Ο ρατσισμός δεν είναι στο DNA των
Ελλήνων, δήλωνε ο πρωθυπουργός, στην εκδήλωση μνήμης για την 70ή επέτειο
από την έναρξη του εκτοπισμού των Ελλήνων Εβραίων στη Θεσσαλονίκη, κι
ενώ ο Ι. Κωτούλας εξακολουθούσε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως
σύμβουλος μεταναστευτικού και ιθαγένειας στο υπουργείο Εσωτερικών.
Μάταια θα αναζητήσει κανείς κάποιο σχολιασμό της φαιδρής κι οξύμωρης
ετούτης δήλωσης στα άρθρα των επαγγελματιών ευρωπαϊστών. Άλλωστε κι οι
ίδιοι συχνά πουλάνε έναν εξίσου φαιδρό αντιεθνικισμό, που οι προκείμενές
του αποτελούν μόνον ανεστραμμένο είδωλο της δήλωσης του πρωθυπουργού.
Στα κείμενά τους, ο Έλληνας καυτηριάζεται
ανελέητα για μια σειρά εγγενή (οφείλονται κι αυτά στο DNA άραγε;)
χαρακτηριστικά που αποδίδονται συλλήβδην στο σύνολο του πληθυσμού. Ο
Έλληνας είναι τεμπέλης και αντιδραστικός, εθνικιστής και προνεωτερικός,
σεξιστής και ανορθολογικός – κλεισμένος στο καβούκι του απομονωμένου
έθνους-κράτους του πιστεύει ότι είναι ο περιούσιος λαός.
Πλην του
εκάστοτε αρθρογράφου και των πεφωτισμένων ομοϊδεατών του φυσικά. Σάμπως
το ηθικό πλεονέκτημα που διεκδικούν στηλιτεύοντας τους ομοεθνείς τους να
αρκεί για να τους απαλλάξει από την κατηγορία πως χρησιμοποιούν δομικά
στοιχεία εθνικιστικής ρητορικής στη διακήρυξη του λάβρου αντιεθνικισμού
τους.
Στον αντίποδα, η αντιμνημονιακή Δεξιά
φαντάζεται αντεθνικές συνωμοσίες, ανέφικτες συμμαχίες ορθοδόξων και
κάνει γυμνασιακά αστεία για Σουηδέζες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι,
παρά τις όποιες διαφωνίες τους, οι «Δεξιές» πάντοτε συμφωνούν σε θέματα
μεταναστευτικού και ιθαγένειας.
Όσο για την Αριστερά, μάλλον κακό της
κάνουν οι αναφορές σε εθνικές προδοσίες και δωσίλογους, σε κυβερνήσεις
Τσολάκογλου και άλλα πατριωτικά.
Η πρόσφατη κρίση στην Κύπρο δείχνει τα
όρια μιας προσέγγισης των πραγμάτων με όρους εθνικοπατριωτικούς. Ενώ η
Ευρώπη αποτυγχάνει να παίξει το ρόλο ενός υπερεθνικού θεσμού και γίνεται
το θέατρο λιγότερο ή περισσότερο συγκαλυμμένων εθνικισμών, πλάι στο
«κεφάλαιο που δεν γνωρίζει πατρίδα», η ανάγκη να περιγραφούν και να
επαναπροσδιοριστούν το εθνικό και το αντεθνικό, αλλά και όροι όπως
εθνική αξιοπρέπεια ή εθνική πολιτική γίνεται πιο επείγουσα παρά ποτέ.
-
Δημοσιεύτηκε στο UNFOLLOW 16.
