Όπως θα πυροβολήσουν κι εσένα αύριο

Γιάννης Κυριακάκης, πηγή αριστερό blog

 «Αμάν πια μ’ αυτή τη Μανωλάδα! Μας ζαλίσανε. Αυτό ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Στο κάτω – κάτω της γραφής εμείς δεν είμαστε από το Μπαγκλαντές! Ας πούμε κάτι πιο ευχάριστο. Κάτι πιο καθημερινό.»

Το περασμένο καλοκαίρι ένα ζευγάρι πάμπλουτων Ινδών, η Φάρα και ο Σαγκάρ, τέλεσε το γάμο του στη Μύκονο. «Πανάκριβα κοσμήματα, μεταξωτά σάρι, ασήμι, σαμπάνιες, διαμάντια, σεκιούριτι, πριβέ συναυλίες». Ο γάμος κόστισε 1 εκατ. ευρώ. Οι νεόνυμφοι ναύλωσαν τσάρτερ κι έφεραν 500 καλεσμένους από το Ντουμπάι και το Νέο Δελχί. Το γλέντι κράτησε τέσσερις μέρες.

Κανείς δεν ενοχλήθηκε, κανείς δεν τους ενόχλησε, ούτε παραξενεύτηκε για το χρώμα τους και  την εθνικότητά τους. Παρ’ ότι ήταν Ινδοί και μαυριδεροί ήταν παντού ευπρόσδεκτοι.

Λίγες μέρες νωρίτερα τέσσερις συμπατριώτες τους, Ινδοί εργάτες περίμεναν το λεωφορείο στο Σφακάκι Ρεθύμνου, 5:30 το πρωί, για να πάνε στη δουλειά. Εκεί τους επιτέθηκαν νεαροί Ρεθυμνιώτες που τους χτύπησαν και τους μαχαίρωσαν όλους! Γιατί; Μα γιατί ήταν μαυριδεροί, Ινδοί και περίμεναν στη στάση για να πάνε στη δουλειά.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το ‘’εθνεγερτικό’’ νήμα σύνδεσης ΔΑΚΕ και Χρυσής Αυγής στην εκπαίδευση

Γιώτα Ιωαννίδου*, πηγή αριστερό blog

  «Λέμε όχι στις νεοφιλελεύθερες επιλογές που υποβαθμίζουν το βιοτικό μας επίπεδο, στον αριστερό λαϊκισμό που υπόσχεται τα πάντα στους πάντες… Είμαστε αντίθετοι στις εθνομηδενιστικές αντιλήψεις της Αριστεράς που στοχεύει στον αφελληνισμό των Ελλήνων… Απαιτούμε εθνοκεντρική εκπαίδευση… Οι διαχρονικές ιδέες και αξίες του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού πρέπει να είναι στο επίκεντρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας… Είμαστε αντίθετοι στο σχολείο – κέντρο κομματικής προπαγάνδας που ονειρεύεται η Αριστερά…»  Από αφίσα και θέσεις της ΔΑΚΕ για το 16^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ

« Δεν πιστεύουμε στον φιλελευθερισμό είτε νέο, είτε παλιό, ούτε και στο μαρξισμό επίσης είτε νέο είτε παλιό… Οι εχθροί του Έθνους μας, γνώριζαν καλά ότι για να πλήξουν τον πατροπαράδοτο ελληνικό τρόπο ζωής και σκέψης, για να καταλύσουν τις πανάρχαιες ελληνικές αξίες και τα ιδανικά μας, θα έπρεπε να προσηλωθούν στην εκπαίδευση των νέων γενεών κατά τρόπο τέτοιο, ώστε να εξυπηρετούνται μακροπρόθεσμα τα σιωνιστικά τους σχέδια αφελληνισμού… Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, το μεταπολιτευτικό καθεστώς επεδίωξε και τελικώς πέτυχε, … να μεταβάλουν τον εθνικό χαρακτήρα της παιδείας σε ‘’ανθρωποκεντρικό’’. Παραπλανητικός πέρα για πέρα ο τίτλος, όσο και ο «σοσιαλισμός» των αριστερών λακέδων του συστήματος» Από το υλικό «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ Ένα κίνημα ιδεολογικό» και από το «Ο αντεθνικός ρόλος των μαρξιστών στην ελληνική εκπαίδευση» - ιδεολογικά κείμενα Χ.Α.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το Plan B και η πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Βασίλης Μηνακάκης

 Αρκετή συζήτηση έχει γίνει για τις ως τώρα διατυπωμένες θέσεις του Plan B και αν αυτές προσεγγίζουν εκείνες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δημιουργώντας τη βάση μιας πολιτικής συμπόρευσης. Ας βάλουμε τη συζήτηση σε μια σειρά. Ιδού πώς περιγράφει το πολιτικό πλαίσιο του Plan B ο επικεφαλής του: «Η αποχώρηση από το ευρώ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη σωτηρία και την ανάκαμψη. Από μόνη της όμως δεν αρκεί. Είναι κρίκος σε μια σειρά μετασχηματισμών αριστερού προσανατολισμού, που απευθύνονται όμως σε όλους τους πολίτες. Την άμεση παύση πληρωμών προς τους ξένους δανειστές. Την εθνικοποίηση των τραπεζών. Τον οικονομικό σχεδιασμό. Την παραγωγική ανασυγκρότηση. Τη δυναμική παρουσία των δημόσιων επενδύσεων. Τη συγκρότηση ενός Κοινωνικού Κράτους. Επειδή πλευρές των πολιτικών αυτών θα έρθουν σε σύγκρουση με το καθεστώς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο λαός με δημοψήφισμα θα πάρει την απόφαση για την περαιτέρω πορεία του».

Και να πώς τοποθετούν οι Θέσεις για τη 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι το πολιτικό της πρόγραμμα (που είναι και οφείλει να είναι πιο προωθημένο), αλλά το πολιτικό πλαίσιο για μια μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντι-ΕΕ και αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς: «Πολιτική βάση μιας τέτοιας μετωπικής συμπόρευσης είναι το αναγκαίο κι απαραίτητο σήμερα μεταβατικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Στόχος η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης, πηγή αριστερό blog

Ο κύριος Πάγκαλος, πριν από τρία χρόνια, ως υποδειγματικός λαγός και με το ειδικό υπουργικό βάρος που τον διέκρινε τότε, ανακοίνωνε τις αποφάσεις τού διευθυντηρίου της τρόικας για απολύσεις στο δημόσιο λέγοντας πως, όταν καταργείται μια οργανική θέση, το Σύνταγμα δεν απαγορεύει την απόλυση του υπαλλήλου.

Κανείς δεν μπορούσε τότε να φανταστεί, πλην των υποψιασμένων, πως ο πρώην αντιμνημονιακός κύριος Σαμαράς, θα το επαναλάμβανε μετά από τρία χρόνια, κατέχοντας, πλέον, τη θέση του πρωθυπουργού.

Αφού έψησαν την κοινή γνώμη γενικεύοντας μεμονωμένα περιστατικά, πως ο δημόσιος τομέας είναι υπερβολικά μεγάλος, κάτι που διαψεύστηκε αργότερα από τα επίσημα στοιχεία όταν πια η λάσπη είχε στερεοποιηθεί στις συνειδήσεις, ξεκίνησαν σιγά-σιγά να χτίζουν το μεγάλο τους στόχο: τη σταδιακή άρση μέχρι την τελική κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα.

Οι εργασιακές σχέσεις στο δημόσιο τομέα υπήρξαν πάντοτε σημείο αναφοράς και μέτρο σύγκρισης για τις εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Μαρξ, το κεφάλαιο και οι μηχανές

Θανάσης Μπαντές
 

Οι Μοντέρνοι Καιροί είναι μια κινηματογραφική ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν που γυρίστηκε το 1936. Στην ταινία εμφανίζεται ο γνωστός αλητάκος με το χαρακτηριστικό καπέλο και μουστάκι, ο οποίος αγωνίζεται να επιβιώσει στον μοντέρνο, βιομηχανοποιημένο κόσμο. Το φιλμ έχει φόντο το μεγάλο οικονομικό και χρηματηστηριακό κραχ του 1929 και αποτελεί ένα σχόλιο στην απεγνωσμένη εύρεση εργασίας σε μια κοινωνία με τεράστια ανεργία καθώς και στην οικτρή οικονομική κατάσταση των ανθρώπων.

Όταν το 1735 ο Τζον Ουάιατ έφερε στο φως την πρώτη κλωστική μηχανή, δεν εγκαινίασε απλώς αυτό που ονομάζουμε βιομηχανική επανάσταση, αλλά κυριολεκτικά άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας, όχι τόσο με την έκρηξη της παραγωγής, όσο με την ολοκληρωτική προσαρμογή του ανθρώπου στη νέα εποχή της μηχανής. Η μηχανή, ως διαμεσολαβητής της παραγωγής, επέβαλε εργασιακούς όρους σιδερένιας υπακοής, ανατρέποντας συθέμελα όχι μόνο την παγκόσμια οικονομία, αλλά την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση. Ο βιομηχανικός εργάτης βρέθηκε αντιμέτωπος με πελώρια μηχανήματα, που καθόριζαν όλες του τις κινήσεις. Η συγκεκριμένη λειτουργία της μηχανής, ως αμετάκλητη πραγματικότητα, υποχρέωσε τον εργάτη σε εξίσου μηχανιστικές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις καθιστώντας τον προέκταση της μηχανής, μετατρέποντάς τον δηλαδή σε μηχάνημα. Υπό αυτή την έννοια περισσότερο ο άνθρωπος προσαρμόστηκε στη μηχανή παρά η μηχανή στον άνθρωπο. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αναπολούμε την εποχή του χαλκού ή τη δουλοκτητική παραγωγή της Αιγύπτου. Η μηχανή σαφέστατα διευκόλυνε όλες τις ανθρώπινες εργασίες, αλλά η προσφορά κάθε αντικειμένου δεν κρίνεται μόνο από το αποτέλεσμα, αλλά και από την ίδια του τη χρήση.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΙΟΣ: Οι ”δικές μας” τυφλές βόμβες – Η άγνωστη κληρονομιά της Δικτατορίας

Εφημερίδα των Συντακτών

Η δικτατορία των συνταγματαρχών μάς κληροδότησε μια οργάνωση-«φάντασμα», τη Νέα Τάξη. Η δράση της ξεκινά από την περίοδο της χούντας, περνά στη μεταπολίτευση και φτάνει, χωρίς κανείς να το καταλάβει, μέχρι σήμερα

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ:

Τάσος Κωστόπουλος, Άντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς

Σύμφωνα με τα ευρήματα του FBI, οι βομβιστικοί μηχανισμοί που προκάλεσαν το αιματηρό τυφλό χτύπημα τη Δευτέρα στον Μαραθώνιο της Βοστόνης περιείχαν καρφιά και μπίλιες από ρουλεμάν. Αυτός είναι ο λόγος που υπήρξε τόσο φονικός ο απολογισμός των εκρήξεων. Τα ατσάλινα κομμάτια πετάχθηκαν σαν θραύσματα όλμων και προκάλεσαν όχι μόνο νεκρούς αλλά και πολλούς τραυματίες, από τους οποίους αρκετοί υπέστησαν ακρωτηριασμό.

Δεν μας είναι άγνωστες αυτού του είδους οι βόμβες. Παρόμοιοι βομβιστικοί μηχανισμοί είχαν τοποθετηθεί σε δύο κινηματογράφους της Αθήνας που έπαιζαν σοβιετικές ταινίες το 1978. Η πρώτη βόμβα είχε τοποθετηθεί στον κινηματογράφο «Ελλη», το Σάββατο 11.3.1978. Το σημείο όπου είχαν επιλέξει οι δράστες να τοποθετήσουν τη βόμβα και η ώρα που είχε ρυθμιστεί να εκραγεί ο μηχανισμός δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τους σκοπούς τους. Ηθελαν ασφαλώς να προκαλέσουν πολλά θύματα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση των αρχών, η βόμβα ήταν πολύ μεγάλης ισχύος, ενώ στο εσωτερικό της υπήρξαν μεταλλικά κομμάτια για να προκληθεί μεγαλύτερη βλάβη στα θύματα. Η δεύτερη βόμβα εξερράγη στον κινηματογράφο «Ρεξ», στις 20.6.1978. Ο μηχανισμός ήταν παρόμοιος, μόνο που αυτή τη φορά είχαν τοποθετηθεί στο εσωτερικό της μπίλιες από ρουλεμάν. Ο απολογισμός των τραυματιών έφτασε τους δεκαπέντε.

Οι δύο αυτές βόμβες δεν ήταν οι μοναδικές. Δεκάδες εκρήξεις καταγράφονται τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με στόχους γραφεία κομμάτων της Αριστεράς, έντυπα, βιβλιοπωλεία. Η σκοπιμότητα του μπαράζ των βομβών ήταν διάφανη, παρά το γεγονός ότι δεν υπήρξε άμεση ανάληψη ευθύνης από τους δράστες. Αλλωστε δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιθεωρητής Κλουζό για να κατανοήσει το κίνητρο κάποιων που έβαλαν 13 βόμβες στην Αθήνα κατά την επέτειο της πτώσης της χούντας (23.7.1978) ή άλλες 39 για να τιμήσουν τη μνήμη του βασανιστή της Ασφάλειας Μάλλιου (17.12.1978).

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το 30% θέλει χούντα. Το υπόλοιπο 70%;

Αρθρογράφος: 

2310net

Δημοσκόπηση έδειξε ότι το 30% πιστεύει ότι ήταν καλύτερα τα πράγματα επί χούντας. Το πρόβλημα είναι τι πιστεύει το υπόλοιπο 70%.

Πόσοι από αυτούς για παράδειγμα πιστεύουν στην ελευθερία της αγοράς; Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη δικτατορία από αυτή της ελεύθερης αγοράς;

 

Πόσοι από αυτούς είναι οπαδοί της ΕΕ και της με κάθε θυσία παραμονής στο ευρώ; Είναι ή δεν είναι η ίδια η ΕΕ μια ιδιότυπη δικτατορία όπου ο ισχυρός εκμεταλλεύεται τον ανίσχυρο;

 

Πόσοι από αυτούς πιστεύουν ότι είχαμε δημοκρατία όλα αυτά τα χρόνια; Ότι είχαμε δημοκρατία όταν οι κυβερνήσεις έπαιρναν ιστορικές για τη χώρα αποφάσεις βασισμένες όχι στην λαϊκή εντολή, αλλά σε μια κάποια εκλογική μειοψηφική νίκη. Αυτοί άραγε υποψιάστηκαν ποτέ ότι η αστική «δημοκρατία» δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια καλοστημένη κοινοβουλευτική χούντα;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

«Λαμόγια» … στο χακί – Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

του Διονύση Ελευθεράτου

Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!

Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και… η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»…

Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με … επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973…

Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τον Παπαδόπουλο τι τον έχετε κ.Πάγκαλε;

 πηγή, infowar

Αίσθηση προκάλεσε η νέα προσπάθεια του πρώην υπουργού Θ. Πάγκαλου να ξεφύγει για λίγο από την πολιτική αφάνεια, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά το λογαριασμό του στο Twitter. Απευθυνόμενος στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αναφέρει χαρακτηριστικά:

Ακολούθησε συζήτηση στο διαδίκτυο για το αν ο Παπαδόπουλος ήταν πρωθυπουργός ή δικτάτορας, όπως ο παππούς του Θ.Πάγκαλου. Η αλήθεια είναι ότι ο πραξικοπηματίας κατείχε μεταξύ άλλων τις θέσεις του πρωθυπουργού, του αντιβασιλέα και του προέδρου της Δημοκρατίας. Αν ακολουθήσουμε όμως την ορολογία που χρησιμοποιούσαν οι πραξικοπηματίες θα έπρεπε καλύτερα να τον αποκαλούμε «Αρχηγό της Επανάστασης».Το θέμα δεν σχετίζεται φυσικά με τους τύπους και το πρωτόκολλο αλλά με το συλλογικό υποσυνείδητο ενός ολόκληρου λαού. Στη διάρκεια της μεταπολίτευσης μόνο οι οπαδοί της δικτατορίας χαρακτήριζαν τον Παπαδόπουλο «πρωθυπουργό» ενώ ο ελληνικός λαός χρησιμοποιούσε τους όρους «δικτάτορας», «πραξικοπηματίας», «αρχηγός της χούντας» κτλ.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

TERRA INCOGNITA: Αναμνήσεις από τη χούντα που (δεν) έζησα

Του Μάκη Γεωργιάδη, πηγή βαθύ κόκκινο

Από τη χούντα, την πραγματική αυτή δηλαδή των συνταγματαρχών με τα τανκ στους δρόμους και την ΕΑΤ – ΕΣΑ, δεν έχω μνήμες. Τι μνήμες να έχει ένα παιδί που  τον Ιούλιο του 1974  λέει τις πρώτες του λέξεις…

Ούτε τηλεόραση, ούτε τηλέφωνο, ούτε καλά – καλά ψυγείο  δεν είχαν τότε τα  περισσότερα σπίτια  στη γειτονιά μας. Κάπου εκεί στα Σεπόλια. Μοναχά ραδιόφωνα παίζανε, τις Κυριακές  ποδόσφαιρο, τα πρωινά  με τη θεία Λένα και κάποια ραδιοφωνικά σίριαλ που άλλωστε ήταν ακόμη της μόδας και μπορεί και να συζητούνταν σε μικρές κοινόχρηστες αυλές. Κάπως έτσι μάλλον ήταν τα πράγματα. Τόσο στην επταετία όσο και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Μεγάλη κουβέντα και δεν είναι και το βασικό μας θέμα.  Τι ήταν η χούντα; Μια άγνωστη λέξη για τους πιτσιρικάδες  μέσα στην ανεμελιά τους. Όταν ωστόσο μετακόμισε η οικογένεια μας  και άρχισε και η σχολική ζωή θυμάμαι σαν να είναι χτες  μια σειρά   από μαύρα κεφαλαία γράμματα σε  έναν μαντρότοιχο παρακείμενο της κεντρικής λεωφόρου της νέας συνοικίας. Ένα σύνθημα.  ΖΗΤΩ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ, έγραφε.

Το έβλεπα για καιρό   καθώς ακριβώς μπροστά από αυτόν τον τοίχο στεκόταν μια πλινθόκτιστη στάση αστικών λεωφορείων τα οποία  τερμάτιζαν στο κέντρο της Αθήνας. Μια, δύο, τρείς δεν άντεξα και εξέφρασα την απορία μου  στον πατέρα που με κράταγε σφιχτά από το χέρι την  ώρα της αναμονής. Δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει. «Ποιος είναι αυτός ο Στράτος μπαμπά και γιατί γράφουνε ζήτω; Τι είναι επιτέλους αυτός ο Στράτος;».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ