Όταν οι διεθνείς ληστές προστατεύουν τα τσιράκια τους

Όπως οι κατακτητές σε κάθε κατοχή έτσι και σήμερα οι διεθνείς ληστές προστατεύουν τα τσιράκια τους γιατί θέλουν να προστατέψουν όλα τα ψέμματα, τις απάτες, τις απίστευτες μεθοδεύσεις που οδήγησαν την χώρα στην σφαγή του μνημονίου. Το θέμα βέβαια δεν είναι μόνο ο υπαλληλίσκος του Δ.Ν.Τ.  κ. Γεωργίου που τον "καρφώσανε" στην θέση του προέδρου της ΕΛΣΤΑΤ για να φτιάξει τα στοιχεία έτσι που να δικαιολογηθεί η προσφυγή στα μνημόνια και η επιβολή της διεθνούς επιτροπείας. Ούτε καν όλος ο μηχανισμός στήριξης και επιβολής των μνημονιακών πολιτικών που διαμορφώνεται στις λεγόμενες "ανεξάρτητες αρχές" και άλλα τμήματα του κράτους.

Το θέμα είναι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι, εγχώριοι και Ευρωπαίοι. Το θέμα είναι η ίδια η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. που -για μια ακόμα φορά- αναδεικνύονται σε ένα στυγνό μηχανισμό που δούλεψε για τους Γερμανούς και Γάλλους τραπεζίτες, που έβαλε την χώρα σε επιτροπεία, που επιβάλλει την πείνα και το γενικό ξεπούλημα χρησιμοποιώντας για αυτό τα πειραγμένα "european statistics", που έστησαν οι υπάλληλοί τους και τώρα εκβιάζουν πολιτικά για την ασυλία τους. 

Να κάτσουν όλοι αυτοί  στο σκαμνί. Έξω οι κλέφτες και οι απατεώνες του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. από την χώρα. Όλη η επιχειρηματολογία για την επιβολή των μνημονίων έχει καταρρεύσει. Κατάργηση των μνημονίων, διαγραφή του χρέους, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις τώρα!

Και ένα τελευταίο. Οι ναζί το 44 όταν έφευγαν σκότωναν τους δοσίλογούς τους..Ας το έχουν αυτό υπόψη τους οι κάθε "κύριοι Γεωργίου"!

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Θεματικό Εργαστήρι: «ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΙ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ» στο 4ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τρικάλων

4^ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τρικάλων

Θεματικό Εργαστήρι: «ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΙ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ»

Σάββατο 16 Ιούλη, 6:30μ.μ., Πάρκο Ματσόπουλου

Εδώ και 7 πλέον χρόνια, στο έδαφος της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης αλλά και της βάρβαρης επίθεσης που συνεχίζεται στη χώρα μας με το 3ο και πιο αντιδραστικό μνημόνιο, η ανασφάλιστη, εκ περιτροπής και μαύρη εργασία, η κοινωφελής εργασία και τα προγράμματα voucher, πλάι στις στρατιές των ανέργων που όλο και αυξάνονται, αποτελούν καθεστώς. Στις πλάτες χιλιάδων εργαζόμενων, κυβερνήσεις, ΕΕ, κεφάλαιο και εργοδοσία, παγιώνουν το νέο εργασιακό μεσαίωνα που ορίζεται από τα τεράστια ποσοστά ανεργίας, τη γκρίζα ζώνη ανεργίας – επισφάλειας μέσα από τα προγράμματα ΟΑΕΔ-ΕΣΠΑ, το ξεθεμελίωμα κάθε εργατικού δικαιώματος που έχει κατακτηθεί εδώ και δεκαετίες, την κακοπληρωμένη «μαθητεία» με το πρόσχημα της απόκτησης εμπειρίας.

Την ίδια στιγμή, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της υποταγής, της μη κάλυψης από τα σωματεία χιλιάδων εργαζόμενων γιατί «δεν πληρούν τα κριτήρια», το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο και το νέο ασφαλιστικό που επιχειρεί να δώσει ένα σοβαρότατο χτύπημα στο δικαίωμα στην περίθαλψη και την κοινωνική ασφάλιση, γεννούν ένα περιβάλλον «ασφυξίας», χαράσσοντας στη συνείδηση των εργαζόμενων και της νεολαίας την αίσθηση του αναπόφευκτου.

Σε αυτό το πεδίο επιχειρούμε να παρέμβουμε ώστε συλλογικά να σηκώσουμε κεφάλι. Να εκφραστεί και να οργανωθεί συλλογικά όλο το σύγχρονο κομμάτι της εργασιακής περιπλάνησης. Να αντεπιτεθεί για πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, για να σταματήσει εδώ και τώρα το καθεστώς του εργασιακού μεσαίωνα.

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι κρίσιμης σημασίας η συζήτηση που θα γίνει στο Θεματικό Εργαστήρι «Ανεργία κι Επισφάλεια», στα πλαίσια του 4^ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Τρικάλων. Συζητάμε, για τη φύση και το χαρακτήρα των προγραμμάτων ευέλικτης εργασίας, τις αλλαγές που αυτά φέρνουν συνολικά. Συζητάμε, για το πώς το εργατικό κίνημα θα αναμετρηθεί νικηφόρα με το μοντέλο εργασίας – ανεργίας που αυξάνεται με τη μορφή χιονοστιβάδας, για το πώς μπορούν να συμβάλλουν οι εργατικές συσπειρώσεις και τα σωματεία γειτονιάς στη μάχη για την ανατροπή της επίθεσης.

Το Σάββατο 16 Ιούλη, 6:30μ.μ. στο Πάρκο Ματσόπουλου, συζητάμε για την ανεργία και την επισφάλεια, με μέλη της «ATTACK στην ανεργία και την επισφάλεια» και της «ΛΑΝΤΖΑ - Αγωνιστική Εργατική Συσπείρωση στον Επισιτισμό Τουρισμό».

Συμμετέχουμε όλοι, για:

• Να επιδιώξουμε την προώθηση της αγωνιστικής, ταξικής αλληλεγγύης, σε αντιπαράθεση με την υποκριτική αλληλεγγύη – φιλανθρωπία δημάρχων & αφεντικών.
• Να συμβάλλουμε ώστε να επανέλθει η συλλογικότητα και να ηττηθούν ο φόβος, ο κατακερματισμός (του διαίρει & βασίλευε) και ο σύγχρονος κοινωνικός κανιβαλισμός.
• Για τον κόσμο της δουλειάς, για να βάλουμε φρένο στο σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα της επισφάλειας και της ανεργίας!

Συμμετέχουμε όλοι, γιατί:

• Δεν αποδεχόμαστε ότι όλα είναι μάταια, ότι πρέπει να μοιραστούμε τα ψίχουλα που μας πετάνε.
• Όπως λένε και οι Γάλλοι συναγωνιστές μας, αξίζουμε περισσότερα!
• Διεκδικούμε την ζωή που μας κλέβουν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

4ο ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΡΙΚΑΛΩΝ: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Με το μεταναστευτικό ζήτημα να βρίσκεται στην κορυφή της επικαιρότητας, με τα ευρωπαϊκά κράτη να υψώνουν φράχτες, καταδικάζοντας χιλιάδες ανθρώπους σε θάνατο στην προσπάθειά τους να διασχίσουν τη Μεσόγειο, πραγματοποιείται φέτος το 4ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Τρικάλων στις 15 & 16 Ιουλίου.

Το φεστιβάλ θα γίνει στο πάρκο Ματσόπουλου με κεντρικό σύνθημα «Θα ζήσουμε μαζί, να αγωνιστούμε μαζί, θα νικήσουμε μαζί».

Το φετινό φεστιβάλ πραγματοποιείται σε μια συγκυρία, όπου το μεταναστευτικό ζήτημα βρίσκεται στην κορυφή της επικαιρότητας, με τα ευρωπαϊκά κράτη να υψώνουν φράχτες, καταδικάζοντας χιλιάδες ανθρώπους σε θάνατο στην προσπάθειά τους να διασχίσουν τη Μεσόγειο, διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή και το αντιρατσιστικό κίνημα καλείται να σταθεί δίπλα στον αγώνα των μεταναστών/προσφύγων για τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους, ενάντια στους περιορισμούς, στη μετακίνηση και τις απελάσεις και διεκδικώντας μαζί τους αξιοπρεπείς συνθήκες στέγασης και περίθαλψης μέσα στις πόλεις μας.

Η πρώτη από τις κεντρικές συζητήσεις του Φεστιβάλ με θέμα "Οι λαοί απέναντι στην επέλαση του κεφαλαίου" αφορά στη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου & Επενδύσεων (TTIP) με ομιλητές τους δημοσιογράφους Λιβιτσάνου Γεράσιμο και Μαυρούλη Ελένη. Η δεύτερη  συζήτηση πραγματευετεται το επίκερο θέμα "του προσφυγικού ζητήματος" με ομιλητές τους Ρέπα Ντίνα, Πρόσφυγα από τη Συρία, Τσιάκαλο Γιώργο και Χρονόπουλο Ηλία.

Το μουσικό μέρος του φεστιβάλ, εμπλουτίζεται με τη συμμετοχή του Αλκίνοου Ιωαννίδη, των Folk n' roll, των Οδοιπόρων της παράδοσης, των Απάντηση 42, τις Χοές Νηφάλιες και Παιδική χορωδία προσφύγων.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ είναι το ακόλουθο:

 

  

 

 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ανακοίνωση τοπικών επιτροπών ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ για το προσφυγικο στη Θεσσαλία.

Η κυβέρνηση της τρομοκρατίας, της καταστολής και της προβοκάτσιας επί τω έργω…

            Απειλές και τρομοκρατία, καταστολή και βία, χημικά και ξύλο, τραυματισμοί και προσαγωγές αλληλέγγυων... Αυτές οι λέξεις συνθέτουν το παζλ της απαράδεκτης κατάστασης που ζούμε αυτές τις τελευταίες μέρες στη Θεσσαλία, στο στρατόπεδο του Κουτσόχερου και το Κυψελοχώρι, στις εθνικές οδούς όπου διαβιούν δεκάδες πρόσφυγες με τις οικογένειές τους. Με το πρόσχημα της αναμόρφωσης του στρατοπέδου στο Κουτσόχερο (που ήταν γνωστό ότι θα γίνει εδώ και πολύ καιρό), ανακοινώθηκε αιφνιδιάστηκα στους πρόσφυγες η εκκένωση του χώρου και η μεταφορά τους προς άλλα κέντρα (αρχικά ειπώθηκε για Κυψελοχώρι και Θεσσαλονίκη). Στο άκουσμα της εξέλιξης αυτής, οι πρόσφυγες αντέταξαν 5 αιτήματα, με βασικότερα: το να προχωρήσει η διαδικασία προεγγραφής, ώστε να πάρουν κάρτα παραμονής για έναν χρόνο, προχωρώντας παράλληλα τις διαδικασίες αιτήσεων ασύλου και να μεταφερθούν όλοι μαζί σε έναν τόπο με ανθρώπινες συνθήκες και ταυτόχρονα να δοθούν εγγυήσεις για την επαναφορά τους μετά το πέρας των εργασιών. Αντί απάντησης στα αιτήματά τους, οι αρχές έστειλαν λεωφορεία νωρίς το πρωί της Τετάρτης 22 Ιουνίου και μετέφεραν πάνω από 100 Αφγανούς στο Κυψελοχώρι, σε έναν χώρο χωρίς ρεύμα, με νερό που η θερμοκρασία του ξεπερνά τους 40' C… Οι πρόσφυγες, απολύτως δικαιολογημένα, αρνήθηκαν να κατεβούν από τα λεωφορεία και τότε ανέλαβαν οι δυνάμεις καταστολής να τους κατεβάσουν με τη βία, «κερνώντας» τους χημικά και στέλνοντας δύο από αυτούς στο νοσοκομείο, από τα χτυπήματα. Αρνούμενοι τις απάνθρωπες αυτές συνθήκες οι 130 περίπου Αφγανοί πρόσφυγες αναχώρησαν την Πέμπτη 24 Ιουνίου το απόγευμα για τη Λάρισα με τελικό προορισμό την Αθήνα.

Ενδεικτικό του σκηνικού που προσπαθούν να στήσουν τα κυβερνητικά κέντρα, σε άμεση ιδεολογική επικοινωνία με ρατσιστικές και φασιστικές ομάδες, είναι πως τα καθεστωτικά ΜΜΕ έσπευσαν να μιλήσουν για το σχεδόν «φλεγόμενο Κυψελοχώρι» (αφήνοντας εντέχνως να δημιουργηθεί ένα κλίμα κινδύνου και τρόμου) από τους «επικίνδυνους» μετανάστες χωρίς να βρεθεί ούτε μια λέξη να ειπωθεί για τις μεθοδεύσεις των κρατικών δυνάμεων. Η διαμαρτυρία λοιπόν των προσφύγων που έκαψαν απλώς κάποια από τα προσωπικά τους αντικείμενα, μετασχηματίστηκε σε προβοκάτσια μεγατόνων προκειμένου να δηλητηριαστεί η κοινωνική πλειοψηφία και να αντιμετωπίσει πρόσφυγες και μετανάστες ως εχθρούς, όπως εξάλλου επιθυμούν τόσο η ΕΕ με τις συμφωνίες της, όσο και η ελληνική κυβέρνηση με τους φράχτες της και τις μαζικές δολοφονίες στο Αιγαίο.

Όσες και όσοι απέμειναν στο Κουτσόχερο (450 άτομα) αρνούμενοι τη μεταφορά τους, αρχικά απειλήθηκαν με διακοπή της ηλεκτροδότησης της υδροδότησης και της σίτισης(!) και στη συνέχεια στάλθηκαν αστυνομικές δυνάμεις μέσω και έξω από το στρατόπεδο με σκοπό να τους τρομοκρατήσουν και αν τους  εξαναγκάσουν να αποδεχτούν τη μεταφορά τους στο Κυψελοχώρι. Οι πρόσφυγες όμως, δεν ενέδωσαν. Το ίδιο βράδυ οικογένειες Αφγανών μαθαίνοντας από τους συμπατριώτες τους τα όσα διαδραματίστηκαν στο Κυψελοχώρι και αρχίζοντας να συνειδητοποιούν τη «μοίρα» που τους επιφυλάσσει η ελληνική κυβέρνηση, αποφάσισαν να φύγουν από το στρατόπεδο με προορισμό την Αθήνα.

Οι πρόσφυγες από το πρωί της Παρασκευής 24 Ιουνίου, ζητούσαν βοήθεια από αλληλέγγυους/ες, ώστε να αποτραπεί η προσπάθεια βίαιης μεταφοράς τους. Παρά τη δύσκολη κατάσταση τους και παρά την προσπάθεια των μηχανισμών του κράτους να τους διασπάσουν, Σύριοι και Αφγανοί απάντησαν με αξιοπρέπεια πως δεν δέχονται τον εξευτελισμό της ύπαρξης τους και των δικαιωμάτων τους! Από το μεσημέρι άνδρες, γυναίκες και παιδία, με τα υπάρχοντα τους στους ώμους, τα μωρά στην αγκαλιά, άρχισαν να παίρνουν πεζοί το δρόμο για τη Μάνδρα, από εκεί τα λεωφορεία της γραμμής για Λάρισα και από τη Λάρισα «το τρένο της μεγάλης φυγής» για Αθήνα. Αποχαιρετώντας τους αλληλέγγυους, τους δικούς τους ανθρώπους που όλο αυτό το διάστημα ήταν κοντά τους στις ανάγκες και τα δικαιώματα τους, χαιρέτησαν την αλληλεγγύη του εργαζόμενου λαού, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κυβέρνηση, που το μόνο που έχει να επιδείξει (όπως χαρακτηριστικά είπαν) είναι «αστυνομία και στρατός». Με διορία τη Δευτέρα 27 Ιούνη 9:οο το πρωί. που το στρατόπεδο θα πρέπει να έχει αδειάσει από ζώσα προσφυγική παρουσία, θα ακολουθηθεί από τους πρόσφυγες ο ίδιος δρόμος φυγής προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Για το Κυψελοχώρι θα μείνουν μόνο αυτοί που βρίσκονται σε απόλυτη οικονομική ένδεια.

Από το πρωί της Παρασκευής 24 Ιουνίου, αλληλέγγυοι/ες βρέθηκαν και βρίσκονται στο πλευρό των προσφύγων. Αλληλέγγυοι/ες που για μια ακόμη φορά την Πέμπτη 23 Ιουνίου έτυχαν της απαγόρευσης της εισόδου τους στο στρατόπεδο του Κουτσόχερου, (όπως και εκπρόσωποι του Τύπου) σε αντίθεση με "διαπιστευμένους" εθελοντές και μέλη ΜΚΟ, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά πως για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και για τα τοπικά κέντρα εξουσίας (δήμαρχοι, περιφέρεια κτλ) η «αλληλεγγύη» ταυτίζεται είτε με οικονομική μπίζνα, είτε με κυβερνητικούς καλοθελητές, είτε και συνδυασμό των δύο . Η απαγόρευση φυσικά "έσπασε" για ακόμη μια φορά, μιας και ομάδες προσφύγων βγήκαν από το στρατόπεδο και ήρθαν σε επαφή με τους αλληλέγγυους/ες και τους μετέφεραν το κλίμα που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες. Άλλωστε ο «ανθρωπισμός» της κυβέρνησης ζει μόνο στις γκλάμουρ συναντήσεις-επιδείξεις με το ΓΓ του ΟΗΕ, τους προκαθήμενους των εκκλησιών και τους σταρς του θεάματος, αλλά σαν πουκάμισο αδειανό ξεφουσκώνει και πεθαίνει κάθε μέρα στους τόπους συγκέντρωσης των προσφύγων!

Το κλίμα απαγορεύσεων και καταστολής δεν σταμάτησε εκεί. Κατά την επιστροφή τους από το στρατόπεδο του Κουτσόχερου την Παρασκευή το μεσημέρι, 2 αλληλέγγυοι , η Σ.Τ και ο Γ. Ρ. (γνωστοί αγωνιστές της τοπικής κοινωνίας), οι οποίοι επιχείρησαν να επισκεφτούν τον χώρο του σούπερ- μάρκετ Ατλάντικ, 3 χλμ έξω από τα Τρίκαλα, όπου φέρεται να αποτελέσει χώρο "φιλοξενίας" προσφύγων το επόμενο χρονικό διάστημα, προσήχθησαν στην Αστυνομική Διεύθυνση Τρικάλων, με την αιτιολογία πως παραβίασαν χώρο ελεγχόμενης ευθύνης! Τελικά, αφέθησαν ελεύθεροι μετά από λίγη ώρα.

Γίνεται αντιληπτό πως η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη. Ας μην παραγνωρίσουμε πως αρχίζουν να εμφανίζονται σε Τρίκαλα και περιοχές του ν. Λάρισας, επιτροπές κατοίκων με σαφές ρατσιστικό λόγο και πρακτικές, επιχειρώντας να «μιμηθούν» τα τελευταία γεγονότα στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, όπου με τις «ευλογίες» της εκκλησίας ακροδεξιά στοιχεία επιτέθηκαν σε δημοτικό σύμβουλο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, όπως και τα λίγο παλαιότερα χτυπήματα στη Χίο. Είναι η ώρα οι τοπικές κοινωνίες, τα κινήματα αλληλεγγύης, τα εργατικά σωματεία και συνδικάτα, πολιτικές οργανώσεις και συλλογικότητες, να ορθώσουν ασπίδα ταξικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης, συμπαράστασης και κοινής πάλης, στους εκατοντάδες πρόσφυγες και να ανατρέψουν τις πολιτικές της κυβέρνησης, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, που κουρελιάζουν κάθε ίχνος, ακόμη και των στοιχειωδών, ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με τους ανθρώπους αυτούς θα ζήσουμε μαζί, όπως τόσα χρόνια βιώνουμε από κοινού τις διαφορετικές πτυχές του κοινωνικού πολέμου του κεφαλαίου στις δυνάμεις της εργασίας. Για αυτό δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να αγωνιζόμαστε μαζί για την απελευθέρωση από τα δεσμά των ιμπεριαλιστικών πολέμων, των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων και συνολικά του καταπιεστικού συστήματος της αγοράς και του κέρδους. Αυτό λοιπόν που μας ενώνει πιο πολύ είναι η προοπτική πως μπορούμε να νικήσουμε μαζί

Τοπικές επιτροπές της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στη Θεσσαλία

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Προφεστιβαλική εκδήλωση Αναιρέσεων στα Τρίκαλα. Συζήτηση για την ανεργία, την επισφάλεια, την εργασιακή περιπλάνηση.

"Δε θα γίνουμε χαμένη γενιά. Νέοι αγωνιζόμαστε, νέοι θα νικήσουμε"!
 

Με αυτό το σύνθημα, για ακόμη μία χρονιά το Φεστιβάλ των Αναιρέσεων θα πραγματοποιηθεί σε αρκετές πόλεις της χώρας μας. 

Το φεστιβάλ των Αναιρέσεων θα γίνει τη περίοδο που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και οι «δανειστές» ΕΕ-ΔΝΤ επιχειρούν να επιβάλλουν νέα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα. Καλείται να συμβάλλει με το δικό του τρόπο στην αναγκαία συσπείρωση των εργαζομένων και της νεολαίας ώστε να παλέψουν για την ανατροπή των παλιών και νέων αντιλαϊκών πολιτικών, στην αναγκαία αντεπίθεση του μαζικού κινήματος, της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα αποτελέσει το φεστιβάλ της νεολαίας που αρνείται να γίνει χαμένη γενιά, όπως θέλει το σύστημα, αλλά μαθαίνει να αγωνίζεται, μαθαίνει να νικά.

Για πρώτη φορά στην πόλη μας, θα πραγματοποιηθεί προφεστιβαλική εκδήλωση- συζήτηση στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αναιρέσεις 2016, με θέμα: "Στέλνοντας βιογραφικά απο τα παιδικά μας δωμάτια. Οι νέοι της ανεργίας, της εργασιακής περιπλάνησης, της ανασφάλειας, της επισφάλειας και της μετανάστευσης" και ομιλητές τους: Στάθη Ντούρο, γεωπόνο, περιφερειακό σύμβουλο Θεσσαλίας, εκλεγμένο με την Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία- Ανταρσία την Ανατροπή και Παναγιώτη Σιούλα, πολιτικό μηχανικό, μέλος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών.

 

Καλούμε τη νεολαία, τον κόσμο των κινημάτων με τον οποίο πορευόμαστε μαζί στους δρόμους της αντίστασης και της αξιοπρέπειας, μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες και αγωνίες, αγωνιζόμαστε για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και οραματιζόμαστε έναν κόσμο δίχως φτώχεια, ρατσισμό, πολέμους, ξερίζωμα λαών, καταστροφή της φύσης, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, μια κοινωνία κομμουνιστικής απελευθέρωσης, να παρευρεθούν και να συμμετέχουν στην προφεστιβαλική εκδήλωση, την Κυριακή 29 Μάη, στις 7 μ.μ. στο Μεζεδοποτείον Κληματαριά.


Διοργάνωση:
Ν.Α.Ρ. για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση
νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση
Οργανώσεις της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η ΜΑΧΗ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ! ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ

Νέα μέτρα εξόντωσης του λαού, μνημόνιο διαρκείας, διαιώνιση του χρέους

Γι’ αυτές τις «επιτυχίες» πανηγυρίζει η κυβέρνηση!

 

Η χθεσινή απόφαση του Eurogroup, ύστερα πάντα από "σκληρές διαπραγματεύσεις" σύμφωνα με τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, αποδεικνύει πόσο ακόμα πιο γελοίος μπορεί να καταντήσει ο Τσίπρας που στο σημερινό υπουργικό συμβούλιο μίλαγε για "καλές ειδήσεις" και το Σαββατοκύριακο "υποσχόταν" στη Βουλή ότι με τη ψήφιση του ασφαλιστικού - φορολογικού θα "έκλεινε θετικά η αξιολόγηση". 

 

Μπορεί η κυβέρνηση να "πρόσφερε θυσία στους Θεσμούς" ένα ασφαλιστικό και φορολογικό νομοσχέδιο - λαιμητόμο, αντιγράφοντας τις "κοινοβουλευτικές τακτικές" των Σαμαροβενιζέλων και πνίγοντας στα δακρυγόνα τους διαδηλωτές για να αδειάσουν την πλατεία Συντάγματος, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να αποδεχθεί όλες τις αξιώσεις των δανειστών, δηλαδή ένα 4ο μνημόνιο διαρκείας, για να «κλείσει θετικά η αξιολόγηση» στο επόμενο Eurogroup στις 24 Μάη. 

Μέχρι τότε χρειάζεται να νομοθετηθούν μία σειρά καινούρια μέτρα (τα λεγόμενα prior actions, προαπαιτούμενα) με αυξήσεις στους έμμεσους φόρους, αύξηση του ΦΠΑ στο 24% , μειώσεις στις μισθολογικές δαπάνες στο δημόσιο τομέα και απελευθέρωση μαζικών απολύσεων στον ιδιωτικό. 

 

Ποιοτικό στοιχείο, με χαρακτηριστικά μνημονίου διαρκείας στο διηνεκές, αποτελεί η θεσμοθέτηση του Αυτόματου Μηχανισμού Περικοπών, που θα τίθεται σε λειτουργία κάθε Μάιο στην (αναπόφευκτη) περίπτωση που θα υπάρχει απόκλιση από το στόχο του (ανεδαφικού) πρωτογενούς πλεονάσματος. Έτσι, με Προεδρικό Διάταγμα, παρακάμπτοντας και τη Βουλή, θα υπάρχουν πρόσθετα μέτρα οριζόντιων περικοπών, τα οποία θα γίνονται μόνιμα καθώς θα εντάσσονται στον επόμενο Κρατικό προϋπολογισμό του έτους. 

 

Και οι «καλές ειδήσεις» δεν σταματάνε εδώ. Ετοιμάζουν ιδιωτικοποιήσεις - ξεπουλήματα (όπως αυτό του ΟΛΠ στη Cosco) με την νομοθέτηση του «υπερταμείου ιδιωτικοποιήσεων", που θα αντικαταστήσει το "αμαρτωλό ΤΑΙΠΕΔ", και η "προστασία πρώτης κατοικίας" από τα «κόκκινα δάνεια» γίνεται βορά στα αρπακτικά των τραπεζών και των funds.

 

Ακόμα πιο αστεία, στην ανακοίνωση του Eurogroup, είναι η "υπόσχεση για την ελάφρυνση του χρέους". Το Eurogroup επαναδιατυπώνει ρητά και κατηγορηματικά τον αποκλεισμό κάθε ονομαστικής μείωσης του χρέους και η όποια παρέμβαση, που "πιθανά" να γίνει και αυτό "αν χρειαστεί", θα εξαρτηθεί πρώτα και κύρια από την τήρηση των όρων του τρίτου και τέταρτου μνημονίου και θα αφορά μόνο τις ετήσιες ανάγκες αναχρηματοδότησης για την καταβολή χρεολυσίων (δηλαδή νέο δανεισμό) με επιμήκυνση της περιόδου χάριτος και αποπληρωμής. Δηλαδή, αυτό που κατάφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι αντί να πάρει μία «υπόσχεση για ελάφρυνση του χρέους» να πάρει την «υπόσχεση για διαιώνιση του χρέους» (!).  

 

Και όλα αυτά υπό την αίρεση να δεχθεί "αυτές τις καλές ειδήσεις" και το ΔΝΤ που συμμετέχει στο πρόγραμμα.

 

Από Eurogroup σε Eurogroup αποδεικνύεται ότι ο δρόμος των συμβιβασμών και της «διαπραγμάτευσης» έχει αποτύχει. Είναι ο αδιέξοδος δρόμος των συνεχών μνημονίων.

 

Συνεχίζουμε!

 

Υπάρχει άλλος δρόμος χωρίς μνημόνια και εκβιασμούς. Ο δρόμος της ρήξης και της ανατροπής.

 

Οι επόμενες μέρες είναι πολύ κρίσιμες! Το κλείσιμο της αξιολόγησης με το νέο μνημόνιο είναι μπροστά μας, όχι πίσω μας. Για αυτό παίρνοντας υπόψη της θετική εμπειρία τη 4^ης του Φλεβάρη και την επιμονή χιλιάδων εργαζόμενων να δώσουν την μάχη παρά το φρενάρισμα των αγώνων και την επίδραση του κλίματος αναμονής για απεργία «όταν κατέβει το νομοσχέδιο» από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία με την βοήθεια του ΠΑΜΕ και του ΜΕΤΑ, πιάνουμε το νήμα. Με γενικές συνελεύσεις, σ συντονισμούς και έναν νέο πολύ πιο ισχυρό γύρο απεργιών και κινητοποιήσεων.

 

Για ρήγματα και ανατροπή τα κυβερνητικής πολιτικής και του ευρωμνημονιακού μεσαίωνα.

Μονομερής διαγραφή του χρέους τώρα και ρήξη με τους εκβιαστές-δανειστές, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τους τραπεζίτες, ντόπιους και διεθνείς, με κρατικοποιήσεις και εργατικό έλεγχο.  Για να περάσει ο έλεγχος της κοινωνίας και της οικονομίας στα χέρια των εργαζόμενων του λαού.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σας καλεί να βαδίσουμε μαζί σ’ αυτό το δρόμο!

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τετράδια Μαρξισμού: Θεωρία και πράξη για την κομμουνιστική απελευθέρωση

Στις 3 Ιουνίου θα κυκλοφορήσει το πρώτο τεύχος του νέου περιοδικού ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ. Αποτελεί μια νέα προσπάθεια συμβολής στη Θεωρία και Πράξη για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση.
Διαβάστε την Διακήρυξη Σκοπών και στόχων του περιοδικού:

ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;

Ζούμε σε έναν κόσμο μεγάλων αντιφάσεων, που στην Ελλάδα της κρίσης, του χρέους, των μνημονίων και των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων» φτάνουν σε παροξυσμό.

Από τη μια, οι τεράστιες δυνατότητες για καλύτερη ζωή, δημιουργική και σταθερή εργασία, αρμονία ανθρώπου-φύσης, άνθηση των ελευθεριών, τις οποίες δημιουργούν τα άλματα της επιστήμης, η βελτίωση των επικοινωνιών, ο συσσωρευμένος υλικός και πνευματικός πλούτος. Από την άλλη, η γκρίζα πραγματικότητα: ανεργία, φτωχοποίηση, εργασιακός μεσαίωνας, πόλεμοι, ανελευθερία, η συρρίκνωση και αποστέωση ακόμη και της αστικής δημοκρατίας, πολιτισμική ισοπέδωση, ρατσισμός, νεοφασισμός, καταστροφή του περιβάλλοντος. Μια πραγματικότητα που επιδεινώνεται από την καπιταλιστική κρίση και την ακολουθούμενη στρατηγική για την υπέρβασή της· στρατηγική βίαιης επίθεσης στην εργασία και τη νεολαία, τη φύση, τον πολιτισμό και τη δημοκρατία, που έχει ως φορείς το κεφάλαιο, τις τράπεζες, την ΕΕ, την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και εκμετάλλευση, τις εθνικές κυβερνήσεις.

Από τη μια, η επιβεβαίωση ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης, του κέρδους, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας είναι συνώνυμο του παραλογισμού, εχθρός της κοινωνικής προόδου, ταυτισμένο με το σκοταδισμό και την καταπίεση, και δεν μπορεί να γίνει «ανθρώπινο», να μεταρρυθμιστεί σε φιλολαϊκή κατεύθυνση. Από την άλλη, η πιεστική ανάγκη για υπέρβαση της καπιταλιστικής «τάξης», για μια τομή που θα βάζει τέλος στο συνεχές των κοινωνιών της εκμετάλλευσης και θα ανοίγει το δρόμο για μια κομμουνιστική κοινωνία.

Στο έδαφος αυτής της πραγματικότητας, αποκτά αντικειμενικά νέα επικαιρότητα το δίλημμα κομμουνιστική απελευθέρωση ή καπιταλιστική βαρβαρότητα. Επιπλέον, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, υπάρχει η τάση να προσεγγίζουν αυτό το ιστορικό ερώτημα όχι κλειστές ομάδες «μυημένων», αλλά ευρύτεροι κύκλοι εργαζομένων και νέων, που μάχονται για την υπέρβαση της σημερινής πραγματικότητας στα πεδία της εργασίας, της πολιτικής, της θεωρίας, του πολιτισμού – στη χώρα μας και διεθνώς.

Τι κι αν κάποιοι έσπευσαν να προφητέψουν το «τέλος της ιστορίας» και την οριστική νίκη του καπιταλισμού. Η ιστορία τούς διέψευσε – και στην Ελλάδα και στις χώρες πρότυπα της κεφαλαιοκρατίας. Ο καπιταλισμός και η κρίση του, η ανικανότητά του να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή, το ασύμπτωτο της ανάπτυξης που υπόσχεται με την αύξηση των μισθών και τη σταθερή δουλειά, η εχθρότητά του προς το περιβάλλον, την ειρήνη, τον πολιτισμό, την ελευθερία τον φέρνουν σε βαθιά αντίθεση και με τις ανάγκες των ανθρώπων και με τις δυνατότητες της εποχής, και τροφοδοτούν με σύγχρονους όρους και μέσα από παλιούς και νέους δρόμους το αίτημα της κοινωνικής χειραφέτησης, τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, αγορά, ιδιωτική ιδιοκτησία και κράτος, μια κοινωνία κομμουνιστικής απελευθέρωσης.

Ως περιοδικό, στρατευόμαστε σε αυτή την προοπτική και θα επιδιώξουμε να την υπηρετήσουμε δημιουργικά, έχοντας ως βάση τους όρους και την πραγματικότητα της ταξικής πάλης του σήμερα και του αύριο, και ως κύριο πεδίο δράσης την επαναστατική θεωρία, τη θεωρία της κομμουνιστικής χειραφέτησης. Θα το επιδιώξουμε κινούμενοι παράλληλα και σε δημιουργική αλληλεπίδραση με τις τόσο αναγκαίες προσπάθειες για την οικοδόμηση ενός σύγχρονου προγράμματος και κόμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης, που αποτελεί επείγοντα και αποφασιστικό κρίκο για μια τέτοια προοπτική.

Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Αντλούμε από την ανεξάντλητη πηγή του επαναστατικού μαρξισμού και συμβάλλουμε στην απαλλαγή του από την «αρχαία σκουριά» κάθε λογής δογματισμών και «ορθοδοξιών», και -πάνω απ’ όλα- στη δημιουργική ανάπτυξή του.

Για μας ο μαρξισμός είναι ένα ανοιχτό, αναπτυσσόμενο και συνάμα συνεκτικό «σώμα» ιδεών, που συμβάλλει στην κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης των ανθρώπινων κοινωνιών, προσεγγίζει κριτικά και κατανοεί επιστημονικά την ουσία των καπιταλιστικών σχέσεων και ιχνηλατεί τους όρους απαλλαγής απ’ αυτές. Δεν είναι μια «αποστεωμένη» θεωρητική οντότητα, απαλλαγμένη από αντιφάσεις ή διαφορετικότητες, που μπορεί να «κλειστεί» σε εγχειρίδια ή να εξαντληθεί σε ό,τι –σπουδαίο- γράφτηκε τον 19^ο ή στις αρχές του 20ού αιώνα. Δεν είναι, βέβαια, και μια ασπόνδυλη θεωρητική οντότητα, που επιδέχεται ακόμη και εχθρικές μεταξύ τους «αναγνώσεις», ούτε μια «κοινωνικά ορφανή» θεωρία. Αντιθέτως, είναι μια θεωρία στρατευμένη στην υπόθεση της εργατικής χειραφέτησης και διαθέτει έναν συνεκτικό πυρήνα που συγκροτείται από κρίσιμες έννοιες, όπως, μεταξύ άλλων: ο διαλεκτικός υλισμός, η ταξική διαίρεση της κοινωνίας, ο ρόλος της ταξικής πάλης ως κινητήριου μοχλού της ιστορίας, η εκμετάλλευση και η υπεραξία, ο ρόλος του αστικού κράτους και η ανάγκη τσακίσματός του, η ανάγκη της επανάστασης και η άρνηση του μεταρρυθμισμού, ο εργατικός διεθνισμός.

Στο πλαίσιο αυτό, επιβεβαιώνουμε τη ζωτικότητα και εμπλουτίζουμε τα όπλα του μαρξισμού μέσα στην προσπάθεια για διεισδυτική ανάλυση του σύγχρονου καπιταλισμού, βαθύτερη θεώρηση των σύγχρονων επιστημονικών ανακαλύψεων, αποτελεσματική αναμέτρηση με την αστική ιδεολογία, γόνιμη επικοινωνία με κάθε ριζοσπαστική φωνή, δημιουργική αλληλεπίδραση με τις κινηματικές και πολιτικές δράσεις που αντιμάχονται τον καπιταλισμό και τη στρατηγική του για την υπέρβαση της κρίσης.

Επιπλέον, με όπλο τον μαρξισμό αναμετρούμαστε με την ιστορία του επαναστατικού κινήματος, τη δική μας ιστορία, το μεγαλείο και τις τραγικές πτυχές της, τον ηρωισμό των αγωνιστών αλλά και τα τακτικά, στρατηγικά, θεωρητικά, πολιτικά και κινηματικά όρια-προβλήματα που οδήγησαν στον εκφυλισμό του ίδιου και στη συκοφάντηση του κομμουνισμού. Κι αναμετρούμαστε γόνιμα, κριτικά και αυτοκριτικά, με ευαίσθητες τις κεραίες μας και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Πάνω απ’ όλα, αναμετρούμαστε με την ιστορία των επαναστάσεων στη Ρωσία και αλλού, που άνοιξαν μια μεγάλη ρωγμή κι αποπειράθηκαν να κινηθούν σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, ωστόσο κατέληξαν σε κοινωνίες μη εργατικές, που αντί να υπηρετούν δυσφήμιζαν την κομμουνιστική υπόθεση και το μαρξισμό, για να επανέλθουν, τελικά, σε συνθήκες άγριου καπιταλισμού.

Δεν αναφερόμαστε στον κομμουνισμό γενικά και αφηρημένα. Αναφερόμαστε στην κομμουνιστική απελευθέρωση ως ουσία-περίγραμμα μιας κοινωνίας χειραφετητικής και χειραφετημένης από τα αστικά οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά δεσμά· ως κατευθυντήριο φάρο που φωτίζει τους σκοπούς της καθημερινής δράσης, αλλά και το δρόμο και τα μέσα για την επίτευξή τους· και ως καθημερινή «πράξη» για τις ανάγκες των εργαζομένων και των νέων, την αλλαγή των συσχετισμών, την απόκρουση-ανατροπή των αστικών επιθέσεων, ως «κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων».

Αναφερόμαστε στον κομμουνισμό όχι ωσάν να είναι μια «ιδέα», ένα «πρόταγμα», μια προοπτική χωρίς ή με ασαφές κοινωνικό υποκείμενο, αλλά ως τάση και δυνατότητα που αναδύεται μέσα από τις αντιθέσεις του ίδιου του καπιταλισμού, ως κίνηση και προοπτική που απαντά στις άμεσες και μακροπρόθεσμες ανάγκες και στοχεύσεις της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεζόμενων κοινωνικών στρωμάτων. Μιας εργατικής τάξης που σήμερα είναι πιο πολύμορφη αλλά και πιο εκμεταλλευόμενη, που περιλαμβάνει στους κόλπους της τμήματα με ανώτερη μόρφωση αλλά και μετανάστες και εκατομμύρια ανειδίκευτων, παραγωγούς υλικού αλλά και άυλου πλούτου. Αυτή η σύγχρονη εργατική τάξη, με την ενιαία βάση και την πολυμορφία της, αποτελεί τον κοινωνικό «πρωταγωνιστή» της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, αυτή και τα σύμμαχα στρώματά της, γιατί «η απελευθέρωση των εργατών ή θα είναι έργο των ίδιων ή δεν θα υπάρξει» και ακόμη γιατί η εργατική τάξη, απελευθερώνοντας τον εαυτό της, απελευθερώνει και όλη την κοινωνία.

Αναφερόμαστε σε έναν κομμουνισμό που δηλώνει παρών στην καθημερινή αναμέτρηση με την αστική τάξη πραγμάτων, ως στρατηγική αλλά και ως τακτική που καθορίζεται από αυτή τη στρατηγική και την υπηρετεί· δεν πλανάται αφηρημένα στη σφαίρα των ιδεών, δεν είναι «για αύριο», για «όταν θα ωριμάσουν οι αντικειμενικές συνθήκες», ούτε αποτελεί επαγγελία ενός ιδανικού μέλλοντος και παραισθησιογόνο μιας τακτικής που αδυνατεί να υπηρετήσει την ανατροπή του καπιταλιστικού στάτους. Αναφερόμαστε σε έναν κομμουνισμό που αναγνωρίζεται στο άλμα της επανάστασης κι όχι στην ουτοπία σταδιακών μετασχηματισμών, εξελικτικών βημάτων, βαθμιαίων μεταρρυθμίσεων ή κυβερνητικών λύσεων που δήθεν οδηγούν από την καπιταλιστική κόλαση στο σοσιαλιστικό παράδεισο, αλλά στην πράξη καταλήγουν στο συμβιβασμό με την υπάρχουσα πραγματικότητα.

Ο κομμουνισμός στον οποίο αναφερόμαστε απαιτεί διάλογο, γόνιμη και δημιουργική συζήτηση, ανοιχτούς ορίζοντες, ερευνητικό πνεύμα, διάθεση καινοτομίας· απαιτεί, συνδυασμό θεωρίας και πράξης, κινηματικής δράσης, πολιτικής παρέμβασης και πολιτιστικής παρουσίας.

Απαιτεί και προϋποθέτει πρόγραμμα και κόμμα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, που να μπορούν να τον εκφράσουν στο παρόν και στο μέλλον, ως εμπροσθοφυλακή ενός ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ανατροπής της αντεργατικής επίθεσης και ενός ανασυγκροτημένου εργατικού-λαϊκού κινήματος. Η συμβολή σε αυτή την υπόθεση αποτελεί πρωταρχικό μας στόχο.

Αυτούς τους στόχους φιλοδοξεί να υπηρετήσει το περιοδικό και με αυτές τις ορίζουσες προτίθεται να δώσει το δικό του παρόν στις μεγάλες θεωρητικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προκλήσεις των καιρών μας.

Από την Συντακτική Επιτροπή του περιοδικού «Τετράδια Μαρξισμού»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΜΕ συγκρότησαν προεδρείο στην ΕΙΝΑΠ. Να το χαίρονται!

ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

 

Με σύμπραξη των παρατάξεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ΔΗΠΑΚ-ΠΑΜΕ, ΑΙΚ («Ανεξάρτητη» Ιατρική Κίνηση), η ΕΙΝΑΠ κατά πλειοψηφία εξέλεξε προεδρείο με πρόεδρο πάλι την Μ. Παγώνη (ΝΔ).

Για άλλη μια φορά, στη συνεδρίαση ξεκαθαρίσαμε πως η επανάληψη αυτού του ίδιου «έργου» της τελευταίας τριετίας συνιστά συνταγή αποτυχίας και δεν αντιστοιχεί στη θέληση της μαχόμενης πλειοψηφίας των νοσοκομειακών γιατρών.

Για το συνδικαλιστικό μπλοκ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ το περιμέναμε, έχουν άλλωστε σχετικό «κομπρεμί» από το 2013 όταν και πάλι είχαν μοιράσει πακέτο τις καρέκλες στα προεδρεία ΕΙΝΑΠ – ΟΕΝΓΕ – ΠΙΣ. Αυτές οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (όπως και τα κόμματα που εκπροσωπούν) έχουν στρατηγική συμπόρευση για τα μνημόνια, την ΕΕ, το ΔΝΤ, την αποπληρωμή του τοκογλυφικού χρέους, την υποταγή στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Αυτές οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (όπως και τα κόμματα που εκπροσωπούν) κάνουν το παν για να μη συγκροτηθεί πραγματικό υγειονομικό κίνημα ανατροπής, εκφυλίζουν και ξεφτιλίζουν τις κινητοποιήσεις, έχουν μετατρέψει το συνδικαλιστικό κίνημα σε τηλεοπτική “εντυπωσιοθηρία” και σε μνημείο κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Η σύμπραξη όμως της ΔΗΠΑΚ-ΠΑΜΕ με αυτούς στο προεδρείο (για πρώτη φορά μετά από 6 χρόνια) αποτελεί ΑΡΝΗΤΙΚΗ εξέλιξη: υπενθυμίζουμε πως την προηγούμενη φορά (2013) η ΔΗΠΑΚ – ΠΑΜΕ επέμενε μεν πάλι στην θέση για «αναλογικό αντιπροσωπευτικό προεδρείο», όμως λόγω μη συμφωνίας όλων των παρατάξεων η ΔΗΠΑΚ – ΠΑΜΕ τότε ΔΕΝ είχε ψηφίσει την ΝΔ για πρόεδρο (είχε ψηφίσει λευκό σε όλες τις ψηφοφορίες για όλες τις θέσεις) και ΔΕΝ είχε μπει στο προεδρείο. Και επέλεξε να «μπει» τώρα, που το συνδικαλιστικό μπλοκ ΝΔ–ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ είναι ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ (4+2+1 = 7 έδρες στις 15) στο ΔΣ της ΕΙΝΑΠ και που η παράταξη της κ. Παγώνη έχει 4 έδρες αντί για 5 που είχε την προηγούμενη φορά … Όσον αφορά το προεδρείο λοιπόν, η μειοψηφία έγινε πλειοψηφία και η προεδρία «χαρίστηκε» πάλι στην Μ. Παγώνη (ΝΔ) με την σύμπραξη και της ΔΗΠΑΚ-ΠΑΜΕ, όποιο «σκεπτικό» και να προβάλλεται για να δικαιολογηθεί αυτή η σύμπραξη.

Εκτός από την πολιτική ουσία της στήριξης στο συνδικαλιστικό μπλοκ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, η στάση αυτή από ΔΗΠΑΚ-ΠΑΜΕ και ΑΙΚ είναι επίσης προβληματική για τη στήριξη στο πρόσωπο της Ματίνας Παγώνη, η οποία έχει καταγγελθεί για άσκηση δίωξης ενάντια στους ίδιους τους ειδικευόμενους της κλινικής της ως Συντονίστρια Διευθύντρια, επειδή ασκούσαν το νόμιμο δικαίωμά τους στην επίσχεση εργασίας.

Οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και οι κοινοβουλευτικές συμπράξεις, τα υπόγεια παζάρια των ηγεσιών είναι, ούτως ή άλλως, συνηθισμένο φαινόμενο στην ΕΙΝΑΠ τις τελευταίες δεκαετίες.

Αυτή η στάση της ηγεσίας του ΠΑΜΕ (που καλύπτεται πίσω από τη θέση περί “αναλογικών προεδρείων”) είναι συνέπεια της αντίληψής της γενικότερα για το μαζικό, συνδικαλιστικό κίνημα. Που αρχίζει και τελειώνει με τη δουλειά “ζύμωσης”, τις κινητοποιήσεις ρουτίνας, το δισταγμό μπροστά σε αποφασιστικές απεργιακές συγκρούσεις, την προσχηματική – όπως αποδεικνύεται – καταγγελία των άλλων παρατάξεων και την έμπρακτη ταύτιση του αγωνιστικού σχεδίου του με τις κυβερνητικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που κατά τ’ άλλα τις καταγγέλλει. Γι’ αυτό ακόμα και στην κορυφαία μάχη του ασφαλιστικού αποκλιμάκωσε τις κινητοποιήσεις του Φλεβάρη, περιέφερε επί 3 μήνες μια 48ωρη απεργία – φάντασμα σε συνεργασία με τις ηγεσίες ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ (χωρίς να την προσδιορίζει χρονικά) δίνοντας χρόνο στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να ανασυνταχτεί. Τα ίδια έκαναν και οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Και όταν επιτέλους προκηρύχτηκε η 48ωρη απεργία τα πάντα είχαν κριθεί. Οι κινητοποιήσεις εκ των πραγμάτων πήραν το χαρακτήρα διαμαρτυρίας για την τιμή των όπλων! Υπενθυμίζεται εδώ πως π.χ. στο πρόσφατο συνέδριο της ΟΕΝΓΕ η πρόταση του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή για έναρξη του απεργιακού αγώνα ΠΡΙΝ την κατάθεση του ασφα-«ληστρικού» νομοσχεδίου, είχε ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΤΕΙ από Μέτωπο, ΔΗΚΝΙ, ΠΑΣΚ και ΔΗΠΑΚ – ΠΑΜΕ. Γιατί λοιπόν αφού και στο αγωνιστικό σχέδιο πήγαν “αναλογικά – αντιπροσωπευτικά” μαζί με τους Παναγόπουλους και με την ΔΑΚΕ, να μην πάνε και στα προεδρεία; Οι συναγωνιστές υγειονομικοί και όλοι οι εργαζόμενοι του ΠΑΜΕ ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους !

Πιστεύουμε επίσης πως η αλλαγή στάσης – «κωλοτούμπα» του εκπροσώπου της ΑΙΚ μέσα στις λίγες μέρες που μεσολάβησαν από την προηγούμενη συνεδρίαση, συνιστά επίσης ΑΡΝΗΤΙΚΗ εξέλιξη. Υπενθυμίζουμε πως στην προηγούμενη συνεδρίαση ο εκπρόσωπος της ΑΙΚ είχε αναγνώσει κείμενο (που προφανώς αποτελούσε απόφαση της παράταξής του) το οποίο τασσόταν υπέρ «αντιμνημονιακού» προεδρείου.

Το Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή, οι ανεξάρτητοι μαχόμενοι νέοι γιατροί, οι ανεξάρτητοι ειδικευμένοι, οι δυνάμεις της αντισυστημικής – ριζοσπαστικής –αντικαπιταλιστικής αριστεράς, θα συνεχίσουμε, όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια, να ρίχνουμε το βάρος στις νοσοκομειακές συνελεύσεις, στους συλλόγους ειδικευόμενων, και στον συντονισμό των αγώνων από τα κάτω. Θα συνεχίσουμε ασυμβίβαστα και μαχητικά να εκπροσωπούμε τόσο το δικαίωμα όλου του πληθυσμού στην δημόσια – δωρεάν – σύγχρονη – ισότιμη – καθολική περίθαλψη όσο και τα δικαιώματα της μεγάλης πλειοψηφίας των υγειονομικών στην εργασιακή και επιστημονική αξιοπρέπεια. Θα συνεχίσουμε ασυμβίβαστα και μαχητικά να είμαστε «ανυπάκουοι» τόσο στην καταστροφική πολιτική του μαύρου μετώπου κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ όσο και στο μεγαλοδιευθυντικό – μεγαλοκαθηγητικό κατεστημένο της διαπλοκής. Θα συνεχίσουμε ασυμβίβαστα και μαχητικά να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των γιατρών, ειδικευόμενων αλλά και επικουρικών ειδικευμένων, τους οποίους η συνδικαλιστική γραφειοκρατία θεωρεί παρακατιανούς σκλάβους και θυμάται την … «υγεία του λαού» και την «ενότητα του κλάδου» κάθε φορά που οι νέοι γιατροί ξεσηκώνονται και ασκούν το νόμιμο δικαίωμά τους για επίσχεση εργασίας χωρίς προσωπικό ασφαλείας. Θα συνεχίσουμε λοιπόν να είμαστε «ανυπάκουοι» στον συμβιβαστικό καθωσπρεπισμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ακριβώς όπως κάνουμε τόσα χρόνια με κάθε λογής Τσούκαλο, Λαοπόδη ή Παγώνη από όποια δεκανίκια κι αν στηρίζονται.

Ας το χαίρονται το προεδρείο τους για μια ακόμα φορά !

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Στη Βουλή το ν/σ με «κόφτη» και προαπαιτούμενα πριν το Eurogroup

Με σχεδιασμό και στόχο να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή πριν από το Eurogroup της 24ης Μαϊου και να συζητηθεί με την κανονική διαδικασία, ξεκίνησε η σύνταξη και νομοτεχνική επεξεργασία του νομοσχεδίου που θα περιλαμβάνει τα υπολειπόμενα ζητήματα για το κλείσιμο τηaς αξιολόγησης.

Πηγή: The Press Project

Τα εναπομείναντα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί και αντιστοιχούν στο 1% του ΑΕΠ, τα κόκκινα δάνεια, το Ταμείο Αξιοποίησης της Δημόσιας Περιουσίας αλλά και ο Μηχανισμός Δημοσιονομικής Διόρθωση, θα περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο.

Μετά το πέρας της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου, κυβερνητικές πηγές, ανέφεραν ότι ήδη από σήμερα ξεκίνησε η εργασία σε τεχνικό επίπεδο.

Μετά το Eurogroup της 24ης Μαϊου η διαδικασία για την εκταμίευση της δόσης

Μετά το Eurogroup της 24ης Μαϊου, που θα επικυρώνει ότι ολοκληρώθηκε η αξιολόγηση, αναμένεται να προχωρήσει και η διαδικασία για την εκταμίευση της δόσης, η οποία χρονικά εκτιμάται εντός του Ιουνίου.

Σύμφωνα με τις ίδιες κυβερνητικές πηγές, η δόση, σύμφωνα με όσα έχουν δεσμευτεί οι δανειστές απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, θα κινηθεί αρκετά πάνω από τα 5,7 δισ. ευρώ, καθώς θα περιλαμβάνει, επιπλέον του ποσού της κάλυψης των δανειακών υποχρεώσεων, και το ποσό για την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα.

Για τον λεγόμενο «κόφτη», δηλαδή τον μηχανισμό δημοσιονομικής διόρθωσης, οι ίδιες πηγές ισχυρίζονται ότι δεν θα περιλαμβάνει προληπτικά μέτρα, καθώς όπως λένε, θα προβλέπονται παρεμβάσεις στον προϋπολογισμό, είτε στο σκέλος των εσόδων, είτε στο σκέλος των δαπανών. Επιπλέον, τονίζουν πως δεν θα χρειαστεί η ενεργοποίησή του.

Η συζήτηση για τα τρία στάδια ελάφρυνσης του χρέους (βραχυπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο), έχει ξεκινήσει στα τεχνικά κλιμάκια και όπως σημείωναν οι κυβερνητικές πηγές, αυτός ο οδικός χάρτης θα είναι σαφώς αποτυπωμένος και θα χαρακτηρίζεται από αυτοματισμό.

Βελτίωση, επίσπευση και επιτάχυνση του έργου, ζήτησε ο Τσίπρας

Στο υπουργικό συμβούλιο, ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ζήτησε βελτίωση, επίσπευση και επιτάχυνση του έργου των υπουργείων, προκειμένου να αντιμετωπιστούν ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες, καθώς πλέον αποφορτίζονται από τον κύριο όγκο της διαπραγμάτευσης.

Είχαμε επιτέλους καλές ειδήσεις, ανέφερε, παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα του Eurogroup. Τηρήσαμε τις δεσμεύσεις προς τους δανειστές και τους πολίτες, είπε, τονίζοντας παράλληλα ότι «η διαπλοκή χθες πέθανε».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

111 Χρόνια από τη γέννηση του Μάρκου

Πηγή: Παντιέρα/ Γράφει ο v.ariaditis

Σαν σήμερα πριν 111 χρόνια ήρθε στη ζωή ο Μάρκος Βαμβακάρης θεμελιωτής του Ρεμπέτικου και ακρογωνιαίος λίθος του λαϊκού μας τραγουδιού.

Γεννήθηκε στις 10 Μάιου το 1905 στην Άνω Χώρα της Σύρου από φτωχή οικογένεια καθολικών και ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά του Δομένικου και της Ελπίδας Βαμβακάρη. Από μικρός αναγκάζεται να κάνει διάφορες δουλειές: (κλωστοϋφαντουργός ,εφημεριδοπώλης, οπωροπώλης, λούστρος) για να βιοποριστεί αυτός και η οικογένειά του. Το 1917 σε ηλικία 12 ετών λαθρεπιβάτης στο πλοίο της γραμμής φτάνει στον Πειραιά όπου για να επιβιώσει κάνει τις δουλειές του ανθρακεργάτη, του χαμάλη, του εκδορέα στα σφαγεία.

Έρχεται σε επαφή με τους τεκέδες, συναναστρέφεται τον κόσμο τους και μυείται στους κώδικες και στον τρόπο της ζωής τους. Εκεί συναρπάζεται από τον ήχο του μπουζουκιού και σε διάστημα έξι μηνών όπως λέει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του μαθαίνει το όργανο και αρχίζει να γράφει δικά του τραγούδια.

Το 1933, o Μάρκος Βαμβακάρης κυκλοφόρησε την πρώτη ηχογράφηση με μπουζούκι στην Ελλάδα, το «Καραντουζένι» στην Odeon και το 1934 μαζί με το Γιώργο Μπάτη, τον Ανέστη Δελιά και τον Στράτο Παγιουμτζή δημιουργούν την ξακουστή «Τετράδα του Πειραιά» της οποίας όλα τα μέλη έχουν μια εξέχουσα θέση στο ρεμπέτικο τραγούδι με πολλά γνωστά τραγούδια ο καθένας. Η θρυλική τετράς γίνεται γνωστή και η φήμη του Βαμβακάρη εδραιώνεται μεταξύ των ανθρώπων του ρεμπέτικου και των θαμώνων στα στέκια όπου παίζεται το είδος αυτό της λαϊκής μας μουσικής.

Το 1935 επισκέφτηκε την Σύρο ύστερα από είκοσι σχεδόν χρόνια για να παίξει σε μαγαζί της περιοχής και γράφει την «Φραγκοσυριανή»,το πιο γνωστό και πολυτραγουδισμένο του τραγούδι που θα γίνει επιτυχία εικοσιπέντε χρόνια αργότερα με την φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση.

To 1935 εγκαταλείπει τους τεκέδες και εμφανίζεται αποκλειστικά στα λαϊκά κέντρα, ενώ στην κομπανία έρχεται να προστεθεί και ο Κ. Σκαρβέλης. Η περίοδος αυτή είναι η πιο παραγωγική του και συνεργάζεται με μια σειρά μεγάλα ονόματα της εποχής όπως: Οι Γ. Παπαϊώάννου,Σ. Κερομύτης, Σ. Χασκίλ.Ρ. Αμπατζή Σ. Καρίβαλη.

«Αναρχικό» και κριτικό πνεύμα απέναντι στην κρατούσα κοινωνική και πολιτική τάξη της εποχής του, δεν θα διστάσει να τους συμπεριλάβει στα τραγούδια του με σκωπτικό και καταγγελτικό τρόπο για τα πεπραγμένα τους: 
«Όσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν, 

τους κυνηγάει ο λαός για τα καλά που κάνουν»

Κι άλλες φορές γέννημα θρέμμα των αδικημένων και των βασανισμένων της κοινωνίας που τέμνεται στα δύο, θα εξυμνήσει την φτωχολογιά από την οποία και προέρχεται: 
«Κι εγώ φτωχός γεννήθηκα , τον κόσμο έχω γυρίσει, 

μέσα απ τα φύλλα της καρδιάς κι εγώ έχω μαρτυρήσει» 

Η μεταξική δικτατορία θέλοντας να χειραγωγήσει τα μουσικά πράγματα της εποχής και να τα προσαρμόσει στην «Εθνική Πολιτισμική Ταυτότητα» του καθεστώτος, επιβάλλει λογοκρισία στο είδος του τραγουδιού και κυνηγά τους δημιουργούς του. Τα βιώματα και η αναφορά στην παρέκκλιση που έχουν μέσα τα τραγούδια του Μάρκου : τεκέδες μαγκιά, ουσίες, γυναίκες, αλλά και η παθητική διαμαρτυρία απέναντι στην καθεστωτική καταπίεση κηρύσσονται παράνομες και «αλλότριες» συνήθειες και απαγορεύονται.

Από το 1940 και όλη την διάρκεια της κατοχής γράφει τραγούδια που αναφέρονται στην επιστράτευση και στα πολεμικά γεγονότα που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Αυτή την εποχή επηρεασμένος από τις θηριωδίες των ναζιστών αλλά και την ηρωική αντίσταση του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ γράφει όπως μαρτυρά και ο ίδιος στις αφηγήσεις του τα τραγούδια: «Στην Κοκκινιά την κόκκινη» και το «Χαϊδάρι». Τα τραγούδια αυτά δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ αλλά οι στίχοι του δεύτερου διασώθηκαν από την δημοσίευση τους στο περιοδικό (Ελληνικό Τραγούδι τευχ, 24 1947) και θα γίνει γνωστό στο κοινό από το γιό του Στέλιο μετά την μεταπολίτευση. 
«Τρέξε μανούλα να με δεις τρέξε για να με σώσεις 

Κι απ το Χαϊδάρι μάνα μου να μ απελευθερώσεις»

To καθεστώς της 4ης Αυγούστου και η κατοχή συμβάλλουν αποκλειστικά στην ανέχεια και την φτώχεια που έχει περιπέσει και την οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει με περιοδείες με το μπουζούκι του ανά την Ελλάδα,. Μετά τον πόλεμο επανέρχεται στην δισκογραφία αλλά το 1952 τα προβλήματα υγείας καθώς και η στροφή των εταιριών στους μουσικούς επηρεασμούς του Ανατολίτικου θα τον θέσουν στο περιθώριο. Εξαίρεση αποτελεί η συμβολή του Βασίλη Τσιτσάνη που σαν καλλιτεχνικός διευθυντής της Coloumbia φέρνει ξανά τον Μάρκο στην επιφάνεια με την ηχογράφηση έξι νέων τραγούδιων καθώς και την επανεκτέλεση παλαιότερων με τη φωνή του Γ.Μπιθικώτση, της Κ. Γκρέη, και του Σ. Διονυσίου που θα συμβάλουν στo να επανέρθει από την αφάνεια ο δημιουργός και τα τραγούδια του. Είναι η εποχή που μπαίνουν οι βάσεις για την μετέπειτα αναβίωση του ρεμπέτικου τραγουδιού, και θα προλάβει να ζήσει συγκινητικές στιγμές από την αποδοχή του κόσμου στις επανεμφανίσεις του στο πάλκο στα μέσα της δεκαετίας του ΄60 με αποκορύφωμα την μεγάλη συναυλία στο «Κεντρικόν» που οργάνωσε ο «Σύλλογος Κρητικών Φοιτητών»

Κοινωνικό και βιωματικό το περιεχόμενο των τραγουδιών του Μάρκου και συνολικά του ρεμπέτικου τραγουδιού, αντλεί το περιεχόμενό του από την καθημερινότητα του κόσμου,που οι κοινωνικές αντιθέσεις έχουν θέσει στην περιφέρεια –περιθώριο του αστικού κόσμου και της κουλτούρας του. Τεκέδες, χασίσι, μάγκες με μπέσα και αξιοπρέπεια, βιοπορισμός, επαγγέλματα, καταγγελία της κοινωνικής αδικίας, αλλά και έρωτες,πάθη και προσδοκίες, που μέσα από την ανάμνηση των ήχων της παιδικής μνήμης, (των παραδοσιακών δημοτικών τραγουδιών και οργάνων) και «ντυμένα» με τη φόρμα του μπουζουκιού από την φαντασία και τα χρυσά δάχτυλα του Πατριάρχη του λαϊκού μας τραγουδιού Μάρκου Βαμβακάρη,αγγίζουν την καρδιά και τις αισθήσεις των καταπιεσμένων και απόκληρων των αστικών κέντρων, για να γίνουν η βάση ενός λαϊκού πολιτισμού με αντοχές και παρακαταθήκη για το μέλλον.

*Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο Vathikokkino..com στις 12 /2 /2013 με αφορμή τα 41 χρόνια από το θάνατο του Μάρκου Βαμβακάρη με τον τίτλο: Μάρκος Βαμβακάρης: «Κι εγώ φτωχός γεννήθηκα, τον κόσμο έχω γυρίσει, μέσα απ” τα φύλλα της καρδιάς κι εγώ έχω μαρτυρήσει»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ