Σε όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ με ελπίδα για το καλύτερο και σκέφτονται να ξαναψηφίσουν με φόβο για το χειρότερο

Παναγιώτης Μαυροειδής/ Πηγή: Παντιέρα

Από το 2010 και δώθε, υπάρχει μια διαρκής συζήτηση με ένα επιτακτικό δια ταύτα:

"Τι κάνουμε εδώ και τώρα, για να σταματήσουμε την κοινωνική καταστροφή των μνημονίων;"

Ειδικά μετά το 2012 και εν μέσω πέντε εκλογικών αναμετρήσεων (μαζί με αυτή της Κυριακής), συνήθως το ερώτημα αυτό μετατοπίζεται:

"Τι και με τι κριτήρια να ψηφίσουμε;"

Κανονικά θα έπρεπε να τη μακρύνουμε (ή να τη βαθύνουμε) αυτήν την κουβέντα.

Διότι πράγματι, κάποια στιγμή θα ήταν χρήσιμο να δούμε ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο και ευρύτερο από αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως μνημονιακή επίθεση σε 3-4 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θα έπρεπε να δούμε το πείραμα κοινωνικής σφαγής στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της γενικής κατεύθυνση για άγρια λιτότητα και Προγράμματα Δημοσιονομικής Προσαρμογής σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Θα οφείλαμε να δούμε πως σχετίζεται αυτή με τη συμπλήρωση επτά πλέον χρόνων όπου η ευρωζώνη έχει (αθροιστικά) μηδενική ανάπτυξη και παραμένει τελματωμένη στη σερνάμενη καπιταλιστική κρίση.

Ακόμη, ίσως να έπρεπε να στρέψουμε τη ματιά και προς την Ουκρανία, αλλά και τη Συρία και να αναζητήσουμε το νήμα που συνδέει το ρόλο της ΕΕ στους εκεί πολέμους με τον κοινωνικό πόλεμο που έχει κηρύξει στους λαούς της στο εσωτερικό της.

Θα έπρεπε ακόμη να προβληματιστούμε ξανά για το πόσο και ποιόν ωφέλησε τελικά να ανάγεται το συνολικό ερώτημα «τι να κάνουμε;», στο επιτακτικό ερώτημα «ποιον να διαλέξουμε να μας κυβερνήσει;».

Έχει τη σημασία του το γεγονός ότι δοκιμάστηκαν τα πάντα: Κυβερνήσεις γενικευμένης εθνικής συνεννόησης με κοινοβουλευτική στήριξη ακόμη και της τάξης του 90% (Παπαδήμος), με κορμό την «ευαίσθητη» σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ/ΓΑΠ), την ακραιφνή φιλοευρωπαϊκή παράταξη (Σαμαράς), με στηρίγματα από την ακροδεξιά (συμμετοχή ΛΑΟΣ) ή την ανοιχτά συστημική αριστερά (συμμετοχή ΔΗΜΑΡ) και φυσικά την τελευταία συγκυβέρνηση της «αντιμνημονιακής, ριζσσπαστικής αριστεράς με την «αντιμνημονικακή δεξιά» (ΑΝΕΛ).

Όλες αυτές τις κυβερνήσεις τις κατάπιαν τα Μνημόνια. Ήλθαν και παρήλθαν και ο λαός μένει με ένα Τρίτο Πεντακομματικό Μνημόνιο, τα καταστροφικά αποτελέσματα του οποίου θα προστεθούν στις τεράστιες κοινωνικές πληγές των δύο προηγούμενων.

Με λίγα λόγια. αξίζει να μαζέψουμε ξανά όλη τη συζήτηση, διότι άμα βλέπει κανείς σφαιρικά τα πράγματα, αποφεύγει τη μονομέρεια και την υπερβολή της στιγμής. Βλέπει τη σχετικότητα και την πραγματική αξία όλων εκείνων των διεξόδων που παρουσιάζονται ως επιτακτικές, ρηξικέλευθες και καινούργιες.

Μέσα στην αριστερά, έχει πονέσει πολύ αυτή η συζήτηση.

Έρχονται στο νου, κουβέντες:

«Ε, μα δεν τρώγεστε! Εσείς πια, όλες τις βαθύτερες αιτίες και στόχους αναζητείτε. Δε σας αρέσει να δούμε, εδώ τώρα δα, τι μπορούμε να κάνουμε». Στις καλόπιστες ερωτήσεις αναφερόμαστε κυρίως: «Εδώ ο κόσμος πεινάει και εσείς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μου τσαμπουνάτε για το ρόλο της ΕΕ και την αντικαπιταλιστική απάντηση;».

«Γιατί να μη δοκιμάσουμε να λύσουμε τα θέματα μέσα στην ευρωζώνη και την ΕΕ;». Θυμάμαι ένα φίλο που το είχε πραγματικό ερώτημα: «Μα δεν καταλαβαίνω, γιατί με τις δύο λέξεις -Ευρωπαϊκή Ένωση- επιμένετε να διασπάτε τον κόσμο!»

Έπειτα ήταν αυτή η συζήτηση για την κυβέρνηση: «Μαζευτείτε όλοι εσείς, να ψηφίσουμε και όλοι εμείς, να φύγουν οι Σαμαράδες, για να ξεκινήσει η ανατροπή». Και φαινόταν όλα τα άλλα εκ του περισσού και εκτός τόπου και χρόνου: τα συνδικάτα που φυτοζωούσαν ή σερνόντουσαν πίσω από τη ΓΣΕΕ, η απεργία που δε στηριζόταν, οι άνεργοι που ήταν στον αέρα η οργάνωσή τους, οι φασίστες όταν αλώνιζαν χωρίς απάντηση, οι δρόμοι και οι πλατείες που δε χόχλαζαν ως έπρεπε, η ανατρεπτική αριστερά και το ταξικό εργατικό κίνημα που φαινόταν πολυτέλεια. Πόσο μάλλον, η συζήτηση για παλλαϊκό ξεσηκωμό και εξέγερση που θα έθεταν με άλλους όρους το θέμα της κυβέρνησης και της συνολικής πραγματικής εξουσίας.

Και έπειτα ήρθε εκείνο το φοβερό επτάμηνο.

Ας θυμηθούμε. Όλη η πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ σε μια πρόταση:

«Διαπραγμάτευση με τους εταίρους με στόχο την κατάργηση των μνημονίων και την πανευρωπαϊκή συμφωνία για μερική διαγραφή του χρέους και αποπληρωμή του υπολοίπου με ρήτρα ανάπτυξης».

Από τη φαντασίωση της «διαπραγμάτευσης», έμεινε η πραγματικότητα της σφαγής, μιας και η κουβέντα γινόταν μέσα στην αρένα με τα λιοντάρια.

Ο μύθος των «εταίρων», έδωσε τη θέση του στην πικρή διαπίστωση ότι η ελληνική κοινωνία, ήταν απλά η …εταίρα τους.

Η «κατάργηση των μνημονίων», έδεσε τη θέση της στην πρόσθεση ενός Τρίτου Πεντακομματικού Μνημονίου.

Αντί για τη «διαγραφή του χρέους», συνομολογήθηκε ένα ακόμη δάνειο 87 δις με επαχθέστερους όρους.

Η δε περιβόητη «ανάπτυξη», ξεκινάει με τα ξεπούλημα των αεροδρομίων, των λιμανιών και των τρένων και τη μείωση των συντάξεων και των μισθών.

Όταν λοιπόν, όλα αυτά έσκασαν στο κεφάλι του κόσμου και όχι μόνο των αριστερών, μήπως αξίζει να γυρίσουμε πίσω σε εκείνη την επιτακτική συζήτηση «τι κάνουμε και πως;» ή έστω «τι ψηφίζουμε και με τι κριτήρια;».

Το ζήτημα δεν είναι να βασανίσουμε τα πάντα γύρω από το ποιος δικαιώθηκε. Αλλά, θα ήταν και έγκλημα να κάνουμε πως δε θυμόμαστε, τι είπαμε, τι δοκιμάστηκε και που καταλήξαμε σήμερα.

Η απόσυρση από τη συζήτηση αποτελεί τη χειρότερη ήττα.

Το βουβό περπάτημα και η ψήφος με το κράτημα της μύτης, δεν ταιριάζει σε αγωνιστές.

Αξίζει λοιπόν να θυμηθούμε ποιες ήταν εκείνες οι δεύτερες σκέψεις και τα κριτήρια που πρυτάνευσαν καταχωνιάζοντας τα «δύσκολα» και έδωσαν έδαφος ώστε να έρθει και να εκδικηθεί η πραγματικότητα των ταξικών και πολιτικών συσχετισμών και του χαρακτήρα της ΕΕ, συντρίβοντας τις πολιτικές αφέλειες με ταπεινωτικό τρόπο.

Το βασικό μοτίβο ήταν τούτο:

«Εντάξει, στο γενικό πολιτικό ερώτημα, ίσως να έχετε δίκιο εσείς της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που είστε ορεξάτοι και βιαστικοί για πολλά πράγματα, ωστόσο εγώ θα ήμουν ευχαριστημένος με κάποια ελάχιστα, για αυτό θα στηρίξω ΣΥΡΙΖΑ».

Ας θυμηθούμε λοιπόν αυτά τα «λίγα» που θα γινόταν «εύκολα» με το ΣΥΡΙΖΑ και «μετά βλέπουμε»…

«Εμένα θα μου αρκούσε να καταργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον ΕΝΦΙΑ», άκουγες ή να «μην αυξήσει το ΦΠΑ» ή «να μη μειωθούν άλλο οι συντάξεις» ή «να μη πουληθούν αεροδρόμια και λιμάνια». Να λοιπόν που αυτά τα μεμονωμένα και τα «λίγα», τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ τα πέταξε στη θάλασσα, αποδεικνύονται αδιάσπαστοι κρίκοι μιας ενιαίας αλυσίδας που θα έπρεπε να σπάσει, αλλά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προτίμησε την υποταγή…

«Θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ» έλεγε ο Στάθης Δρογώσης την άνοιξη του 2012, διότι «το πρόγραμμα των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ είναι απλά τα Μνημόνια». Μήπως αυτό ακριβώς δε συμβαίνει με το ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα; Συμβαίνει επειδή «πρόδωσε» ο Τσίπρας ή «τα έπιασε» ο Φλαμπουράρης ή επειδή η παραμονή στην ΕΕ σημαίνει υποχρεωτικά Μνημόνια;

«Εγώ θέλω έναν που θα πάει να διαπραγματευτεί και όχι να συμφωνήσει εξ αρχής» έλεγαν κάποιοι άλλοι. Φαινόταν τόσο απλό. Όμως, αλήθεια, σε μια σχέση ενός πανίσχυρου με ένα αδύνατο, τι άλλο αποτέλεσμα θα μπορούσε να υπάρχει σε περίπτωση διαπραγμάτευσης, παρά η εύκολη επιβεβαίωση και μάλιστα με ισχυροποίηση της κυριαρχίας του ισχυρότερου; Μήπως σε αυτή την περίπτωση είναι πιο ρεαλιστικός ο δρόμος της διάλυσης αυτής της σχέσης και η αναζήτηση ενός άλλου πεδίου; Μήπως αν κάποιοι ήταν …αιθεροβάμονες, ήταν ακριβώς όσοι πίστευαν ότι θα πείσουν τους «Θεσμούς» με τον ορθό λόγο και όχι όσοι μιλούσαν και μιλούν για ρήξη και έξοδο από την ΕΕ και την ευρωζώνη, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

«Θα μου αρκούσε να μη βλέπω τις φάτσες του Σαμαρά και του Βενιζέλου και μετά όλα θα έρθουν στην ώρα τους» ήταν ο δίκαιος καυμός πολλών άλλων . Ήρθε λοιπόν μια ώρα όπου ως νέο παρουσιάστηκε ο Πάκης ως Πρόεδρος Δημοκρατίας, τους δε μνημονιακούς βρικόλακες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τους ανέστησε ο ΣΥΡΙΖΑ από τον Άδη που τους είχε στείλει ταπεινωτικά το λαϊκό ΟΧΙ. Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν προβάλλεται πλέον ως απειλή, αλλά –τι παράξενο!- αδημονούν ποιος θα πρωτο-κυβερνήσει με το ΣΥΡΙΖΑ!

Φαινόταν επίσης τόσο απλό: «Στηρίζω ΣΥΡΙΖΑ, διότι είναι το πιο ενωτικό εγχείρημα της αριστεράς». Πρέπει λοιπόν να αναρωτηθεί κανείς: Γιατί αφού επικράτησε άνετα αυτό το κριτήριο, γιατί αφού όλες οι οργανώσεις και συνιστώσες αυτό-διαλύθηκαν προσκυνώντας την ηγετική ομάδα, για να κάνουν ακόμη πιο ισχυρή την ενότητα, γιατί αφού και η Αριστερή Πλατφόρμα (νυν ΛΑΕ), δεν έφυγε, (ούτε έριξε την κυβέρνηση) παρά μόνο όταν την έδιωξαν, γιατί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ (ως κόμμα) γίνεται χίλια κομμάτια σε αποσύνθεση και επιζεί μόνο μέσω του κυβερνητικού μηχανισμού και την προοπτική να συγκυβερνήσει (ως μηχανισμός) ξανά; Μήπως θα ήταν πιο σημαντικό να αναζητάμε πως η αριστερά θα ενωθεί με το σκοπό της, δηλαδή την καθημερινή αλλά και χειραφετητική ανατρεπτική πάλη για τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας, αντί να κάνει αυτοσκοπό και όνειρο τη διαχείριση του καπιταλισμού;

Άλλοι έλεγαν πως θα τους αρκούσε «να τιμωρηθούν όσοι αποδειχτούν ότι έκλεψαν φόρους ή δημόσιο χρήμα γενικά», αλλά να που δεν πειράχτηκαν τελικά παρά ελάχιστα πράγματα και με ρυθμούς χελώνας, σε ότι αφορά τις περίφημες λίστες Λαγκάρντ και άλλες. Τι θα κόστιζε αλήθεια ένα γενναίο βήμα σε αυτό; Δε θα έφερνε άλλωστε κύρος και ψήφους στο ΣΥΡΙΖΑ; Και όμως. Ακριβώς επειδή λείπει η μεγάλη απόφαση να συγκρουστεί κανείς με την ουσία της διαφθοράς και του βρώμικου χρήματος ως παράπλευρης συνέπειας της ευρύτερης διαδικασίας γιγαντιαίας μεταφοράς εισοδήματος από τις λαϊκές τάξεις προς το μεγάλο κεφάλαιο, δεν τολμά να ασχοληθεί ουσιαστικά ούτε με τις «ουρές» της και περιορίζεται να φλυαρεί για τον Παπασταύρου της ΝΔ.

Αν όμως ένα κριτήριο κυριάρχησε για τις επιλογές υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή την εκλογική τριετία ήταν το επιχείρημα: «Αν μη τι άλλο απεχθάνομαι την εκστρατεία φόβου που εξαπολύεται απέναντι σε μια προοπτική ανατροπής και δίνω ευκαιρία στην ΕΛΠΙΔΑ, που πάντα πεθαίνει τελευταία».

Να όμως που ο Αλέξης Τσίπρας δικαιολόγησε την υπογραφή υποταγής στους ευρωκράτορες με το απίστευτο:

«αν δε κάναμε συμβιβασμό, όχι μόνο θα μας έδιωχναν από την ευρωζώνη, αλλά θα οδηγούμασταν σε εμφύλιο πόλεμο»,

Να λοιπόν που ο ΣΥΡΙΖΑ, τρομοκρατεί ανοιχτά το λαό, περισσότερο και από τα κλασσικά αστικά μνημονιακά κόμματα: «Ή υποταγή ή κόλαση του εμφυλίου πολέμου».

Και ακριβώς αυτή η υπηρεσία, η μάχη να εμπεδωθεί πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, ούτε εναλλακτική λύση εκτός από την υποταγή στην ΕΕ και το κεφάλαιο, είναι η καλύτερη υπηρεσία που προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα. Είναι η μεγαλύτερη μαχαιριά σε κάθε έννοια αριστερής, ανατρεπτικής και κομμουνιστικής προοπτικής στη χώρα του Άρη Βελουχιώτη και της Εθνικής Αντίστασης, της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και του οργισμένου Δεκέμβρη του 2008.

Να μας επιτραπεί να μεταφέρουμε την οργή της Έμμυς Χριστούλα (κόρης του Δημήτρη Χριστούλα, που θέλησε να μας προσφέρει τη ζωή του και να κάνει την αγωνία του δύναμη σκέψης και δράσης, αυτοκτονώντας στο Σύνταγμα):

«Αυτό δε θα σου συγχωρήσω ποτέ Αλέξη. Έφυγαν τόσο χρόνια, μαζί με εκείνα και εκείνους που έφυγαν με τα χρόνια, διανύσαμε τόσους πόνους για να μας πεις ότι οι πυρπολήσεις των ουρανίων είναι περιττές (..) Είναι αυτό το πολιτικό σου εγώ που, στις πιο χαμηλές πολιτικές θερμοκρασίες, διαστέλλεται και καταλαμβάνει θέση θεωρίας και οδηγού δράσης μαζί: "αφού δεν μπόρεσα εγώ, δε γίνεται αλλιώς"»

Σε σχέση με το ερώτημα της ψήφου σε αυτές τις εκλογές, έχουμε λοιπόν το δικαίωμα μα και υποχρέωση να φωνάξουμε δυνατά:

«όχι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ! Παρένθεση να αποτελέσετε εσείς, αλλά όχι ο αγώνας μας για την ανατροπή της μνημονιακής βαρβαρότητας και η ελπίδα της σοσιαλιστικής προοπτικής»!

Και τα μέλη και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, στα κεφάλια των οποίων έσκασαν με πάταγο τα συντρίμμια των παραπάνω τραγικών αυταπατών και τους οποίους βασανίζουν αυτές και άλλες σκέψεις, έχουν ακόμη περισσότερους δικούς τους λόγους να πουν το ίδιο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Μιχαλολιάκος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία Φύσσα

...ταυτόχρονα επιδίδεται σε αντικομμουνιστικό παραλήρημα

Πηγή: Το Περιοδικό

«Την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία στο Κερατσίνι την αναλαμβάνουμε, αλλά ποινική ευθύνη δεν υπάρχει» ομολόγησε κυνικά, μιλώντας στo real FM, ο υπόδικος αρχηγός της Χρυσής Αυγής Νίκος Μιχαλολιάκος. Για την μη ύπαρξη ποινικής ευθύνης μάλιστα, ανέτρεξε στις υποθέσεις Τεμπονέρα και Λαμπράκη λέγοντας «τότε γιατί δεν υπήρχε ποινική ευθύνη για τη δολοφονία Τεμπονέρα ή του Λαμπράκη;».

Υπενθυμίζουμε ότι αμέσως μετά από τη δολοφονία του Π. Φύσσα σύσσωμη η ηγεσία της Χρυσής Αυγής απέρριπτε κάθε καταλογισμό ευθύνης στην οργάνωση.

Ακολουθεί το σχετικό απόσπασμα:

Η δήλωση έρχεται λίγες ώρες πριν την μαύρη επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά, τρεις ημέρες πριν τις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη, αλλά και ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη της νεοναζιστικής συμμορίας. Έχει, δε, ιδιαίτερη σημασία να ακούσει κανείς ολόκληρη την τοποθέτηση του Νίκου Μιχαλολιάκου στον ραδιοφωνικό σταθμό, καθώς ανάμεσα σε άλλα προβαίνει σε ένα αντικομμουνιστικό παραλήρημα που ξαναφέρνει στο προσκήνιο την επικίνδυνη θεωρία των δύο άκρων.

Προτού εκπλαγούμε με το μίσος που διαπνέει τις συγκεκριμένες αναφόρές και προτού τις θεωρήσουμε εξτρεμιστικές, ας έχουμε κατά νου ότι σε ένα βαθμό ο αντικομμουνισμός αποτελεί επίσημη ιδεολογία της Ε.Ε. πάνω στην οποία βασίστηκε το εφιαλτικό νομοθετικό πλαίσιο σε βαλτικές χώρες , Ουκρανία, Πολωνία, Τσεχία κτλ….

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μια γενιά ψάχνει να φτιάξει τη δική της ποίηση

Συντάκτης: Ηλίας Παντελεάκος*, Σπύρος Χαϊκάλης**/  Πηγή: efsyn.gr

«Χωρίς Βαστίλλη, χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα»

Θ. Παπακωνσταντίνου

Μια νέα εποχή καινούργιων στρατηγικών ερωτημάτων και αναζητήσεων, νέων αναβαθμισμένων καθηκόντων αλλά και προκλήσεων ανοίγεται μπροστά μας. Μια εποχή που βάλθηκε να αμφισβητήσει τις ελπίδες μιας ολόκληρης γενιάς και να της αποδείξει πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική πέρα τον κοινωνικό μεσαίωνα της ανεργίας, της επισφάλειας της μετανάστευσης. Σε μια γενιά, όμως, που επίσης εδώ και χρόνια έχει βαλθεί να αποδείξει στην ιστορία, πως δεν ξοφλήσαμε, μια γενιά που πασχίζει να φτιάξει την δική της ποίηση, τη ποίηση του μέλλοντός της.

Μια γενιά που γνώρισε την ομορφιά του αγώνα ήδη από το σχολείο, για να δει στα φοιτητικά της χρόνια τους δρόμους να είναι γεμάτους, και αυτή να κρατά το τιμόνι -και ας το κράταγε ανάλαφρο- κερδίζοντας αυτό που τότε φάνταζε αδύνατο : ανατροπή νόμου και συνταγματικής αναθεώρησης. Γενιά που ωρίμασε στον εξεγερμένο Δεκέμβρη και θεώρησε ότι τα πάντα πλέον παίζονται στις γεμάτες πλατείες. Γενιά που δεν φοβήθηκε ποτέ, αλλά πάντα φόβιζε δηλώνοντας δυναμικά παρούσα. Γενιά που γύρισε την πλάτη σε κάθε λογής παπαγαλάκια, εσωτερικού και εξωτερικού, και ψήφισε στις 5 Ιούλη ΟΧΙ σε ποσοστό 75%.

Για άλλη μια φορά ΟΧΙ λοιπόν, και όπως και όλες τις άλλες φορές, έτσι και τώρα το ΟΧΙ να φτάσει μέχρι το τέλος, γιατί το ταξίδι του αγώνα μπορεί να είναι όμορφο αλλά στερείται νοήματος αν ξεχάσουμε την Ιθάκη που θέλουμε να βρούμε. Βέβαια, η δική μας Ιθάκη δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση -το αντίθετο μάλιστα βρίσκεται σε σύγκρουση- με την Ιθάκη της απερχόμενης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ. Το δικό μας ΟΧΙ δεν σήμαινε ΝΑΙ σε μία συμφωνία που θα συνεχίζει τις ίδιες αντεργατικές, μνημονιακές νεοφιλελεύθες πολιτικές με περισσότερη ένταση, αντίθετα ήταν ένα μεγάλο ταξικό - νεολαιίστικο ΟΧΙ στη λιτότητα, στο φόβο που ήθελαν να επιβάλουν τα ΜΜΕ, στην αστική επίθεση και στο νεοφιφελέυθερο υπόδειγμα της ΕΕ και της ευρωζώνης.

Το ότι αυτό το ΟΧΙ δεν αντιστοιχήθηκε πότε με ένα πολιτικό σχέδιο ρήξης με αυτούς τους υπερεθνικούς και ολοκληρωτικούς σχηματισμούς είναι αποτέλεσμα της στρατηγικής ήττας του σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ, της στρατηγικής δηλαδή που λέει ότι μπορούμε να βάλουμε τέλος στη λιτότητα μέσω μίας διαδικασίας “έντιμων(;)” συμβιβασμών. Όπως αποδείχτηκε όμως, η ευρωζώνη και η Ε.Ε. δεν μπορούν να αποτελέσουν πεδίο τέτοιων συμβιβασμών, αντίθετα λειτουργούν ως θεσμοθετημένος νεοφιλελευθερισμός και μορφή κυριαρχίας της πανευρωπαϊκής αστικής τάξης με εγγενές το στοιχείο της πολιτικής επιβολής αγνοοώντας τη λαϊκή βούληση και δρώντας πραξικοπηματικά. Θα ήταν όμως από τη μεριά μας αφελές και φτωχό να μείνουμε στο υπαρκτό “this is a coup” και να μη δούμε σε αυτή τη διαδικασία την αποθυμία και την αδυναμία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – Αν.Ελ. να αξιοποιήσουν τη λαϊκή διαθεσιμότητα για να υπερβούν τα δικά τους στρατηγικά αδιέξοδα και να τη διοχετεύσουν σε ένα σχέδιο ρήξης που θα στηρίζεται σε αυτή. Για αυτό σήμερα είναι επιτακτικό να τεθεί από το μαζικό κίνημα και την αριστερά με αποφασιστικό και θαρραλέο τρόπο το αίτημα της ρήξης και αποδέσμευσης από το ευρώ και την Ε.Ε. Είναι όμως περισσότερο από αναγκαίο αυτό το αίτημα να αντιστοιχηθεί και με ένα σχέδιο νέας κοινωνικής οργάνωσης που να ξεφεύγει από τα τεχνοκρατικά ερωτήματα και να αναδεικνύει τον κρίσιμο ρόλο των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας που ασφυκτιούν εντός του σημερινού πλαισίου.

Ένα σχέδιο που αντιλαμβάνεται, πως «φιλολαϊκή πολίτικη», δικαίωση δηλαδή των αιτημάτων του αγωνιζόμενου κόσμου της εργασίας και της νεολαίας δεν μπορεί να προκύψει όταν οι τελευταίοι την αναθέτουν σε μια κυβέρνηση. Αντίθετα μόνος δρόμος είναι η οργάνωση της πάλης των «από κάτω». Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούν να σχεδιάσουν, οργανώσουν και να επιβάλουν την εξουσία και την κυβέρνησή τους.

«Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει, όμως εγώ δεν παραδέχθηκα την ήττα»

Μ. Αναγνωστάκης

Πίσω στην εποχή μας, όμως και πάλι. Θέλουν να μας πείσουν ότι πλέον όλα είναι μάταια·στην τελική και στις επικείμενες εκλογές, όποιος και να βγει μνημόνιο θα εφαρμόσει. Θέλουν τελικά να μας πείσουν πως μάταια δεν τρομοκρατηθήκαμε (μάλλον θα έπρεπε, λένε), μάταια τους φοβίζαμε (μάλλον δεν μας έχουν υπολογίσει ακόμα τόσο καλά, απαντάμε). Τελικά θέλουν να μας πείσουν να μην παίρνουν τα μυαλά μας και τόσο αέρα, καλύτερα να σωπάσουμε στη γωνιά μας και να υπομείνουμε καρτερικά το μαρτύριο που έρχεται, έτσι κι αλλιώς τα πάντα τριγύρω αλλάζουν αλλά τα πάντα ίδια μένουν.

Η πραγματικότητα όμως έρχεται και πάλι να μας τραβήξει από το μανίκι, να μας δείξει ότι οι δρόμοι είναι δύο, ή θα επιλέξουμε τον δρόμο της αποχής – όχι απλά εκλογικής, αλλά συνολικότερης κινηματικής-, της ιδιώτευσης, και θα τους αφήνουμε να αλωνίζουν ή θα υψώσουμε πύργο ατίθασο και θα τους νικήσουμε. Γιατί η δική μας Ιθάκη αρχίζει εκεί που σταματάει η λιτότητα που μας ετοιμάζουν. Εκεί που οι σύγχρονες Βαστίλλες γκρεμίζονται και ζούμε ελεύθερα πλέον χωρίς αυτές, χωρίς μνημόνια και χρέη που ούτως ή άλλως δεν τα δημιουργήσαμε.

Η νεολαία σε ρόλο πρωταγωνιστή και όχι στη γαλαρία σε αυτή τη μάχη. Αν ισχύει ότι όποια κυβέρνηση και να βγει μνημόνιο θα εφαρμόσει, τότε ο μόνος δρόμος για τη δική μας γενιά είναι να κάνει μαχητική αντιπολίτευση και να γίνει η άμμος στα γρανάζια της μνημονιακής επέλασης. Από την επόμενη κιόλας μέρα να εκπέμψει μήνυμα αγωνιστικής αντεπίθεσης και ανατροπής μέσα στα κατειλημμένα σχολεία, στις μαζικές συνελεύσεις των φοιτητών, στις εστίες αντίστασης του κόσμου της επισφάλειας και της ανεργίας. Δεν οπισθοχωρούμε, δεν τους κάνουμε την χάρη να μας επιβάλλουν την απογοήτευση. Το δικό μας ΟΧΙ στις κάλπες του δημοψηφίσματος θα συνεχιστεί και θα γίνει ΟΧΙ στις διαδικασίες που ζει και αναπνέει η νεολαία. Όχι απλά δεν θα γίνουμε δούλοι, αλλά θα γίνουμε κάτι πολύ περισσότερο που τους τρομάζει, αφέντες στη ζωή μας!

«Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης ο πλαστουργός της νιας ζωής Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης και ώριμο τέκνο της οργής»

Κ. Βάρναλης

Ζούμε σε μια εποχή που τα νοήματα ξαναζητούν περιεχόμενο, τα οράματα πασχίζουν να παραμείνουν ζωντανά και νέα ερωτήματα ζητούν απαντήσεις. Μέσα σε αυτή την εποχή δεν μπορεί παρά και η αριστερά να αναβαθμιστεί, να αναμετρηθεί με τα στρατηγικά ερωτήματα, να επιχειρήσει να αντεπεξέλθει στα νέα καθήκοντα. Από αυτή τη συζήτηση στρατηγικού προσανατολισμού πρέπει να αρχίσουμε, κριτήριο για την αξιοπιστία της πρέπει να είναι η αυτοκριτική όλων όσων θέλουν να βλέπουν τους εαυτούς τους στην Αριστερά της επόμενης μέρας, είτε προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ είτε όχι, σε διαφορετικό πεδίο και με διαφορετική ένταση ο κάθε ένας, αλλά όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις ανεπάρκειές μας, να αναγνωρίσουμε τις ματαιωμένες μας βεβαιότητες, να πειστούμε πως δεν χρειαζόμαστε νέες και με ειλικρινή τρόπο να αναμετρηθούμε με τις προκλήσεις του μέλλοντος.

Πρέπει να σκεφτούμε πάνω στα συμπεράσματα που εξάγουμε από το εγχείρημα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ από σκοπιά ιστορική και όχι μικροπολιτική. Να συμφωνήσουμε σχετικά με τον αδιέξοδο ορίζοντα του κυβερνητισμού χωρίς να ξεχνάμε τη σημασία της πολιτικής σύγκρουσης σε κεντρικό επίπεδο. Να απολογίσουμε τη μεθοδολογία, τις μορφές και το περιεχόμενο των αγώνων της πλούσιας πενταετίας που διανύσαμε και να αναστοχαστούμε τον ρόλο της Αριστεράς εντός αυτών. Να αναγνωρίσουμε τον “υλισμό του αστάθμητου” και να αρνηθούμε τη φοβικότητα προς το αυθόρμητο χωρίς να αφεθούμε σε αυτό.

Να εργαστούμε όλοι για την ανασυγκρότηση / ανασύνθεση των ρευμάτων της Αριστεράς μέσα και παράλληλα με τα κινήματα χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις αλλά εντός του πλαισίου που ορίζουν οι αξίες της αριστεράς και υπό το πρίσμα του στρατηγικού μας προσανατολισμού. Από αυτή τη σκοπιά πρέπει να προσεγγίσουμε το αναγκαίο πολιτικό σχέδιο της επόμενης μέρας. Ένα πολιτικό σχέδιο που θα τολμά να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου και να μην αρκείται ούτε σε μια απλή επιβεβαίωση των εκτιμήσεών του, ως άλλη Πυθία, και που όταν το δίλλημα της ρήξης ή της υποταγής τίθεται στην ημερήσια διάταξη πετά την μπάλα στην εξέδρα του ακαθόριστου μέλλοντος της λαϊκής εξουσίας. Ούτε όμως και απο την άλλη, μια αριστερά που θα μασά τα λόγια της επαναλαμβάνοντας τα ίδια στρατηγικά λάθη του παρελθόντος και που θα αρκείται στις ευκολίες του παρόντος υπονομεύοντας τελικά την ίδια την ανατροπή.

Μια αριστερά που θα κάνει πράξη την διεθνιστική αλληλεγγύη και θα την συνδέει με την αναγκαία αντιπολεμική, αντί-Νατοϊκή πάλη. Που θα στέκεται στο πλευρό των καταπιεσμένων καραβανιών που θαλασσοπνίγονται στη Μεσόγειο για να μην σκοτωθούν από βόμβα στη στεριά. Μια αριστερά που θα τα βάζει με το πρόσωπο του τέρατος του φασισμού οικοδομώντας στο σήμερα σχέσεις ανθεκτικές στο μίσος του και μαχητικές απέναντί του. Μιας αριστεράς που θα υπερασπίζεται το ηθικό προβάδισμα που έχει μέσω των αξιών και της δυναμικής ύπαρξής της και θα το διευρύνει. Γιατί αριστερά δεν σημαίνει υποταγή στο εκάστοτε καθεστώς κυριαρχίας. Αριστερά πάντα σήμαινε και θα σημαίνει αντίσταση ,αγώνας, διεκδίκηση. Αυτό ήταν η αριστερά στη κατοχή, αυτό ήταν στη Χούντα, αυτό ήταν στη μεταπολίτευση, αυτό πρέπει να είναι και σήμερα.

Μια αριστερά ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική, που θα αγωνίζεται για ένα σχέδιο ανατροπής του υπάρχοντος αντιδημοκρατικού καθεστώτος, ενάντια στην Ε.Ε. και θα πειραματίζεται μέσω εγχειρημάτων κοινωνικού αλληλεγγύης και συλλογικής οργάνωσης απελευθερώνοντας τη δημιουργικότητα της νεολαίας που εγκλωβίζεται στα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει σήμερα. Μια αριστερά θα επιχειρήσει να κάνει τις απαραίτητες ανασυνθέσεις για να ανταπεξέλθει στα νέα της καθήκοντα. Μια αριστερά κομμουνιστική που με σύγχρονη μαρξιστική ματιά θα αναμετρηθεί με το ζητούμενο της επαναθεμελίωσης του κομμουνισμού στον 21ο αιώνα και θα αρθρώσει ένα απελευθερωτικό πρόταγμα. Μια αριστερά, τέλος, που θα τολμήσει να δώσει την μάχη και δεν θα σταματήσει μέχρι να νικήσει, μέχρι να καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

* Πρώην μέλος Κ.Σ. Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

** Μέλος Κ.Σ. της Νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Διακαναλική συνέντευξη ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΕΚ-Ανένταχτοι/-ες αγωνιστές/-ριες(Βίντεο)

Διακαναλική συνέντευξη τύπου πραγματοποίησαν σήμερα τα στελέχη και οι υποψήφιοι της εκλογικής συνεργασίας ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΕΚ-Ανένταχτοι/-ες αγωνιστές/-ριες, στην οποία παρουσίασαν το πρόγραμμα και τους στόχους της συνεργασίας ενόψει των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη.

Στη συνέντευξη τύπου την οποία συντόνισε η δημοσιογράφος Ματίνα Παπαχριστούδη, παραβρέθηκαν και απάντησαν στις ερωτήσεις οι: Αντώνης Δραγανίγος, μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Πέτρος Κωνσταντίνου – Δημοτικός Σύμβουλος Αθήνας, Συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ, Σάββας Μιχαήλ, Γενικός Γραμματέας Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος και Δέσποινα Κουτσούμπα, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής εκλεγμένη με τηνΑντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική και μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων και της ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Δείτε το βίντεο της συνέντευξης

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Παρουσίαση του ψηφοδελτίου του νομού Τρικάλων (Βίντεο)

Την Πέμπτη στη 1:00 μ.μ., έγινε στο ξενοδοχείο "Πανελλήνιο", η παρουσίαση του ψηφοδελτίου της εκλογικής συνεργασίας ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.- Ε.Ε.Κ.- Ανένταχτων Αριστερών Αγωνιστών/ στριων του νομού Τρικάλων.

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ! 

Ενίσχυση της εκλογικής συνεργασίας ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.- Ε.Ε.Κ.- Ανένταχτων Αριστερών Αγωνιστών/ στριων, ψήφος στην αριστερά που στοχεύει κατάματα τους εχθρούς του λαού μας, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, την ΕΕ και το σύστημα εξουσίας στη χώρα μας!

Λίγους μήνες πριν, το περήφανο, ταξικό, νεανικό, εργατικό και λαϊκό ΟΧΙ του λαού μας, βάθυνε κι άλλο κι ενεργοποίησε ξανά το υπαρκτό κοινωνικό ρήγμα που υπάρχει στη χώρα μας.

Οι μεγάλοι κοινωνικοί κι εργατικοί αγώνες της τελευταίας πενταετίας, οι απεργίες και οι πλατείες, οι μεγάλες διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την μνημονιακή βαρβαρότητα, τους πολιτικούς και οικονομικούς εκφραστές της και τις δυνάμεις καταστολής, ΔΕΝ ΕΣΒΗΣΑΝ, ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΤΗΚΑΝ, ΔΕΝ ΤΕΡΜΑΤΙΣΤΗΚΑΝ με την κυβερνητική αλλαγή και την "πρώτη φορά αριστερά".

Αυτό είναι που τους τρόμαξε και από τη στιγμή της ανακοίνωσης του συντριπτικού 62% του ΟΧΙ, έσπευσαν να ακυρώσουν και να πετάξουν στα σκουπίδια τη λαϊκή ετυμηγορία.

Να μετατρέψουν το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, να διαπραγματευθούν παρέα με τους λυσσαλέους υποστηρικτές του ΝΑΙ, να "συνθηκολογήσουν" με τους δυνάστες του λαούς μας, ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, να κάνουν την τρόικα τετρατόικα, να υπογράψουν το κατάπτυστο τρίτο μνημόνιο και να προκηρύξουν εκλογές με διαδικασίες fast-track!

Να προλάβουν έτσι την εφαρμογή και την υλοποίηση των νέων σκληρών μέτρων που θα χειροτερεύσουν τη ζωή της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, θα στείλουν κι άλλους συνανθρώπους μας στην ανεργία, στη μετανάστευση, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στα συσσίτια, θα επιβάλλουν κατασχέσεις και θα καταστρέψουν την φτωχομεσαία αγροτιά, θα ξεπουλήσουν κάθε ίχνος δημόσιας περιουσίας, θα εξαφανίσουν κάθε εργατικό, συνδικαλιστικό και δημοκρατικό δικαίωμα.

ΔΕ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΤΑΧΘΕΙ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

ΔΕ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΣΥΡΙΖΑ.

Χαμένη ψήφος είναι αυτή που επικυρώνει την αθλιότητα της μετατροπής του ΟΧΙ της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας της νεολαίας, των εργαζομένων, των ανέργων και των φτωχών, σε ΝΑΙ στην κατάπτυστη συμφωνία με τους δυνάστες του λαού μας.

Χαμένη ψήφος είναι αυτή που λέει ΝΑΙ στα μνημόνια και ανοίγει την πόρτα σε συγκυβερνήσεις με τους μνημονιακούς βρυκόλακες ΠΑΣΟΚ-ΝΔ- Ποτάμι και ΑΝ.ΕΛ.

Χαμένη ψήφος είναι αυτή που αποδέχεται τους ψεύτικους μονοδρόμους της Ε.Ε., που υποτάσσεται στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, που απογοητεύεται, που κάθεται στον καναπέ και στη μοιρολατρία, που μένει στην ανάθεση και προσμένει πάντα σε σωτήρες και λυτρωτές ηγέτες.

Αντίθετα με όλα αυτά, η ψήφος στην εκλογική συνεργασία ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. είναι η πιο κερδισμένη για πολλούς λόγους:

• Είναι η πιο βαθειά αντιΕΕ – αντιΕυρώ ψήφος.
• Η πιο συνεπής αντιμνημονιακή.
• Ψήφος βαριάς καταδίκης της αντιλαϊκής πολιτικής Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου.
• Η πιο κερδισμένη για τους αγώνες της επόμενης μέρας.
• Ψήφος συμβολής στο μέτωπο της ανατρεπτικής Αριστεράς, στην κοινή δράση και στο διάλογο όλης της Αριστεράς.
• Ψήφος ενίσχυσης ενός νέου εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος, δημοκρατικού και ανοιχτού, κόντρα στον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, με ενίσχυση των πρωτοβάθμιων σωματείων, με τη δημιουργία νέων συνδικάτων και νέων μορφών συλλογικοτήτων.
• Ψήφος αντίστασης, ρήξης, ανατροπής, ελπίδας και προοπτικής.

ΔΕΝ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΑΜΙΑ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ!

Η ΜΟΝΗ ΨΗΦΟΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ.

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.- Ε.Ε.Κ.- Ανένταχτων αριστερών αγωνιστών/ στριων.

Αγωνιστικό Ψηφοδέλτιο Περιφέρειας Τρικάλων 

ΓΑΛΑΖΟΥΛΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ του Επαμεινώνδα, συνταξιούχος δικαστικός υπάλληλος- μέλος του Ε.Ε.Κ. Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Δικαστικών Υπαλλήλων Ν. Τρικάλων.

ΖΕΡΒΑΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ του Νικολάου, Αν. Καθηγητής στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Έχει καταγωγή από το Μαυρέλι Καλαμπάκας. Μετά τις πτυχιακές σπουδές στο Ε.Μ.Π. έζησε για 15 χρόνια στην Γαλλία όπου απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα και εργάστηκε σε Πανεπιστήμια και εταιρείες. Το 2005 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου αρχικά εκλέχτηκε Επίκουρος Καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ενώ σήμερα είναι Αναπληρωτής Καθηγητής στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (Ε.Α.Π). Ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια με τον συνδικαλισμό, τόσο στην Γαλλία όσο και στην Ελλάδα, και είναι πρόεδρος του συλλόγου των καθηγητών του Ε.Α.Π. Είναι μέλος της καλλιτεχνικής συλλογικότητας Τέχνη εν Κινήσει.

ΚΟΡΔΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ του Γεωργίου, μάγειρας. Διατέλεσε μέλος του Δ.Σ. των φοιτητών της Γεωπονικής Σχολής του Α.Π.Θ. (περίοδος 2005-2008) Συμμετείχε στις Συντονιστικές Επιτροπές των μεγάλων φοιτητικών κινητοποιήσεων την περίοδο 2006-2007.

ΠΡΕΚΑΤΕΣ ΧΡΗΣΤΟΣ του Αντωνίου, γιατρός. Ήταν πρόεδρος του 15μελούς μαθητικού συμβουλίου του Ενιαίου Πολυκλαδικού Λυκείου Τρικάλων στις μαθητικές καταλήψεις του 90’ – 91’. Συμμετείχε στις μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις του 95’ ενάντια στην επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου με υπουργό παιδείας τον Γ. Παπανδρέου και στις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 98’ ενάντια στο νόμο Αρσένη, ως μέλος της Ε.Α.Α.Κ.. Διατέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Διατέλεσε μέλος του Δ.Σ. της Ε.Ι.Ν.Α.Π. και του Γ.Σ. της Ο.Ε.Ν.Γ.Ε.

ΤΑΧΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ (ΕΥΗ) του Δημητρίου, εκπαιδευτικός ιδιωτικής εκπαίδευσης. Συμμετείχε στις μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις του 90’-91’μετά τη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα Είναι ιδρυτικό μέλος της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (Ε.Α.Α.Κ.) στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης. 

ΤΣΑΛΑ ΑΡΓΥΡΗ (ΣΥΛΒΙ) του Ευθυμίου, άνεργη Διατέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Τρικάλων. Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (1983-1987). Πρόεδρος του Δ.Σ. συλλόγου γονέων του Μουσικού Σχολείου Τρικάλων (2002-04), ιδρυτικό μέλος και μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Συλλόγων Γονέων Μουσικών Σχολείων, μέλος της Τρικαλινής ομάδας υποστήριξης και της Πανελλήνιας Συνέλευσης "Ένα καράβι για τη Γάζα". 

Δείτε το βίντεο από την παρουσίαση.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αθήνα: Προεκλογική συγκέντρωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-εκλογική συνεργασία (Βίντεο)

Μαζική κεντρική προεκλογική συγκέντρωση πραγματοποίησε τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα, η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.-εκλογική συνεργασία με Ε.Ε.Κ. και ανένταχτους αγωνιστές/ανένταχτες αγωνίστριες.

Η συγκέντρωση, στην οποία τον τόνο έδινε η παρουσία της νεολαίας, έγινε στην οδό Πανεπιστημίου, στη Βιβλιοθήκη, μπροστά από το κεντρικό εκλογικό περίπτερο του συνδυασμού.

Με τη λήξη της συγκέντρωσης, ακολούθησε πορεία στα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε όλη τη διάρκεια της συγκέντρωσης, τους ομιλητές διέκοπταν συνθήματα όπως:

«Εμπρός λαέ, τώρα μια γροθιά, γκρέμισε μνημόνια, νέα και παλιά»,
«Το μόνο χρέος που έχουμε εμείς, είναι το χρέος της ανατροπής»
«Με καμιά κυβέρνηση δεν ξεπερνιέται η κρίση, στους ταξικούς αγώνες η δική μας λύση»,
«Με την αριστερά της ανατροπής, για τις επαναστάσεις της νέας εποχής».
«Εμπρός λαέ, έξω απ΄ την ΕΕ», 
«Η ΕΕ δεν είναι το σπίτι των λαών, είναι το σφαγείο των καπιταλιστών»

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Παντελής Βαϊνάς, μέλος της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ και της ΚΣΕ της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.:

Στη συνέχεια χαιρέτησε η Μαρία Ξιφαρά, συνδικαλίστρια από τις τράπεζες και υποψήφια στο ψηφοδέλτιο της Β’ Αθήνας:

 

Ο ηθοποιός και ποιητής Γιώργος Ζιόβας απαγγέλλει –τραγικά επίκαιρο- ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες:

 

Στη συνέχεια το λόγο πήρε η Αργυρή Ερωτοκρίτου, ειδικευόμενη γιατρός, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.:

 

Στο βήμα ακολούθησε ο γραμματέας της Κ.Ε. του ΕΕΚ Σάββας Μιχαήλ, υποψήφιος στην Α’ Αθήνας:

 

Ακολούθησε η ομιλία του ιστορικού στελέχους της αριστεράς Χρήστου Μπίστη, μέλους της ΚΣΕ της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και υποψήφιου στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας:

Σύντομος χαιρετισμός του Σπύρου Κοντομάρη, συνδικαλιστή εργαζόμενου και υποψήφιου στη Β’ Αθήνας:

Παναγιώτης Σηφογεωργάκης, δημοσιογράφος και υποψήφιος στην Α’ Αθήνας:

Τελευταίος ομιλητής ο υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας Κώστας Παπαδάκης, γνωστός από την πολύχρονη θητεία του στη μαχόμενη κινηματική δικηγορία:

Ακολούθησε διαδήλωση στα γραφεία της Ε.Ε.:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Αντιφασιστική νίκη η ματαίωση της φιέστας της Χρυσής Αυγής στον Πειραιά

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαιρετίζει την πετυχημένη αντιφασιστική κινητοποίηση της Παρασκευής 11/9 στην πλατεία Κοραή του Πειραιά που ανάγκασε τη φασιστική Χρυσή Αυγή να ματαιώσει την ανοιχτή κεντρική συγκέντρωση που με προκλητικό τρόπο ανακοίνωσε λίγες μέρες πριν την επέτειο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα και να περιοριστεί σε μια μάζωξη κάτω από τα γραφεία της.

Η άμεση κινητοποίηση σωματείων, αντιφασιστικών κινήσεων και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδειξε ότι η μαχητική και μαζική απάντηση στο φασισμό μπορεί να έχει αποτέλεσμα και να εμποδίσει την προσπάθεια των νεοναζί να αξιοποιήσουν την προεκλογική εκστρατεία για να χύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο και να σπείρουν το μίσος ενάντια στους φτωχούς, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες και όσους αγωνίζονται για ένα καλύτερο κόσμο, δικαιώματα και ελευθερίες. Μπήκε φρένο στην προσπάθεια να ξεπλυθεί η υπόδικη ηγεσία της και να παρουσιαστεί η εγκληματική συμμορία ως "ένα ακόμα νόμιμο πολιτικό κόμμα", όπως ειπώθηκε και από την Αστυνομία που τους έδωσε φυσικά την άδεια να χρησιμοποιήσουν τον χώρο για την συγκέντρωση μίσους τους. Όταν ξεπερνιέται ο φόβος, όταν το λαϊκό κίνημα δεν περιμένει από το κράτος να χτυπήσει αυτούς που τελικά είναι το παρακράτος, όταν ο λαός οργανώνεται, τότε ο φασισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Η αστυνομική προστασία και οι μπράβοι δεν βοήθησαν τους φασίστες χάρη στην αποφασιστικότητα της αντιφασιστικής κινητοποίησης. Φάνηκε για άλλη μια φορά ότι το νεοναζιστικό μόρφωμα είναι ξένο προς το λαό και έρχεται από το περιθώριο και το παρακράτος.

Η επιτυχία της κινητοποίησης υπογραμμίζει την απαράδεκτη στάση του ΣΥΡΙΖΑ που σιώπησε μπροστά στη φασιστική πρόκληση. Δείχνει όμως ότι και η στάση που περιορίζεται σε καταγγελίες και τη λογική "απομονώστε τους", όπως του ΚΚΕ που επέλεξε και αυτό να απέχει από αυτή τη μάχη και να παρακολουθεί την αντιφασιστική συγκέντρωση από το μπαλκόνι των γραφείων του είναι κατώτερη από τις περιστάσεις, τις υπαρκτές δυνατότητες και τις ανάγκες της εποχής. Η λογική της αντικαπιταλιστικής αριστεράς πως η απάντηση στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννάει πρέπει και μπορεί να δοθεί στο σήμερα στηριγμένη στις δυνάμεις του κινήματος επιβεβαιώνεται κάθε μέρα, μάχη τη μάχη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσε ως μπροστάρης αυτή τη μάχη και θα συνεχίσει να κάνει το ίδιο και σε όλες τις επόμενες.

Στο τοπίο που διαμορφώνεται από το δράμα των προσφύγων λόγω της πολιτικής της ΕΕ και του ιμπεριαλισμού, αλλά και από τη σκληρή μνημονιακή συναίνεση ενόψει των εκλογών, το εργατικό και λαϊκή κίνημα, οι αντιφασιστικές οργανώσεις και η μαχόμενη Αριστερά δεν πρέπει να επιτρέψουν στους φασίστες να δημαγωγήσουν για να διαιρέσουν το λαό, να σπείρουν το φόβο και το μίσος, προκειμένου να στηρίξουν κεφάλαιο, τράπεζες και ΕΕ. Η επιτυχία της αντιφασιστικής κινητοποίησης του Πειραιά δείχνει το δρόμο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οδηγός αισιοδοξίας και στέρεης ελπίδας

του Γιάννη Ελαφρού/ Πηγή: εφημερίδα ΠΡΙΝ

Η σιωπή της απογοήτευσης και οι κοινωνικές – πολιτικές καταιγίδες που έρχονται

Οπου κι αν γυρνάς τις τελευταίες μέρες αυτό που εισπράττεις είναι σιωπή και απογοήτευση, αμηχανία και αναζήτηση. Ο προδομένος λαός κρατά σφικτά μέσα του την διάψευση και την οργή του, ψάχνει με φανάρι την χαμένη ελπίδα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι στη συζήτηση περισσότερων ανθρώπων από ποτέ, αλλά τίποτα δεν έχει κριθεί. Οι εκλογές μοιάζουν να μην έχουν νόημα. «Οι επάνω», η ΕΕ, ο ΣΕΒ, το σύστημα, έχουν προδιαγράψει την πολιτική που θα εφαρμοστεί (το 3ο μνημόνιο) και προετοιμάζουν μέσα από τα πέντε μνημονιακά κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι) κυβέρνηση εργατικής – λαϊκής γενοκτονίας. Γι’ αυτό το παιχνίδι μοιάζει τελείως στημένο, βαρετό και συστημικό, όπως το ντιμπέιτ της Τετάρτης.

Κι όμως όλα αυτά είναι η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Τι έρχεται; Καταρχήν, η υλοποίηση των μέτρων του 3ου μνημονίου, που το ίδιο το συστημικό γερμανικό Σπίγκελ χαρακτήρισε «λίστα φρικαλεοτήτων»! Η εφαρμογή τους θα προκαλέσει αντιστάσεις, αγώνες, χωρίς να αποκλείονται και μεγάλης κλίμακας κοινωνικές αντιδράσεις. Η σημερινή σιωπή δεν πρέπει να αποκοιμίζει για το εκρηκτικό φορτίο που συσσωρεύεται στα υπόγεια ρεύματα.

Είναι εντυπωσιακό το πολιτικό χάσμα ανάμεσα στο 61,3% του «Όχι» και στο «Ναι» από 220 βουλευτές από πέντε κόμματα, ενώ η φασιστική Χρυσή Αυγή αποδέχεται το ευρώ και την ΕΕ και τα βάζει με τους φτωχούς πρόσφυγες και μετανάστες.

Η ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ έγινε μνημονιακή λεπίδα. Και τώρα; Εντάξει, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά δεν είναι τυφλή. Δεύτερη φορά στον κυνικό Α. Τσίπρα και στον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν να πηγαίνεις σε κηδεία και να λες και του χρόνου. Ούτε η ελπίδα μπορεί να ανασυγκροτηθεί με τα ίδια υλικά και το ίδιο πάνω – κάτω σκεπτικό, που οδήγησε στην τραγωδία και για την Αριστερά και για τον λαό. Εντάξει, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ «δικαιώθηκε». Αλλά τι να το κάνουμε όταν ο λαός στέναζει. Το ζήτημα δεν είναι η δικαίωση, όπως λέει το ΚΚΕ. Το ζήτημα είναι τώρα τι κάνεις, το ερώτημα είναι πως θα αντισταθούμε και πως θα τους ανατρέψουμε, πως θα ανασυγκροτήσουμε την ελπίδα για τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία. Για μια ελπίδα στέρεη και ολόκληρη, όχι ξανά μισή και με μισόλογα (όπως ακούμε από την αντιμνημονιακή ΛΑΕ). Πέντε βήματα λοιπόν για να ξαναβρούμε την ελπίδα.

Που κατοικεί η ελπίδα, λοιπόν; Μα που αλλού, μέσα στην εργατική τάξη, στην ανυπότακτη νεολαία και τον λαό. Σε αυτό το «αιώνιο θύμα και ψώνιο», που βρίσκει τον τρόπο να μας ξαφνιάζει ευχάριστα, να προκαλεί ρήγματα και ανατροπές. Δεν εξιδανικεύουμε το λαό, αλλά έχουμε εμπιστοσύνη στις δυνατότητές του, ειδικά στις καμπές της ταξικής πάλης, όπως εκφράστηκε περίτρανα και στις 5 Ιούλη. Αρα, οποιαδήποτε προσπάθεια να ανασυγκροτηθεί η ελπίδα περιλαμβάνει μια μεγάλη πορεία στον λαό, μια προσπάθεια να έρθει ο ίδιος στο προσκήνιο.

Δεύτερο, να λέμε την αλήθεια, ειδικά σε μια εποχή που κυριαρχεί το ψέμα και η οδυνηρή αποκάλυψή του. Ολόκληρη την αλήθεια. Να πούμε το μνημόνιο μνημόνιο, την ΕΕ κολαστήριο, τον εχθρό μας καπιταλιστική επίθεση, τον συστημικό ευρω-μονόδρομο ανατρέψιμο.

Τρίτο, να αναδείξουμε πως υπάρχει άλλος δρόμος για τα εργατικά λαϊκά συμφέροντα, πως δεν ισχύει το «δεν υπάρχει εναλλακτική» του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, του Σόιμπλε και του ΣΕΒ. Υπάρχει δρόμος για αξιοπρεπή δουλειά για όλους, με μισθούς και συντάξεις για να ζεις, για δημιουργία, ελευθερία, για δημόσια και δωρεάν κοινωνικά αγαθά. Με κόμβους: διαγραφή του χρέους, έξοδο από ευρώ και ΕΕ, κρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση και υπό εργατικό – κοινωνικό έλεγχο τραπεζών και επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις και επίδομα ανεργίας για όλους, βαρύ άμεσο πλήγμα στο κεφάλαιο.

Τέταρτο, να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για την αντεπίθεση του κινήματος και τη συγκρότηση ενός πλατιού κοινωνικοπολιτικού μετώπου αγώνα, ρήξης και ανατροπής, που όχι μόνο θα πάει το «Όχι» μέχρι το τέλος, αλλά θα δημιουργήσει όρους μιας νικηφόρας εργατικής λαϊκής και αριστερής αντιπολίτευσης.

Πέμπτο, να μην αφήσουμε τη σημαία της Αριστεράς στον μνημονιακό βούρκο, ούτε βέβαια σε μια λογική μνημονίου με ανθρώπινο πρόσωπο και αριστερή ευαισθησία, σα να βάζεις κλιματισμό στην κόλαση. Σήμερα, είναι πιο αναγκαία από ποτέ η επανεκκίνηση της ανατρεπτικής Αριστεράς, βγάζοντας βαθιά συμπεράσματα από την πορεία χρεοκοπίας του ρεφορμιστικού και διαχειριστικού σχεδίου, η συσπείρωση δυνάμεων στην κατεύθυνση ενός σύγχρονου αντικαπιταλιστικού πόλου, με ισχυρή επίδραση των ιδεών της κομμουνιστικής απελευθέρωσης. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η λογική των μετωπικών συνεργασιών που δοκιμάζει, παρά τις αδυναμίες, υστερήσεις και αντιφάσεις που έχει, αποτελεί ένα προγεφύρωμα που πρέπει να ενισχυθεί για να συμβάλλει στις πλούσιες διεργασίες που έρχονται μετεκλογικά.

Τελικά, η ελπίδα όπως και η απελευθέρωση είναι συλλογική υπόθεση. Αλλά κρίνεται, όπως και κάθε τι στη ζωή μας, από την στάση του καθένα μας. Όσοι αγωνίζονται για την ανατροπή, ανασυγκροτούν την ελπίδα και κοινωνούν στην αισιοδοξία της. Τις επόμενες μέρες με τη δουλειά μας και την επόμενη Κυριακή με την ψήφο μας, μπορούμε να προετοιμαστούμε καλύτερα για τις αδυσώπητες μάχες που έρχονται. Και οι ψηφοφόροι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εκλογική συνεργασία με ΕΕΚ και ανένταχτους θα είναι την Κυριακή και τις επόμενες μέρες γελαστοί, αλλά όχι γελασμένοι.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Σχετικά με την αποχή της ελληνικής αντιπροσωπίας από τη ψηφοφορία στον ΟΗΕ για τις υπερχρεωμένες χώρες

Την Πέμπτη 10/9 η ελληνική αντιπροσωπία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ απείχε από την ψηφοφορία για τις υπερχρεωμένες χώρες, σύμφωνα με εντολή που είχε της είχε δοθεί, όπως έγινε και το Σεπτέμβριο του 2014. Φυσικά δεν τέθηκε στον ΟΗΕ θέμα για τη διαγραφή των χρεών για τις υπερχρεωμένες χώρες αλλά σύμφωνα με το ψήφισμα που εγκρίθηκε «καλή τη πίστει και σε πνεύμα συνεργασίας πρέπει να επιδιώκεται διευθέτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους κοινή συναινέσει». Εξάλλου, όπως διατυπώνεται στο ίδιο ψήφισμα «έχουν δικαίωμα αναδιάρθρωσης χρέους και σχεδιασμού της μακροοικονομικής πολιτικής τους ως έσχατη λύση, στο πλαίσιο ωστόσο διατήρησης των βασικών αρχών επί των δικαιωμάτων των πιστωτών».

Μαντέψτε όμως ποιος απείχε από αυτή την απόφαση: η Ε.Ε. και φυσικά, η Ελλάδα. Όπως και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις και με τη συναίνεση των κομμάτων που τις στήριξαν, η υπηρεσιακή, αναπόσπαστο κομμάτι του ίδιου μπλοκ στήριξης των μνημονίων και της κερδοσκοπίας του κεφαλαίου, απείχε από την ψηφοφορία. Απείχε γιατί για μια ακόμα φορά η ελληνική κυβέρνηση ήθελε να αποδείξει ότι συντάσσεται πλήρως με την ΕΕ και τους δανειστές, ότι η πολιτική των μνημονίων είναι γι’ αυτήν μονόδρο μος. Η κυβέρνηση δεν κρατά ούτε καν τα προσχήματα σε μια συζήτηση ακόμα και σε οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, που είτε διακοσμητικό είτε και ανοιχτά αντεργατικό ρόλο, όπως αποδεικνύουν και οι αποφάσεις που έχει πάρει κατά καιρούς σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και στην απραξία που δείχνει όταν ξεκληρίζονται ολόκληροι λαοί.

 Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει ξεκάθαρη θέση: παύση πληρωμών, μη αναγνώριση, διαγραφή του χρέους. Αυτό το χρέος ούτε είναι δικό μας είναι, ούτε ποτέ μπορεί να ξεπληρωθεί. Δεν διαγράφεται με «διαπραγμάτευση», αλλά με μονομερείς ενέργειες.

Έξω από το ευρώ, έξω από την ΕΕ, διαγραφή του χρέους, εθνικοποίηση τραπεζών, επιχειρήσεις στα χέρια των εργαζόμενων. Αυτό είναι το δικό μας "ψήφισμα"

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Δέσποινα Κουτσούμπα: Ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μαχητική λαϊκή αριστερή αντιπολίτευση

Συνέντευξη στον Μάκη Γεωργιάδη/ Πηγή: εφημερίδα ΠΡΙΝ

 

Χαμένη ήταν η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ, που το Γενάρη κυκλοφορούσε τα παραμύθια για τη «χαμένη ψήφο» -κι αυτό το ξέρουν όλοι όσοι τότε ψήφισαν με μισή καρδιά τον ΣΥΡΙΖΑ για να καταλήξουν να αισθανθούν προδομένοι, λέει στο Πριν η Δ. Κουτσούμπα, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής και μέλος του Πανελλαδικού Συντονιστικού Οργάνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

 – Τα ΜΜΕ και πολλά γκάλοπ εμφανίζουν εικόνα ντέρμπι για το ποιος θα είναι πρώτος. ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ; Πως απαντάτε στον κόσμο που λέει πως θα είναι καλύτερα τα πράγματα με τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα, σε σχέση με μια επικράτηση της ΝΔ; 
– Είναι αυτό που λέμε ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία… Ακόμη υπάρχει κόσμος που θέλει να ελπίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι καλύτερος διαχειριστής ή ότι θα μπορέσει να κρατήσει ένα επίπεδο λ.χ. σε θέματα δικαιωμάτων. Η πικρή αλήθεια είναι ότι το κυβερνητικό πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΑΝΕΛ – Ποτάμι είναι ένα και μοναδικό και είναι καταγεγραμμένο αναλυτικά στο Μνημόνιο που ψηφίστηκε στις 14 Αυγούστου. Εκεί αναγράφεται μέρα μέρα και μήνα μήνα το τι θα πράξει η όποια κυβέρνηση, είτε έχει κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ είτε τη ΝΔ. Επίσης, η πικρή αλήθεια είναι ότι το Μνημόνιο είναι μια «καθολική σχέση», που δεν αφήνει περιθώρια άσκησης καμιάς πολιτικής. Όλα ορίζονται: από το επίπεδο του ΦΠΑ μέχρι το επίπεδο του πώς θα λειτουργεί η ανάπηρη πλέον «δημοκρατία». Ακόμη και το επίπεδο της διαφθοράς, κι αυτό κανονίζεται μέσα από τις μοιρασιές των ιδιωτικοποιήσεων. Όπως έγινε στην Ανατολική Γερμανία μετά την πτώση του τείχους. Δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για τα δικαιώματα, ούτε για εναλλακτικές πολιτικές «αστικού εκσυγχρονισμού», κι όποιος ή όποια ακόμη πιστεύει σε αυτά, θα διαψευστεί –για δεύτερη φορά- οικτρά.

– ΕΕ, ΣΕΒ και γενικότερα οι δυνάμεις του συστήματος έχουν θέσει στόχο να βγει η κατάλληλη κυβέρνηση για την προώθηση του μνημονίου. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τι στόχο έχει στην εκλογική μάχη;
– Στόχος σε αυτές τις εκλογές είναι να μην ψηφιστεί η μνημονιακή συγκυβέρνηση, αλλά η πιο μαχητική εργατική αριστερή αντιπολίτευση. Όταν συμμετέχεις στις βουλευτικές εκλογές, συμμετέχεις για να προβάλεις και να παλέψεις το πρόγραμμά σου, αλλά και για να βγάλεις βουλευτές, άρα να ξεπεράσεις το αντιδημοκρατικό φράγμα του 3%. Στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μας ενδιαφέρει γενικώς να εκπροσωπούμαστε εντός Βουλής για τις «καρέκλες» ή για την κρατική χρηματοδότηση –την οποία έτσι κι αλλιώς θα αρνούμασταν-, μας ενδιαφέρει να ακούγεται ο λόγος των κινημάτων και της αριστεράς της ρήξης διά του βήματος της Βουλής -άρα να ακούγεται σε πιο πλατιά ακροατήρια και στον δημόσιο διάλογο.

– Παρόλα αυτά τίθεται το ερώτημα γιατί κάποιος να ψηφίσει ένα κόμμα που το πιο πιθανό είναι να μην μπει στη βουλή. Δεν πάει χαμένη η ψήφος; Πως απαντάτε; 
– Η ψήφος στην αριστερά των αγώνων και της ρήξης δεν είναι χαμένη ψήφος! Χαμένη ήταν η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ, που το Γενάρη κυκλοφορούσε τα παραμύθια για τη «χαμένη ψήφο» -κι αυτό το ξέρουν όλοι όσοι τότε ψήφισαν με μισή καρδιά τον ΣΥΡΙΖΑ για να καταλήξουν γρήγορα γρήγορα να αισθανθούν βαθιά προδομένοι. Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω, όμως τώρα ξέρουν ότι έχει σημασία να ενισχυθεί αυτή η αριστερά, που ποτέ δεν έλειψε από τον αγώνα, τη σύγκρουση, την αγωνία του εργαζόμενου λαού. Που ποτέ δεν είπε μισόλογα ή ψέματα. Είτε μπει είτε δεν μπει στη Βουλή, το ποσοστό της θα παίξει σημαντικό ρόλο την επόμενη μέρα, που είναι και η πιο κρίσιμη.

– Πολύς κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι απογοητευμένος και σκέφτεται να απέχει. Αισθάνεται πως απέτυχε συνολικά η Αριστερά. Τι θα λέγατε σε αυτό τον κόσμο; 
– Την απογοήτευση την καταλαβαίνω, όμως όποιος θέλει να απέχει λόγω απογοήτευσης καλό θα ήταν πρώτα να θυμηθεί ότι απογοητεύτηκε όχι γιατί πίστεψε στην Αριστερά, αλλά γιατί πίστεψε στον εύκολο δρόμο: ότι με μια ψήφο τον Γενάρη θα λύνονταν τα προβλήματά του. Τα προβλήματα που δεν του έλυσε μια ψήφος τον Γενάρη, δεν θα του τα λύσει μια αποχή τον Σεπτέμβρη. Ίσα ίσα που η αποχή θα ευνοήσει -ποσοστιαία- τη μνημονιακή πλειοψηφία. Η πιο αντισυστημική ψήφος δεν είναι η αποχή, είναι η ψήφος στην Αριστερά που είναι έξω από το σύστημα, δηλαδή η ψήφος στην εκλογική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΕΚ και ανένταχτων αγωνιστών-στριών.

– Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν συνεργάστηκε με την Λαϊκή Ενότητα. Ποιοι είναι οι λόγοι; Πως σχολιάζετε τα πρώτα δείγματα της παρέμβασης του νεότευκτου σχήματος;
– Το μέτωπο μιας αριστεράς που θα ανταποκρινόταν στις ανάγκες και τις αγωνίες του εργαζόμενου λαού, με τις εμπειρίες που έχουμε πια σήμερα, δεν χτίζεται με μισόλογα, ούτε ξεκινάει από την κατοχύρωση της «ηγεσίας». Στη δικιά μου οπτική, ξεκινάει πρώτα με αυτοκριτική για τα λάθη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει το δικό της μερίδιο ευθύνης, γιατί δεν έβαλε ενεργά τους όρους για ένα τέτοιο μέτωπο, προσεγγίζοντας τον κόσμο που έφευγε μαζικά από τον ΣΥΡΙΖΑ ήδη από τον Ιούλιο, και προτείνοντας από τότε ένα μέτωπο. Όμως, το κύριο μερίδιο ευθύνης το έχει η ηγετική ομάδα της ΛΑΕ, που προτιμούσε να διασπάσει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (ειδικά όταν εγκαίρως κατάλαβε πως κάτι τέτοιο ήταν εφικτό), παρά να συνεργαστεί με ισότιμο τρόπο. Αυτό βέβαια δεν έγινε μόνο με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με πρόσχημα τη βιασύνη λόγω εκλογών, έβαλε στην άκρη τη δημοκρατία, επιβάλλοντας τους δικούς της όρους στο πρόγραμμα, στη φυσιογνωμία ενός παραδοσιακού προεδροκεντρικού κόμματος κοινοβουλευτικού τύπου. Ο κόσμος που συσπειρώνεται στις γραμμές της ΛΑΕ, όμως, έχει πολύ περισσότερες ανησυχίες, εμπλοκή με κινήματα και διάθεση ρήξεων. Η πορεία της ΛΑΕ την επόμενη μέρα είναι ένα διακύβευμα. Η αντικαπιταλιστική αριστερά χρειάζεται να συμβάλλει σε αυτό: με συνεργασίες, με στήσιμο νέων σχημάτων σε χώρους δουλειάς, νεολαίας, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στις λαϊκές συνελεύσεις του «Όχι» να μπορέσει να αλληλοτροφοδοτηθεί με τον κόσμο που συσπειρώνεται στην ΛΑΕ, να διδάξει και να μάθει από αυτόν.

Αναγκαίο ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο ανατροπής – Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι το άθροισμα των οργανώσεών της 

– Το ΚΚΕ όμως σας καταγγέλλει για οπορτουνισμό…
– Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο νόημα έχουν τέτοιες καταγγελίες, είτε να γίνονται είτε να απαντιούνται. Βλέπω τους συμβούλους του ΚΚΕ στην περιφέρεια Αττικής κάθε βδομάδα, προσπαθώ να ψηφίζουμε μαζί, έχουμε καλή σχέση. Κι όμως, από πέρσι τον Σεπτέμβρη ως τώρα κάθε βδομάδα τους ακούω να προφητεύουν -με χρονική σειρά- ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα πάει στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά ότι θα μπει στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά ότι θα πάρει υπουργεία στον ανασχηματισμό, μετά ότι θα πάει στον ΣΥΡΙΖΑ 2. Κάθε φορά τους ρωτάω: «ρε συντρόφια, δε βαρεθήκατε;»

– Παρόλα αυτά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε απώλειες. Η ΑΡΑΝ και η ΑΡΑΣ αποχώρησαν για να ενταχθούν στην ΛΑΕ. Είναι σημαντικό πλήγμα. Παραμένει αξιόμαχη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ;
– Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν και είναι κάτι πολύ περισσότερο από το άθροισμα των οργανώσεών της. Απόδειξη αυτού είναι ότι πολλοί σύντροφοι από την ΑΡΑΝ διαφοροποιήθηκαν δημόσια και στηρίζουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως ότι και κόσμος που έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει με τα ψηφοδέλτιά της. Σημαντικό είναι και πως η συζήτηση και οι απόψεις διαπερνούν πλέον οριζόντια όλες τις οργανώσεις: δείγμα του ότι αν η δημοκρατία στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε βαθύνει πολύ περισσότερο, αυτό θα μας έβγαζε συνολικά πιο δυνατούς κι όχι πιο αδύναμους, γιατί θα έδινε βήμα στο πιο πρωτοπόρο δυναμικό και στους ανένταχτους που πολλές φορές αισθάνονται σε συμπληγάδες μεταξύ οργανώσεων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παραμένει αξιόμαχη, αλλά από δω και πέρα δεν είναι πια η ίδια και δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που συνέβη. Η συζήτηση για τη φυσιογνωμία, τη στρατηγική, οι πρωτοβουλίες που θα πάρει για να φτιαχτεί όντως το αναγκαίο κοινωνικοπολιτικό μέτωπο, η αυτοκριτική για τα λάθη και το βάθεμα της δημοκρατίας της, θα κρίνουν την πορεία από δω και πέρα. Κι αυτές οι συζητήσεις οφείλουν να ξεκινήσουν όχι από το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά από την πραγματική αναμέτρησή μας με την αλήθεια ότι -όπως έχει δείξει η πράξη- καμιά εκδοχή της αριστεράς δεν αποτελεί σήμερα από μόνη της επαρκή απάντηση στο βαθύ κοινωνικό και ταξικό ρήγμα που άνοιξε το «Όχι» της 5ης Ιούλη και στην ανάγκη μετασχηματισμού της κοινωνίας.

– Τι πρωτοβουλίες βλέπετε να παίρνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μετά τις εκλογές;
– Αμέσως μετά τις εκλογές, ο κόσμος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να πρωτοστατήσει στο να στηθούν παντού ζωντανές λαϊκές επιτροπές του «Όχι μέχρι τέλους», να στηθούν μικρά και μεγάλα κινήματα που να ακυρώνουν έμπρακτα τις μνημονιακές πολιτικές. Να πρωτοστατήσει στο να αναζωογονηθούν τα σχήματα ή να στηθούν νέα με τον κόσμο που εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ίδια η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να στηθεί ένα πλατύ κοινωνικό μέτωπο με πολιτική εκπροσώπηση, όπου η αντικαπιταλιστική αριστερά θα παρεμβαίνει και θα δρα. Εν όψει της Συνδιάσκεψης, αυτή είναι μια πρόταση που θα πρέπει να συζητηθεί πλατιά και να απευθυνθεί σε όλους τους αγωνιστές και τους σχηματισμούς της αριστεράς.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ