Να σταματήσουν οι θυσίες των εργατών στον βρόμικο βωμό των κερδών του κεφαλαίου

Δεν έχει τέλος ο φόρος αίματος, που πληρώνει η εργατική τάξη για τα κέρδη του κεφαλαίου και την άδικη ανάπτυξη, για την οποία κοκορεύεται ο Κ. Μητσοτάκης. Ένας νεκρός εργάτης 47 χρονών και δύο τραυματίες ήταν το αποτέλεσμα της πτώσης σκαλωσιάς στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, με αποτέλεσμα οι τρεις εργαζόμενοι να καταπλακωθούν από προπέλα πλοίου, κατά τη διάρκεια επισκευαστικών εργασιών.

Όπως καταγγέλλουν τα σωματεία δεν υπήρχε τεχνικός ασφάλειας για μία τόσο σοβαρή εργασία! Δεν είναι η πρώτη φορά. Οι εργαζόμενοι, ακόμα και οι αποδεκατισμένες Επιτροπές Ελέγχου, εντοπίζουν σοβαρές ελλείψεις στα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στη Ζώνη, που έχει παραδοθεί στους εφοπλιστές για γρήγορες εργασίες χωρίς τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας.

Γενικότερα, στην Ελλάδα οι τραυματισμοί και οι θάνατοι εργαζομένων σε ώρα εργασία βρίσκονται σε έξαρση. Μόνο το πρώτο τετράμηνο του 2023 έχουν πέσει νεκροί στο μεροκάματο 57 εργαζόμενοι/ες, ανάμεσά τους και 11 εργαζόμενοι/ες στον σιδηρόδρομο κατά το έγκλημα στα Τέμπη.

Επίσης, το 2022 σημειώθηκε αρνητικό ρεκόρ στην Ελλάδα, με 102 νεκρούς εργάτες, αριθμός διπλάσιος από το 2019 (προ πανδημίας)! Αυτή είναι η Ελλάδα χώρα επενδυτικής ευκαιρίας!

Τα αυξημένα εργοδοτικά εγκλήματα είναι αποτέλεσμα της εντατικοποίησης της εργασίας, των λειψών μέτρων προστασίας, της τεράστιας βουλιμίας του κεφαλαίου στην προσπάθειά του να αυξήσει τα κέρδη του. Οι ζωές των εργατών και των εργατριών, του κόσμου της εργασίας, γίνονται φτηνές και αναλώσιμες.

Η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, συνέχεια της πολιτικής των μνημονιακών κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, έχει δώσει το πράσινο φως για την αποχαλίνωση των εργοδοτών, με μέτρα όπως η διάλυση της Επιθεώρησης Εργασίας και ο νόμος Χατζηδάκη.

Τα εγκλήματα του κεφαλαίου δεν θα μείνουν αναπάντητα από το εργατικό κίνημα. Η οργάνωση και ο ανυποχώρητος αγώνας των εργαζομένων είναι αποφασιστικός παράγοντας για να αλλάξουν τα πράγματα.

Η καταδίκη, και στις εκλογές της 25/6, της κυβέρνησης της ΝΔ και όλων των κομμάτων που κυβέρνησαν και διαμόρφωσαν τα σύγχρονα εργασιακά γκέτο είναι επιτακτικά αναγκαία. Μια πιο ισχυρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλλει στην αντεπίθεση του εργατικού κινήματος για να σαρώσει τη φονική μηχανή του σύγχρονου καπιταλισμού.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Όλοι στην ταξική συγκέντρωση στην Καμάρα

Κάλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Τρικάλων στην ανεξάρτητη ταξική διαδήλωση το Σάββατο 8/9, Καμάρα, 6.00 μ.μ.

Το προπαγανδιστικό πανηγύρι που στήνει στη ΔΕΘ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για τη δήθεν «καθαρή έξοδο» δεν μπορεί να κρύψει ότι έχει υπογράψει με την τρόικα των ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ, δεν μπορεί να κρύψει τα τρία Μνημόνια που υλοποίησε. Οι εκατοντάδες εφαρμοστικοί νόμοι και τα προσυμφωνημένα μέτρα θα συνεχίζουν να βουλιάζουν στη φτώχεια, την ανεργία και τη μετανάστευση το λαό και τους εργαζόμενους. Μιλάνε για σώσιμο των συντάξεων που έχουν μειωθεί 23 φορές και θα μειωθούν πάλι λόγω του νόμου Κατρούγκαλου. Μιλάνε για συλλογικές συμβάσεις όταν αυτές ούτε θα καθορίζουν το βασικό μισθό, ούτε θα ισχύουν για όλους, ούτε θα γίνονται ελεύθερα λόγω του αντιαπεργιακού νόμου που η ίδια κυβέρνηση ψήφισε το Γενάρη του 2018. Μιλάνε για αυξήσεις του κατώτατου μισθού, αλλά είναι ψίχουλα που δεν αφορούν το σύνολο, ενώ είναι αδιάλλακτοι στο ρατσιστικό για τη νεολαία «υποκατώτατο» μισθό.

Αυτό που ονομάζουν «ανάπτυξη» στηρίζεται στη φτηνή και μαύρη εργασία, την εργοδοτική ασυδοσία και την σκληρή εκμετάλλευση της εργατικής τάξης , στο τσάκισμα των δικαιωμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις του δημόσιου και φυσικού πλούτου, στο χτύπημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Δηλαδή στις σκληρές αναδιαρθρώσεις σε όφελος του κεφαλαίου για να φορτώσει το κόστος της καπιταλιστικής κρίσης στην εργαζόμενη πλειοψηφία. Την ίδια στιγμή οι ΝΔ, ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Λεβέντης που υπογράψανε και εφάρμοσαν δυο μνημόνια και ψήφισαν το τρίτο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όσο και να μιλάνε για τα μάτια του κόσμου για σκληρά μέτρα, δηλώνουν και δεσμεύονται πως θα τα εφαρμόσουν. Τα μέτρα των 3 μνημονίων, η θηλειά του χρέους στο λαιμό της κοινωνίας, είναι το πρόγραμμα του χρεοκοπημένου πολιτικού σκηνικού της ΕΕ και των εργοδοτών.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση κάνει «τιμώμενη χώρα» στη ΔΕΘ τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και διαφημίζει το δέσιμο της χώρας στη ΝΑΤΟική μηχανή του πολέμου, ελπίζοντας μερίδιο για το ελληνικό κεφάλαιο από τα κέρδη που θέλουν να αρπάξουν οι αμερικάνικες κ.ά πολυεθνικές σε Βαλκάνια, Αν. Μεσόγειο, Μ. Ανατολή. Αυτό σημαίνει η υποστήριξη στην ΝΑΤΟική λύση για το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας με τη φιλοδοξία να γίνουν τα Βαλκάνια ενδοχώρα όπως λέει ο Κοτζιάς, σε ψίχουλα που αφήσουν οι αμερικάνικες πολυεθνικές ενέργειας από τα κέρδη του πετρελαίου των ΑΟΖ στοχεύει ο ανταγωνισμός ελληνικής και τουρκικής άρχουσας τάξης, αλλά και η συμμετοχή στον αντιδραστικό άξονα του πολέμου Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ- Αιγύπτου. Για τα κέρδη της ολιγαρχίας παίζουν με τη φωτιά και γίνονται συνένοχοι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση που φέρνει πόλεμο και προσφυγιά.

Δεν ξεχνάμε ότι οι φασίστες και εθνικιστές στηρίζουν αυτή την αντιδραστική πολιτική και στήνουν το «κόμμα του πολέμου». Μιλάνε υποκριτικά για τη φτώχεια του λαού τη στιγμή που καμιά πολιτική του κεφαλαίου δεν αμφισβητείται από αυτούς, ειδικά οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις και κανένας εκπρόσωπος της πλουτοκρατίας δεν στοχοποιείται από τους φασίστες, παρά μόνο οι πρόσφυγες, οι μετανάστες και όσοι αγωνίζονται. Tην ίδια στιγμή προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και να τη στρέψουν σε ρατσιστική και μισαλλόδοξη κατεύθυνση, παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους σαν δήθεν “αντικυβερνητικούς”, ενώ είναι εκείνοι που επί της ουσίας αποτελούν τους “μπράβους” των συμφερόντων του κεφαλαίου. Οι φασίστες είναι εκείνοι που σπρώχνουν το λαό σε έναν εμφύλιο των φτωχών, χρησιμοποιώντας πότε την ονομασία της γειτονικής χώρας, ενώ είναι πιστοί στο ΝΑΤΟ που επιβάλλει τη σχετική συμφωνία, πότε την πατριδοκαπηλεία για να διασπάσουν τους εργαζόμενους και να συνεχίσει να βαθαίνει η εκμετάλλευση. Είναι ενδεικτικό ότι τους τελευταίους μήνες με μανδύα τα εθνικιστικά συλλαλητήρια για τη Μακεδονία έχουν πραγματοποιήσει μια σειρά από επικίνδυνες και δολοφονικές επιθέσεις σε καταλήψεις, όπως με το κάψιμο της Libertatia, αγωνιστές του κινήματος και μετανάστες, αποκαλύπτοντας την πραγματική τους ατζέντα.

Ταυτόχρονα, δεν θα είχαν δεχτεί τέτοια χτυπήματα τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του λαού αν το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είχε το εμπόδιο της αντι-κοινωνικής συμμαχίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ με τη οργανώσεις της εργοδοσίας και της άρχουσας τάξης. Αν ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός δεν υπονόμευαν συστηματικά τις προσπάθειες αγωνιστικής εργατικής αντίστασης.

Όμως τα ψέματα τέλειωσαν. Το σχέδιο για μια «φιλολαϊκή» κυβέρνηση στα πλαίσια της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της κυριαρχίας του κεφαλαίου χρεοκόπησε. Δεν μπορούν να σπαταληθούν αγωνιστικές δυνάμεις στην επανάληψη αυτής της αποτυχίας. Ούτε δικαιώνεται κανείς με τις διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα. Είναι ώρα για μάχη και αγώνα για τις ζωές της λαϊκής κοινωνικής πλειοψηφίας. Τα κόμματα του επίσημου πολιτικού  σκηνικού έχουν κάνει τα μνημόνια πρόγραμμά τους και την πληρωμή του ληστρικού χρέους με το αίμα των εργαζομένων τη μόνη σταθερή τους υπόσχεση. Μόνο οι λαϊκοί αγώνες έβαλαν φραγμό και εμπόδισαν μνημονιακά μέτρα. Μόνο το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα μπορούν να αποτελέσουν το αντίπαλο δέος στην άνοδο του φασισμού και του εθνικισμού, που μόνο στο σκοτάδι μπορούν να μας βυθίσουν, όπως άλλωστε έχει γίνει και στο παρελθόν. Εκεί βρίσκεται η ελπίδα, στον ασυμβίβαστο λαϊκό αγώνα, με καρδιά και πυρήνα το μαχόμενο εργατικό κίνημα, με σημαία τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας, με γραμμή αντίστασης, σύγκρουσης και ανατροπής με αυτή τη δολοφονική πολιτική και τους εκπροσώπους της. Με πρωτοπόρα ενωτική δύναμη τα πρωτοβάθμια σωματεία και τη δημοκρατία τους, μπορεί να ανοίξει ο δρόμος.

Για να γίνει αυτή η προοπτική δύναμη για το λαό και τους εργαζόμενους, για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, το ξήλωμα των μνημονίων, τη διαγραφή του χρέους και την έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ, χρειάζεται μια πλατιά, ενωτική αντικαπιταλιστική Αριστερά με ξεκάθαρες θέσεις και αυτό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα το παλέψει με κάθε δύναμη. Για έναν κόσμο συμφιλίωσης και αντάμωσης των λαών, μακριά και πέρα από το ρατσισμό, τον εθνικισμό, το φασισμό. Για την διεθνιστική αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης στον κόσμο της δουλειάς, για να περάσει ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια των εργαζομένων.

Όλοι στην ανεξάρτητη ταξική διαδήλωση το Σάββατο 8/9, Καμάρα, 6.00 μ.μ

ANT.AΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι γυναίκες δεν γιορτάζουν, αγωνίζονται και διεκδικούν

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (International Women's Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία. Γρήγορα, όμως, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχασε το πολιτικό της υπόβαθρο και εορτάζεται ως έκφραση συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων.

Στην Ελλάδα η 8η Μάρτη τιμάται πρώτη φορά από το ΚΚΕ το 1924. Η παράδοση γυναικείων αγώνων και κινητοποιήσεων είναι ιδιαίτερα σημαντική, όσο κι αν παραμένει ανεπαρκώς γνωστή. Μάλιστα, εξαιτίας μια σειράς ιδιαιτεροτήτων που σχετίζονται με ιστορικά στοιχεία, την ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος, τον ιδιαίτερο ρόλο της Αριστεράς κ.λπ., οι αγώνες αυτοί είχαν έντονα ταξικά χαρακτηριστικά και σχετίστηκαν περισσότερο απ’ ό,τι σε άλλες χώρες με το εργατικό κίνημα. Περίοδος-σταθμός υπήρξε ο Μεσοπόλεμος, που σημαδεύτηκε από γυναικείους-εργατικούς αγώνες με σημαντικές νίκες, οι οποίες αργότερα ανασχέθηκαν από το καθεστώς Μεταξά.

Κομβικά βήματα για τη θέση της γυναίκας και τη γυναικεία χειραφέτηση έγιναν στη διάρκεια της Αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου. Η πρώτη φορά που οι γυναίκες συμμετείχαν σε εθνικές εκλογές ήταν για το Εθνικό Συμβούλιο της ΠΕΕΑ (Κυβέρνηση του Βουνού), το 1944, όπου μάλιστα εκλέγονται 5 βουλεύτριες. Το δε άρθρο 5 του ιστορικού Ψηφίσματος των Κορυσχάδων κατοχύρωνε, πρώτη φορά στην ελληνική πολιτική ιστορία, «ισότητα πολιτικών και αστικών δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών». Ο ρόλος των γυναικών στην αντίσταση και τον εμφύλιο δεν εξαντλούνταν σε «βοηθητικά καθήκοντα», αλλά συχνά τις έβρισκε να πολεμούν με το όπλο στο χέρι.

Η ήττα των δυνάμεων του ΕΑΜ και του ΔΣΕ επέφερε σημαντική αναστροφή των κατακτήσεων υπέρ των γυναικών, ενώ οι αγωνίστριες που συμμετείχαν διασύρθηκαν με κάθε τρόπο. Δολοφονήθηκαν, φυλακίστηκαν, κακοποιήθηκαν σεξουαλικά, ενώ στιγματίστηκαν ισόβια (δημόσιοι διασυρμοί, κουρέματα μαλλιών, εξευτελισμοί). Οι επιθέσεις αυτές δεν αποτελούσαν απλώς αντίποινα, στόχευαν συγκεκριμένα στην ανάσχεση των προοδευτικών κατακτήσεων που είχε επιφέρει το κομμουνιστικό κίνημα, με αποτέλεσμα να γίνουν σημαντικές οπισθοχωρήσεις σε κοινωνικό επίπεδο σε ό,τι αφορά το ρόλο της γυναίκας.

Το επόμενο κύμα φεμινισμού αναπτύχθηκε στην Ελλάδα κατά τη Μεταπολίτευση, απηχώντας την επίδραση των ριζοσπαστικών κινημάτων του τέλους του 1960 σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και στη βάση των δυνατοτήτων εκδημοκρατισμού μετά την πτώση της δικτατορίας. Οι αγώνες αυτοί είχαν επομένως μια πιο φιλελεύθερη οπτική. Οδήγησαν στην κατοχύρωση σειράς σημαντικών αστικών δικαιωμάτων (πολιτικός γάμος, δικαίωμα στο διαζύγιο, διατήρηση επωνύμου, έκτρωση, ισότητα στην εργασία, ποινικοποίηση του βιασμού), ενώ ταυτόχρονα σημαδεύτηκαν από μαζικές κινητοποιήσεις και την ανάπτυξη πιο ριζοσπαστικών, αν και μάλλον μειοψηφικών, ρευμάτων στο εσωτερικό τους. Κατά τη δεκαετία του 1980 λειτούργησαν πολλές αυτόνομες φεμινιστικές συλλογικότητες και γυναικείες ομάδες σε συνδικάτα, κόμματα κ.λπ., ενώ εκδίδονταν πολλά σχετικά περιοδικά. Ωστόσο, την περίοδο αυτή άνθησε, και εξαιτίας της επικράτησης του ΠΑΣΟΚ στο πολιτικό σκηνικό, μια πιο θεσμική εκδοχή του φεμινισμού, η οποία συνέβαλε σε μια σχετική υποτίμηση ή και απαξίωση του θέματος από μεγάλο μέρος της Αριστεράς.

Σήμερα η θέση της γυναίκας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων παραμένει στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Με χαμηλότερες αμοιβές, περιορισμένη πρόσβαση στην εργασία, τη μόρφωση, την επιστήμη. Με άνισο καταμερισμό στις δουλειές του σπιτιού, στη φροντίδα των νεαρότερων και των γηραιότερων μελών και συνέπειες τόσο στην προσωπική, όσο και στην κοινωνική ζωή τους. Με προκαταλήψεις και διακρίσεις.

Στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, στην Ελλάδα των μνημονίων, της φυλακής του κεφαλαίου, της Ε.Ε., και του Δ.Ν.Τ. οι γυναίκες είναι αυτές που πληρώνουν πιο βαρύ το τίμημα της αστικής απάντησης στην κρίση. Με μεγαλύτερο μερίδιο από ότι οι άνδρες, στις απολύσεις, την ανεργία, την επισφάλεια, τη μερική απασχόληση τις περικοπές μισθών, την εργοδοτική τρομοκρατία και τις συχνότερα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους εργασίας. Με αφαίρεση κατακτήσεων, για τα όρια συνταξιοδότησης, δήθεν στο όνομα της ισότητας. Είναι αυτές που βιώνουν βαρύτερα τη συρρίκνωση των δημόσιων δαπανών για την κοινωνική πρόνοια, την κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και κοινωνικών επιδομάτων. Που πλήττονται οδυνηρά από τις επιπτώσεις στον πολύπλοκο ρόλο τους ως γυναίκες, εργαζόμενες, μητέρες, νοικοκυρές. Είναι αυτές που τσακίζονται περισσότερο από την επιβολή τροφείων στους παιδικούς σταθμούς. Είναι αυτές που τραυματίζονται περισσότερο από την αναβίωση σκοταδιστικών, θρησκοληπτικών, συντηρητικών αντιλήψεων.

Οι ρίζες του προβλήματος της γυναικείας ανισοτιμίας, που βρίσκονται στα εκμεταλλευτικά συστήματα, είναι αυτές που έχουν επιβάλλει τη διπλή καταπίεση και εκμετάλλευση της γυναίκας της εργατικής τάξης στο σύγχρονο βάρβαρο καπιταλισμό. Προβάλλει η ταξική ουσία της φυλετικής ανισοτιμίας και η επιτακτική αναγκαιότητα οργάνωσης ενός κομμουνιστικού κινήματος για την επανάσταση, που θα ανοίξει το δρόμο για την κατάργηση της εκμετάλλευσης και όλων των διακρίσεων, για τα ίσα δικαιώματα των εργατριών και όλων των γυναικών από τα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα και για την κομμουνιστική απελευθέρωση. Μαζί προβάλλει η αναγκαιότητα της πάλης για τα δικαιώματα των γυναικών στο σημερινό κόσμο, για δουλειά, ίση αμοιβή, προστασία της μητρότητας, μέτρα κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας, σεβασμό και ίση μεταχείριση.

Οι γυναίκες μπορούν να μη το βάλουν κάτω, να αντισταθούν στο κατεστημένο που θέλει να γυρίσει στο μεσαίωνα τα δικαιώματα όλων μας. Μαζί με τους άνδρες να βρεθούν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την ειρήνη, το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στη ζωή, για μια κοινωνία της εργατικής χειραφέτησης και της κοινωνικής απελευθέρωσης, των ίσων δικαιωμάτων αντρών και γυναικών. Για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης κεφαλαίου, κυβερνήσεων, Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ.

·        Αγωνιζόμαστε εναντίον της πατριαρχίας, διεκδικούμε ισότητα δικαιωμάτων, υποστηρίζουμε τα γυναικεία δικαιώματα κάθε μορφής, αντιστεκόμαστε στις διακρίσεις λόγω φύλου, φυλής, αναπηρίας, σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

·        Αγωνιζόμαστε για την ίση αμοιβή για ίση εργασία, για να κλείσει το μισθολογικό χάσμα γυναικών και ανδρών.

·        Αγωνιζόμαστε για δουλειά για όλες και όλους, με σταθερή απασχόληση και ασφάλιση.

·        Αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα  των γυναικών ΑμεΑ, ή με παιδιά  ΑμεΑ, που βιώνουν μεγαλύτερες διακρίσεις όχι μόνο σε σχέση με τις γυναίκες χωρίς αναπηρία, αλλά και σε σχέση με τους άντρες με αναπηρία.

·        Υποστηρίζουμε τις αγωνιζόμενες καθαρίστριες πολλών δημοσίων οργανισμών για τις άμεσες προσλήψεις, χωρίς εργολάβους, με σύμβαση εργασίας και ανεξαρτήτως εθνικότητας.

·        Διαμαρτυρόμαστε για τη μάστιγα απολύσεων εγκύων γυναικών, διεκδικούμε επίδομα κύησης-μητρότητας για όλες τις εργαζόμενες, και αυτές με μπλοκάκια που αποκλείονται από το επίδομα αυτό και, ακόμα χειρότερα, απολύονται όταν μείνουν έγκυες ή δεν επαναπροσλαμβάνονται μετά την λήξη της άδειας.

·        Καταγγέλλουμε την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που δεν προστατεύει πλέον τις έγκυες όταν γίνονται ομαδικές απολύσεις.

·        Στηρίζουμε τα αιτήματα των φυλακισμένων μωρομάνων.

·        Αγωνιζόμαστε για την ισότητα ντόπιων και μεταναστριών γυναικών, για τακτικές διαδικασίες νομιμοποίησης και απόδοση ιθαγένειας.

·        Απαιτούμε έναν κόσμο με κοινωνική δικαιοσύνη σε Βορρά και Νότο, σε Ανατολή και Δύση.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ

ΟΣΟ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΝΤΑΙ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

ΑΝΤΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Κάτω τα χέρια από τα σωματεία και τις απεργίες μας!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ προχωράει αιφνιδιαστικά στο αντεργατικό έγκλημα για το οποίο τα ντόπια και ξένα αφεντικά της θα την ευγνωμονούν. Φέρνει με τροπολογία ντροπής την αλλαγή των όρων προκήρυξης της απεργίας για τα πρωτοβάθμια σωματεία, βάζοντας ως προϋπόθεση το 50%+1 των οικονομικά τακτοποιημένων μελών. Υπηρέτες του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ, αδίσταχτοι υπερασπιστές των μνημονίων, επιδιώκουν να καταφέρουν ένα άνευ προηγουμένου πλήγμα στην εργατική τάξη και τους αγώνες της, χτυπώντας τον πρωτοβάθμιο συνδικαλισμό που αποτελεί την καρδιά της αντίστασης στη μνημονιακή βαρβαρότητα.

Παράλληλα  αλλάζουν τους όρους των εργατικών αποζημιώσεων σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος απαιτώντας να αποδεικνύεται δικαστικά η ύπαρξη "δόλου" από την μεριά του εργοδότη. Κι αυτό την στιγμή που η εργοδοτική ασυδοσία έχει μετατρέψει τους χώρους δουλειάς σε κάτεργα. 

Γελιέται η άθλια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και οι μνημονιακοί της σύμμαχοι (ΝΔ και Δημοκρατική Συμπαράταξη) ότι θα σταματήσουν το δικαίωμα στην απεργία. Οι εργάτες με τους αγώνες τους πέταξαν στα σκουπίδια το νόμο 330 του Λάσκαρη υπουργού του Καραμανλή το ‘76, το άρθρο 4 του ΠΑΣΟΚ το ’83 και τόσες άλλες αντίστοιχες επιθέσεις. Έτσι θα πετάξουν κι αυτό το τερατούργημα μαζί με την βάρβαρη αντεργατική μνημονιακή πολιτική, το μαύρο μέτωπο ΕΕ ΔΝΤ  και τις κυβερνήσεις τους!

-  ΟΛΕΣ ΚΙ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 5/12 ΣΤΙΣ 7:00 Μ.Μ. ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ

-  ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΙΣ 14.12

-  ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΑΝΤΟΥ

-  ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΟΛΑ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΟΥΝ!

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Τσίπρας με τον Μακρόν ετοιμάζουν κοινή επίθεση στην εργατική τάξη!

ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ

Ακολουθώντας επάξια τα χνάρια των προκατόχων της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, κλείνει όλη την Αθήνα και απαγορεύει τις διαδηλώσεις!!! με αφορμή την επίσκεψη του Γάλλου προέδρου στην χώρα μας..Στο όνομα της "ασφάλειας" ουσιαστικά επιδιώκεται να εμπεδοθεί ένα κλίμα τρομοκρατίας, εν'όψει και των σφαγιαστικών μέτρων της τρίτης αξιολόγησης που σε λίγο ξεκινάει!.

Ο ερχομός του Γάλλου Προέδρου Μακρόν στην χώρα μας, με την συνοδεία δεκάδων επιχειρηματιών - αρπακτικά εξαγορών και ιδιωτικοποιήσεων, δεν έχει να προσφέρει κανένα όφελος στους εργαζόμενους και την ελληνική κοινωνία. 

Ο Γάλλος πρόεδρος με την εργασιακή του "μεταρρύθμιση"  που έχει σαν στόχο να σακατέψει κάθε εργατικό δικαίωμα της γαλλικής εργατικής τάξης έχει ήδη αποκαθηλωθεί -λίγους μήνες μετά την ανάδειξή του στην προεδρεία, μέσα στην ίδια του την χώρα!. Οι δεκάδες τραπεζίτες και επιχειρηματίες που τον συνοδεύουν δεν έρχονται παρά για να βουτήξουν ότι βρουν εύκαιρο από την δημόσια περιουσία, από την ενέργεια ως τα τεχνικά έργα και τα νερά. Οι δηλώσεις του μαζί με την  Μέρκελ  για μια Ευρώπη πιο αντιδραστική, χωρίς κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, πιο ιμπεριαλιστική  και πολεμοκάπηλη, και ακόμα πιο ανισότιμη, δεν προοιωνίζουν απολύτως κανένα καλό ούτε για τον δικό μας, ούτε για τους άλλους λαούς.

Γιατί λοιπόν "χαίρεται και χαμογελάει" η κυβέρνηση? Προφανώς ο μόνος λόγος για αυτό είναι γιατί "απολαμβάνει" την στήριξη σύσσωμου του διεθνούς παράγοντα, μια που τους κάνει την βρώμικη δουλειά! Αυτό της είναι αρκετό..Έχει βέβαια σαν τίμημα  το ξεπούλημα νερών, δημόσιων τραπεζών, ορυτού πλούτου, ίσως και μερικά δισ νέες πολεμικές παραγγελίες. Γιατί όχι? Άλλος πληρώνει!! 

Αλλά τα χαμόγελα δεν θα διαρκέσουν για πολύ! Τα γαλλικά συνδικάτα ετοιμάζονται για απεργία στις 12 Σεπτέμβρη. Στην χώρα μας με το που θα τελειώσει το πανηγύρι της ΔΕΘ ξεκινάει η τρίτη αξιολόγηση, για την κατάργηση της απεργίας, τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, το σακάτεμα των κοινωνικών επιδομάτων..Είναι η ώρα να κινηθούμε και εμείς με αγώνες και γενική απεργία ενάντια στη 3η αξιολόγηση.

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο Αύγουστος βάφτηκε στο αίμα αθώων εργατών

Μέσα σε πέντε μόλις ημέρες δύο ακόμη εργαζόμενοι συμβασιούχοι στην τοπική αυτοδιοίκηση έχασαν τη ζωή τους ανεβάζοντας ακόμα περισσότερη τη μακάβρια λίστα των εργοδοτικών εγκλημάτων μέσα στο 2017. Και οι δύο εργαζόμενοι σκοτώθηκαν εν ώρα υπηρεσίας, στην αποκομιδή των απορριμμάτων. Ειδικότερα, τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου 44χρονος εργαζόμενος-συμβασιούχος στο Δήμο Μαραθώνα παρασύρθηκε από ΙΧ όχημα το οποίο έπεσε με ταχύτητα πάνω στο απορριμματοφόρο του δήμου και σκοτώθηκε ακαριαία. Λίγες μέρες μετά θύμα ήταν μία άτυχη 30χρονη γυναίκα εργαζόμενη-συμβασιούχος του Δήμου Πύργου, μητέρα δυο ανήλικων παιδιών, που γλίστρησε από το σκαλοπάτι και παρασύρθηκε από το απορριμματοφόρο και λίγη ώρα αργότερα εξέπνευσε στο νοσοκομείο. Η ιλαροτραγωδία είναι ότι για το «φόνο» υπεύθυνος θεωρήθηκε ο οδηγός του απορριμματοφόρου ο οποίος συνελήφθηκε με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Όμως «λάδι» βγήκαν οι «ηθικοί αυτουργοί», δημοτική αρχή και υπουργείο Εργασίας, που έχουν επιβάλει καθεστώς ελαστικής εργασίας υποχρεώνοντας άπειρους εργάτες και γυναίκες να σκαρφαλώνουν στα σκουπιδιάρικα. Μόνο το τελευταίο δίμηνο μετράμε 7 νεκρούς εργάτες και εργάτριες στους δήμους της χώρας.

Ωστόσο ο χώρος των ΟΤΑ δεν είναι ο μόνος «ματωβαμένος». Τραγωδία σημειώθηκε στις 28/8, στις Σκουριές Χαλκιδικής, όταν ένας 47χρονος υλοτόμος έχασε τη ζωή του. Οι εργολάβοι δεν έχουν παρεισφρήσει μόνο στα ορυχεία αλλά ακόμα και στα δάση! Κι αυτό γιατί ο άτυχος άνδρας εργαζόταν σε εργολαβική εταιρεία, η οποία συνεργάζεται με την Ελληνικός Χρυσός και υλοτομούσε για λογαριασμό της. Σε ένα άλλο «άντρο» εργολάβων, τη ΔΕΗ, και πιο συγκεκριμένα στο ορυχείο Καρδιάς, σημειώθηκε άλλο ένα θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα στις 19/8, κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικών εργασιών εργολάβου.

Ο Αύγουστος ήταν όμως μαύρος μήνας, καθώς πολλοί ακόμα εργάτες έπεσαν στο βωμό του μεροκάματου. Στην Καβάλα (25/8) χειριστής «πρέσας» σκυροδέματος απώλεσε την ισορροπία του οχήματος, ακούμπησε σε καλώδια της ΔΕΗ και «χτυπήθηκε» θανάσιμα από το ηλεκτρικό ρεύμα. Στις Σέρρες (14/8), 43χρονος εργάτης, υπήκοος Αλβανίας, καταπλακώθηκε από σάκους με ζωοτροφές σε κτηνοτροφική μονάδα. Ενώ στη Χίο (13/8) ανασύρθηκε νεκρός 47χρονος εργαζόμενος δύτης στις ιχθυοκαλλιέργειες του Νηρέα.

Όμως το πιο πολύνεκρο εργοδοτικό έγκλημα καταγράφηκε την 1η Αυγούστου στη Σκάλα Λακωνίας, με απολογισμό τρεις νεκρούς και έναν τραυματία. Αρχικά έχασε τη ζωή του ένας 51χρονος εργάτης υπήκοος Βουλγαρίας, ο οποίος εκτελούσε εργασίες καθαρισμού σε αποχετευτικό δίκτυο βιολογικού καθαρισμού, ενώ τραγική κατάληξη είχε και ένας 37χρονος Έλληνας πολίτης, που έσπευσε να τον βοηθήσει όταν έχασε τις αισθήσεις του. Ο δραματικός επίλογος γράφτηκε στις 28/8 όταν εξέπνευσε και δεύτερος εργάτης, 22 χρονών, μετά από 23 ημέρες νοσηλείας στο Θριάσιο Νοσοκομείο λόγω σοβαρών αναπνευστικών βλαβών που υπέστη από τις αναθυμιάσεις.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό για τον κόσμο της εργασίας κλίμα, η κυβέρνηση το μόνο που βρήκε να ψελλίσει ήταν τη …λύπη της, με αφορμή τον τραγικό θάνατο της εργαζόμενης του Δήμου Πύργου. Ο Π. Σκουρλέτης αν και ομολόγησε τη «συχνότητα και σοβαρότητα των εργατικών ατυχημάτων σε ΟΤΑ», κάλεσε απλώς σε …εγρήγορση τις δημοτικές αρχές προκειμένου «να λαμβάνονται επιμελώς και με συνέπεια όλα τα προβλεπόμενα και αναγκαία μέτρα ασφάλειας των εργαζομένων». Κούφια λόγια για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που έχει καταστήσει τα 8μηνα ως το κύριο εργαλείο ελαστικοποίησης της εργασίας και συνεχίζει και αυτή το έργο της κατάργησης των Βαρέων Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων. Από την άλλη, η λιτότητα και οι περικοπές είναι το γόνιμο έδαφος στους δήμους για να μην δίνουν δεκάρα όσον αφορά στην τήρηση της Υγιεινής και Ασφάλειας ή για την χορήγηση μέσων ατομικής προστασίας.

Συνολικά η κατάσταση στους χώρους εργασίας έχει πλέον ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η εργοδοτική ασυδοσία και η βούληση για μεγιστοποίηση του κέρδους έχει εκτινάξει στα ύψη τους θανάτους εργατών. Αποκαλυπτικά ήταν τα πρόσφατα στοιχεία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Επιθεωρητών Εργασίας, που σημείωσε πως αν θεωρηθεί ότι το 2010 είναι η χρονιά αφετηρίας της μνημονιακής λαίλαπας, τα εργατικά ατυχήματα που δηλώθηκαν στο ΣΕΠΕ έχει χρόνια μετά (2016) ανέρχονται σε 6.500, αυξημένα κατά 13%! Εάν συγκριθεί το πρώτο τρίμηνο 2016 και 2017, τα δηλωθέντα εργατικά ατυχήματα από 1.421, αυξήθηκαν σε 1.608, δηλαδή αυξήθηκαν κατά 13%. Με αυτό το ρυθμό, η εκτίμηση είναι ότι τα δηλωθέντα ατυχήματα φέτος θα υπερβούν τα 7000! Είναι σαφές ότι όπου υποχωρεί το συλλογικό πλαίσιο προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων και το πλαίσιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων, δημιουργούνται νέα πεδία εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Ένα από αυτά τα πεδία και η υποτίμηση των απαραίτητων μέτρων ασφαλείας, που πρέπει να εφαρμόζονται. Αν αυτό συνδυαστεί και με την εντατικοποίηση που υπάρχει σε δύσκολους χώρους, πολλές φορές τις ευέλικτες μορφές εργασίας με πολλούς εργολάβους και πολλές υπερεργολαβίες στα τεχνικά έργα, την ενέργεια κ.α. όλα αυτά δημιουργούν ένα πλαίσιο εχθρικό για την υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων και άκρως …φιλικό για τα εργοδοτικά κέρδη.

ANT.AΡ.ΣΥ.Α. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ