποκρισία.

Ο αρχικός σχεδιασμός του ΠΑΜΕ για απεργία στις 28 Φλεβάρη, ένα χρόνο μετά το έγκλημα στα Τέμπη, δε συνέβαλε στην ενοποίηση των μετώπων πάλης (φοιτητικό κίνημα, αγρότες, εργαζόμενοι). Η δυναμική όμως της ταξικής πάλης οδήγησε στο να γίνει η ημέρα αυτή απεργιακό ορόσημο. Η απεργία της 28ης Φλεβάρη, που παίρνει πανεργατικά χαρακτηριστικά χωρίς τη ΓΣΕΕ, καθώς πολλά Εργατικά Κέντρα έχουν πάρει απεργιακή απόφαση όπως και η ΑΔΕΔΥ, διεξάγεται σε μια σημαντική στιγμή για την εξέλιξη του κινήματος και μπορεί να αναδειχτεί σε «σταθμό» για την κλιμάκωσή του.

Οι αγρότες που παρά την εντυπωσιακή διαδήλωση στην Αθήνα, δεν πήραν ικανοποιητικές κυβερνητικές απαντήσεις, βρίσκονται απέναντι στην πρόκληση για κινητοποιήσεις που θα εκβιάσουν/στριμώξουν την κυβέρνηση και όχι για συμβολικές κινήσεις. Το φοιτητικό κίνημα υπερέβη κάθε προσδοκία, έχοντας απονομιμοποιήσει τις κυβερνητικές προθέσεις για ιδιωτικά πανεπιστήμια και έχει αναδειχθεί σε ισχυρό πόλο αγώνα. Οι κινητοποιήσεις εργαζομένων σε μια σειρά κλάδους, από τα νοσοκομεία μέχρι τα τηλεφωνικά κέντρα, φέρνουν στην επιφάνεια ένα ανεβασμένο αγωνιστικό δυναμικό.

Ο «κοινωνικός αυτοματισμός» κατά των αγώνων έχει αποτύχει. Οι αγρότες έχουν την υποστήριξη των λαϊκών στρωμάτων της πόλης, οι φοιτητές/τριες όχι μόνο δεν έχουν απομονωθεί αλλά δέχονται ισχυρή αλληλεγγύη, κόντρα στην επιθετικότατη προπαγάνδα από τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε. κατά του ριζοσπαστικού κινήματός τους.

Στο καυτό θέμα των μισθών, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να ανακοινώσει αύξηση του κατώτατου μισθού (810€), λίγο πάνω απ’ όσα προτείνουν οι εργοδότες (780€), με τη ΓΣΕΕ να μιλά για 908€, (όλα μεικτά). Στην πράξη πρόκειται για μειώσεις του πραγματικού μισθού, καθώς είναι πολύ κάτω από την πραγματική ακρίβεια-λεηλασία (στα τρόφιμα πάνω από 10%). Θα υπάρξει αγωνιστική συνέχεια για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς σε βάρος των κερδών;

Ένα χρόνο μετά τα Τέμπη, η εξεταστική επιτροπή κατέληξε σε μεγάλο κουκούλωμα, η κατάσταση στα τρένα είναι άθλια, η ιταλική εταιρεία και οι κρατικοί-κυβερνητικοί υπεύθυνοι δεν έχουν θιχτεί. Θα αναπτυχθεί αγώνας για να πληρώσουν οι ένοχοι, για δημόσιο σιδηροδρομικό δίκτυο, με εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση και εργατικό έλεγχο;

Το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά ΑΕΙ αναμένεται να ψηφιστεί στις αρχές Μαρτίου. Θα υπάρξει κλιμάκωση της απεργιακής δράσης, μετά την απεργία της 28ης Φλεβάρη, έτσι ώστε να εκφραστεί η δυναμική αντίσταση νεολαίας και εργαζομένων στην παιδεία της αγοράς;

Παρά την πολιτική της ηγεμονία σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εμφανίζει αυξανόμενες ρωγμές στο κοινωνικό πεδίο, που δίνουν νέες δυνατότητες για αντεπίθεση του κινήματος, απόσπαση κατακτήσεων ΤΩΡΑ, για την ανατροπή της πολιτικής κεφαλαίου-ΕΕ και κυβέρνησης.

Η δικαίωση, του αγώνα των αγροτών, των φοιτητών και του απεργιακού ρεύματος που διαμορφώνεται στους εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα παρά την υπονομευτική στάση του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος, απαιτεί ενότητα και πραγματική –όχι συμβολική– κλιμάκωση.

Μόνη ελπίδα, ένα κοινό αγωνιστικό μέτωπο ανατροπής για να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση και η πολιτική της, για να διαμορφωθούν όροι πραγματικών κατακτήσεων κόντρα στη δημοσιονομική προσαρμογή της ΕΕ που εξυπηρετεί ο κυβερνητικός «τσαμπουκάς».

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Τρικάλων καλεί εργαζόμενες/ους και τη νεολαία σε μαζική και μαχητική συμμετοχή στην απεργιακή συγκέντρωση την Τετάρτη 28/2, στις 11:00 π.μ. στην πλατεία Ρήγα Φεραίου.

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Τρικάλων

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αντί να ξύσουνε το πάτο του βαρελιού... Ξύσανε και άλλο τη σάρκα των αγωνιζόμενων αγροτοκτηνοτρόφων!

Στη συνάντηση που είχε με αντιπροσωπεία των αγωνιζόμενων αγροτοκτηνοτρόφων ο πρωθυπουργός με απύθμενο θράσος πρότεινε λιγότερα από αυτά που είχε προτείνει προφορικά στους αγρότες κατά την έναρξη των αγροτικών κινητοποιήσεων!

Η κυβέρνηση της ΝΔ και ο πρωθυπουργός δε θεωρούνε ούτε νόμιμα ούτε δίκαια τα αιτήματα των αγροτοκτηνοτρόφων. Η κυβέρνηση είναι απέναντι σε κάθε διεκδίκηση και εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης και του πολιτικού της προσωπικού σε βάρος των συμφερόντων των καταπιεζόμενων μαζών της εργατικής τάξης και σύμμαχων στρωμάτων της.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να δείξει ότι συνδιαλέγεται για το «καλό των ανθρώπων του πρωτογενή τομέα», προσπαθεί να κερδίσει χρόνο για να μπορέσει να ξεφύγει από τον συντονισμό των μπλόκων, των αγωνιζόμενων φοιτητών αλλά και τον απεργιακό αναβρασμό-αγανάκτηση που επικρατεί στους εργαζόμενους. Προσπαθεί να φανεί ως «κυβέρνηση -διαλόγου» την ώρα που καταστέλλει τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας.

Όλα τα σφυριά πρέπει να βαρέσουν για να ενωθούν τα μεγάλα ρυάκια αντίστασης αγροτών -εργατών-νεολαίας σε ένα ποτάμι ανατροπής της πολιτικής της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτός ο δρόμος θα ανοίξει με αναβάθμιση του αντικυβερνητικού και αντιΕΕ προσανατολισμού του κινήματος από τη σκοπιά των κοινωνικών και λαϊκών αναγκών και όχι της δήθεν «εθνικής» διαπραγμάτευσης.

Η κυβέρνηση της ΝΔ και οι προηγούμενες κυβερνήσεις έχουν συναποφασίσει την Κοινή Αγροτική Πολιτική στην ΕΕ για την εξυπηρέτηση των πολυεθνικών, του ντόπιου αγροτοδιατροφικού κεφαλαίου και τα κυκλώματα των μεγαλοαγροτών – μεγαλοεμπόρων και όλο του αδηφάγου δικτύου (καρτέλ) εμπορίας των αγροτικών προϊόντων.

Οι χιλιάδες μικροί και μεσαίοι αγροτοκτηνοτρόφοι, οι εργατοαγρότες- αγροτοεργάτες δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από την κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στόχος κυβερνήσεων - ΕΕ είναι το ξεκλήρισμα τους και η υποταγή τους στα κυρίαρχα στρώματα της υπαίθρου και της αγοράς. Δεν θα κάνουν βήμα πίσω από την επιδίωξή τους όσους ελιγμούς και να κάνουνε.

Μόνος δρόμος είναι η συνέχιση και η κλιμάκωση του αγώνα σε συντονισμό με τους αγωνιζόμενους φοιτητές και με το απεργιακό ρεύμα που διαμορφώνεται στους εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα παρά την υπονομευτική στάση του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος.

Μόνη ελπίδα ένα κοινό αγωνιστικό μέτωπο ανατροπής για να αποσταθεροποιηθεί η κυβέρνηση και η πολιτική της, για να διαμορφωθούν όροι πραγματικών κατακτήσεων κόντρα στη δημοσιονομική προσαρμογή της Ε.Ε. που εξυπηρετεί ο κυβερνητικός «τσαμπουκάς».

• ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΑΓΡΟΤΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΩΝ
• ΟΧΙ ΣΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ. ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ
• STOP ΣΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ. ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ
• ΜΠΛΟΚΑ ΠΑΝΤΟΥ - ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ Ο «ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ»
• ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

Αγροτοδιατροφική επιτροπή της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

10 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ»

10 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ»

1. Μία απελευθερωτική παιδεία πρέπει να υπερβαίνει το στείρο οικονομισμό και "επαγγελματισμό". Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται τη μόρφωση και την παιδεία μόνο για την επαγγελματική του αποκατάσταση. Ούτε έχει ανάγκη την εκπαίδευση μόνο και μόνο για να τον εξοπλίσει με τις "κατάλληλες" για την εξεύρεση εργασίας ικανότητες. Αντίθετα, του είναι απαραίτητη γιατί συμβάλει στη διαμόρφωση ελεύθερων, κριτικά σκεπτόμενων και ανήσυχων προσωπικοτήτων, γιατί τον απελευθερώνει από την άγνοια του, από τις προλήψεις, από τον ανορθολογισμό. Αυτός ο ρόλος της μόρφωσης, η αυταξία της, δεν μπορεί να φυλακιστεί απλά και μόνο στην προσφορά κάποιων επαγγελματικών δεξιοτήτων. Οι νέοι, και όχι μόνο αυτοί, έχουν ανάγκη την γνώση για πολύ περισσότερους λόγους και όχι μόνο ως "εφόδιο για δουλειά". Αυτό, άλλωστε, υπογραμμίζει και η λαϊκή θυμοσοφία: "Άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο".

2. Μία απελευθερωτική παιδεία πρέπει να έρχεται σε ρήξη με την λογική που συνδέει - για την ακρίβεια υποτάσσει - τη μόρφωση, την γνώση και την εκπαιδευτική διαδικασία με την "παραγωγή", την "οικονομία" κλπ. Η οριοθέτηση αυτή αφορά πρώτα από όλα τις κυρίαρχες συντηρητικές αντιλήψεις της επιχειρηματικής παιδείας, την υποταγή της εκπαίδευσης στη λογική του κέρδους και της αγοράς, την ασφυκτική ένταξη της μόρφωσης στη διαδικασία της καπιταλιστικής παραγωγής. Πρέπει όμως να αφορά και τις δήθεν προοδευτικές παραλλαγές αυτής υποταγής, που γίνονται στο όνομα της "νέου τύπου ανάπτυξης" ή των μοντέλων "παραγωγικού εκσυγχρονισμού". Οι νέοι και η κοινωνική πλειοψηφία έχουν ανάγκη την γνώση όχι για να θριαμβεύσει η αστική οικονομία και παραγωγή ή έστω η " προοδευτικά αναμορφωμένη", αλλά πάντα αστική παραγωγική μηχανή. Την χρειάζονται ως ένα από τα μέσα της απελευθέρωσης του ανθρώπου από κάθε αποξένωση, καταπίεση και εξουσία και όχι για να γίνουν αποτελεσματικά εξαρτήματα της καπιταλιστικής παραγωγής και των προοδευτικών παραλλαγών της.

3. Μια απελευθερωτική μόρφωση και παιδεία δεν περιορίζεται μόνο στα πλαίσια του επίσημου εκπαιδευτικού συστήματος και η διάρκειά της δεν εξαντλείται στην χρονική διάρκεια αυτού του συστήματος. Χρειάζεται ασφαλώς ένα αποτελεσματικό και "πλούσια" εκπαιδευτικό σύστημα. Ωστόσο, η μόρφωση και η παιδεία πρέπει επίσης να αναβλύζουν από όλους τους κρίκους και τους θεσμούς της κοινωνίας, ο πολιτισμός και η γνώση πρέπει να διαχέονται από κάθε κύτταρό της, διαμορφώνοντας ένα κλίμα μαζικού διαφωτισμού και μορφωτικής ανάτασης. Πολύ περισσότερο που μόρφωση και παιδεία δεν είναι μόνο η εκπαίδευση ούτε αποκτούνται μόνο μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα. Ταυτόχρονα, αυτό το κλίμα δεν πρέπει να σταματά στα συμβατικά εκπαιδευτικά χρόνια. Ζούμε σε μια εποχή τεράστιων επιστημονικών ανακαλύψεων, όπου ο όγκος των γνώσεων αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Ότι μάθαμε στο σχολείο ή στο Πανεπιστήμιο "παλιώνει", απαξιώνεται γρήγορα. Να γιατί είναι αναγκαία η δια βίου εκπαίδευση. Να γιατί πρέπει η κοινωνία να δίνει σε όλα τα μέλη της τη δυνατότητα διαρκούς εμπλουτισμού, εκσυγχρονισμού και διεύρυνσης του μορφωτικού - πολιτιστικού τους ορίζοντα.

4. Μια απελευθερωτική παιδεία δεν μπορεί παρά να αμφισβητεί ριζικά τον κατανεμητικό ρόλο της εκπαίδευσης, που παράγεται και αναπαράγει τον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Αυτή η αμφισβήτηση σήμερα είναι πολύ περισσότερο αναγκαία και αυτό γιατί οι εξελίξεις στην επιστήμη, την ειδίκευση, την τεχνική αναβαθμίζουν  το ρόλο της εκπαίδευση ως  μηχανισμού ταξικού καθορισμού και ένταξης, ως μηχανισμού που προετοιμάζει και διοχετεύει τους νέους στις διάφορες θέσεις του αστικού οικονομικού μηχανισμού και της καπιταλιστικής ιεραρχίας. Η παιδεία, για να είναι απελευθερωτική, πρέπει να εξασφαλίζει ενιαία μορφωτικά δικαιώματα για όλους και ίσες δυνατότητες κοινωνικής και παραγωγικής ένταξης σε μια κοινωνία και σε μια παραγωγή απαλλαγμένες από την εκμετάλλευση, την ατομική ιδιοκτησία, τους νόμους της αγοράς και του ανταγωνισμού.

5. Μια απελευθερωτική παιδεία είναι ασύμβατη και αντιπαραθετική με τους ταξικούς φραγμούς, τις διακρίσεις, τις ανισότητες, τον αποκλεισμό. Η μόρφωση, η γνώση είναι ισότιμο δικαίωμα όλων των πολιτών και όχι μόνο των οικονομικά ισχυρών, η πρόσβαση σε όλο τον πλούτο της ανθρώπινης σκέψης και του πολιτισμού πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους από την κοινωνία και να μην εξαρτάται από τις ταξικά άλλωστε καθορισμένες - δυνατότητες της κάθε οικογένειας, από αυτή την άποψη, είναι αυτονόητη η ανάγκη για την εξάλειψη όλων αυτών των εκπαιδευτικών και μη μηχανισμών, που λειτουργούν ως φραγμοί και για τον πολλαπλασιασμό  εκείνων που συμβάλλουν στο στόχο της κοινωνικά ισότιμης επαφής με την γνώση.

6. Μια απελευθερωτική παιδεία δεν αρκεί να ζητά περισσότερη ή καλύτερη γνώση για όλους. Το ζήτημα της μόρφωσης δεν είναι ποσοτικό,  είναι πρώτα και κύρια ζήτημα περιεχομένου. Μια άλλη παιδεία, λοιπόν, θα ανακαλύπτει νέα πεδία γνώσης, θα διαμορφώνει νέους επιστημονικούς ορίζοντες, θα σπάζει τα σύνορα που χαράζει η αγοραία αντίληψη, θα καταργεί τα εκπαιδευτικά - ερευνητικά νεκροταφεία της κοινωνίας του κέρδους, θα αναπτύσσεται σε νέες κατευθύνσεις και τομείς, προσανατολισμένες από τις ανθρώπινες ανάγκες και ενοράσεις και όχι από τις απαιτήσεις της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Μια τέτοια παιδεία είναι ξένη με τον τεχνοκρατισμό, τις απόψεις για ουδετερότητα της επιστήμης και της γνώσης. Που θεωρούν την ανάπτυξή της αντικειμενικά προοδευτική διαδικασία, όπου το μόνο πρόβλημα είναι το πώς και ποιος θα την χρησιμοποιήσει.  

7. Μια απελευθερωτική παιδεία πρέπει να αμφισβητεί τη σημερινή "γεωγραφία" και τα "σύνορα" των μαθημάτων, των σχολών, των επιστημονικών αντικειμένων, των επαγγελμάτων, να αντιμετωπίζει αυτό το ζήτημα δυναμικά, να διαμορφώνει μια νέα "χάρτα" και φυσιογνωμία για όλα αυτά. Είναι άλλωστε κοινό μυστικό ότι ο σημερινός χωρισμός κινείται ανάμεσα στις συμπληγάδες των επιστημονικών γνώσεων προηγούμενων εποχών και  απαιτήσεων της καπιταλιστικής αγοράς. Αυτές οι διαχωριστικές γραμμές, αλλά και οι νέες, που διαμορφώνουν οι εξειδικεύσεις βίδας, οι κατατμήσεις σχολών, οι κύκλοι σπουδών κλπ., αδυνατούν να ανταποκριθούν στις σημερινές επιστημονικές τάσεις, στην ανάγκη διεπιστημονικής προσέγγισης, στην απαίτηση για ολόπλευρες προσωπικότητες, για σύνθεση σε ανώτερο επίπεδο (συλλογικό και ατομικό) των εξειδικευμένων επιστημονικών περιοχών. Για τη μη διάσπαση του ενιαίου της γνώσης.

8. Η νέα απελευθερωτική παιδεία πρέπει να υπερβαίνει το σημερινό εκπαιδευτικό μοντέλο, τη σημερινή δομή, τους κάθετους και οριζόντιους διαχωρισμούς σε βαθμίδες τομείς, θεσμούς - είτε αυτοί είναι νομικά κατοχυρωμένοι, είτε στηρίζονται στον καταναγκασμό των κάθε λογής εξετάσεων. Οι έννοιες της βασικής εκπαίδευσης, του Πανεπιστημίου, της μεταπτυχιακής παιδείας πρέπει να ανασυγκροτηθούν ριζικά. Όλοι πρέπει να έχουν δυνατότητα πρόσβασης σε μια πολύ πιο διευρυμένη και πλούσια έννοια βασικής παιδείας, αλλά και τη δυνατότητα απόκτησης της πανεπιστημιακής μόρφωσης. Αν χτες η βασική παιδεία ήταν λίγο "κολλυβογράμματα", σήμερα σε αυτό τον όρο περιέχονται πολύ πιο πολλά (πληροφορική, καλλιτεχνική παιδεία, ξένες γλώσσες κλπ.). Αυτή η πραγματικότητα και οι σύγχρονες εξελίξεις, αλλά κυρίως οι μορφωτικές ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας ασφυκτιούν στη σημερινή εκπαιδευτική δομή και διάρθρωση.  

9. Μια νέα απελευθερωτική παιδεία θα οικοδομεί και ένα νέο τρόπο παροχής της γνώσης, νέας μορφής επαφές με τις κατακτήσεις του ανθρώπινου μυαλού, νέες δημοκρατικές διαδικασίες προσέγγισης της μόρφωσης εντός και εκτός εκπαίδευσης, νέους δρόμους ανάπτυξης της επιστήμης και της έρευνας. Διαδικασίες όπως τα δεσμευτικά αναλυτικά προγράμματα, η αυθεντία του καθηγητή, ο μονόλογος, ο παπαγαλισμός, η εξετασιομανία, η πειθάρχηση, ο πειθαναγκανασμός, η μοναδικότητά του ενός συγγράμματος, φυλακή της βαθμολογίας και τόσες άλλες δεν μπορεί να έχουν σχέση με τέτοια παιδεία.

10. Μια απελευθερωτική παιδεία, τέλος, πρέπει να υπερβαίνει το δίλημμα "κρατική ή ιδιωτική εκπαίδευση". Ούτε ο κρατικός "ναός της γνώσης" των καπιταλιστικών χωρών, ούτε το κρατικά ελεγχόμενο και συγκεντρωτικό εκπαιδευτικό μοντέλο των πρώην ανατολικών χωρών, ούτε, πολύ περισσότερο, η ιδιωτικοποιημένη - εμπορευματικοποιημένη εκπαίδευση μπορεί να είναι ο "χώρος" μιας τέτοιας παιδείας. Αντίθετα χρειάζονται νέοι θεσμοί, ορισμένοι αυτοτελώς και διαχεόμενοι σε όλη την κοινωνία. Θεσμοί διαμορφωμένοι, ελεγχόμενοι και "εξαρτημένοι" από τις απαιτήσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας. Θεσμοί αναπροσαρμοζόμενοι, αποκεντρωμένοι, συλλογικοί, ανεξάρτητοι από το κράτος και τους ιδιώτες.

Η προοπτική μιας τέτοιας παιδείας φαίνεται ίσως μακρινή. Και όμως, είναι η πιο κοντινή στις ανάγκες και στα δικαιώματα των νέων και όλων των εργαζόμενων. Για την υπεράσπιση της ζωής και των ελευθεριών, την επανάσταση και τον κομμουνισμό!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ΠΑΙΔΕΙΑ στη ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ του ΚΕΡΔΟΥΣ και της ΑΓΟΡΑΣ!

Στο 5ο Συνέδριο μας επιχειρούμε να ψηλαφίσουμε απαντήσεις και να τις καταθέσουμε προς συζήτηση, στο ερώτημα μιας συνολικής, στρατηγικής απάντησης. Απέναντι σε έναν καπιταλισμό που προελαύνει παράγοντας βαρβαρότητα σε όλα τα πεδία, σε έναν καπιταλισμό που συνιστά αναχρονισμό για την ανθρωπότητα.

Θεωρούμε ότι είναι επείγουσα και αναγκαία αλλά και δυνατή μια σύγχρονη αντικαπιταλιστική  απάντηση με κομμουνιστική προοπτική προς μια κοινωνία των ελεύθερων, συνεταιρισμένων παραγωγών χωρίς εκμετάλλευση και ιδιωτική ιδιοκτησία.

Από αυτή τη σκοπιά αναλύουμε και διαβάζουμε την περίοδο, τις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες στην αλληλοσυσχέτισή τους. Όχι ως δημοσιολόγοι αναλυτές αλλά σαν μέρος του κινήματος  που επιζητά την κοινωνική αλλαγή. Δε συμφωνούμε με την εκτίμηση του συρμού «αυτά τα ξέρουμε όλοι, το ζήτημα είναι τώρα τί κάνουμε». Ακόμη και όσοι/ες μιλούν με αυτή την οπτική, δε διαβάζουμε την περίοδο με τον ίδιο τρόπο, δεν οδηγούμαστε στα ίδια συμπεράσματα.

Στα πλαίσια αυτά την Κυριακή 18 Φλεβάρη στις 12:00 το μεσημέρι στη Σουίτα Art Cafe, συζητάμε για τα ζητήματα της Παιδείας πιο στρατηγικά στα πλαίσια του σύγχρονου «Ολοκληρωτικού Καπιταλισμού». Ανιχνεύοντας στόχους και δρόμους στο σήμερα, ενάντια στη δύναμη της συνήθειας και σε μια πραγματικότητα που -κατά την κυρίαρχη λογική- δεν αλλάζει.

Πιστεύουμε η Γνώση, η επιστήμη, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, πρέπει να απαλλαγούν από τα δεσμά της εμπορευματοποίησης-εκμετάλλευσης, από τον θετικισμό, τον τεχνοκρατισμό, τη μεταφυσική.  Με κατάργηση των ταξικών φραγμών και ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες-μορφές εκπαίδευσης, σε όλη τη διάρκεια του ανθρώπινου βίου, που θα εξασφαλίζεται με μέτρα ενίσχυσης των κοινωνικά-οικονομικά ασθενέστερων.

Με μια αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν, δημοκρατική εκπαίδευση όλων των παιδιών. Με δίχρονη προσχολική αγωγή-εκπαίδευση, ενιαίο δωδεκάχρονο σχολείο. Ένα σχολείο πολυτεχνικό, που θα συνδυάζει τη γενική παιδεία, την ευρεία ανθρωπιστική μόρφωση με επιστημονικές και τεχνικές γνώσεις, ικανότητες για βασικούς κλάδους της παραγωγής, που θα καλλιεργεί την ισόρροπη γνωστική, καλλιτεχνική, ηθική και σωματική ανάπτυξη των παιδιών, την κριτική-δημιουργική σκέψη, τα ιδανικά της αλληλεγγύης, τη συλλογικότητα.

Με πραγματική δυνατότητα ελεύθερης πρόσβασης σε μια ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση, αλλά και στο δημόσιο, δωρεάν, σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης μετά το δωδεκάχρονο σχολείο για όσα επαγγέλματα δεν απαιτείται πανεπιστημιακή μόρφωση.

Για μια απελευθερωτική παιδεία και μια κοινωνία όπου η μόρφωση θα αναδύεται από όλους τους αρμούς της και θα εξασφαλίζει όλους τους υλικούς πόρους, ώστε καθεμιά και καθένας να έχει πρόσβαση σε όποιο κομμάτι της εκπαίδευσης επιθυμεί, όποτε το επιλέξει.

Ομιλητές θα είναι ο Γιώργος Κρεασίδης, εκπαιδευτικός, μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ κι αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος.

ΝΑΡ Τρικάλων / Οργάνωση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΡΓΑΤΩΝ - ΦΟΙΤΗΤΩΝ - ΑΓΡΟΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΕΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

Κι ενώ η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία και η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ φαινόταν αρκετή για μια άκοπη πορεία θριάμβου για την ΝΔ τα πράγματα δεν εξελίσσονται καθόλου έτσι.

Οι φοιτητές κάνουν καταλήψεις και διαδηλώνουν μαζί με εκπαιδευτικούς και μαθητές, οι αγρότες έστησαν τα μπλόκα, τα νοσοκομεία απεργούν. Από την εκπαίδευση ως την υγεία και από τους πλειστηριασμούς των σπιτιών φτωχών ανθρώπων ως τις απολύσεις συμβασιούχων στα νοσοκομεία και το νομοσχέδιο για την ψυχική υγεία οι αγώνες αναπτύσσονται και αυτές είναι η μόνη πραγματική αντιπολίτευση.

Η κυβέρνηση της ΝΔ επιτίθεται στον λαό σηκώνοντας την σημαία του κέρδους, της επιχειρηματικότητας, της αγοράς, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συντριβή των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων για την ενίσχυση του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης είναι ο μοναδικός της στόχος.

Στην εκπαίδευση προωθεί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των ιδιωτών, ενώ τους φτιάχνει «πελατεία» υποβαθμίζοντας τα δημόσια πανεπιστήμια και μετατρέποντας το Λύκειο σε εξεταστική κόλαση.

Στην υγεία όχι μόνο δεν κάνει προσλήψεις για να καλύψει τις χιλιάδες κενές θέσεις αλλά και απολύει 6.000 συμβασιούχους για να βάζει τους ιδιώτες στο ΕΣΥ υποχρεώνοντας τον λαό να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Ταυτόχρονα, διαλύει και ιδιωτικοποιεί τις δημόσιες δομές ψυχικής υγείας αφήνοντας τους ασθενείς έρμαιους στην αγορά.

Συντρίβει την μικρή και μεσαία αγροτιά, ακριβαίνοντας το κόστος της καλλιέργειας, περικόπτοντας τις αποζημιώσεις για τις πλημμύρες και «μαζεύοντας» τις επιδοτήσεις σε όλο και λιγότερα χέρια μεγαλοαγροτών.

Μιλάει για «εισαγόμενη» ακρίβεια, για να κρύψει την ασυδοσία και την κερδοσκοπία των μεγαλεμπόρων που θησαυρίζουν πουλώντας το ίδιο προϊόν ακριβότερο στην Ελλάδα απ ότι στην ..Γερμανία!

Η ΜΟΝΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Παλεύουμε ενάντια σε κάθε μέτρο και ζήτημα για να προασπίσουμε τα δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες. Όμως αυτό από μόνο του δεν φτάνει!

Οι αγώνες πρέπει να ενώνονται να γίνονται μια μεγάλη δύναμη που θα «σπάσει» την αντιλαϊκή αυτή πολιτική και θα ανατρέψει την κυβέρνηση. Οι αιτίες είναι κοινές. Ο αντίπαλος είναι κοινός. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις πίσω της την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων και τις αποφάσεις της ΕΕ που προωθεί, στηρίζει και επιβάλλει αυτή την άθλια κυβέρνηση.

Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύουν για να μπει άμεσα πανεργατική απεργία με κλιμάκωση, για αυξήσεις στους μισθούς ενάντια στην ακρίβεια, για να συντονιστούν τώρα στον δρόμο εργάτες, νεολαία, αγρότες κι όχι να μπαίνουν απεργίες πριν το Πάσχα όπως κάνει η ΓΣΕΕ ή τέλη Φλεβάρη από το ΠΑΜΕ, ακυρώνοντας στην πράξη την δυνατότητα κοινού ενωμένου αγώνα, φοιτητών, εργατών, αγροτών στο τώρα.

Παλεύουμε για στόχους που υπερασπίζονται πραγματικά τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας γιατί θίγουν τα κέρδη, την ιδιοκτησία και την εξουσία των λίγων.

Για να έχουμε αυξήσεις στους μισθούς πρέπει να μειωθούν τα κέρδη.

Για να έχουμε αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παιδεία, υγεία, συγκοινωνίες πρέπει να τα αφαιρέσουμε από την κυριαρχία του κέρδους, με εθνικοποιήσεις και εργατικό έλεγχο.

Για να δίνονται τα λεφτά για τις ανάγκες μας και όχι για πολεμικούς εξοπλισμούς στο πλευρό του ΝΑΤΟ και του κράτους - τρομοκράτη του Ισραήλ που εξαπολύει γενοκτονία ενάντια στους Παλαιστίνιους.

Ενισχύουμε την «αριστερά της ανατροπής», που θα επιβάλλει κατακτήσεις, θα είναι δύναμη σύγκρουσης απέναντι στην κυβέρνηση όχι συναίνεσης. Θα είναι ενάντια στην πολιτική της αγοράς, της δημοσιονομικής μπότας της ΕΕ και της πολεμικής- ιμπεριαλιστικής μηχανής του ΝΑΤΟ. Μία αριστερά αντικαπιταλιστική και πραγματικά επαναστατική.

Δεν θα σταματήσουμε στα «μισά του δρόμου» όπως ένα χρόνο πριν όταν η κοινοβουλευτική αριστερά «έκλεισε» το μεγαλειώδες κίνημα, που βγήκε μετά το έγκλημα στα Τέμπη, για να ασχοληθεί με τις εκλογές.

Υπάρχει σήμερα η δυνατότητα μίας συνολικής κοινωνικής και πολιτικής ανατροπής.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει και καλεί για να κάνουμε αυτή την δυνατότητα πράξη!

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Τρικάλων

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ